Archive
Epica – grotesque Retrospect marks ten years with grandeur
text and photo’s: Rayann Elzein
World famous Dutch symphonic metal band Epica celebrates their tenth anniversary on this 23 March 2013. For the occasion, the seventy-piece Hungarian Extended Remenyi Ede Chamber Orchestra and the Choir of Miskolc National Theatre is accompanying the band on stage.
It is the same orchestra and choir with whom Epica recorded their live album ‘The Classical Conspiracy’ in 2009. The concert takes place in front of a sold out 4,500 people in the Eindhoven Klokgebouw in the Netherlands.
Besides the Retrospect show, it is possible for fans to be involved. For the first time there is an online streaming: Retrostream is broadcasted in HD for many international fans.
Prior to the show, some videos of congratulations are shown on a white curtain that is hiding the stage. One can for example see Doro Pesch, Amaranthe and ex Epica band members congratulate the band for this anniversary.
The band lead by singer Simone Simons performs a three-hour set, which is much longer than the average concerts of this Dutch pride.
The set is well balanced between all of Epica’s albums and includes some breaks by the orchestra, like the ‘The Imperial March’ (Starwars) or a medley of different songs by Epica.
It is ‘the most ambitious project to date’ as announced in advance and that comes with high expectations. Besides the quality of the music and in a different setting, the band well thought- out every second.
That pays of during the set. It is a grande finale of ten years, filled with guest performances and a ‘time-travel’ in their history. Also taking care of the entourage and fairytale alike the front lady opens the show wearing a black cloak.
Epica is also joined twice on stage by Floor Jansen. The first appearance is to perform, together with Simone and just the orchestra, a cover of 18th century Pergolesi’s ‘Stabat Mater Dolorosa’.
The second time is to perform the uptempo song ‘Sancta Terra’. The two women show a great complicity and complementarity on stage.
It is also not possible to celebrate Epica’s anniversary without the participation of the band members that were present at the very beginning of the adventure.
Guitarist Ad Sluijter, bass player Yves Huts and Jeroen Simons on drums join Simone, Mark Jansen, and Coen Janssen on stage, like in the good old times, for the song ‘Quietus’.
The show alternates heavy songs with quieter moments, and all sorts of fireworks and flames projections participate to creating an unforgettable anniversary for all the fans.
According to Mark Jansen’s words “the fans come from about fifty countries this night” and a packed, sweaty Klokgebouw is the prove of that.
Epica presents a fairytalealike, bombastic anniversary with grandeur and style. It contains everything the fans wish for, even acrobatic stunts and (traditional) uncovered chests from the men at the end. In those ten years Epica is grown into a mature band that is ready for a fortunated future.
The show will be released as a DVD and let’s hope in a HD Bluray.
thank word to: Epica, management and fans
Finntroll – Blodsvept
text: Basak Gunel
band: Finntroll
album: Blodsvept
genre: Folk metal
release: 25 March 2013
record label: Century Media
Finntroll is a Finnish folk metal band which was formed in 1997. The band was formed by the former vocalist Katla and former guitarist Somnium. Although the band is labeled as folk metal, they have elements from black metal as well.
Finntroll’s songs are in Swedish (except one song) because the former vocalist Katla decided to use Swedish since it sounded more ‘trollish’.
Finntroll’s first debut album is ‘Midnattens Widunder’ which was released in 1999. Two years after the release of ‘Midnattens Widunder’, the band released ‘Jaktens tid’ and with this album they made their international breakthrough.
Finntroll has six studio albums and two EP’s released in total. Many line-up changes mark the band’s career; the founding members are not with the band anymore. Since 2006 the band’s line-up has not changed.
Finntroll’s lyrics are about legends and tales revolving around the fictional Troll-King “Rivfader” and the trolls fighting against the Christians who entered their lands and spread their beliefs. A recurring theme is the story of two priests named “Aamund” and “Kettil“. The first three full length albums, ‘Midnattens widunder ‘ (1999), ’Jaktens tid’ (2001) and ‘Nattfödd’ (2004) feature a rather short but fierce song, about the two men who constantly get themselves into trouble with the trolls, only to get beaten up and mutilated over and over again by the wrathful followers of Rivfader.
Album Review
‘Blodsvept’ welcomes the listener with a roar from a monster, which is possibly a troll, and this introduction actually reminded me of fantasy- movies or games. In contrary to the classic ‘long and instrumental’ Finntroll intros, this short intro really surprised me because that is quite unexpected from them. Especially when I think about the long intro ‘Blodmarsch’ on the band’s previous album ‘Nifelvind’, this intro was close to nothing.
However, I am sure the listener will understand why the band chose to go in this way; after that the first song ‘Blodsvept’ just blows the listener away. There are no slow rhythms or atmospheric melodies: ‘Blodsvept’ is just like a slap in the listener’s face. Surely, there is the classic Finntroll vibe that is recognized from the first moment. Especially those powerful growls and melodies in the background fit perfectly to the vibe of the song.
The album’s sound and rhythm get more interesting with ‘Ett Folk Förbannat’ and ‘När Jättar Marschera’. While ‘Ett Fölk Forbannat’ takes the listener to a musical-like atmosphere with the marching rhythm, ‘När Jättar Marschera’ has a darker vibe with the Tim Burton movie music combined with spooky and dark tunes.
Personally I like ‘När Jättar Marschera’ because Finntroll played it live in Heidenfest 2012 and it really impressed me. Listening to it in this album made no difference; this song has everything for sure so it can be considered as one of the highlights of this album.
One of the turning points of this album is ‘Skövlarens Död’, with this song the album becomes darker and slowe. One thing that really surprised me is the melody change of the riffs in the middle. Those riffs remind of the eighties metal era and it definitely catches the attention of the listener. As a matter of fact, these twists and turns in this song define the album’s essence. I am sure that the listener will recognize similar twists and turns in other songs in this album and these elements make this album more unique!
Another highlight of the album is definitely ‘Häxbrygd’. It stands out in the album mainly because of its oriental vibe. I stated before that the album is full of twists and turns and this song is another proof of that. Finntroll definitely knows how to blend in styles and melodies from different regions, without sounding too awkward; as a matter of fact, they do it perfectly. Another song that would be the sibling of ‘Häxbrygd’ is ‘Fanskapsfylld’, this one has the full Balkan atmosphere and it will make the listener dance rather than headbang for sure.
