Home > Festivals > Paaspop – het echte festival gevoel op de zondag

Paaspop – het echte festival gevoel op de zondag

tekst: Silviapd
foto’s: Monica Duffels

De laatste dag van Paaspop in Schijndel, is een zonovergoten dag en dat speelt de organisatie mooi in de kaart: niet alleen de driedaagse-bezoekers zijn al vroeg op de been, ook de dagkaarten gaan moeiteloos over de toonbank. Met deze aftrap van het festival seizoen is een goede toon gezet en niet alleen qua weer, de line-up is om van te watertanden.

Veel grote Nationale en Internationale acts, in totaal 150 bands over drie dagen verspreid, waarvan zeventig op de zondag. Zeker vijftienduizend bezoekers genieten van acts zoals Alain Clark (foto), Golden Earring en headliner Dorpkick Murphys mag het festijn afsluiten.

Niet alleen de line-up, maar ook de goede aankleding (zelfs een houten wegenplan, diverse eettentjes,en genoeg gras om op uit te rusten) maken Paaspop tot een genot en niet voor niets een topper van het seizoen!

De eerste band bij aankomst is Miss Montreal. Een rijzende ster die op de main stage goed tot haar recht komt en een flink aantal bezoekers trekt tot haar eigen verbazing: “Ik ben vanaf half zeven op en had niet verwacht zo veel mensen te zien, geweldig! Ik was echt bang dat er niemand zou zijn.“ Haar nieuwste plaat ‘ So Anything Else’ (2010) is goed aangeslagen, geen wonder dat ze ook op Paaspop te bewonderen valt.

Swing The Night Away’ ligt goed in het gehoor waar Miss Montreal vol gas geeft; de hele band staat te swingen en dat werkt aanstekelijk! Binnen een paar seconden is Paaspop tot een mini-Lowlands gebombardeerd: de tent staat al snel te deinen op gierende gitaar solo’s gecombineerd met de rauwe uithalen van de frontvrouw.

Het is allemaal even heerlijk en deze zangeres heeft de kracht om binnen een seconde het ijs te breken en iedereen te imponeren met haar volume: woww wat een rockchick!

De sing- songwriter mag zichzelf dan wel op akoestische gitaar begeleiden, liefelijk is ze allerminst. Van gevoelig schakelt ze razendsnel om tot pittige uithalen ondersteund door stevig drumwerk en bas. ‘ I Wanna Do Something Good’  wordt door Sanne Hans openhartig ingeleid: “Dit liedje gaat over het feit dat ik weer vrijgezel ben en daar mag wel op geklapt worden!”

Hier en daar doet het wat denken aan K’s Choice of Ilse de Lange qua warme stem, en ook Sanne Hans weet een gevoelige snaar te raken. Wat ingetogen met gitaar begint, is goed opgebouwd naar een vrolijk nummer, wat zeker in je hoofd blijft rondzingen. De gedurfde cover ‘Love In An Elevator’ van Aerosmith maakt het feest compleet. Het publiek is enthousiast en het dak gaat er toch echt af vandaag,  wat een fantastisch begin van de dag!

Om klokslag half drie maakt My Favorite Scar zijn opwachting in de ‘Masters of Rock’ tent, waar een totaal andere sfeer heerst: het is er vrij donker, stoffig en het publiek is voornamelijk zwart gekleed en langharig. Een groter contrast op deze zonnige dag is bijna onmogelijk.

Zanger Jay komt met wandelstok het podium op, omdat hij zijn teen heeft gebroken. Toch is hij paraat om eens flink te gaan rocken, zoals hij uitroept. Met die stevige aftrap is het wel acclimatiseren, maar de  band ligt goed in het gehoor. De tent is helaas half leeg, want ‘Liberty Is Dead’  moet de metalfans wel aanspreken met zwarte gitaren en krachtig stemgeluid.

Moeiteloos rolt de band door de set heen, en het klinkt goed al is het helaas wel oerhard. Dat doet de trommelvliezen opblazen en de details gaan soms wat verloren. Hier en daar lijkt Jay moeite te hebben om boven de bas uit te komen.

De nieuwe single ‘Rape’ is een groovy nummer, waar de vergelijking met Metallica zeker wel op gaat. Voeg een goede zanger bij een aanstekelijke, stevige  band en je hebt een goedlopende formule, en dat geldt zeker voor My Favorite Scar. Ze laten een prima indruk achter, alleen iets minder hard graag.

Van totaal ander kaliber is VanVelzen op de mainstage, die in een bomvolle tent zijn entree maakt. Het podium heeft nog een extra verhoging gekregen en staat vol met piano’s en gitaren. ‘Take Me In’ rockt meteen al lekker en het is duidelijk dat Roel van Velzen erg goed bij stem is, vol energie en enthousiasme. Zelfs zijn applaus voor Miss Montreal is oprecht en de massa eet uit zijn hand.

De hele band swingt lekker en het staat simpelweg als een huis. Kwaliteit en enthousiasme zijn een belangrijke peiler, en de ontwapende Roel weet de spanning op te bouwen.  “Het is de opening van het festival seizoen, wat betekent dat wij nieuwe dingen gaan proberen en wat experimenteren als jullie het goed vinden! Als het mis gaat, dan is het mijn schuld” grapt Roel.

Na de afgelopen theatertour gaan de registers flink open, en naast de piano neemt de frontman ook de gitaar ter hand op de megahit ‘ Baby Get Higher’ (inclusief man/vrouw duet van de massa). Er staat hier een zeer volwassen band die met ieder nummer blijft verrassen.  Het gaat iedere keer een standje hoger met de geweldige fanbasis; van voor tot achter staat iedereen te swingen en dat is het echte festival gevoel!

Dan is het flink omschakelen naar Maiden UniteD in de volle tent verderop. Het is warm, maar dat mag de sfeer niet drukken. Even is er de angst of de stevige rock- en techno bands de akoestische setting niet zullen verstoren, maar dat blijkt ongegrond.

Zanger Damian Wilson blaast iedereen omver met zijn loepzuiver stemgeluid en ook de band komt van goede huize: ze zetten flink in met ‘Quest For Fire’ en na verbazing alom wordt er al snel flink meegezongen en geklapt. Iron Maiden leeft bij jong en oud, dat is al snel duidelijk! Er is geen band die zo goed het erfgoed van die helden bewaakt, als deze formatie artiesten, die allen hun sporen in de muziek hebben verdiend. Dat levert prachtige herschrijvingen op waar Iron Maiden zelf nog jaloers op kan zijn.

Mind The Acoustic Pieces’ is het succesvolle debuut, wat goed is aangeslagen. Neem ‘ Revelations’ waar de inzet van Wilson zo helder en gevoelig is, dat het kippenvel op je arm staat. Bewonderenswaardig, vooral omdat het zweet op ieders gezicht parelt. Waarna de gitaar van Ruud Jolie,  in combinatie met de drums van Mike Coolen, de aanzet geven tot de verder melodie.  Er valt live ook veel te ontdekken aan dit nummer, met de zware bas van Joey Bruers en de jazzy piano intermezzo’s van Marco Kuypers.

Wie goed luistert ontdekt steeds weer wat  nieuws. Zelfs het bekende ‘ The Evil That Men Do’ wordt in een nieuw jasje gestoken en klinkt totaal anders. Wanneer Anneke van Giersbergen een duet komt doen tijdens ‘To Tame A Land’ is er weer een hoogtepunt bereikt,  wat een prachtige combinatie van stemmen. Voeg daarbij, het zichtbare plezier wat de muzikanten samen hebben en dit optreden is goud waard, onvergetelijk!

ReVamp timmert het laatste jaar behoorlijk aan de weg, en ontbreekt dan ook niet dit weekend. Floor Jansen is nog steeds een getalenteerde, krachtige zangeres met een grote fanbasis. De tour met Epica door Europa heeft de band goed gedaan, ze staan als een goed geoliede machine op het podium.

Nummers als ‘Fast Forward’ en ‘Million’ zijn krachtig, met de pittige uithalen van deze rock diva, omlijst door opzwepende drums en gierende gitaren. Bombastische metal met een rauw randje en stevige grunts door bassist Jord Otto. Alles draait om de frontvrouw en met reden, Floor Jansen blaast nog steeds iedereen met gemak omver.

Wanneer ze tijdens de set ook nog een gewaagde cover van Nirvana vertolkt, is de scepsis daar immers over de doden niets dan goeds. Toch weet Floor jansen ‘Heart Shaped Box’ eigen te maken en verrassend uit de hoek te komen.

Wanneer ze ook nog herhaaldelijk ‘bier’ door de microfoon in galmt, is de mannelijke schare zeker overtuigd.  Een volle tent is de dankbare respons. Ondertussen is Alain Clark aan zijn set op de main stage begonnen.

 De Duitse thrash metallers van Kreator zijn na de vijfentwintigjarig jubileumtour weer terug van weg geweest. Zanger Mille Petrozza is druk met het schrijven van een nieuw album, maar er is tussendoor nog tijd om het festival seizoen af te trappen voor deze grootheden.

Het is een show die goed in elkaar steekt van begin tot eind: je weet als fan precies wat je kan verwachten en alles is mooi aangekleed met grote backdrops, verhogingen en een flinke dosis rook. Van bekende hits tot oude kaskrakers, alles komt voorbij. Jammer is het slechte licht, wat zanger Mille in een rood schijnsel hult. Zijn stemgeluid is daarentegen nog even imponerend.

Van ‘ Pleasure To Kill‘ tot het spreekwoordelijke ‘ Enemy Of God‘ (waarbij hij refereert naar Pasen) staan bol van de woede, agressieve groms en typerende grunts. Hij mag dan ouder zijn geworden, zijn stem doet het nog prima! Ook de instrumentatie is nog even energiek, van drummer Ventor tot bassist Speezy, het lijkt wel alsof de duivel ze op de hielen zit.

