Archive

Author Archive

Sin7Sins – stevige avond in Roermond met 15 Reasons en My Propane

tekst: Sabrina Smit
foto: Silver Olivier Photography copyright https://www.facebook.com/silverolivierphotography

my propane-1Een stevige metal package staat vanavond in de ECI Cultuurfabriek van Roermond. De spits wordt afgebeten door My Propane, waarbij gitarist Anand Mahangoe opkomt in de spotlights.

Met zijn magnifieke gitaarspel pakt hij direct het publiek in en halverwege dit intro sluiten de bassist, drummer en zanger aan. Deze samenstelling is nogal uniek te noemen, omdat zij bestaat uit een internationaal gezelschap.

Namelijk een Italiaanse frontman uit het Verenigd Koninkrijk, een Zuid- Amerikaanse gitarist uit India, een Nederlandse bassist en een half Duitse drummer.

Deze band laat mij voelen alsof ik in een straaljager zit middenin de wolken. De G-krachten zijn voelbaar, maar gaat aan de band voorbij. Aangezien er in een rustig tempo, acht nummers excellent worden gespeeld van hun debuut “Modern Violent Gentleman”.

my propane-2Terwijl er tijdens de show snaren breken en een krakend “clipping” geluid uit de geluidsinstallatie hoorbaar is gaat de groep onverstoorbaar door met spelen. Het zijn uitstekende muzikanten en de zanger heeft een temperamentvolle rockstem, die ook nog eens goed te verstaan is. Hun nummers bestaan uit downtuned beat-driven rock- en metal muziek.

De melodie is ingewikkeld met veel tempowisselingen, stevige bas- en drumpartijen en heeft een lekkere groove met hemelse gitaarpartijen. De kenmerkende rockstem van Valerio Recenti maakt het af en tweede stem van DJ van Zon komt goed tot zijn recht. Tijdens het optreden gebeurd er veel op het podium en er is duidelijk veel interactie met het publiek. De band tourt momenteel met Evergrey en zal het vast nog ver schoppen.

15reasons-215 Reasons is een Belgische band die zeer kundig met zijn drieën een stevig stukje rock en metal muziek neerzetten. De sound lijkt in de verte op die van Living Colour.

De band speelt kundig en het is oogt strak, alleen gebeurd er weinig op het podium. Dat maken zij goed, doordat de set van acht nummers perfect wordt gespeeld.

De gitaarpartijen zijn om je vingers bij af te likken. Ook hebben de nummers een duidelijke kop en staart, wat het voor de toehoorder behapbaar maakt.

15Reasons-1Zo is “ Call Me By My Name” erg prettig om naar te luisteren. Zowel de cleane zang als de screams,  zijn aangenaam om naar te luisteren. De band betrekt het publiek met een cover van Queen “We Will Rock You” die is uitgevoerd in een zeer stevige versie en waarbij er ruimte is om mee te zingen.

De eerste indruk is net alsof alle nummers op elkaar lijken, maar daarin heb ik mij ook vergist. De nummers zijn juist voorzien van erg veel mooie breaks en variatie in toonsoorten. Al hebben die details een extra luisterbeurt nodig.

Sin7Sins-1Headliner van vandaag is Sin7Sins. Met een andere drummer en bassist in de gelederen, zet de band een nieuwe muzikale pas voorwaarts.

Ik heb hun vorig album gerecenseerd en is met een dikke voldoende, dus dat zegt genoeg. Het is nu enkel oordelen hoe de band live uit de verf komt.

Aangezien vanavond uitsluitend nieuw werk wordt gespeeld van het derde album “Purgatory Princess” kan je deze recensie ook beschouwen als een album review.

Ook deze keer ben ik onder de indruk van Sin7Sins. Het is interessanter om naar te luisteren, al is het nieuwe geluid meer metal – maar niet geheel onbelangrijk – het is wel toegankelijker. Zo zijn er veel raakvlakken met AfterForever en Epica.

Sin7Sins-2De bandleider Gen Morphine heeft een stevigere rol gekregen in het geheel, hij zingt niet alleen meer grunts, maar ook veelal lead of tweede stem. Samen pakt hij met Lotus de leadzang in een paar nummers . In “ Say What You Want” is een duidelijk groeipad te horen.

Een tergend liefdeslied “No Tears Left” is nogal een drama, maar de band speelt het met een grote lach. Het schreeuwerige van zangeres Lotus vind ik bekoorlijk, maar dat is een persoonlijke smaak.

De mimiek en haar uitspattingen op het podium zijn vermakelijk om naar te kijken en te luisteren.  De nieuwe formatie straalt professionaliteit uit en dat zie je ook aan de visuele middelen zoals de banners.

Dit is een mooie avond gebleken, vol met mannen met baarden en die allen op een hoogstaand niveau spelen. Een plezierig concert, waarbij de package aan bands zeker tot zijn recht kwam.

Categories: Concerts

Robbie Valentine pakt groots uit bij cd presentatie

tekst: Sabrina Smit
foto: copyright Cristel Brouwer voor Llucky Gallery

RobbieValentine2

De P3 in Purmerend heeft de kleine zaal beschikbaar voor de albumrelease van Robby Valentine. Zeker driehonderd man worden verrast met werk van “Bizarro World” maar ook songs uit oude tijden komen voorbij.

Het is een mooi verzorgd podium voorzien van banners, muziekinstrumenten en bijna geen zichtbare kabels.  Zo oogt het uitnodigend en professioneel.  Het openingsnummer “Bizarro World” geeft eigenlijk weer wat deze avond zal brengen.

De band speelt zeventien nummers va n begin jaren negentig tot het heden, wat naadloos in elkaar over gaat. Valentine’s muziek heeft veel invloeden van grote  bands uit de jaren tachtig, waaraan hij zijn eigen stijl toevoegd. Zo zijn er veel raakvlakken met Queen.

RobbieValentine1Herkenbare arrangementen zoals de koortjes, zijn duidelijk aanwezig. De band speelt een veelzijdig repetoire van ballades tot uptempo, catchy nummers.   Tempowisselingen worden niet geschuwd en ook vele stijlen komen aan bod. Zo varieert het van disco beats tot stevige rock.

Eye-catcher Robby rent van hot naar her. Dan zittend achter zijn piano om vervolgens moeiteloos een gitaar op te pakken. Uiteraard zingt hij vol overtuiging. De bezoeker kijkt zeker zijn ogen uit deze avond. De band heeft er duidelijk veel plezier in en ook vele gasten verschijnen op het podium.

Er is buiten alle drukte om, zeker tijd voor rustige en intieme momenten waarin Robby Valentine zich kwetsbaar opstelt. Zoals tijdens het nummer “Dear Dad.”  Bij “ Believe In You” geeft hij aan dat de hoge octaven niet haalbaar zijn, om het geheel lager in te zetten. Het is een prachtige uitvoering, die mij zeker raakte. Ook waant  menige bezoeker zich terug in de jaren tachtig, dat is zeker.

RobbieValentine4De samenzang met Maria Catharina is bijzonder te noemen, alhoewel het wel iets ingetogener mag worden gebracht op “ Save Myself”. Bescheiden Robby bedankt zijn bandleden en stelt ze voor. Dit getuigd van een goede samenwerking en prima bandleider.

De hele avond betrekt hij de band bij zijn show. De nieuwe single  “You Are Tearing Me Down” laat duidelijk zien welke kant de muziek op gaat en het heeft zelfs raakvlakken uit de R&B hoek, maar dan met een stevig rockrandje.

Aan het einde worden er nog drie toegiften gegeven; beginnend bij “Black Rain” een debuut, want dit nummer is net gerepeteerd en voor het eerst live ten gehore gebracht aan een knusse P3.  Vanuit de zaal is er veel bijval en wordt er al flink meegezongen.

RobbieValentine3Robby Valentine is bijzonder, eigenzinnig, bizar en trekt vooral zijn eigen plan. Hij gelooft in wat hij doet en hoe hij het doet. You love him or you hate him. Ik heb hem in mijn hart gesloten. Voor mij is het gewoonweg een fijne, afwisselende avond met muzikaal vertier!

De show is gedegen, prima voorbereid en zit gewoonweg goed in elkaar. Een cd presentatie waarbij deze muzikant zeker de lat hoog heeft gelegd en dat heeft zeker zijn uitwerking op het publiek. Kortom een geslaagde avond in Purmerend.

 

Categories: Concerts

Mark Blomsteel – Crank It

tekst: Rian de Heer

Mark Blomsteel Crank Itartiest: Mark Blomsteel
album: Crank It
genre: Pop rock – New Country
release: 26 september 2014
label: Coast To Coast

Mark Blomsteel afkomstig uit Rotterdam. Op de hoes lijkt hij zelfs onder de Spijkenisserbrug te staan. Alleen deze muziek komt echter niet uit Spijkenisse of zelfs uit Rotterdam maar uit Nashville.

De Rotterdammer Mark Blomsteel is sinds 2010 hard aan de slag om het in de VS te maken en dat lijkt aardig te lukken. Dit is zijn tweede album waarop hij samenwerkt met  topartiesten die ook met country grootheden als Garth Brooks en Keith Urban hebben samengewerkt.

De muziek klinkt uitstekend, goed gespeeld, smaakvol en radiovriendelijk geproduceerd. De nummers liggen goed in het gehoor en de luisteraar merkt vast bij het afspelen dat je heel snel meezingt. Op de radio heb ik de nummers nog niet gehoord, maar dat komt wellicht omdat ik niet vaak naar dit medium luister.

MarkBlomsteel is een goede zanger en zet de nummers vakkundig en met overtuiging neer.  Allemaal goed en wel maar is het een goede CD? Een die er in hakt en blijft hangen en die velen over tien jaar nog een keer opzetten en meezingen? Nee dit album is een ander kaliber, duidelijk gericht op commercieel radio succes met de doelgroep 25-35 jarige Amerikanen die romantische liedjes willen opzetten tijdens een gezellige avond samen.

De teksten gaan over meisjes, verloren liefdes en nachten vol passie. Maar dan wel erg zoetsappig, zonder enige twist of echte diepgang. Om oppervlakkig te consumeren dus. Toch denk ik dat het ook commercieel niet echt een groot succes zal worden, daarvoor is mis ik net even dat echt eigen karakter.

Zoals eerder vermeld, kan Mark vakkundig en goed zingen, maar mist het eigen stemgeluid. Er ontbreekt een ruw randje of extra gelaagdheid bij de emotie. De teksten zijn goed opgebouwd, maar missen nogmaals diepgang en de echte hookline die hits wel hebben.

De muziek zelf is zeker wel verzorgd, daar valt weinig op aan te merken. Toch zou het geheel beter staan met een uitgesproken geluid. Pas dan komen de teksten en de zang tot zijn recht voor mijn gevoel.

Conclusie

Koop het album voor je vriend of vriendin en draai hem gezellig in de auto op weg naar een weekendje weg, zodat je samen in een echt romantische bui aankomt. Het is kortom prettige luistermuziek met een country randje door deze Rotterdamse zanger.

Rating
6/10

Website
http://www.markblomsteel.com/

Categories: CD reviews

The Dagger – The Dagger

tekst: Kees Schrijven

The Daggerband: The Dagger
album: The Dagger
genre: hard rock
release: 30 Juni 2014
label: Century Media

The Dagger is a hard rock- heavy metal band from Stockholm, Sweden formed in 2009 by Fred Estby (drums), David Blomqvist (guitars), Tobias Cristiansson (bass) and Tyrant (vocals).

Musicians who are or have previously been involved in bands such as Dismember, Grave and Necronaut.

After auditioning several possible singers and seeing Tyrant exiting the band, Jani Kataja (Mangrove, Dideburn) joined the fold as vocalist by the end of 2012. He makes the line-up complete while working on their first album.

This album is their selftitled  full lenght debut, and is full of real classic hard rock, heavy metal rooted in blues rock, like it was done in the seventies. This is all done the way they like to hear it themselves, in an authentic and captivating approach.

The band’s single ‘Mainline Riders’, which was released through High Roller Records in the Summer of 2013, as well as this album were recorded at Gutterview Recorders (owned by Fred Estby and Nicke Andersson) in Stockholm, where bands like Imperial State Electric, ’77, Bullet or also Morbid Chron already recorded their material.

The Music of The Dagger is heavily influenced by legendary acts such as early Iron Maiden, Judas Priest, Deep Purple and Rainbow especially in my opinion, which isn’t a bad thing at all of course.

The album starts off with ‘Ahead Of You All’, a catchy tune with a real seventies fibe in it, it cleary breaths the influences of these musicians. If somebody told me this was a Rainbow song from that era, I would believe it instantly.

This band deliver’s real good quality hard rock, like ‘Call of 9’ having a strong guitar riff with a sound that suits their songs perfectly, these guy’s we’re born in the wrong era if you ask me, lucky for us. Sublime guitar soloing on this track, very recognizable melodies. It is very catchy and strong.

A ballad can’t be missed on such an album and ‘Ballad Of An Old Man’ delivers this expectation, with the soul of Black Sabbath around it. An emotional song with a vibe, these guys are masters at what they do.

‘Skygazer’ has the sound of Deep Purple written all over it, the singer even sounds a bit like the great Ian Gillan, unbelievable this record is brand new and made in 2014, instead of 1974. The Hammond organ is used to complete the sound perfectly, matching the guitars and not overruling it too much. Next up ‘Electric Dawn’ a nice uptempo song, variation enough on this record, furious guitarwork in here.

This perfect album ends with ‘Inside The Monolithic Dome’ and ‘Dark Cloud’ both very strong release, which puts the band right in the spotlight. Now they have to make it work and prove the can bring this live too, if so they can’t go wrong anymore and I see a great future ahead fort hem, a name to keep in mind: The Dagger!

Conclusion

The song ‘1978’ summaries it all: these musicians are reliving those years, it’s what they love and it shows. They made an unbelievable true ode to the musical era they love so much. While there certainly was a revival of 70’s rock and traditional 80’s metal in recent years, they thought many acts around lacked the right feeling and sound, but The Dagger nailed it perfectly!

They truly deliver, from beginning to end this album is full of classics, like ‘Dogs Of Warning’, and ‘Nocturnal Triumph’ prove, if you like fore mentioned bands, or even bands like Whitesnake or Y&T.

The music and the production are succeeded and the only question rases if they can bring it live as dynamic as on this album. Again: You can’t go wrong with this release. It really doesn’t get any better than this.

Rating
8.5/10

Tracklist
1. Ahead Of You All
2. Call Of 9
3. Ballad Of An Old Man
4. Skygazer
5. Electric Dawn
6. 1978
7. Dogs Of Warning
8. Nocturnal Triumph
9. Inside The Monolithic Doom
10. Dark Cloud

Website
www.facebook.com/daggerofficial

Categories: CD reviews Tags:

Saille – Eldritch

tekst: Kees Schrijven

Saille-Eldritchband: Saille
album: Eldritch
genre: Symphonic black metal
release: 10 November 2014
label: code666

Introduction

Sail or Saille is the name of the fourth letter of the Irish Ogham alphabet, meaning “willow”, pronunciation as sahl-yeh. Saille was founded by Dries Gaerdelen (keyboards) in 2008, in order to create his favorite style music: melodic black metal with a threatening and epic feel, like Tartaros, Limbonic Art and Keep of Kalessin.

Their debut album “Irreversible Decay” is recorded at the end of 2009 and finalized in September 2010. After being contacted by several labels, Saille chose to work with Code666 records and the album was released March 4th. 2011. At first Saille was only intended as a studio project, but it soon became clear the music should be brought to life and several live shows followed.

The live shows of their debut is concluded with a spot on Belgium’s biggest metal festival Graspop Metal Meeting 2012, followed by their appearance at the Eindhoven Metal Meeting, which was another highlight of that same year. In July 2012 the band hit the Shumcot studio again to record their second album “Ritu”.

The lyrics on this album are inspired by death rites in ancient cultures and Dennie Grondelaers (vocals) interest in H.P. Lovecraft and Cthulhu, and resulted in having a much darker setting on the album. Again classical skilled guest musicians were invited to to create the irreplaceable real sounds.

After two months of intense recording sessions, the final mix was finished in September and sent to the Norwegian mastering specialist Tom Kvalsvoll of Strype Audio.The result is the release in 2013 and a supporting tour with bands like Textures, Von, and The Monolith Deathcult.

Album Review

Eldritch” contains nine songs in which they integrated their favorite Horror literature. The album is recorded and mixed by Klas Blomgren, known for his work with Svart, the alter ego of Draug (Shining). The album will be presented in Belgium on a release show with Winterfylleth and again on Eindhoven Metal Meeting in The Netherlands.

When you put on this album, you immediately notice the incredible sound production, perfectly fitting their Music. ‘Emerald’ starts off the album, and shows what they are capable off, great symphonic dark metal, technical song structures, made into something the devil would be proud of. A bit of Cradle of Filth, mixed with Emperor, but with their own twist.

Walpurgis’ blasts away next, sheer power and horror here, full speed attack on this one, with some nice effects in there. While the brutality continues ‘The Great God Pan’ has a storytelling part in their, which completes the song perfectly.

Saille keeps a perfect mix of brutality and melody in their songs, great compositions. The band has some lengthy songs on this album, that easily reach over seven minutes, but never a moment it gets dull or boring, like ‘Aklo’.

These skilled musicians are geniuses in composing songs that will keep you listening with full attention, you will have to, to follow all that is going on, well done.

As ‘Cold War’ starts, I’m getting a cold feeling, this one has slower pace, and let’s you catch your breath for a moment, until Hell breaks loose again! An easy mid-piece breaks the total devastation, only to let it start again, in full brutal attack, which even reminds me a bit of Marduk.

’Eater of Worlds’ continues this album in hyper speed, with a lot of variation and melodies in it. The band has a lot to offer on this album, although I am not familiar with their earlier albums, I will need to give them a listen, as I think I am missing out on some great Music here. ‘Red Death’ continues the massacre in a somewhat slower pace, a brutal and heavy song.

Conclusion

The album is completed by ‘Dagon’ and ‘Carcosa’, two awesome songs that show what Saille is capable off, great musicianship is offered here, high quality metal with a perfect production. The sound and production of the album let’s you discover more and more each time you listen to it, so much in there, a very entertaining album from an awesome band!

Rating
8.8/10

Tracklist
1. Emerald
2. Walpurgis
3. The Great God Pan
4. Aklo
5. Cold War
6. Eater of Worlds
7. Red Death
8. Dagon
9. Carcosa
Website
www.saille.be

 

Categories: News Tags:

Metal Female Voices Fest – Therion als passende afsluiter van een dynamisch weekend

tekst: Frans Neelen
foto: Stéphane Odent

TherionNagenietend van de mooie zaterdageditie waarin goede, stevige optredens centraal staan en ook de nodige vriendschapsbanden worden aangehaald. Velen maken zich weer op voor de zondageditie. Een jaargang die vooralsnog als laatste de boeken in zal gaan. De organisatie heeft reeds aangekondigd om na twaalf opeenvolgende jaren het jaar 2015 te gebruiken als “overdenkingsjaar” en dus het festival niet te organiseren.

Het hernieuwen van de formule en het zoeken naar partners wordt aangedragen om hierna in 2016 sterker dan ooit terug te keren. Eerlijkheidshalve zit er na al die tijd inderdaad wat sleet op de formule maar jammer blijft het wel. Het siert de organisatie om dit voortijdig bekend te maken aan de trouwe bezoekers, zodat zeker de vanuit verre oorden afkomstige rockers geen onnodige kosten vooraf zullen maken. Eerst maar eens gaan meemaken wat deze dag ons zal brengen.

Aria FlameVoormalig Dendura vocaliste Aziza Poggi probeert het sinds 2011 onder de naam Aria Flame en mag de zondag openen.  Vorige week is hun eerste EP op de markt geslingerd onder de naam “A World of Silence”.

Gehoord heb ik hem, naast wellicht het merendeel van het publiek, nog niet dus ik ben wel benieuwd wat Aziza te brengen heeft. Vorig jaar nog maakte zij deel uit van het inmiddels ter ziele gegane Eve’s Apple en daar wist zij mij niet te imponeren.

Fel oranje overheerst op het fraaie logo op de backdrop en dit accentueert ook de kleding van Aziza. Ondanks deze frisse kleurstelling weet de muziek mij niet te bekoren. Leunend op een zware bassound komt het geheel nogal log en traag over. Aziza weet mij al meteen bij het eerste nummer behoorlijk op de kast te jagen met haar hoge, te regelmatig terugkerende hoge “yeah, yeah” uithalen.

EvenoireVreemd is ook dat er een onbemand keyboard op het podium staat terwijl deze wel degelijk te horen is. Vanaf het 3e nummer komt de beste man opdraven om dit ietwat vreemde euvel te verhelpen. De donkere hard rock weet mij echter niet te bekoren ondanks de ook hier weer uitgenodigde gastvocaliste die er niet in slaagt het geheel naar een hoger niveau te tillen.

Het Italiaanse Evenoire klinkt als band een stuk strakker. Hun Gothic is doordrenkt met een flinke scheut folk en lekker aanstekelijk. Helaas weet vocaliste Elisa Stefanoni die niet onverdienstelijk ook de fluit hanteert, mij niet te overtuigen. Haar zang komt mij te schreeuwerig over en dat is best jammer. Toch weten ze het publiek best mee te krijgen, vooral wanneer het gaspedaal verder wordt ingetrapt.

Magistina SagaEen band waar vooraf in het publiek al veel over wordt gesproken, gespeculeerd is Magistana Saga. Het is totaal onbekend en Japans, dus maakt dit nieuwsgierig. Wanneer de band het podium opkomt, springt de extravagante uitdossing meteen in het oog. Met haardossen waar de gemiddelde jaren ’80 hairspray-band jaloers op zou zijn.

Compleet met een ruim vallende glitter, gothic outfit en een zangeres die zo lijkt te zijn weggeplukt uit een zeventiende-eeuwse porseleinen poppenkast, trek je natuurlijk wel meteen de aandacht van het publiek. Maar ze kunnen wel strak spelen zeg. Deze Japanners hebben er duidelijk zin en zetten een bijzonder goed optreden neer.

Magistina SagaMet de ondersteuning van een strakke ritmesectie en een vingervlugge gitarist die soleert alsof zijn leven er van af hangt  dendert de stevige, aanstekelijke mix van pop, rock en metal als een stoomwals over het publiek heen.

Die weten ze helemaal voor zich te winnen wanneer gitarist Urigi in aandoenlijk Engels probeert de zaal toe te spreken (we have cd’s, please buy).

De theatrale vocaliste Lori heeft een prettige stem die goed bij de muziek past.  Hoewel haar presentatie wat statisch is en de teksten in het Japans zijn weet ze de aandacht goed vast te houden. De eerste surprise van de dag.

Na het uiteenvallen van Trail Of Tears in 2013, richtte zanger Ronny Thorsten de band Viper Solfa op. Naast Ronny bestaat deze uit ex-Trail Of Tears-leden Endre Moe op bas en Bjørn Dugstad Rønnow op drums, zangeres Miriam “Sphinx” Renvåg (Ram-Zet, Endling) en gitarist/toetsenist/componist Morfeus (Mayhem, Limbonic Art, Dimension F3H).

Viper SolfaEen zeer ervaren gezelschap dus, dat het MFVF publiek trakteert op een primeur, namelijk het allereerste live optreden van Viper Solfa ooit. De band opent genadeloos hard en overdonderend en het publiek reageert in eerste instantie terughoudend.

De extreme muziek en onbekendheid met de nummers is daar ongetwijfeld debet aan. Het komende debuut “Carving an Icon” is al wel ingeblikt in de studio maar zal begin 2015 pas worden uitgebracht.

Naar eigen zeggen brengen zij “poison music” en dat zal best zo zijn. Extreem en hard is het in ieder geval wel. De uniforme aankleding van de band in antraciete overalls voorzien van emblemen en een gigantische V op de rug, doet een beetje eng militaristisch aan.

Haly MosesDat wordt nog eens versterkt door zanger Thorsten die met zijn strak achterovergekamde kapsel en dito blik als een veldheer zijn brute vocalen de zaal in slingert. Zangeres Sfinx is daarentegen de perfecte side kick met haar krachtige, cleane vocalen en bewijst wederom te beschikken over een fantastische live presentatie.

Zodra het publiek een beetje bekomen is valt er echt wel te genieten van nummers als “Whispers and Storms”, “Carving an Icon” en het aan het publiek opgedragen “Viper Legions”. Hier gaan we zeker nog meer van horen !

Tijd voor een heerlijke portie ouderwetse Thrash metal met niemand minder dan Sabine Classen als brulboei en grote roergangster van het Duitse Holy Moses.  Waren het gisteren The Sirenes die aan de wieg stonden van Female Fronted Metal, dit geldt op thrash gebied zeker voor la Classen.

Haly MosesAl sinds 1980 actief en met klassieke albums als “Finished with the Dogs“, “The New Machine of “Liechtenstein” en recentere knallers als “Dissorder of the Order” en de dit jaar verschenen knaller “Redifined Mayhem” op je conto kan er uiteraard weinig misgaan.

Defcon II” gaat nog strak beukend en midtempo van start, maar als Sabine vraagt om een moshpit te vormen tijdens het aansluitende op het furieuze “Finished with the Dogs” is het hek van de dam. Die pit blijft er tot groot genoegen van Sabine tot het einde van de set waarin onder andere “SSP” en “Master of Disaster” voorbijkomen.

Tussendoor wordt nog even de nieuwe gitariste Simone voorgesteld en gegrapt dat Sabine nu met een band op stap is wiens geboortedata stammen uit het jaar dat het debuut “Queen of Siam” uitkwam. Toch is er van sleet op haar stembanden nauwelijks sprake,  al valt wel op dat ze de teksten blijkbaar op de grond heeft liggen gelet op haar regelmatig voorovergebogen houding.

Stream Of PassionDe band speelt superstrak, laat geen steken vallen en bouwt zijn eigen feestje. Traditiegetrouw wordt voor het afsluitende “Too Drunk To Fuck” iedereen uitgenodigd het podium te beklimmen om mee te brullen, springen en vooral te genieten.

Hier wordt gretig gehoor aan gegeven wat een hilarisch tafereel oplevert waarna Sabine hoog boven de hoofden – na een enigszins mislukte poging tot stagediven – door het publiek onder luid applaus de zaal wordt doorgedragen.

Stream of Passion is daarna muzikaal van een geheel andere orde. Geen gegrunt of knalharde thrash, maar een krachtig staaltje symphonische rock met de betoverende vocalen van Marcela Bovia.

Stream Of PassionWat mij vorig jaar stoorde en ook nu tijdens de soundcheck dreigde te gaan gebeuren, is het knalharde geluid waarmee de band zich bediende. Gelukkig valt het ditmaal gedurende het concert nogal mee, want de band heeft dit echt niet nodig.

Er wordt goed gemusiceerd, Marcela is krachtig bij stem en bassist Johan van Stratum steelt zoals gewoonlijk de show met zijn enthousiast gespring. Stream of Passion doet het gewoon goed bij het publiek en de mooie lichtshow draagt daar qua sfeer zeker aan bij.

In the End” blijft mijn favoriet, de Radiohead cover “Street Spirit” is eigenlijk allang geen cover meer en het onheilspellende “Haunted” is de perfecte afsluiter. Een knap optreden van eigen bodem!

XandriaNaar Xandria ben ik erg benieuwd. Deze band vond ik met Lisa Middelhauve in de gelederen al goed te pruimen. Met name de albums “Ravenheart” en “India” konden mij zeker bekoren.

Met de komst van Manuela Kraller wijzigde de koers drastisch richting “oude” Nightwish en kon je gerust spreken van Xandria 2.0. Een echte knaller was het album “Neverworld’s End” wel en die koers werd, ondanks het vertrek van Manuela, doorgezet op “Sacrificium”.

Ondanks de bijdrage van de nieuwe vocaliste Dianne van Giersbergen wordt het hoge niveau van de voorganger niet behaald. “Nightfall” opent het optreden echter verbluffend.

XandriaNa het van “Neverworld’s End” afkomstige “Blood on my Hands” ben ik echt om. Dianne beschikt over een geweldige stem, die ook het oudere werk gemakkelijk aan kan.

Soepeltjes beweegt ze zich over het podium en  met haar innemende persoonlijkheid is het voor haar een koud kunstje om het publiek op te zwepen. Die geven gewillig gehoor en er wordt luidkeels meegezongen en geklapt.

Xandria krijgt de handen op elkaar met stevige uitvoeringen van o.a. “Sacrificium”, “Cursed”, het enig uit het Lisa tijdperk stammende “Ravenheart” en afsluiter “Valentine”. Gaaf optreden van een band die stiekem ver kan gaan komen met deze “oude Nightwish” sound. Vooralsnog een koerswijziging die zijn vruchten afwerpt.

ArkonaWanneer het Russische Arkona het podium betreedt in hun dagelijkse kloffie valt dat meteen op. Geen typische Pagan outfit vandaag? De reden blijkt dat deze is kwijtgeraakt op het vliegveld. Dat weerhoudt de band er geenszins van om weer lekker te keer te gaan.

De stevige Pagan Metal dendert over de hoofden van de aanwezigen, die dit prima kunnen waarderen. In het begin is de fluit nauwelijks hoorbaar, maar zodra dat euvel hersteld is komt dat de feestvreugde zeker ten goede. Als daarna ook nog de polka wordt ingezet en de doedelzak tevoorschijn komt is het hek van de dam, helemaal wanneer “Goi, Rode, Goi” wordt ingezet.

Zangeres Masha beweegt zich tot groot genoegen van het publiek als een stuiterbal over het podium zonder aan vocaalkracht te in te boeten. Therion baas Christofer Johnsson speelt ook nog een deuntje mee tijdens dit voortvarende optreden, waar het publiek met volle teugen van geniet.

10 Therion 07 141019 MFVF XII StepixHet festival loopt op zijn een einde: hier en daar zijn wat vermoeide blikken te zien, maar het merendeel kijkt vol verwachting uit naar headliner Therion. Deze band stelt zowel live als op plaat nooit teleur en durft het op beide gebieden aan om nieuwe paden te bewandelen.

De eerste persoonlijke teleurstelling moet ik echter al meteen wegslikken wanneer ik te horen krijg dat Lori Lewis geen deel meer uitmaakt van de tour editie. Zij zal nog wel haar medewerking verlenen aan de rock opera maar “on stage” zal zij node worden gemist. Met haar geweldige stem die alles aankon, fantastische inleving en vrolijke uitstraling was zij toch mijn absolute favoriet.

10 Therion 03 141019 MFVF XII StepixBenieuwd hoe ze dat gaan oplossen want “her shoes are very big to fill”. De band gaat in ieder geval retestrak van start met “Sithra Athra” en ze hebben er zichtbaar veel plezier in.

Het is het laatste optreden van de  Arkona tour door Rusland en China. De heren en dames geven alles om er een geweldig feest van te maken. Al meteen kan iedereen kennis maken met nieuwelinge Sandra Laureano, een uiterst bevallige soprane, die met haar “hooghartige” act en felrode outfit menig hart sneller doet slaan.

Zingen kan ze in ieder geval wel al mist zij de “warmte” van Lori’s stem en beperkt ze zich nog een beetje als “te statisch” in haar rol. Maar dat zal zeker groeien. Omdat Sandra alleen de sopraan gedeelten voor haar rekening neemt wordt de rol van Lori in andere nummers overgenomen door Linnea Vikström of Thomas Vikström. Nee, geen broer en zus maar vader en dochter. Zo krijgt Linnea de solospot in “Raven of Dispersion.

10 Therion 08 141019 MFVF XII StepixNa jaren wordt weer “Lemuria” vertolkt worden door mannelijke vocalen. Beiden halen het echter niet bij de Lori edities; maar onverdienstelijk is het ook niet. Linnea heeft door het vertrek van Lori een grotere rol in het geheel en kwijt zich goed van haar taak.

Altijd in voor wat grappen en grollen geniet zij met volle teugen van de aandacht van het publiek. Masha (Arkona)  mag de rauwe vocalen voor haar rekening nemen in “Typhon” maar dit levert een ongewild hilarisch tafereel op. Masha raast al teksten spuwend over het podium maar horen doen we haar helaas niet.

TherionNiemand valt blijkbaar op dat haar microfoon niet werkt en dat is best sneu. De technische problemen zijn daarmee niet voorbij, zodat de set even stil komt te liggen. Professioneel als altijd lossen de dames en heren dit wel op door een akoustische “Love Of My Live” versie. Dit heeft helaas wel tot gevolg dat de band zich genoodzaakt ziet enkele nummers te schrappen, omdat het tijdschema van 23.00 heilig is.

Er valt dan nog genoeg te genieten van voortreffelijke uitvoeringen van Therion klassiekers. Wanneer bandleider en meesterbrein Christofer Johnsson het publiek vraagt met welk nummer men denkt af te sluiten weet iedereen wat er komen gaat; “To Mega Therion” uiteraard en zowel band als publiek leven zich nog een keer helemaal uit.

Therion heeft al diverse bezettingen gehad, maar levert steevast hoge kwaliteit en is live een waar feest. De veelal ingewikkelde nummers worden vol overgave gebracht door de enthousiaste bandleden en de vocalen zijn toch weer gewoon van uitzonderlijke klasse. De perfecte afsluiter van weer een uiterst geslaagde MFVF editie.

This slideshow requires JavaScript.

 

 

 

 

Metal Female Voices Fest – knallend verjaardagsfeest op twaalfde editie

tekst: Frans Neelen
foto: Stéphane Odent

12. Leaves' Eyes 03 141018 MFVF XII StepixDe tijd vliegt, alweer de twaalfde editie van het befaamde Metal Female Voices Fest en ook deze mag er weer wezen. Ondanks het gegeven dat een aantal bands al meerdere malen de festivalposters hebben opgesierd, is de organisatie erin geslaagd met enkele relatief onbekende en zeer onbekende bands op de proppen te komen.

Getrouw komen de fans weer van heinde en verre, doen de hotels in de omtrek zeer goede zaken en is de sfeer weer uiterst gezellig. Door menigeen wordt dit dan ook gezien als een jaarlijks terugkerend feestje en het weerzien van vrienden onder elkaar. Na de inmiddels gebruikelijke opwarmavond op de vrijdag kan met de zaterdag het echte werk beginnen.

Ancient BardsAncient Bards debuteert op het festival en dat is niet meer dan terecht. Met hun Epic Powermetal  die in het straatje van Rhapsody Of Fire ligt, hebben ze reeds drie albums op hun naam die tezamen een saga vormen onder de naam “The Black Crystal Sword”.

Metal met een verhaal dus en op plaat is met name hun laatste “A New Dawn Ending” een vette aanrader. Vocaliste Sara Squadrani die ook te horen is op Arjen Lucassen’s “The Theory of Everything” is op plaat al van hoge klasse en laat ook live een zeer goede indruk achter.

Met passie worden de verhalende teksten vocaal vlekkeloos gebracht en is er nauwelijks verschil hoorbaar met het plaatmateriaal. Voorwaar een grootheid in de dop die bewijst dat Arjen een neus heeft voor het inlijven van talent.

Ancient BardsDe band maakt een zeer gedreven en energieke indruk die overlaat op het steeds enthousiaster reagerende publiek. Met een setlist bestaande uit voornamelijk materiaal van hun sterke laatste album.

Zoals “A Greater Purpose”, “Flaming Heart”, The Last Resort” en het kippenvel bezorgende “In My Arms”, waarin Sara een verbluffende indruk achterlaat en de handen op elkaar krijgt.

Een knallend optreden, van het debuut komt  “Birth of Evil” voorbij en het afsluitende van “Soulles Child” afkomstige  “Through My Veins” komt er een dynamisch einde aan goed optreden. Gezien de drukte bij de merchandise en signeersessie hebben ze er in ieder geval behoorlijk wat fans bijgekregen.

Jaded StarVoormalig Visions of Atlantis boegbeeld Maxi Nil heeft tegenwoordig haar eigen band Jaded Star. Zo’n tien jaar geleden is dat de naam voor haar project, maar nu mag dat gezien worden als een heuse band.

Materiaal in de vorm van een album is er nog niet, maar de planning is dat deze nog dit jaar zal uitkomen. De harde rock die wordt gebracht klinkt best lekker maar helaas niet altijd even zuiver.

Echt aanslaan doet het dan ook niet, maar dat heeft natuurlijk ook te maken met het gebrek aan reeds uitgebracht materiaal. Leuk is wel dat de winnaars van een wedstrijd nog even het podium mogen delen met de band.

Head Phones PresidentMFVF heeft de laatste jaren blijkbaar de nodige connecties met Japan. Hoezo internationaal! Ditmaal luistert de band uit het land van de rijzende zon naar de naam Head Phones Presidents.

Onder aanvoering van de wild met haar jurk zwaaiende zangeres Anza Ohyama brengen zij een mix van alternatieve-nu-experimentele metal met vleugjes hard rock.

De nadruk wordt gelegd op het recente album “Disillusion” uit 2014 en er wordt verdienstelijk gemusiceerd. Een onuitwisbare indruk maken ze op mij niet, maar deze band is zeker het luisteren waard.

Skeptical MindsHet Belgische Skeptical Minds heeft al vele malen eerder op de planken bij MFVF gestaan. Op de onlangs uitgebrachte Live CD van de in 2012 neergezette MFVF show komt de band best aardig voor de dag al klonk zangeres Karolina Pacan een beetje iel.

Gegroeid zijn ze echter zeker en als geheel klinkt het lekker vlot deze harde rock/metal met elektronische invloeden.

Nummers als ‘Alcohol”, “The Beauty Must Die”, “Broken Dolls” en “Living in a Movie” passeren de revue en worden visueel ondersteund door continu wisselende backdrops met bewegende beelden.

Diabulus in MusicaOok “Ace of Spades” van Motörhead ondergaat een Skeptical Minds behandeling en die mag er, tot groot genoegen van de aanwezigen, best wezen. Karolina is goed bij stem en de band kan terugkijken op een geslaagd optreden.

Het begint nu tijd te worden voor de grotere namen in de scene. Onder leiding van Zuberoa Aznárez mag het Spaanse Diabulus in Musica dit als eerste gaan proberen.

Met een aantal sterke albums op zak zoals “The Wanderer” en het dit jaar verschenen “Agria” lijkt dit een koud kunstje, maar je moet het ook nog maar even live waar zien te maken.

DraconianHoog boven de hoofden van enkele macaber uitziende figuren wordt de zangeres als een mummie het podium opgedragen. Die figuren blijken de leden van een heus koor te zijn die voor de nodige vocale ondersteuning en inkleuring gaan zorgen.

De muzikale mix van Therion en Epica doet wat filmisch aan maar blijft moeiteloos overeind. Het geheel klinkt lekker vet, de band is goed op dreef en beleeft zijn hoogtepunt met een ijzersterke versie van “Spoilt Vampire

Met Draconian is het tijd voor een lekker potje Zweedse doom metal van de bovenste plank. Sinds het reeds uit 2011 stammende pareltje “A Rose For The Apocalypse” is er helaas nog geen nieuw materiaal voorhanden. Al liet die plaat vier jaar op zich wachten.

DraconianDe vrouwelijke helft van de vocalen Lisa Johansson heeft de band inmiddels verlaten ten faveure van Heike Langhals. Iedereen is benieuwd of zij in staat is goed tegenspel te bieden aan de duistere grunts van Anders Jakobsen.

Dat is toch wel even wennen.Haar klankkleur is een stuk helderder en daardoor komt het geheel wat minder dreigend over. Zingen kan ze echter wel degelijk en ze wijt zich goed van haar taak.

De bulderende stem van Anders is geweldig en de band musiceert gedreven. Het geheel van massieve gitaarmuren, zware drums, melancholieke melodieën, betoverende vocalen en diepe grunts maken enthousiaste reacties los bij het publiek. Met krakers als “The Last Hour of Ancient Sunset”, “Dead World Assembly” en “End of The Rope” in de set heeft dan ook niemand iets te klagen.

The SirensTijd voor een act van een geheel andere orde. De pioneers van het Female Fronted Metal genre hebben de handen ineen geslagen onder de naam The Sirens.

Deze sirenes zijn niemand minder dan de vocalistes Kari Rueslåtten (The 3rd And The Mortal), Anneke van Giersbergen (The Gathering) en Liv Kristine Espenaes Krull (Leaves’ Eyes, Theatre Of Tragedy).

Zonder deze dames had een festival als dit niet bestaan, dus zijn ze hier zeker op zijn plaats. Dat deze dames vocaal hun mannetje staan staat buiten kijf en hun set bestaat uit een mix van The Gathering, Leaves’ Eyes, The 3rd and the Mortal songs en solo nummers.

The SirensEen afwisselend optreden waarin de voornamelijk stevige rocknummers enthousiast worden gebracht, door de zichtbaar – met veel plezier op het podium acterende – sirenes.

Wat opvalt is dat goed te horen is dat de wat minder bekende 3rd and the Mortal songs qua structuur en opbouw aan de wieg hebben gestaan voor het eerste stadium van doomy Gothic Metal.

De nummers worden, ondersteund door een prima begeleidingsband, gevarieerd gebracht als solo, duo of trio waarbij ze alle drie volop de gelegenheid krijgen te excelleren.

SireniaDat is aan deze dames wel besteed en met o.a. “Image”, “Leaves”, “Love Decay”, “Venus” en het knallende “Strange Machines” komt het publiek volledig aan zijn trekken.

Afgesloten wordt er met de Sirens single “Sisters of the Earth”. Passender kan het optreden, met een publieke ovatie, dan ook niet afgesloten worden.

Aan Sirenia de taak om het hoge niveau vast te houden. Persoonlijk vind ik de muziek die de band van Morten Veland in de begindagen maakte een stuk interessanter dan het recentere meer toegankelijke materiaal, maar dat weerhoudt de band er niet van om een gedegen set neer te zetten.

12. Leaves' Eyes 04 141018 MFVF XII StepixHet publiek is inmiddels goed opgewarmd en hongerig naar meer, zodat het voor de schone Ailyn met haar prachtige vocalen een gemakkelijke opgave is om de aanwezigen om haar mooie vinger te winden.

Gelukkig worden ook de grunts van Morten veelvuldig ingezet hetgeen de variatie zeker ten goede komt. Uiteraard maakt publieksfavoriet “My Minds Eye” deel uit van een set die een aardige doorsnede geeft van wat de band te bieden heeft.

Leaves’ Eyes heeft een reden tot een feestje en viert het tienjarig bestaan van de band met een headliner show. Overigens niet de eerste keer, want dit deden zij al eerder in 2008 bij de live opnamen van hun DVD “We Came With The Northern Winds”.

12. Leaves' Eyes 10 141018 MFVF XII StepixToen diende een heus vikingschip als decor. Dit keer zijn er naast de sfeervolle backdrops en de nodige vlammenwerpers, een zestal enorme zwaarden. Deze zwaarden doen denken aan het monument in Liv Kristine’s geboorteplaats Stavanger, Noorwegen.

Leaves’ Eyes maakt vaak gebruik van middeleeuwse instrumenten en om dit te optimaliseren zijn er de nodige gastmuzikanten aanwezig die het programma sieren.

Fans hebben de gelegenheid gekregen om op hun favoriete nummers te stemmen, maar dat wil niet zeggen dat de gehele set hierop is afgestemd.

De band heeft er namelijk voor gekozen om een aantal nummers te spelen die zelden of nooit in de setlist voorkomen.

Zo kunnen we genieten van het magistrale live debuut van “Meredead”, een solide versie van “Hymn Of the Lone Sands” en ouder werk zoals “Legend Land”.

12. Leaves' Eyes 06 141018 MFVF XII StepixOok trakteert de jarige band een volle Oktoberhal op een primeur met het nieuwe “Halvdan The Black”een nummer dat in het verlengde ligt van hun laatste album “Symphonies Of The Night”.

Liv Kristine betoverd het publiek als vanouds met haar geweldige stem en enthousiaste performance. Een stem waar zij totale controle over heeft en hiermee eens temeer bewijst tot de absolute top in het genre te horen.

Hard, strak en bombastisch wordt de gevarieerde set tot groot genoegen van het publiek de zaal ingeslingerd. Naast mij ontlokt dat de opmerking “Leaves’ Eyes on steroids” iets wat ik alleen maar kan beamen. Gastvocalen ontbreken ook hier niet en worden verdienstelijk verzorgd door Aylin (Sirenia) en Zuberoa (Diabulus in Musica).

12. Leaves' Eyes 13 141018 MFVF XII StepixEr wordt volop meegebruld, meegesprongen en meegezwaaid; kortom een feest dat door publiek en band gedeeld wordt. Tussendoor verzorgt gitarist Thorsten Bauer nog even op droogkomische wijze het uitreiken van een heuse Leaves’ Eyes gitaar aan de winnaar van de wedstrijd.

Leaves’ Eyes bewijst wederom haar klasse met een headliner waardig optreden waar de klasse vanaf druipt. Een perfecte afsluiter voor de zaterdag editie die het publiek met een moe maar tevreden gevoel naar huis, hotel of tent stuurt. Op naar de zondag editie.

This slideshow requires JavaScript.