The album surprisingly ends with the slowest song ‘Midvinterdraken’. I personally expected a much faster end to the album, because all of the songs except the last son, feel like being in a roller coaster. So when the whole album is considered, I think that the last song is quite weak, although it is a great song in its own.
Conclusion
Generally, the album is quite different from the previous releases, but it has definitely those Finntroll elements. Moreover, what I like most is that every song has its own highlight: in some songs those are the riffs and in other songs the highlights are the melodies and the atmosphere behind the riffs. This shows that the album is really colorful and has a lot to offer when it comes to the band’s sound and style.
Songs like ‘Häxbrygd’ , ‘Mordminnen’ and ‘Fanskapsfylld’ are clear examples of how Finntroll gets inspired by everything. It is also impossible to choose a favorite because almost every song is quite different and unique in its own way. On the other hand I think that ‘Mordminnen’ and ‘Midvinterdraken’ did not really fit to the whole album, although they are great songs.
Another surprising element that I really liked, is how the band made tributes to their older songs. The Finntroll fans might hear some elements from ‘Rivfader’ in ‘Tva Ormar’ or ‘Det Iskalla Trollblod’ in ‘Fanskapsfylld’. This doesn’t mean that the band repeated themselves though. They have just improved their sounds but they didn’t forget their classic songs at all!
“Blodsvept” is definitely a masterpiece and it once again shows that no other band does it like Finntroll. This album is like the metal musical, but only spookier and more trollish of course! Ladies and gentlemen, get ready for a roller coaster ride with “Blodsvept”, it will not disappoint you at all.
Rating
9.3 /10
Tracklist
1. Blodsvept
2. Ett Folk Förbannat
3. När Jättar Marschera
4. Mordminnen
5. Rösets Kung
6. Skövlarens Död
7. Skogsdotter
8. Häxbrygd
9. Tva Ormar
10. Fanskapsfylld
11. Midvinterdraken
Bandmembers
Mathias Lillmåns a.k.a. Vreth – Vocals
Mikael Karlbom a.k.a Routa – Guitars
Samuli Ponsimaa a.k.a. Skrymer – Guitars
Henri Sorvali a.k.a.Trollhorn – Keyboards, Guitar
Aleksi Virta a.k.a. Virta – Keyboards
Sami Uusitalo a.k.a. Tundra – Bass
Samuel Ruotsalainen a.k.a Beast Dominator – Drums
Website
http://www.finntroll.net
Miss Montreal – brengt palet aan emoties in Heerlen
tekst: Christianne Ridderbeekx
foto’s: TwinFlame Photography
Het concert van Miss Montreal, de formatie rond zangeres Sanne Hans, vindt plaats in Heerlen op een koude lenteavond in maart. De Rabozaal van het Parkstad Theater te Heerlen loopt gelukkig al snel vol.
Alle bezoekers kunnen een Theater Magazine meenemen, samengesteld door Sanne en haar band. Een leuk detail: het contact met de bandleden ontstond tijdens de opleiding aan de Popacademie te Enschede.
Toen beloofde Sanne Hans deze heren dat als ze ooit door zou breken, zij in haar band zouden spelen. Die belofte is ze zeker nagekomen.
Haar band bestaat uit toetsenist Peter Hendriks, basgitarist Kobus Groen, drummer Thijs Rensink, gitarist Michi Schwiemann. De “papa” van de band, Tourmanager Harold Gerritsen, regelt het hele reilen en zeilen rondom de Miss Montreal.
Al deze mensen werken en spelen samen met Sanne (officieel heet ze Roos-Anne Hans), en dat doen ze goed. Al snel tijdens het optreden blijkt dat de band zeer goed op elkaar ingespeeld is, op alle vlakken.
Dat mag dat ook wel naar intens touren. Muzikaal steekt het perfect in elkaar, voeg daarbij veel humor, emotie en teamwork.
Door de verhalen die Miss Montreal met het publiek deel, zo tussen de nummers door, leert de zaal haar persoonlijkheid kennen en blijft het een uniek optreden. Zo komt de luisteraar meer te weten over har muzikale reis.
Bijvoorbeeld dat ze haar studententijd niet al te serieus nam, omdat bier drinken het vaak won van studeren. Ook dat de zangeres per abuis op een mogelijkheid stuitte om mee te werken aan een televisiereclame voor Slankie (bekend kaasmerk). Hoe ze daar aan mee werkte en het balletje ging rollen; van TV Oost naar Giel Beelen en De Wereld Draait Door.
En toen was er zomaar een platencontract. Zo spontaan als ze zelf is, brak ze ook door bij het grote publiek. Met de zelfde charme weet ze Heerlen met gemak te bespelen.
Zo onthult ze openhartig dat muziek in haar bloed zit: haar ouders speelden en zongen in een Ierse folkband genaamd Street Scandal. Als kind stond Sanne dan al bewonderend toe te kijken als haar moeder zong.
De inspiratie voor haar eigen nummers, haalde ze uit muziek van onder andere Nirvana, No Doubt en K’s Choice.
Het optreden van Miss Montreal neemt het publiek mee, van lachen naar dansen en meezingen (voor zover de stoelen van de theaterzaal het toelaten) tot stil zitten en ademloos genieten. Een palet aan emoties komt voorbij
Op het eerste nummer “Te Lief” begint Sanne Hans alleen op haar harp. De zaal is meteen stil, haar stem klinkt helder met een rauw randje. In de volgende nummers bouwt haar band de dynamiek verder op: elk nummer komt er een bandlid bij.
De passie voor muziek spat van deze show af, afgewisseld door anekdotes over gedumpt worden en de tijd op de Popacademie. Over een ingebouwde biertap in de piano, waar ook daadwerkelijk biertjes uit getapt werden.
Met de nieuwe theaterversie van de hit ”Swing the Night Away” komt het publiek na de pauze al gauw weer op gang. Tijdens het begin van het nummer “Home” krijgt de band even de slappe lach, veroorzaakt door Sanne’s poging om haar drummer (die voor het eerst staat te zingen) gerust te stellen,
Die poging mislukt jammerlijk, maar desondanks klonk de zang wel goed en ontstond er een mooi stukje improvisatie in Heerlen.
De uitstraling van Miss Montreal is net zoals zij is; onschuldig, nuchter, vrouwelijk, maar ook stoer. Een lief jurkje met stoere kisten erbij en een tatoeage op de kuit. Tijdens de ruigere nummers gaat Sanne volledig los en headbangt er lustig op los.
Dan brengt Sanne Hans een lied voor een vriend, die veel te vroeg gestorven is en het nummer schreef. Ze brengt het geheel zonder geluidsinstallatie of enige microfoon ten gehore. Dat maakt de theater setting nog extra speciaal.
De zaal krijgt nu echt te horen hoe goed ze bij stem is. Met haar vocale bereik en de rauwe emotie in de stem, weet ze bij menige bezoeker kippenvel te bezorgen.
Tegenover haar publiek is Sane Hanseen open boek; van angsten over verliefdheid en relaties, gescheiden ouders, moeite hebben om mensen te vertrouwen en veel herkenbare zaken. Het toont een menselijke kant en zo komt de band nog dichterbij.
Ze betrekt het publiek bij haar persoonlijke verhaal, wat een extra dimensie geeft aan haar muziek. De diversiteit in songs zorgt ervoor dat het publiek zich geen moment verveelt. Het is duidelijk, Miss Montreal maakt met haar band een hoop los!
Dido – Girl Who Got Away
tekst: Ann de Langhe
band: Dido
album: Girl Who Got Away
genre: pop
release: 4 Maart 2013
label: Sony Music
Bij de naam Dido, kan ik mij nog levendig de videoclip “Thank you” voor de geest halen. Deze planetaire hit, maakte deel uit van ‘No Angels’ een uiterst succesvol debuutalbum.
Sinds 2001 rijgt de Londense artieste Dido de succesvolle platen aan elkaar en enkele jaren na haar debuut schreef ze een Oscarnominatie op haar naam. Het jaar 2011 werd ook een mijlpaal op persoonlijk vlak met de komst van haar eerste kindje.
Deze grote verandering was een bron aan inspiratie, die werd verwerkt in een vierde full cd ‘Girl Who Got Away’. Het is dan ook geen wonder dat het een optimistisch album is geworden dat het leven en de liefde bejubelt in al haar facetten. Verwacht geen zeemzoete teksten, de lyrics zijn eerlijk en rechtdoorzee.
Dit wordt duidelijk vanaf het eerste nummer “No Freedom”. Het nummer gaat over liefhebben en kunnen loslaten, een delicaat onderwerp. Toch is het nummer meeslepend dankzij Dido’s warme, krachtige stem. Het aardige drumwerk wordt mooi gecompleteerd door de akoestische gitaar.
Deze mooie balans tussen drum, beats en akoestische instrumenten is de rode draad doorheen de plaat. Voor de drums werd beroep gedaan op Rollo Armstrong, bekend van Faithless. Rollo zorgde niet enkel voor de nodige beats, maar leverde ook enkele beklijvende songteksten af. Waaronder de lyrics voor de titletrack “Girl Who Got Away”.
“Let Us Move On” is een verassend nummer. Dido’s stem doet in dit nummer denken aan het Franse icoon Mylène Farmer. Het begint als een dromerig nummer tot de raptekst van Kendrick Lamar wordt ingezet. Dit geeft aan het lied een heel ander karakter. Het laat de gevoelens, die met het verwerken van verdriet gepaard gaan, nog beter uit de verf komen.
“Blackbird is aanvankelijk alleen gecomponeerd op de gitaar, met een country gevoel. Dat verwijst terug naar het eerdere materiaal van de zangeres. Het uiteindelijke resultaat is een uptempo nummer geworden met een schitterende melodie. De arrangementen maken dat dit nummer een hele dag in je hoofd blijft hangen, terwijl de tekst vrij hard is.
Deze paradox tussen vrolijke muziek en donkere teksten, geldt zeker voor een nummer als “End of Night” waarin een relatiebreuk wordt beschreven.“Sitting On The Roof Of The World” is een fabelachtige ballade en het rustmoment op de plaat. Het perfecte liedje om op een warme zomeravond te luisteren of gewoon om bij weg te dromen.
Na deze intermezzo is het tijd voor meer funky invloeden. Zo is “Love to Blame” per definitie funky, dankzij de toevoeging van blaasinstrumenten en de strijkers. Nu de toon is gezet, komt een waar dance nummer aan bod. “Go Dreaming” gaat over het stellen van prioriteiten in het leven. Het is wederom een speels nummer zoals zo’n leuke titel betaamt.
“Happy New Year” is ontnuchterd en gaat qua stijl, hand in hand met het eerdere “Blackbird.” Zo vormt het album in zijn veelzijdigheid toch ook een geheel, waarin Dido veel kleur aan haar stem geeft.
“Loveless Hearts” is opnieuw een catchy dance nummer, maar de blazers zijn dit keer ingeruild voor strijkers. Die strijkers staan ook op de voorgrond in het laatste nummer van de plaat, “The Day Before We Went To War”. Dit keer geen opzwepende beats, maar zingende vogels op de achtergrond. Zo wordt de plaat in pure schoonheid afgesloten.
Conclusie
‘Girl Who Got Away’ is voor mij een ware ontdekking. Volledig ten onrechte dacht ik aan Dido bij electronische muziek en aan kille geluiden. Niets is op deze plaat minder waar. De orchestratie en arrangementen completeren Dido’s warme stem. De muziek maakt de moeilijke onderwerpen, die in de lyrics worden aangesneden, voor iedereen toegankelijk.
Het album zorgde voor enkele kippenvel momenten. Zo heeft Dido een plaats in mijn muziekcollectie verdiend. Liefhebbers moeten zeker uitkijken naar de Deluxe versie, waarop remixen te vinden zijn van onder meer Armin Van Buuren en Benny Bennasi.
Rating
8.5/10
Website
www.didomusic.com
Imperia – Queen Of Passion
tekst: Erwin van Dijk
band: Imperia
album: Queen Of Passion
genre: gothic metal
release: 15 Maart 2013
label: Massacre Records
Na een lange stilte, is Imperia terug met het vierde verzamel album ‘Queen Of Passion.’ De Noorse zangeres Helena Michaelsen is hier bekend geworden als frontvrouw van Trail Of Tears.
Daarnaast toen ze kortstondig bij de oprichting van Epica betrokken was. Daarnaast heeft de band ook in het voorprogramma van Nightwish gestaan. Dit jaar zal de band ook optreden op het Belgische festival Metal Female Voices.
Helena heeft onder de naam Angel in 2005 het solo album ‘A Woman’s Diary‘ uitgebracht, maar werkte vooral samen met de muzikanten van Imperia. Voor sommigen zal dit album meetellen, wat de huidige album op nummer vijf brengt.
‘Queen Of Passion’ is geen Greatest Hits album of een volledig overzicht van Imperia. Persoonlijk ontbreken daarvoor nog een aantal nummers. Zoals ’Ancient Dance Of Qetesh‘ van het debuut album en waarbij leden van God Dethroned aan meewerkten. Ook ‘The Lotus Eaters‘ wat afkomstig is van een Dead Can Dance tribute album, zul je tevergeefs zoeken.
De songs op ‘Queen Of Passion’ zijn afkomstig van de albums ‘Queen Of Light‘ uit 2007 en ‘Secret Passion’ uit 2011. Net zoals de titel van het album een samentrekking is van de namen van deze twee cd’s. Het is vooral een aanvulling voor de jongere gothic metal fans die deze band nog niet kennen. Een passend overzicht van de laatste paar jaar uit de carrière van deze band.
Wel staat er een extraatje op dit album, namelijk het nummer ‘Mistress.’ Dit nummer was ooit de bonus track van de digipack van ‘Secret Passion.’ Daarmee voor velen onbekend, behalve de fans die deze speciale editie wel hebben.
Conclusie
Het een mooi overzicht van waar Imperia voor staat met de huidige line-up. De echte fan heeft de nummers natuurlijk al op cd en voor hen dan ook geen toevoeging. Voor degenen die van de illegale downloads afwillen, is dit een mooie gelegenheid om de muziek legaal aan te schaffen voor een schappelijke prijs.
Rating
6/10
Website
http://www.helena-michaelsen.com
Bad Religion – keert terug naar 013 in augustus
Bad Religion keert terug naar 013, Tilburg en wel op 23 augustus 2013. De melodieuze punkrockers uit Amerika touren over de wereld met het zestiende album ‘Truth North‘
Vanaf zaterdag 13 maart gaan om 10.00 uur de kaarten in de verkoop. De kaarten zijn 27,50 euro (exclusief servicekosten).
Er zijn weinig punkrockbands die zo’n lange adem hebben als Bad Religion. Er zijn er nog veel minder die gedurende 35 jaar zoveel relevante platen hebben uitgebracht. Geroemd om de felle en intelligente maatschappij-kritische teksten aanstekelijke nummers. Zo ook op de nieuwe plaat ‘Truth North.’
Eind jaren zeventig wordt Bad Religion opgericht door zanger Greg Greffin, gitarist Brett Gurewitz en bassist Jay Bentley. Het eerste album ‘How Could Hell Be Any Worse’ wordt in eigen beheer uitgebracht. De melodieuze, licht agressieve sound, de harmonieuze samenzang; het is allemaal al aanwezig. Het geluid wordt de jaren daarop verder aangescherpt wat vele klassieke platen oplevert als ‘Against The Grain’, ‘Suffer’ en ‘Stranger Than Fiction’.
De jaren lijken maar geen vat te krijgen op de groep. Sterker nog, de laatste albums die Bad Religion heeft gemaakt laten een nog altijd sterk gedreven groep horen. Het is dan ook geen wonder dat Bad Religion nog steeds volle zalen trekt, want ook tijdens de liveoptredens zijn de heren gretig en werkelijk onvermoeibaar. Dat weten velen die er een paar jaar geleden ook al bij waren in 013.
Bad Religion + support
Dommelsch zaal 013
zaal open: 19.30 uur
aanvang: 20.30 uur
Tickets € 27,50 (excl. servicekosten) vanaf 13 maart verkrijgbaar via: http://www.013.nl/event/4364_bad_religion
Bullet For My Valentine – Temper Temper
tekst: Sabrina Smit
band: Bullet For My Valentine
album: Temper Temper
genre: metalcore
release: 8 februari 2013
label: Sony Music
Het Britse Bullet For My Valentine is sinds 1998 actief en brengt met ‘Temper Temper‘ het vierde album uit met elf energieke nummers.
Het zou zomaar een broertje van Entwine uit Finland kunnen zijn. Alle nummers zijn eenvoudig van opbouw met een couplet plus refrein en daarom een tikkeltje commercieel.
Dat komt mede doordat de nummers niet lang zijn en steeds herkenningspunten hebben met een duidelijke kop en staart. Vergeleken met hun voorgaande albums, is dit album toegankelijker en zal je het zeker terug horen op diverse radiostations.
De zanger Matthew Tuck heeft een warm en clean stemgeluid. In combinatie met de screams en zang van de andere bandleden, ligt het geheel goed in het gehoor. Wanneer je de muziek meerdere keren hebt beluisterd, kom je tot de ontdekking dat de zon in je hoofd gaat schijnen en dat je mee gaat zingen omdat de teksten zo toegankelijk zijn.
Deze teksten zijn recht uit het hart geschreven en gaan niet alleen over de liefde en dood, maar ook over allerlei geheimen. Gitarist Michal Paget is vingersnel met zijn solo’s en dit is op meerdere nummers te horen zoals “Breaking Point“.
Mooiste nummer van dit album vind ik “Tears Don’t Fall (part 2)” omdat de zang mooi is opgevoerd en goed van opbouw. Het blijft dan ook spannend om naar te luisteren.
Ook het energieke “Temper Temper” is een knaller van jewelste en daarmee niet voor niets de titletrack. De gitaren houden de snelheid van de bass en drums aan en dat gaat op sommige momenten erg uptempo. Producent Don Gilmore heeft geheel naar een hoogwaardige kwaliteit gebracht.
Al met al steekt het goed in elkaar, een prima prestatie van dit kwartet. Naast de standaard editie, is er een deluxe versie met veertien nummers. Wanneer je het in Japan koopt, staat er een bonus track op.
Conclusie
De band is momenteel aan het toeren met dit nieuwe album, waaronder een show in een uitverkochte Melkweg. Het vierde album zet de toon voor de verdere carrière van Bullet For My Valentine. Een goede stap, omdat het zeker een breder publiek aanspreekt. Ik ben benieuwd hoe de nummers live vorm krijgen, stevige rock is het zeker.
rating
8/10
band
Matthew Tuck – gitaar, zang
Micheal Paget – gitaar, screams
Jason James – basgitaar, zang
Michael Thomas – drums
Steven Wilson – The Raven That Refused To Sing (And Other Stories)
tekst: Stefan Peters
band: Steven Wilson
album: The Raven That Refused To Sing (And Other Stories)
genre: Prorgressieve rock/ Jazz Fusion
release: 25 Februari 2013
label: Kscope Records.
Steven Wilson is een man die zijn naam onlosmakelijk heeft verbonden aan vele acts. De meesten kennen hem van de internationaal befaamde band Porcupine Tree. Zo werkte hij op Blackfield samen met het Israëlische popidool Aviv Geffen en hij creëerde Storm Corrosion, samen met de Opeth zanger Mikael Åkerfeldt. Sinds 2008 brengt hij ook albums uit onder zijn eigen naam. Na ‘Insurgentes’ en de dubbelaar ‘Grace For Drowning’ is het nu tijd voor ‘The Raven That Refused To Sing (And Other Stories).’
Tijdens de tour voor ’Grace For Drowning’ merkte Wilson dat het muziekaal goed klikte met de band waarmee hij speelde. Een band die overigens niet uit de minste muzikanten bestaat. Marco Minnemann is één van ‘s werelds beste drummers. Nick Beggs was in de jaren tachtig lid van Kajagoogoo en verzorgt voor het grootste deel de baspartijen, spelend op de majestueuze Chapman Stick.
Voor de piano en keyboard partijen is Adam Holzman geregeld, een man die met jazzlegende Miles Davis heeft gespeeld. Theo Travis doet zijn gebruikelijke kunstje op de blaasinstrumenten. En ten slotte mag gitaarvirtuoos Guthrie Govan doen wat hij het beste kan: sublieme solo’s afleveren. Govan is trouwens de enige muzikant die niet in de tourband van Wilson zat.
‘The Raven That Refused To Sing (And Other Stories)’ bevat zes nummers die samen een speeltijd opleveren van iets minder van vijfenvijftig minuten. Wilson heeft al voor de opnames van het album gezegd dat het speciaal geschreven is voor deze muzikanten, en dat spat er ook echt vanaf.
Iedereen krijgt gedurende de composities alle ruimte om te laten horen wat ze waard zijn. Het resultaat is glansrijk. Zelden hoor je nog een album dat zo volmaakt in elkaar is gezet. Elke noot van elk instrument valt door de aandachtige luisteraar te onderscheiden.
Wilson kreeg voor de productie hulp van Alan Parsons die voor het karakteristieke geluid van Pink Floyd’s ’The Dark Side Of The Moon’ heeft gezorgd. ‘The Raven That Refused To Sing (And Other Stories)’ is gebaseerd op verhalen over het bovennatuurlijke en al haal je dat er tekstueel niet altijd uit, muziekaal neemt Steven Wilson je mee naar plaatsen waar je voorheen alleen maar van hebt kunnen dromen. Het heeft geen zin om de nummers hier los te gaan beschrijven. Het album is een beleving die je van begin tot eind moet meemaken. Een beleving die je nog heel lang bij zal blijven.
Conclusie
Het album kent geen enkele zwakke minuut. Hoewel Steven Wilson de minste muzikant van het gezelschap is, maar zonder zijn superieure vaardigheden als componist en producent, was er nooit zoveel uit deze muzikanten gehaald. Perfectie in muziek bestaat niet maar ’The Raven That Refused To Sing (And Other Stories)’ komt heel dicht in de buurt.
Rating
9.8/10
Website
http://www.swhq.co.uk
Kamelot – optreden 15 november in Tilburg
De Amerikaanse metalband Kamelot komt 15 november voor een exclusief concert naar Tilburg. Recent heeft de band zijn tiende album ‘Silverthorn’ uitgebracht. Voor het eerst met de nieuwe zanger uit Zweden: Tommy Karevik.
Op zaterdag 16 maart gaan om 10.00 uur de kaarten in de verkoop. Deze kosten 26,00 uur, exclusief servicekosten.
Al twintig jaar staat de band sterk in zijn genre, tourend over heel de wereld. Inmiddels bestaat Kamelot uit: Tommy Karevik (zanger), Thomas Youngblood (gitaar), Casey Grillo (drums), Oliver Palotai (keyboard) en Sean Tibbetts (bas).
De band is uitzonderlijk populair en verkoopt de grote clubs moeiteloos uit. Hoewel Kamelot nog altijd het etiket powermetal krijgt opgeplakt is de muziek steeds meer richting complexe symfonische metal geëvolueerd.
Het was voor de fans even slikken nadat in 2011 bekend werd dat zanger Roy Khan de groep had verlaten in verband met gezondheidsklachten. De band stond net op de doorbraak naar grote zalen, na 013 al een keer te hebben uiverkocht. Inmiddels is er een nieuwe zanger en een nieuwe plaat.
Het verhaal van het nieuwe album ‘Silverthorn’ is gecentreerd rond een jong meisje dat door haar tweelingbroers ten grave wordt gedragen. De plaat kwam eind 2012 uit en ter promotie ourt de groep de wereld rond en dat brengt ze voor een exclusieve Nederlandse show naar 013 in Tilburg. De show laat nog wel even op zich wachten.
Kamelot
Vrijdag 15 November 2013
Dommelsch Zaal – 013 Tilburg
aanvang 21.00 uur
zaal open 20.00 uur
Tickets € 26,00 (excl. servicekosten)
Voorverkoop loopt vanaf 16 maart via www.013.nl
Het Nationale Ballet – theatertour met Romeo en Julia
Het Nationale Ballet brengt het meest romantische ballet ‘Romeo en Julia.‘ Een grote klassieker gecomponeerd door Sergej Prokofjev naar het verhaal van William Shakespeare.
De choreografie is van, de vorig jaar overleden, Rudi van Dantzig. Hij is voor dit gezelschap allesbepalend geweest en wordt zo herinnerd.
Vanaf 14 maart tot halverwege mei zal het dansgezelschap dit ballet vertolken in Amsterdam, maar ook in andere theaters zoals Den Haag, Arnhem en Leeuwarden.
De muzikale orkestratie wordt gespeeld door de Holland Symfonia, onder leiding van Koen Kessels. Ook tijdens de theater tournee door Nederland.
De hoofdrollen worden veelal gedanst door eerste solisten Igone de Jongh en Matthew Golding. Op sommige avonden zijn onder meer Jurgita Dronina & Remi Wörtmeyer, Anna Tsygankova & Jozef Varga, Anu Viheriäranta & Casey Herd en Maia Makhateli & Artur Shesterikov in de titelrollen te zien.
Na de matinees van Romeo en Julia op zondag 17, 24 en 31 maart signeren de solisten het programmaboekje in de foyer na de voorstelling. Dit programmaboekje is ook online te bekijken.
Verhaal
Rudi van Dantzig maakte het ballet in 1967 op verzoek van Sonia Gaskell, de eerste artistiek leidster van Het Nationale Ballet. Zijn choreografie baseerde Van Dantzig zich op de oorspronkelijke balletversie van Leonid Lavrovski uit 1940, op de gelijknamige muziek van Prokofjev. Met fijnzinnige karakterschetsen en gevoelige sfeertekeningen laat hij zien hoe de vete tussen de adellijke families Montecchi en Capoletti alles kapotmaakt: niet alleen de onbezorgde jeugd en opbloeiende liefde van Romeo en Julia – een liefde die zij met de dood moeten bekopen – maar ook het leven van het arme volk van Verona.
Een nieuwe generatie dansers brengt nu deze klassieker op geheel eigen wijze. Met levendige straattaferelen, statige hofdansen, realistische gevechtsscènes en hartverscheurende ontmoetingen tussen de geliefden. De vormgeving is verzorgd door Toer van Schayk, op een schilderachtige wijze.
Tickets
Kaarten variëren van 18,00 tot 74,00 euro, afhankelijk van de rang en locatie.
De kaarten zijn verkrijgbaar via de website van Het Nationale Ballet: http://www.het-ballet.nl/voorstellingen/2012-2013/romeo-en-julia/
De voorstelling duurt 3 uur, met 2 pauzes. Zowel matinee als avond voorstellingen beschikbaar.
telefonische reservering via: (020) 6 255 455
Cloudmachine – zanger Ruud Houweling over patronen doorbreken op nieuw album
tekst: Stefan Peters
foto’s: Irene Dral en Dennis van Doorn
Het debuut ‘Sweater For The Cold World‘ van Cloudmachine uit 2003 is niet ongemerkt voorbij gegaan. Bijna tien jaar later is ‘A Gentle Sting‘ de vierde plaat van de band, geformeerd rondom zanger Ruud Houweling.
“Today melts like snow, in the perfect morning sun.” Zomaar twee regels uit het nummer “Time Passes For Eyeryone”. Dit nummer is de perfecte soundtrack voor het uitzicht vanuit de trein naar Haarlem op deze witte woensdagochtend in januari. Een reis op weg naar de maker van dit nummer, frontman Ruud Houweling.
Tracklist
‘A Gentle Sting‘ is overduidelijk een thematisch album. Hoewel de nummers niet echt een aaneensluitend verhaal vertellen is er een duidelijke flow. Hoeveel aandacht hebben jullie hier aan besteed?
Ruud Houweling: “Best veel. We hebben geprobeerd om de spanningsboog goed te krijgen en een aantal volgordes uitgeprobeerd. Heel lang had ik een goed gevoel bij een bepaalde volgorde, maar onze producer Tristan Longworth vond dat het zwaartepunt toch iets teveel aan het begin zat en hij had gelijk. Met wat kleine veranderingen kwamen we op de uiteindelijke tracklist.”
Ik kan me niet voorstellen dat er een ander nummer is overwogen om de plaat mee te beginnen.
Ruud Houweling: “Dat is ook zeker niet het geval. We wisten zeker dat ‘Hands On Skin’ het eerste nummer moest zijn. Het is een typisch openingsnummer, maar bijvoorbeeld ‘Time Passes For Everyone’ stond meer naar voren, net zoals ‘Ghost Wind’.”
Hoe verloopt tijdens het opnameproces de samenwerking met de band. Als ze niet van invloed zouden zijn op de nummers zou je wel onder je eigen naam optreden toch?
Ruud Houweling:“Iedereen voegt wel iets toe. Ik schrijf dan wel de nummers, maar zonder de input van de andere jongens zou het geen Cloudmachine zijn. Je merkt pas goed of een nummer werkt als je het met elkaar speelt. Een mooi voorbeeld daarvan is ‘To Be Found’, wat trouwens één van mijn favorieten is op dit album.
We waren het nummer al aan het opnemen maar er ontbrak nog iets. Toen kwam toetsenist MarcoKuypers met een pianolijn, terwijl we al aan het opnemen waren. Die hoor je nu in het laatste couplet. Dat tilde het nummer aan het einde nog net even op. Voor elk van de andere muzikanten geldt hetzelfde. Zonder hun input had de muziek anders geklonken.”
Grensoverschrijdend
In ‘Jacobs Ladder’ draag je uit dat goede zaken komen tot degene die daar moeite voor doet. Hoe zie je dan de ontwikkeling dat mensen steeds meer genoegen schijnen te nemen met hapklare brokken?
Ruud Houweling: “Ja, wat kan ik erover zeggen. Ik weet niet of mensen genoegen nemen met hapklare brokken. Het is helaas wel wat bijvoorbeeld de radio, de supermarkt en IKEA ons doorgaans voorschotelen. Ik geloof niet in doelgroepen en marktsegmenten, ik geloof in individuen die zelf keuzes maken.
Mensen laten zich niet alles door de strot duwen. Als er teveel eenheidsworst is worden kritische mensen vanzelf kieskeuriger. Dat is ook in de muziek, zoals bijvoorbeeld Sigur Rós die volle zalen trekt en nooit op de radio te horen is.”
Zou je met ‘A Gentle Sting’ de grens over willen?
Ruud Houweling: “Dat is zeker iets wat we willen proberen, ja”
Aan wat voor landen moeten we dan denken?
Ruud Houweling: “Ik denk niet meteen aan Duitsland, maar dat zou ook kunnen. We hebben wat voorzichtige lijntjes uitstaan in Engeland en Amerika. Ik merk dat mensen in landen waar Engels de voertaal is sterk reageren op sommige liedjes. De teksten staan bij ons centraal. De lading komt daar direct aan. De producer Tristan heeft een aantal contacten en we zijn bezig met college radiopromotie. Hopen dat het hier en daar een beetje opgepikt wordt.”
Deze plaat is opgenomen in Engeland en voorganger ‘Back On Land’ in Amerika. Heb je verschil gemerkt tussen deze twee landen?
Ruud Houweling: “Amerikanen kennen een echte werkcultuur. Als je daar zegt ‘we hebben acht dagen om dit te doen’ dan gebeurt het ook echt in die acht dagen. Als het moet werken ze daar dag en nacht door, met grote focus. Engelsen zijn wat pragmatischer. Dat heeft ook zijn charme en heel goede kanten. De afstand tussen Nederland en Engeland is natuurlijk een stuk kleiner, waardoor zoveel zaken makkelijker worden.”
Onlogisch
Hoe zijn jullie erop gekomen om met Tristan Longworth samen te werken?
Ruud Houweling: “We zijn fan van het album “Dead Man’s Suit” van Jon Allen dat hij heeft geproduceerd. Dat is zo uitgebalanceerd en warm van klank. Als een plaat die er altijd al was, hij zou zo uit de jaren ’70 kunnen komen. Tristan is een groot talent. Jon heeft voor ons trouwens nog een heleboel backing vocals gedaan, erg gaaf.”
Zou je nog een keer met hem samen willen werken?
Ruud Houweling: “Jazeker, en we zijn ook vrienden geworden. Hij is een volstrekt natuurlijke leider en geniet zichtbaar van het werken met een groep mensen. Het opnameproces was ook erg fijn. Hij heeft een studio aan huis, en we sliepen daar soms ook. Op een dag moest er een Hammond orgel komen voor de opnames.
Ik weet niet of je wel eens een Hammond hebt proberen op te tillen, maar dat gaan nog niet eens met vier man. Dus dat ding werd op een karretje het huis in gereden en kwam uiteindelijk gedeeltelijk voor de badkamer te staan en als zijn vriendin ‘s nachts naar de wc wilde, moest dat hele ding verschoven worden. Het waren mooie tijden.”
Patronen
‘She’s Playing With My Head Again’ heeft een schitterende maar aparte zanglijn. Wat eerst een heel ingetogen nummer lijkt komt tot explosie in een overvloed aan emoties. Hoe is dit tot stand gekomen?
Ruud Houweling: “Ik probeer bij het schrijven van nummers zoveel mogelijk geijkte patronen te vermijden. Iedereen heeft dezelfde handen en elke gitaar is in principe gelijk. Veel nummers vloeien voort, uit wat logische zettingen zijn op een instrument. Ik probeer dat te doorbreken door iets onlogisch te doen, door proberen te ontdekken waar de melodie ‘heen wil’ in plaats van waar mijn handen heen willen. Zo is ook die zanglijn ontstaan.”
Het deed mij veel denken aan de band Talk Talk in hun latere periode. Een rustig opbouwen naar iets, de muziek voort laten kabbelen eigenlijk zodat je weet dat er iets aan zit te komen maar je weet niet wat.
Ruud Houweling: “Erg gaaf dat je dat zegt, want Talk Talk is één van mijn favoriete bands ooit”.
Zou je niet, net zoals deze band uiteindelijk is gaan doen, graag langere nummers schrijven?
Ruud Houweling: “Ja heel graag. Ik ben er zelfs met nummers voor de volgende plaat al mee aan het experimenteren. Nu wil ik niet zeggen dat deze vol komt te staan met alleen maar lange stukken. Sommige nummers lenen zich nu eenmaal beter voor een compacte vorm.”
Hopper
Wat ik erg apart vind aan het album is dat het nummer ‘Edward Hopper’s Eyes’, zo positief en optimistisch klinkt terwijl het werk van Hopper mij heel erg desolaat en zelfs depressief aandoet.
Ruud Houweling: “Echt waar? Dat heb ik helemaal niet. Hij laat een wereld zien waarin hij steeds een glazen stolp over een moment in de tijd zet. En hoe hij dan speelt met het licht is fenomenaal. Ik woon zelf in een dorp aan de zee en als je daar in de lente rondloopt, lijkt het alsof je door een schilderij van Hopper loopt. Dus depressief, nee. Maar dat is het mooie aan kunst dat ieder er zijn eigen interpretatie aan kan geven.“
Tot slot. Met wie zou je graag samen willen werken. Levend of dood?
Ruud Houweling: Als het niet uitmaakt dat ze dood zijn dan Elliott Smith en John Lennon. Levend dan Tom Waits en Jon Brion.
De review van de nieuwe Cloudmachine album krijgt een 9/10.
Tourdata en informatie op: http://www.cloudmachine.nl
Dank aan: Cloudmachine, Pimp Bookings, Ruud Houweling en Cinderella Schaap.
Justin Timberlake – The 20/20 Experience
Het langverwachte nieuwe album van Justin Timberlake zal op vrijdag 15 maart verschijnen. Als introductie is de single Suit & Tie met rapper. Jay-Z uit.
Het nummer ‘Suit & Tie’ wordt opgevolgd door het nummer ‘Mirrors’, die zowel 3FM Megahit als 538 Alarmschijf was. Justin trad dit jaar op tijdens de Brit Awards en zal morgen verschijnen in de grote Amerikaanse show ‘Saturday Night Live‘.
Justin Timberlake kondigde zijn muzikale comeback al eerder dit jaar aan met een aantal cryptische posts op Twitter en een video genaamd “I’m Ready”.
Tracklist
01: Pusher Love Girl
02: Suit & Tie
03: Don’t Hold The Wall
04: Strawberry Bubblegum
05: Tunnel Vision
06: Spaceship Coupe
07: That Girl
08: Let The Groove Get In
09: Mirrors
10: Blue Ocean Floor
11: Dress On (Deluxe only)
12: Body Count (Deluxe only)
Naast de deluxe editie zal er ook een standaard versie uitkomen.
Justin Timberlake – The 20/20 Experience is vanaf 15 maart overal te verkrijgen.
Website http://countdown.justintimberlake.com
Facebook Justin Timberlake
Dauwpop – finalisten Rabo Music Rally bekend
Het festival Dauwpop heeft de finalisten bekend gemaakt van de Rabo Music Rally. Dauwpop wordt op Hemelvaartsdag gehouden op 9 mei 2013 in Hellendoorn.
Uit zestig aanmelding zijn er zes bands uitgekozen, die op 13 april in De Lantaarn te Hellendoorn gratis zullen optreden. De act die wint krijgt een plek plek op de ‘King King’ stage van Dauwpop.
Daarnaast een dag studiotijd in Hillroad Records, Luttenberg en een support optreden in Metropool, Hengelo. Ook een fotoshoot met BulletRay en een workshop gegeven door programmeur Frank Satink.
Stemmen kan via: www.overuit.nl/dauwpop, want het aantal stemmen wordt meegenomen in het jury oordeel.
Finalisten
- De Nieuwe Stempel: Catchy basslines, gitaarspel dat wisselt van funky slagjes naar scheurende uithalen en goed doordachte drumpartijen vormen het fundament van De Nieuwe Stempel, waar ritmisch overheen wordt gefilosofeerd.
- Pauw: De drie vrienden zijn een jaar lang een tot studio omgetoverde boerenschuur in gedoken, met voornamelijk muzikale invloeden uit de blues, de psychedelische 60′s & 70′s en muziek van nu, waardoor ze een groovende, ruige, magische en meeslepende creatie tot stand hebben gebracht.
- Hubble Orkestar: Bepakt en bezakt met gitaren, driestemmige zang, accordeon en trompet, gedragen door contrabas en een ontzettend strakke eenmans ritmesectie openen ze een aanval op jouw muzikale hart waar je niet tegen kunt vechten. De band heeft een breed scala aan muziek.
- The Road Home: Vier jongens rond de 20 uit Enschede. Sinds 2011 wordt er ‘high voltage-rock’ uit de instrumenten getrokken en wordt er zoveel mogelijk gespeeld om het rock&roll ‘evangelie’ te verspreiden. De mosterd halen de oprechte rockers bij een aantal grote helden op leeftijd.
- The Good Hand: De jaren zestig en zeventig worden in het hier in nu gebracht. De band speelt in de traditie van bands als The Velvet Underground, Neil Young, Led Zeppelin en Hawkwind, maar ook in de van bands als Motorpsycho, Black Mountain en Triggerfinger.
- De Pioniers: Twee rappers Accent, Ginny Linq en DJ CC. De Pioniers werden 3e met de hiphopcompetitie HipHopHard, 2e bij studentenbandfestival te Zwolle en 1e bij VideoVirus Zwolle. Deze groep wordt gezien als een vernieuwende act binnen de hiphop.
Will & The People
Caro Emerald
Frank Turner & The Sleeping Souls
Don Diablo
Kensington
Blaudzun
Andy Burrows
Claw Boys Claw
Balthazar
De Kraaien
Traumahelikopter
Jacco Gardner
Sidney Samson
The Horse Company
Douwe Bob
Therapy?
John Coffey
Vanderbuyst
Sjaak
Baskerville
Nobody Beats The Drum
Sabotage
Bass Drum Of Death
Bökkers
Dj De Rooie Neger
Broken Brass Ensemble
Sir Yes Sir
Voor kinderen van 8 tot en met 14 jaar is er een speciaal ‘kinderticket’ voor 10,00 euro.
De voorverkoop is begonnen via: www.dauwpop.nl.
De Wereld Draait Buiten – festival met Ben Howard, Triggerfinger, Pieter Derks, Jan Mulder en Freek Vonk
Het VARA programma De Wereld Draait Door gaat deze zomer naar buiten. Op zondag 7 juli 2013 zal vanaf de Westergasfabriek in Amsterdam het festival De Wereld Draait Buiten plaatsvinden.
De eerste editie bevat grote namen, zoals de Britse singer-songwriter Ben Howard bekend van de hit ‘Keep Your Head Up.’ Ook de Belgische rockband Triggerfinger siert het program.
De kaartverkoop is 7 maart van start gegaan om 19.30 uur via de websites http://www.livenation.nl/ en http://www.ticketmaster.nl/. De entree is 45,00 euro, zonder servicekosten.
Informatie
De Wereld Draait Buiten is een festival met zowel gevestigde artiesten als jonge nieuwe acts, uit binnen- en buitenland. De talkshow van de VARA heeft een band opgebouwd met uiteenlopende muzikanten. Artiesten die nu de line-up sieren zijn: Ben Howard, Triggerfinger, Lianne La Havas, The Kik, Douwe Bob, Trixie Whitley, Tim Knol & Friends, Tangarine, Palio SuperSpeed Donkey, Parquet Courts, Fresku en Jungle By Night.
Ook zal er een podium zijn voor de bekende DWDD-Recordings met onder andere Djurre de Haan en Eefje de Visser. De komende weken worden er nog meer namen aan het festival programma toegevoegd.
Naast live muziek biedt het festival een gevarieerd programma. Bekende DWDD gezichten als Pieter Derks, Nico Dijkshoorn, Robert Kranenborg, Jan Mulder, Freek Vonk en vele anderen. Zij zorgen voor stand up comedy, lezingen, debatten en verrassende voordrachten.
De Wereld Draait Buiten bestaat uit vijf podia: de Westerunie, de Westerliefde, het Transformatorhuis, de Gashouder en het Westergasterras en als hoofdpodium de grote tent op het nabij gelegen grasveld. Het festival biedt ruimte aan ongeveer tien duizend bezoekers.
DE WERELD DRAAIT BUITEN
Zondag 7 juli 2013
Westergasfabriek - Amsterdam
ticket: 45,00 euro (excl. servicekosten)
Terrein open: 12.00 uur
Aanvang: 13.00 uur
Voor meer informatie zie http://www.dewerelddraaitbuiten.nl/
Moonspell – 24th April in Essen
text: Basak Gunel
It has been almost a year since the Portuguese gothic metallers Moonspell released their latest album ‘Alpha Noir/Omega White’. On 25th April the band will play in Turock, Essen as part of a new tour.
Their recent album had a really good feedback in general. In 2012, the band has played in many concerts and festivals throughout Europe and they are currently touring the US and Canada with Marduk and Inquisition.
After playing with bands like Swallow The Sun and Pain in INTO DARKNESS tour last year, Moonspell is now ready to conquer Europe again in headlining shows.
One of the cities that the gothic metallers will conquer will be Essen in Germany. The special guests for this tour will be the Finnish death metallers Insomnium and another band which is not announced yet.
Moonspell and Insomnium
24th April inTurock, Essen
doors open at 19:00 hours
Ticket : 18 euro in presale and 23 euro at the entrance
More information on http://www.moonspell.com