Clichés zijn er met reden en voor deze keer erg toepasbaar; Kreator is een vreemde eend in de bijt op dit festival, maar ze zeker de snelst spelende band van de dag. De stoffige circelpit is het gevolg bij ‘ Warcurse‘ en ook de schare langharige fans weet dit zeker te waarderen. Een enthousiaste show van goede kwaliteit!

De Golden Earring is een band die iedereen wel eens live moet zien, al is het maar omdat ze zo bepalend zijn voor het Nederlandse muzikale landschap en ongekend groot voor de Lagelanden. Onevenaarbaar en het is dan ook niet een verrassing dat heel Paaspop zich samen perst rond de main stage.

Het is warm, plakkerig, broeierig, bedompt, vol, en toch geniet de massa van begin tot eind van het concert. Het geluid is dan ook geweldig en daarnaast valt er gewoon veel te zien. Iedereen komt natuurlijk voor de grote hits, zoals ‘ Twilight Zone‘ al vooraan in de set.

Alle ogen zijn gericht op zanger en gitarist George Kooijmans die een tijd uit de running is geweest wegens stemproblemen. Na bijna een half jaar staat de band weer op de planken en er wordt zichtbaar genoten, niet alleen door de band maar bovenal door de meezingende meute!

Normaal zou iedereen een zanger als  ‘arrogant’ bestempelen wanneer hij met zonnenbril op het podium betreedt, maar Barry Hay is het vergeven. Na al die jaren dwingt het respect af dat hij nog zo goed bij stem is en nog vol passie  ‘Razorlight‘ kan vertolken. Het is van begin tot eind rocken vol gas!

De meeste indruk maakt de ijzersterke drumsolo van Cesar Zuiderwijk, die het voorgaande ‘Radar Love‘ doet verbleken, wat vrij knap is aangezien het wel een persoonlijke favoriet is.

Wat deze man voor talent in huis heeft, is ongekend. Er is niemand die dit weekend maar in de buurt komt van die paar minuten op het hoofdpodium van Paaspop. Het is simpelweg magisch en wie het gemist heeft, zal eeuwig spijt krijgen. Gelukkig gaat de band binnenkort weer op tour en is een nieuw album in de maak.

Dan is het tijd voor wat voor  velen de headliner van de avond zal worden: BLØF. De band is sterker terug dan ooit met de nieuwste plaat ‘ Alles Is Anders‘ en verenigd wederom alle muziekliefhebbers in de grote tent met prachtige Nederlandstalige teksten en dynamische instrumentatie.

Klokslag half tien staat de band op het podium en verraden de jankende gitaar, oosters arrangementen met keyboards de intro van ‘Mens.’  De set bestaat uit een goede mix van bekende hits en nieuw materiaal. Het is niet de eerste keer dat de Zeeuwen op Paaspop staan en toch is het enthousiasme er wederom! Zanger en gitarist Paskal Jakobsen ontpopt zich tot een nuchtere frontman die kalm de massa toespreekt zonder veel grappen en grollen. Het lijkt op het eerste gezicht de de nummers niet geschikt zijn voor festivals, omdat je luisteraar je meteen in de teksten wil verdiepen. Toch weten de heren zich prima staande te houden en zingen velen van begin tot eind mee.

Beter‘ en de nieuwe single ‘Hou Vast, Hou Vol‘ staan als een huis, met zowel Paskal Jakobsen als toetsenist Bas Kennis die wisselend op staat achter de piano, en zelfs de gitaar ter hand neemt. Het is jammer dat de drummer wat weggestopt staat, maar dat neemt niet weg dat er voor op het toneel genoeg te zien valt!

Er is veel interactie tussen de bandleden, al is bassist  Peter Slager wat bescheiden aan de rechterkant. Na enkele nummers ontdooit ook hij en vindt er meer beweging plaats.

Het is gelukkig niet lang wachten op de kaskraker ‘ Aan De Kust’ die woordelijk door iedereen uit volle borst wordt meegezongen. Jakobsen moedigt iedereen nog even aan: “Ik wil twintigduizend man horen meezingen, dat kan harder Paaspop!”  waarna hij de akoestische gitaar ter hand neemt en het refrein inzet. De warmte is wat weggetrokken en iedereen lijkt ontwaakt te zijn; voor de laatste keer dit weekend gaat het dak eraf!

Een waardige afsluiter voor een ieder die minder gecharmeerd is van Ierse rock en dronkemansliedjes. Dat is wel een groot contrast met de verfijnde muziek van deze Zeeuwen. Helaas speelt wederom het hoge geluidsniveau parten; de trommelvliezen staan te klapperen en ook de benen beginnen verzuurd te raken. Tijd voor de terugreis, tevreden en nog nagenietend van deze prachtige festivaldag. Paaspop is onvergetelijk en legt de lat wel hoog voor het festival seizoen dit jaar! Daar hebben Pinkpop, Lowlands en al die anderen nog een zware kluif aan!


About these ads
  1. No comments yet.
  1. 28/04/2011 at 19:45
    Ymke

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: