Home > Festivals > Zwarte Cross zo 17 juli 2011 – jubileum feest verbreekt alle records met afsluiter Jovink

Zwarte Cross zo 17 juli 2011 – jubileum feest verbreekt alle records met afsluiter Jovink

Tekst: Silviapd
Foto’s: Monica Duffels en Femke Hansen.

De laatste dag van de Zwarte Cross is al jaren het drukst bezocht en ook dit jubileum verbreekt alle records van vorig jaar. Met zestig duizend bezoekers, tienduizend meer dan de zaterdag.

Terwijl de vrijdag met dertigduizend nog bescheiden is en de donderdag bijna dertien duizend festivalgangers trekt.

Dat brengt het vijftienjarige festijn op een totaal van een duizelingwekkende 152.500 bezoekers, dat is viereneenhalf duizend meer dan vorig jaar! Tante Rikie kan trots zijn in haar nieuwe bloemetjes jurk; het is een groot feest geworden.

Het terrein kan de massa prima aan, zelfs na de regen is het veld goed begaanbaar door de hooi op de modderige plekken bij de mainstage en de doorgang naar de megatent. Ook de mooi aangeklede reggaeweide met houten versiering heeft het weer doorstaan.

Nog een keer door de poort, langs alle vrolijke slogans, de kreten van de metalweide weerstaan en half slippend naar de pers tent. Het voelt als thuis inclusief de brullende motoren en sirenes van de cross op de achtergrond.

Normaal bijt de spits af van deze dag, maar al snel bewegen velen zich naar de cross baan, waar de Superklasse weer in actie komt. Waarna de ‘Best Of 2011’ waar iedereen aan mee mag doen. Van scheurende harly Davidson’s tot een roze Barbie en een koets met Jovink en Tante Rikie: iedereen gaat voor de laatste keer los!

Nieuw is ook de zijspan klasse, die er na de crossers van de Superklasse wat langzaam door het zand ploegen, maar vermakelijk is het wel.

In rap tempo naar de finish waar een mega Tante Rikie ze opwacht. Er was sprake dat deze mascotte van de Zwarte Cross zou stoppen, maar gelukkig blijft ze nog even door gaan om koninklijk in haar zetel over het festival gedragen te worden of een nummer mee te zingen met Jolink en co.

Rowen Heze neemt een enorme truck mee en brengt zijn vrolijke meezingers ten gehorde met de bekende accordeon. Dan moet ook ik er aan geloven, blaren prikken: door vochtige grond, klamme sokken en rubberen laarzen zijn alle ingrediënten compleet om eens ingetapt te worden bij de EHBO. Het lijkt wel de vierdaagse zo druk hebben ze het ermee, gelukkig niets ernstigs deze editie.

Op  tijd naar de theaterweide voor Jaqueline Govaert. Groot geworden met Krezip en nu solo op het podium. De typerende hese stem vult de ruimte begeleidt door zachte pianoklanken. Ingetogen en klein begint de artieste aan haar set met “Forgive Me”.

Later zal ze op het grote podium flink knallen, maar voor de echte fan is dit optreden de kers op de taart. Ontspannen roept Govaert wat allen denken: “Wat een geluk met de zon, ik had regen verwacht.” Zoals velen ook gekleed in regenlaarzen, maar de leren jas gaat al snel uit.

Big World” roept een soul gevoel op met een melodieuze piano, wat jazzy drumintermezzo’s en heldere gitaar. Dat alles omlijst de diepe, warme stem van Jaqueline Govaert.

Een volle weide zit er ontspannen bij en op “Good Life” wordt er flink meegedeind, dat swingt stevig en de drummer gebruikt zelfs zijn flightcase, maar de akoestische gitaar bepaald de melodielijn.

De natuurlijke houding van Jaqueline op het podium houdt de show boeiend;  niets geen poespas, gewoon recht voor zijn raap brengt ze haar nieuwe nummers. Met deze kracht weet ze iedereen met gemak te overtuigen en niet te vergeten de nodige dosis talent!

Op het hoofdpodium pakt Back Corner Boogie Band groot uit. Eigenlijk is het gewoon Jovink & The Voederbietels met blazers, met zangeressen en orgel.

De drijvende kracht zijn niemand minder dan de gastheren van de cross en met het grootste gemak maken ze de overgang van rock naar swingende jazzy nummers met een vol geluid.

De gitaren worden nog net zo snel aangeslagen en janken als vanouds, maar dit keer aangevuld met trompet en zanger Erik Neimeier die zich niet in het dialect uitdrukt. Dat is toch wel even wat anders, maar instrumentaal staat het als een huis!

In 2007 is de formatie opgericht Gijs Jolink en Hendrik Jan Lovink, nadat ze een minder volle agenda kregen met Jovink. Live is goed te zien dat ze hier hun muzikale ei in kwijt kunnen.

De jaren vijftig herleven in volle glorie en de gitaarsolo’s zijn adembenemend. Enig minpunt is de zangkwaliteit, die hier en daar doet denken aan een foute bruiloftsband. Misschien toch een rauw randje toevoegen, zoals men gewend is.

Op de metalweide begint een vreemde eend in de bijt aan het laatste concert. Life Of Agony zal na Terror de handen vol krijgen om het veld omver te blazen, al lukt ze dat met gemak.

