Archive

Author Archive

Het Nationale Ballet – brengt in nieuw seizoen Het Zwanenmeer ten tonele

foto copyright: Het Nationale Ballet – Petrovsky & Ramone

Nationale Ballet - zwanenmeer copyright Petrovsky and Ramone Het Nationale Ballet opent het nieuwe seizoen met het meest bekende ballet, namelijk Het Zwanenmeer.

Deze voorstelling zal komende maanden opgevoerd zal worden in het gebouw van de Nationale Opera & Ballet, Amsterdam aan het Waterlooplein.

Allereerst wordt met het Gala op zaterdagavond 13 september officieel het seizoen geopend met optredens van maar liefs tweehonderd dansers.

Van de Junior Danscompany, speciale gasten tot de eerste solisten van dit gezelschap. Muzikaal is de begeleiding in handen van Holland Symfonia onder leiding van Matthew Rowe.

Het Zwanenmeer, ook wel het ballet de balletten, wordt vanaf 14 september tot en met 8 maart uitgevoerd. Tsjaikovski’s schreef de bekende muziek in 1876, een jaar  heeft het hem gekost om het ballet te voltooien. Pas na zijn dood in 1895 wordt het stuk in zijn volledige lengte opgevoerd in Rusland. Choreograaf Marius Petipa tilt het niveau van de danskunst dan tot grote hoogte.

Ook nu spreekt het nog generaties aan en Het Nationale Ballet brengt de versie van Rudi van Dantzig, voormalig artistiek directeur van Het Nationale Ballet. De sprookjesachtige en dramatische versie van hem wordt alom beschouwd als een van de allermooiste. De begeleiding wordt wederom verzorgd door de Holland Symfonia.

Kaartverkoop is gestart online via de OperaBallet website.
Prijzen variëren van 15,00 euro (vijfde rang) tot 79,00 euro (preminum).

 

 

 

Grote Prijs Van Nederland – jury en deelnemers bekend

groteprijsnederland2014

Na een aanmeldperiode waarin 445 bands en singer-songwriters zich hebben opgegeven, zijn de achtenveertig deelnemers voor de Grote Prijs van Nederland bekend.

Dit jaar zijn de inzendingen beluisterd en is het volgende team tot een oordeel gekomen: Ingmar Griffioen (VPRO 3voor12), Lisa Gritter (Suburban Records), Patrick Lamberts (Music Maker), Cedric Muyres (Snowstar Records), Waldo Volmer (poppodium Gigant) en Joris van Welsen (Radar Agency).

De kwartfinales zijn bekend en daar mogen de volgende bands aantreden per categorie.

Singer-songwriter: A Brighter Light, Arnold Veeman, Bregje Sanne Lacourt, Bruno Rocco, Charl Delemarre (publiek), Charley Marie, Chelsea & Boudewijn, Daniel Cane & The Rebellion, Iris Penning, Isabelle Amé, Jack and the Weatherman, Jan-Anne van der Wel, Jeanne Rouwendaal (publiek), Marit Trienekens, Mary Confurius, Nana Adjoa, Noam Vazana, Oscar Rasco, Pablo. A., Sacha Vee, Sascha Elisah, Taco de V, Tim Tells en Valentina Elèni.

Bands: ALUMNA, Edison Effect (publiek), Fenn, Guillaume Finta, Hard2Get, Hoffman, Kid Harlequin, Lakshmi, Leeways (publiek), Lynn Olsen, Monday Patriots, Mønsterbird, My Blue Van, Orange Fox , Radio Days, Sir James,  Sväva, The Afterveins, The Brahms, The Peterlees, Trip to Dover, TRY ACROBATICS, Valour Up Twice en Wooden Soldiers.

De kwartfinales vinden plaats vanaf vrijdag 29 augustus tot en met zondag 14 september, op de podia van W2 (Den Bosch), Metropool (Hengelo) en Bitterzoet (Amsterdam).

In de aanloop naar deze eerste kwartfinales worden de deelnemers tijdens een bootcamp session door de coaches van de Grote Prijs, onder andere Dennis van Leeuwen (Kane), Wouter Hamel en Elle Bandita, klaargestoomd voor het liveoptreden. Dit als onderdeel van de nieuwe vorm van de competitie, waarbij talentontwikkeling extra wordt benadrukt.

Meer informatie over de komende optredens en de Grote Prijs van Nederland: www.groteprijsvan.nl

 

Categories: News

Arch Enemy – War Eternal

tekst: Kees Schijven

Arch Enemy - War Eternalband: Arch Enemy
titel: War Eternal
genre: melodic death metal
release: 6 juni 2014
label: Century Media

War Eternal” is alweer het tiende studioalbum, van het in 1995 als sideproject opgerichte Arch Enemy door de broers Amott.

Er is nogal wat veranderd binnen de band na hun laatste album “Khaos Legions” uit 2011, zo heeft gitarist Christopher Amott de band voor de tweede keer verlaten en is vervangen door Nick Cordle (Arsis).

Ook heeft zangeres Angela Gossow een stapje terug gedaan, en is recentelijk vervangen door Alissa White - Gluz (The Agonist), alhoewel Angela wel betrokken blijft bij de band als manager.

Voor wie dacht dat de sound van de band ingrijpend veranderd zou zijn door deze line-up wisselingen, kan ik gerust stellen: het vertrouwde Arch Enemy geluid is gebleven.

De band klinkt nog steeds hard en melodieus, misschien zelfs wel meer dan op de laatste albums. Dat zou zomaar een gevolg kunnen zijn van de inbreng van vers bloed in de band. Na het intro ‘Tempore Nihil Sanat’ barst het typische Arch Enemy geweld los in de vorm van ‘Never Forgive, Never Forget’ een snel en bruut nummer, zeker een van de (vele) hoogtepunten op dit album.

Ook het titletrack zet deze trend voort, al loopt het gas wel een beetje terug. Om vervolgens op ‘War Eternal’ te verrassen; een heavy en gevarieerd Arch Enemy nummer. Variatie is er overigens genoeg op dit album, zo zit er halverwege de plaat een rustpunt in de vorm van het instrumentale ‘Graveyard Of Dreams’ , en ook ‘Time Is Black’ is  afwijkend van de Arch Enemy standaard.

Waar bij ‘No More Regrets’ het gas er weer vol op gaat, met spetterende solo’s van de gitaarduo Amott en Cordle, met de rochel des doods van Alyssa – die niet onder doet voor haar voorganger Angela – gaat bij ‘You Will Know My Name’ het gas er weer een beetje af. Ook ‘Stolen Life’ is weer heel herkenbaar, en toch ook weer fris en energiek tegelijk.

Waar verandering van vocalisten nogal al eens een verandering van de sound van een band teweeg brengt,  is hiervan geen sprake bij Arch Enemy. Alyssa White – Gluz brengt het er goed vanaf en is een waardige opvolgster van Angela Gossow.

Hoewel Alyssa bij haar vorige band The Agonist toch wel degelijk anders klonk, doordat ze haar grunts afwisselde met cleane zang en screams. Dat laat ze  bij Arch Enemy achterwege en beperkt zich tot haar grunts, waardoor het nog steeds als het vertrouwde geluid van Arch Enemy is blijven klinken.

Het album staat vol technisch en complexe, maar herkenbare Arch Enemy composities, zoals ook ‘On And On’ en ‘Avalanche’ met vette riffs en een bijna klassiek aandoende achtergrondmelodie. Ook op ‘Down To Nothing’ gaat de band weer los, een heel gevarieerd nummer en met weer aardig wat tempowisselingen. ‘Not Long For This World’ sluit het “War Eternal” album af, en is een instrumentaaltje wat een beetje doomachtig aan doet en in dat opzicht afwijkt van de rest van het album. Wel een teleurstellende afsluiter voor een verder vlekkeloos album.

Conclusie

Arch Enemy heeft met “War Eternal” een sterk en gevarieerde plaat afgeleverd in de ware Arch Enemy traditie. De diverse wisselingen in de line-up hebben er niet voor gezorgd dat de sound totaal anders is geworden dan wat je zou verwachten. Toch klinken ze weer frisser en energieker dan op de laatste paar platen, wat vooral te danken zal zijn aan de nieuwe inbreng in de band. Benieuwd hoe dit live gaat klinken, op plaat in elk geval heel goed naar mijn mening.

Rating
9/10

Tracklist

  1. Tempore Nihil Sanat (Prelude in F Minor)
  2. Never Forgive, Never Forget
  3. War Eternal
  4. As The Pages Burn
  5. No More Regrets
  6. You Will Know My Name
  7. Graveyard Of Dreams
  8. Stolen Life
  9. Time Is Black
  10. On And On
  11. Avalanche
  12. Down To Nothing
  13. Not Long For This World

Website
http://www.archenemy.net

 

 

 

 

 

 

 

Categories: News Tags:

Overkill – White Devil Armory

tekst: Frans Neelen

overkill-white-devil-armoryband: Overkill
album: White Devil Armory
genre: Thrash Metal
release:18 Juli 2014
label: Nuclear Blast

De oude garde in de thrash scene levert de laatste tijd wel erg hoogstaand materiaal af.De laatste albums van Kreator, Onslaught, Holy Moses, Death Angel om er maar eens een paar te noemen, behoren stuk voor stuk tot hun beste materiaal.

Overkill ging deze bands daarin al voor met het fenomenale “Ironbound” (2010) gevolgd door het ook al niet misselijke “The Electric Age” (2012).

“White Devil Armory” is alweer de zeventiende langspeler in het bijna vijfendertigjarige bestaan van deze Amerikaanse band. Na het originele intro “XDᵐ´ schiet “Armorist“ uit de startblokken als een op hol geslagen mitrailleur.

Wat een allesverwoestend nummer is dat zeg. Wanneer ze hiermee live openen mag je je schoenveters van tevoren wel heel strak aanbinden om overeind te blijven.

Nee van enige sleet op het materiaal en, of de band is totaal geen sprake. Sterker nog, Overkill wordt alleen maar beter en consistenter.

Kortom “White Devil Armory” is wederom een retestrakke plaat vol met moddervette riffs, heerlijke gitaarsolo’s en de kenmerkende knerpende vocalen van BobbyBlitzEllsworth gegoten in supersnelle, agressieve en dreigende tracks.

De ouderwetse punkinvloeden steken ook weer even hun kop in tracks als “Pig” en het fel beukende “Bitter Pill”. Ook het gitaarwerk is weer van de hoogste klasse en veelvuldig onnavolgbaar. Luister maar eens naar “King Of The Rat Bastards” en “Down to the Bone”.

“Another Day To Die” mag dan tekstueel refereren aan de aanvallen op Bobby’s gezondheid (kanker, beroerte, longontsteking), muzikaal en vocaal worden ook hier weer alle registers open getrokken. Frontman Bobby is gelukkig niet klein te krijgen en gaat als vanouds weer helemaal los: old school thrash zoals het hoort.

“White Devil Armory” mag dan niets nieuws onder de zon bieden maar is wel verduiveld aanstekelijk lekker. Dit album steekt zeker nieuwelingen naar de kroon, dat moge duidelijk zijn. Sterker nog, het een van de beter albums door Overkill gemaakt.

 

Conclusie

Overkill levert voor de derde maal op rij, een album af dat met gemak tot hun beste top vijf behoord. Een supervet, agressief thrash album van een contant hoog niveau. Overkill laat horen hoe deze muziek gespeeld, gezongen en geproduceerd moet worden.

De energie en het enthousiasme spat er vanaf en wat mij betreft laten ze al jaren die zogenaamde ‘Big 4 of Thrash’ en de jonge garde een stevig poepie ruiken. “Ironbound” blijft mijn favoriet, maar dit album sluit daar naadloos op aan. Overkill mag er zeker nog wat jaren en albums aanplakken en live zijn ze niet te versmaden. Superplaat derhalve en een vette, onmisbare aanrader voor iedereen en de liefhebbers van het genre in het bijzonder.

Op de gelimiteerde versie krijg je twee bonustracks extra waaronder de Nazareth cover “Miss Misery” met gastvocalen van Accept zanger Mark Tornillo. Dat is zeker de moeite waard.

Rating
9/10

Tracklist
1. XDᵐ
2. Armorist
3. Down To The Bone
4. Pig
5. Bitter Pill
6. Where There’s Smoke…
7. Freedom Rings
8. Another Day To Die
9. King Of The Rat Bastards
10. It’s All Yours
11. In The Name
12. The Fight Song (bonustrack)
13. Miss Misery (bonustrack)

Website
www.wreckingcrew.com

 

 

 

Categories: News Tags: , ,

Judas Priest – Redeemer Of Souls

tekst: Frans Neelen

judaspriestredeemberfinalcdband: Judas Priest
album: Redeemer Of Souls
genre: Heavy Metal
release: 17 Juli 2014
label: Sony Music

Introductie

“Welcome to my world of steel, Master of my domain.”  Met deze veelzeggende woorden trappen de zelfbenoemde ‘Defenders of the Faith’ af in opener “Dragonaut”.

Deze ‘Defenders’ zijn uiteraard niemand minder dan de leden van het Heavy Metal instituut Judas Priest.Als (mede) grondlegger van Heavy Metal als muzieksoort, mag je jezelf uiteraard meester op je eigen terrein noemen.

Met pensioen zijn ze dus nog niet, al zag dat er enkele jaren geleden wel heel erg naar uit. Na de uiterst succesvolle “Epitaph” afscheidstour sijpelden al snel de verhalen door dat er wellicht nog een studio album in de pen zat, maar dat live optredens zo veel mogelijk tot een minimum beperkt zouden worden.

Ikzelf als liefhebber van onvervalste Heavy Metal en Judas Priest in het bijzonder, nam indertijd de kans te baat om deze legende voor een laatste maal live te aanschouwen. De show in 013 Tilburg was al erg goed, de Graspop editie was geweldig. Nog steeds krijg ik een beetje kippenvel van de “Breaking The Law” uitvoering, die woord voor woord door het publiek gezongen werd zonder enige interruptie van een genietende Rob Halford.

Na het wegsterven van het slotakkoord van het afsluitende “Living After Midnight” pinkte menig aanwezige een traantje weg: dit was het dan, Priest bedankt! Maar goed, dat was toen. Niets zo veranderlijk als een metal band, er zijn legio voorbeelden te noemen als Kiss en de Scorpions etc. Zij gingen Judas Priest al voor dus waarom niet.

Album Review

Welnu, het album is er, telt maar liefst dertien nummers en topt meer dan een uur (voor de die hard fans is er nog een luxe editie met nog eens vijf exemplaren aan extra materiaal). Daarbij het eerste gedeelte van een nieuwe wereldtour ziet er overvol uit. Al voor de aanvang van de Epitaph tour was de legendarische tandem K.K. Downing, Clenn Tipton helaas niet meer.

K.K. hield het voor gezien en de band vond een opvolger in Richie Faulkner. Deze Faulkner weet zich behoorlijk goed van zijn taak tijdens de tournee en mocht ook zijn schrijverskwaliteiten tonen bij dit album. Heeft deze wisseling zijn invloed gehad op het aanwezige materiaal ? Nou nee, niet echt. De typische, uit duizenden te herkennen, Priest Sound is onaangetast gebleven.

Wel kun je zeggen dat het album echt snelle krakers als “Painkiller” of “Jawbreaker” onbreekt, hoewel opener “Dragonaut” nog vervaarlijk dicht in de buurt komt. Of dit aan het ontbreken van K.K. ligt zullen we nooit weten, maar Judas Priest komt in ieder geval de gedane beloften omtrent dit album grotendeels na. Er zou namelijk veelvuldig gewinkeld worden uit het eigen oeuvre om “Redeemer Of Souls” tot een echt Judas Priest album te maken.

Voorganger “Nostradamus” deed nogal wat wenkbrauwen fronsen zodat deze, wellicht iets te, ambitieuze concept rockopera nou niet bepaald enthousiast werd ontvangen. Nee, echt goed was die plaat niet, maar de band had in het verleden wel vaker buiten hun beproefde paden getreden met bijvoorbeeld “Point Of Entry” en “Turbo”. Niet hun beste platen, maar anderzijds siert het de band wel door zichzelf niet telkens te herkauwen.

Herkauwen doen ze op hun zeventiende  album zoals beloofd dus wel en dat pakt best wel lekker uit. Het hoogste niveau van klassiekers als bijvoorbeeld een “Painkiller”, “Screaming For Vengeance” of “Defenders Of The Faith” wordt dan wel niet gehaald, maar deze plaat toont zich vooral evenwichtig. In tegenstelling tot diverse albums waarop – naast enkele klassieke krakers – ook de nodige tracks stonden, die het predicaat matig niet eens verdienden.Op dit album staan die gelukkig niet, maar ook een gewenste kraker ontbreekt. Daarvoor hebben de heren in het verleden gewoonweg beter (lees: vetter) werk afgeleverd.

Redeemer Of Souls”herbergt echter wel gewoon alles wat je van een Judas Priest plaat mag verwachten. Heavy riffs, stuwende drums, lekkere melodieuze gitaarsolo’s en ijzingwekkende uithalen van the one and only Metalgod Halford.

Zoals gezegd, het is allemaal volgens beproefd concept en veel zanglijnen, melodieën en riffs roepen een deja-vu gevoel op. Dat alles luistert wel lekker weg. De eerlijkheid gebied mij te vermelden dat er wel enkele luisterbeurten voor nodig zijn om alle nummers naar waarde te schatten. Dit komt mede door de productie die tamelijk mat klinkt en daardoor niet lekker knalt.

Ik ben van mening dat een meer helderdere productie wonderen had gedaan, want afsluiter “Beginning Of The End” klinkt wel naar behoren. Goed, in de meer logge, duisterdere tracks zoals het lekker zware naar Venoumus Maximus, Black Sabbath neigende “Sword Of Damocles” en het onheilspellende “Secrets Of The Dead” werkt het wel en daarmee blijft het een kwestie van smaak.

De vocalen van Halford staan prominent in de mix, en die zijn op en top Priest. Hoewel ik de periode met Tim “Ripper” Owens ook zeer kan waarderen is Rob Halford uiteraard de enige echte Priest zanger. Hij levert ook hier weer een prestatie van formaat, al zijn de hoge uithalen beduidend minder aanwezig. Dat mag ook wel gezien zijn leeftijd en is altijd beter dan half werk leveren en smadelijk onderuit gaan.

Het merendeel van de songs is vlot mid-tempo werk met daarin de nodige versnellingen zoals de lekkere headbangers “Metallizer”, “Dragonaut” en “Down In Flames.” Minder is “Redeemer Of Souls” al is het kenmerkende, catchy meezingrefrein moeilijk uit je hoofd te krijgen.

Battle Cry” is lekker bruut en een topper in spé, terwijl “Halls Of Valhalla” en “Hell & Back” doorspekt zijn met heerlijke, vingervlugge gitaarsolo’s. Judas Priest komt nog behoorlijk verassend uit de hoek met het bluesy, aanstekelijke “Crossfire” en het zompige “Secrets Of The Dead” waarin we zowaar wat koorzang tegenkomen.

Coldblooded” vertegenwoordigt het power-ballade gedeelte met een openingsriff die doet denken aan “Bloodstone”. Zeker niet onaardig, maar deze laatste wint duidelijk op punten. Met het afsluitende “Beginning Of The End” hebben we natuurlijk een echte tearjerker te pakken. In de melancholische stijl van “Sad Wings Of Destiny” zou dit dan Judas Priest’s, passende zwanenzang moeten zijn, met een passende tekst: “So lay me down / Lay me to rest / It’s over now ’cause I know/ It’s the beginning of the end.”

Conclusie

Judas Priest levert met “Redeemer Of Souls” een degelijk metal album af waarmee zij de jonge honden laten horen nog zeker niet te zijn afgeschreven. Het is dan wel geen klassieker, maar een aanschaf is zeker gerechtvaardigd. Evenwichtigheid is het sleutelwoord daar er geen echte uitschieters op staan, maar ook geen zwakke broeders. De heren kijken met een schuin oog in de achterruitkijkspiegel en grossieren gretig uit het eigen verleden, maar beroeren ook lichtjes andere paden door de inbreng van Faulkner met tracks als “Halls Of Valhalla” en “Sword Of Damocles”. Minpuntje blijft de wat matte productie zodat de plaat toch wat meer de tijd nodig heeft om te groeien. Al met al een uur lang degelijk metal plezier van de oude meesters.

Of “Redeemer Of Souls” het laatste studioalbum is zal de toekomst leren. Met het afsluitende “Beginning Of The End” ligt het er wel dik bovenop. De  vijf tracks die op de luxe editie zijn geplaatst is nog een extra vingerwijzing. Er zou dus echt niets meer op de plank liggen. Eerst de tournee maar eens bezoeken, die hopelijk dezelfde kwaliteit biedt als de voorgaande. Als dat het geval is, mogen ze van mij hun afscheid nog geruime tijd uitstellen. Hoeven er ook nog geen traantjes te worden weggepinkt.

Rating
8.5/10

Tracklist
1. Dragonaut
2. Redeemer Of Souls
3. Halls Of Valhalla
4. Sword Of Damocles
5. March Of The Damned
6. Down In Flames
7. Hell & Back
8. Cold Blooded
9. Metalizer
10. Crossfire
11. Secrets Of The Dead
12. Battle Cry
13. Beginning Of The End

 

Website
http://www.judaspriest.com/

 

 

Categories: CD reviews Tags: ,

Hammerfall – in januari met (r)Evolution tour naar 013

Hammerfall - Tilburg 17 nov 2011 door Vlien 2 De Zweedse powermetal band Hammerfall komt begin 2015 terug naar Nederland voor een exclusief optreden in 013, Tilburg.

In Augustus verschijnt het nieuwe album van de band “(r)Evolution”  en daarna volgt een grote, wereldwijde tour waarvan de start op Wacken Open Air is.

Op maandag 19 januari 2015 speelt Hammerfall in 013, na enkele jaren van afwezigheid keert de groep terug naar Tilburg. Kaarten zijn 25,00 euro (exclusief servicekosten) en momenteel in de voorverkoop via http://www.013.nl/programma/3844/hammerfall-1

Op het nieuwe album “(r)Evolution” wil Hammerfall terug naar de roots. Om dat te bereiken, werken de Zweden weer samen met producer Fredrik Nordström, die naast het debuut ook tekende voor de productie van het tweede album ‘Legacy Of Kings’ (1998). Het power metalgeluid van weleer wordt op deze nieuwe schijf gespeeld met de ervaring en kunde van nu. Het resulteert in het beste Hammerfall-album in tijden. De band uit Göteborg klinkt  rauw, energiek en hongerig.

Na een pauze in 2013, is de band als herboren en met grote shows in de planning, zal de groep zeker als een huis staan wanneer 013 wordt aangedaan. Dat kan maar een ding betekenen: ouderwetse power metal zoals het hoort!

Hammerfall
maandag 19 januari 2015
013 Tilburg, Jupiler zaal.
deur open: 19.00 uur
aanvang: 20.00 uur
tickets: 25,00 euro (exclusief servicekosten) via website 013.

voorverkoop en informatie: http://www.013.nl/programma/3844/hammerfall-1

 

Categories: Previews Tags:

Grave Digger – Return Of The Reaper

tekst: Ruben Borgen

Grave Digger - return of the reaperband: Grave Digger
album: Return Of The Reaper
genre: Heavy Metal
release: 11 juli 2014
label: Napalm Records

Als een band het dertigjarig jubileum inmiddels gevierd heeft en toe is aan hun zeventiende studioalbum, dan is het logisch dat er hoogte en dieptepunten te vinden zijn in hun geschiedenis.

De Duitsers van Grave Digger hebben dat ook zeker ervaren. Des te knapper is het dat deze mannen twee jaar geleden kwamen met “Clash Of The Gods” een album dat alom geprezen werd met kritieken wisselend tussen ”Fantastisch!” en ”Heel erg goed!”. Eens kijken of ze dat met deze nieuwe plaat weer kunnen bewerkstelligen.

 “Return Of The Reaper” is het zeventiende wapenfeit van deze heavy metal formatie. Ditmaal word er geen groots, mythisch verhaal verteld met de plaat.

Al is de oude mascotte weer van de partij. In het gelijknamige openingsnummer is dan ook – naast een heerlijk mineur pianostukje – een paard en wagen te horen, die uiteindelijk uitbarsten in gegil en paniek.

Knallend gaan de mannen dan van slag met “Hell Funeral”. Een nummer dat moeilijk te grijpen is. De zang is verre van optimaal, maar dat ligt mede aan het raspende geluid van zanger en oprichter Chris Boltendahl. Verder beukt het nummer heerlijk en is met name het refrein goed mee te brullen.

En dat is hoe de plaat zich eigenlijk verder ook ontwikkeld. De metal die we van deze muzikanten kennen en verwachten,  is heerlijk aanwezig. Van het begin tot eind is het Grave Digger. Bij vlagen klinkt Boltendahl bijna als Lemmy Kilminster van Motorhead, maar dat is eigenlijk wel een leuke toevoeging aan de CD. Een welkome afwisseling van het raspende ‘normale’ geluid van deze frontman.

Hoogtepunten zijn er in de vorm van “Death Smiles At All Of Us”, “Dia De Los Muertos” en vooral ook “Tattoed Rider”. Dit laatste nummer is van het begin tot het einde fantastisch. Heerlijk mee te schreeuwen, met name het lichtelijk catchy refrein, samen met fijne solo’s van gitarist Axel Ritt.

Helaas zijn er ook twee dieptepunten aanwezig. “Season Of The Witch” is, net als de gelijknamige film met acteur Nicholas Cage, gewoon een matig nummer. De refreinen gaan nog wel, maar alles daarbuiten is gewoon minder dan de rest van de plaat. Zowel qua zang, als gitaren en keyboards is het onder de maat.

Afsluiter “Nothing To Believe” is de daadwerkelijke aanfluiting van de plaat. Metalliefhebbers weten inmiddels wel dat er maar weinig zangers zijn met een rauwe stem die een mooie ballad neer kunnen zetten, zoals Jon Oliva bij Savatage ooit “Believe” zong. Boltendahl kan dat helaas helemaal niet. Gelukkig is het refrein, met de zang van de rest van de band op de achtergrond nog te behappen. Al is het geheel is om te huilen.

Conclusie

In grote lijnen lukt het Grave Digger wel weer een goede plaat af te leveren. Helaas is de klasse die de band twee jaar terug op “Clash Of The Gods” afleverde niet helemaal doorgezet. Ook is het jammer dat er geen groter verhaal verbonden is aan deze CD, zoals de band al heeft bewezen in het verleden.

Uiteindelijk is het een prima plaat. Fijn in het gehoor, als je houdt van de rauwe zang. Fans die houden van het oude werk zullen zeker niet teleurgesteld worden. Hield je in eerste instantie al niet van deze Duitsers? Dan zal deze plaat je niet kunnen bekoren.

Rating
7.5/10

Tracklist

  1. Return Of The Reaper
  2. Hell Funeral
  3. Wargod
  4. Tattoed Rider
  5. Ressurrection Day
  6. Season Of The Witch
  7. Road Rage Killer
  8. Grave Descrator
  9. Satan’s Host
  10. Dia De Los Muertos
  11. Death Smiles At All Of Us
  12. Nothing To Believe

 

Website
http://www.grave-digger.de/

Categories: News