Vele fans maken de laatste verschijning van zanger Keith Caputo mee. Na deze tour is aangekondigd dat hij een geslachtsverandering zal ondergaan en als vrouw door het leven wil gaan. Mina Caputo is duidelijk al aanwezig in de verschijning van de frontman; lang haar, parelketting om de hals en getuite lippen.

Dit is een grote omslag ten opzichte van een paar jaar geleden. Niet te vergeten een enorm contrast met de agressieve teksten, rauwe metal, opzwepende uithalen die deze Amerikanen zo wereldberoemd maken.

Van “I Regret” tot “Bad Seed” het is een energieke tijdreis als afscheidstour met deze band. Energiek, krachtig en imponerend weet LOA als geen ander een indruk achter te laten. Na jaren nog verbazend over de kleine zanger met een enorm stemgeluid, zo uniek en gevoelig dat hij (of zij) het als geen ander zo kan uitschreeuwen en iedereen kippenvel weet te bezorgen.

Naast de geweldige vocalen, weet Keith er een echte performance van te maken al rennend over het podium, de microfoon rondslingerend en vooral op de knieën vallende de uitzinnige fans toezingend. Wanneer er een stevige pit ontstaat zet de band nog even een versnelling in.

Toch is het wat provocerend om Keith zo wijdbeens te zien zitten, met zijn hand de lange haren uit zijn gezicht strijkend. Liefelijk bijna en daarom passen die gekwelde uithalen niet meer bij zijn verschijning.

Er is geen rockartiest die dit kan evenaren, maar des te treuriger is het afschuwelijke geluid; de bas overstemt alles en iedereen.

Het feit dat je dit in je maag voelt, betekent dat alle geluidslimieten overschreden worden. Zelfs oorpijn met oordoppen in is echt een slecht teken. Volgend jaar blijf ik zeker weg op de weide als dat niet veranderd.

Afsluiter van de avond is, hoe kan het ook anders, Jovink! Geen wonder dat iedereen als sardientjes in een doosje vooraan bij het hoofdpodium te vinden is.

Dit is een ode aan vijftien jaar zwarte cross, het harde werk van de oprichters en het respect dat het festival over het hele land verdiend.

Voordat er goed en wel maar iets is begonnen vullen de schreeuwkoren elkaar op, de sfeer zit er zeker al goed in.Het bier staat klaar, de snippers gaan de lucht in en daar is Jovink XL, want de Big Band is er ook bij.

Allen netjes afgekleed met zwarte broek en wit shirt met simpel ‘Zwarte Cross’ is voldoende, mocht dat iemand ontgaan zijn (bewijs, de duizend shirts en hoedjes over het hele veld).

Wakker Worden” is een pittige warmloper die er meteen in knalt vol power en energie. Wat een adrenaline alleen als je naar de gezichten van de mannen kijkt: een brede lach, wetend dat iedereen voor hen komt!

Ze genieten van begin tot eind en dat maakt ze meteen zo symphatiek. Daarnaast spelen ze gewoon de sterren van de hemel en is er niets aan te merken op de grande finale van deze Zwarte Cross.

Hendrik-Jan Lovink is al flink warm gespeeld en de solo’s komen uit zijn tenen. Vanmiddag scheurde hij nog met een scooter over de crossbaan en nu rockt hij stevig door, wat een energie!

Gijs Jolink, die vorig jaar nog wat meer zong, doet het ‘hennig an’ aan de zijkant, maar na het derde nummer spreekt hij met een hese stem iedereen toe: “Is iedereen goed te pas? Bedankt jongens, een compliment voor iedereen dit weekend. Het is super verlopen en ik ben er trots op! We hebben vandaag een nieuw record!

Gitarist Hendrik Jan Bökkers steelt de show met opzwepende gitaar riffs en energieke performance. Er valt genoeg te zien en vooral de interactie tussen de bandleden maakt het allemaal extra speciaal.

Het gaat wel rap wanner Gijs over op een protest song begint, iets met pindakaas en een overstemmend geschreeuw uit het publiek (die alles van begin tot eind kennen). Dan komt er nog een dosis energie bij, en is het old school rocken geblazen. Ook maakt tante Rikie haar entree en dan is dit feest pas echt compleet.

Jovink weet heel goed wat ze doen en beheersen het als geen ander, wie kan nu zeggen een rockartiest in hart en nieren te zijn en ook nog eens verdienstelijk motor coureur; dat is de Zwarte Cross weer ten voeten uit! Helaas is dit mooie feest alweer veel te vroeg afgelopen, maar met zo’n afsluiter kan je niet treurig blijven: op naar volgend jaar!



About these ads
Categories: Festivals Tags: ,
  1. Daan
    26/07/2011 at 21:54 | #1

    Slechte info over backcorner boogie band… verder vol lof over zc.

  2. jeroen
    03/08/2011 at 15:50 | #2

    Gezelligste festival van Nederland!
    Al sluit niet Jovink het festival af maar de band Fragment in de Megatent. Absoluut één van de meest sfeervolle optredens van het festiveal. Zij staan er al jaren en wat mij betreft komen ze nog heel vaak terug.

  3. 11/10/2011 at 13:19 | #3

    Geweldig feest, maar iets te massaal nu voor mij. De 2 zwarte cross was m’n eerste kennismaking, had toen nog iets rebels.

  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: