Jack White – Blunderbuss

tekst: Basak Gunel

artist: Jack White
album: Blunderbuss
genre: blues – rock
release: 24 April 2012
label: Third Man, XL Recordings, Columbia

Introduction

Jack White is an American musician, songwriter, actor and a record producer. He is best known as the vocalist and the guitarist of the band The White Stripes, which split up in 2011, as well as being in the bands The Raconteurs and The Dead Weather. 

Jack White formed The White Stripes along with the drummer Meg White in 1997. The band released six studio albums in total. Out of these six albums, it is ‘Elephant’ which is released in 2003; that made them successful in their home country as well as throughout Europe.

The album’s first single “Seven Nation Army” is the most successful one. Throughout the years, The White Stripes played different genres; they started with garage rock but they also played genres like blues and punk later. The band unfortunately split up in February 2011. The reasons for the split up aren’t certain.

Apart from The White Stripes, Jack White formed The Raconteurs in 2005 along with Brendan Benson, Jack Lawrence and Patrick Keeler. Origin of the band is the song “Steady, As She Goes” which is also featured in the debut album of the band ‘Broken Boy Soldiers’ which is released in 2006. The Raconteurs performed as the opening act of some Bob Dylan shows, in which they toured for their album. They released their second studio album ‘Salute Your Solution’ in 2008, which received a Grammy nomination.

The Dead Weather, Jack White’s other band, formed in 2009 with The Kills front woman Alison Mosshart. White is the drummer and vocalist of the band whereas the bassist is Jack Lawrence and the keyboardist (also guitarist) is Dean Fertita from Queens Of The Stone Age. The Dead Weather released their debut album ‘Horehound’ in 2009 and the second album in 2010.

Apart from playing in bands, Jack White also collaborated with a lot of artists including Beck, The Rolling Stones, Alicia Keys, Bob Dylan, Electric Six and Loretta Lynn. He is also ranked No.70 on Rolling Stone’s list of “The 100 Greatest Guitarists of All Time” so he is considered as one of the best artists in today’s generation.  On his debut solo album Jack worked with a lot of musicians including Jack Lawrence, Ruby Amanfu and Patrick Keeler.

Album review

The first song “Missing Pieces” starts as this chill-out, slow song. However the contrast between the tranquil vibe of the song and the intense lyrics caught my attention. It is also impossible to fit this song, along with other songs in the album, to any other genre. With the catchy drums and the meaningful lyrics, Jack White once again proves that he is a total genius. This song also reminds me of a post break-up song. It is definitely a good ‘introduction’ for this album.

The whole vibe of the album changes with “Sixteen Saltines”, which is really fast compared to “Missing Pieces”. This song can be considered as the only similar song to The White Stripes songs; however I have to mention once again that Jack White definitely has his own style and this can be felt in this song as well. The style of the song also differs from “Missing Pieces”; the powerful guitars have a modern rock vibe.

The modern rock/indie vibe can be also felt in “Freedom At 21”. Especially the combination of the ironic lyrics and the melody in this song are really powerful; they express the term ‘freedom’ very well. The drums are once again really catchy. I also like the fact that Jack White does something between rapping and singing; which makes the song even more interesting.

The best song in my opinion is “Love Interruption”. This song is so intense and meaningful that anyone who listens to it will never get tired from it. There is also a change of style (from modern rock to blues). I also really liked the collaboration of Ruby Amanfu and Jack White along with acoustic guitar. One thing that is recognizable is the lyrics though; they are brutal and painful. The listener surely will not feel this in the melody but in the words.

Another song that caught my attention is “On and On and On”. This song has a different jazz-vibe with the bass going on in the background (minus the saxophone). It is songs like these that make the listener realize that as long as Jack White will keep on making music (whether it is as a solo project or with a band), it will sound unique and touching no matter what.

The album in general has a lot to offer; the songs like “Blunderbuss” or “Hip (Enonymous) Poor Boy” have zeventies vibe. A song as the songs  “I Guess I Should Go to Sleep” takes the listener to a whole new level. The album is also a wonder for rock fans since songs like “Sixteen Saltines” is a really good rock song. Especially it is impossible not to admire the sound of the piano in songs “Hypocritical Kiss” and “Trash Tongue Talker”.

Conclusion

With his debut album ‘Blunderbuss’ Jack White proves that he is full of ideas and wonders. He is able to combine a lot of different genres with his own style. It is impossible to fit most of the songs to a certain genre; the melodies jump from seventies to modern rock and the listener will be amazed at how well Jack White manages to do it. The lyrics, which are mostly about break-ups and love, are simply amazing from the beginning to the end and that’s what makes this album even more amazing. It’s not only the lyrics that make this album amazing though; the melodies throughout the songs will take the listener to a whole new level. My favorite songs from this album are “Love Interruption”, “Sixteen Saltines”, “Freedom at 21” and “On and On and On”. This album can be considered as one of the best albums of 2012.

Rating
10/10

Website
http://jackwhiteiii.com

Vive La Fête – Produit De Belgique

tekst: Gerianne Meijer

band: Viva la Fête
album: Produit De Belgique
genre: Elektrorock
release: 16 mei 2012
label: Firme De Disque

Het Belgische Vive La Fête draait al een aardig tijdje mee in de muziekwereld. Sinds 1997 brengen ze dansbare Elektrorock, die het erg goed doet op festivals en misschien wat verassend; op catwalks. Het nieuwste wapenfeit ‘Produit De Belgique’ schijnt een echte groepsplaat te zijn, die aansluit bij de typische live-sound van de groep.

Opener “Décadanse” is uptempo met een ritmische gitaar en vrolijke, hoge zang. De teksten zijn, over bijna het hele album, in het Frans. Dat zal niet iedereen behagen, maar zorgt wel voor een speciaal tintje. Het nummer is pakkend in zijn eenvoud.

De teksten worden wel regelmatig herhaald. De gitaar staat vooraan in de mix en de elektrogeluiden overheersen gelukkig niet, maar weten wel voor een glimlach te zorgen. Het nummer blijkt pakkend genoeg om te blijven hangen, wat een pluspunt is.

“Je N’ Sais Pas Si Tu”  bevat vanaf het begin een drum, gitaar en lage elektrogeluiden en is iets bombastischer dan de opener. Helaas komt dit nummer, mede door de achtergrondzang, wat geforceerd over en haalt het niet bij de voorganger.

“Contraire” haalt de kwaliteit weer omhoog door een herhalende opbouw en een opzwepende gitaar. De vocalen van Els Pynoo zijn wat lager en daardoor iets vaster en mooier. Het geheel is vloeiender en de combinatie tussen alle elementen komt hier goed uit de verf.

Ook “Ce Soir” laat de goede kant van de band zien, maar dan op een hele andere manier. Het nummer is snel en knalt meteen door zang en gitaar. De zang is hier echter vervormd, wat het gek genoeg, meer kracht lijkt te geven.

De twee nummers die hierop volgen zakken echter weer in, mede door de simpele teksten en niet overal even heldere zang. “Titi” valt wel op door veelvuldig gebruik van de bass (Ben Brunin) en keys (Roel van Espen), wat het een donker ‘underground’ gevoel geeft.

Afsluiter “Concert” laat voor het eerst wat hoge pianotonen horen. Dan gaat het nummer over naar een bombastisch stuk met gitaar en drums. De zang heeft na twaalf nummers echter wel haar glans verloren en weet niet meer te boeien. Sterker nog, soms lijkt deze niet echt te passen bij de muziek. De muziek zelf is wel lekker pittig en opzwepend. Het vijftien minuten durende nummer, laat dan ook vooral de kwaliteiten van de muzikanten zien, door zelfs een pianosolo te laten horen. Maar als deze solo minutenlang duurt is dit dan wel weer iets teveel van het goede.

Conclusie

Vive La Fête heeft geprobeerd een gevarieerd album af te leveren, maar dit is maar op een paar fronten gelukt. De meeste variatie zit helaas in de kwaliteit van de nummers: de meeste zijn middelmatig, met een paar uitschieters omhoog en omlaag. De fans zullen er vast wat mee kunnen, maar voor de gemiddelde muziekliefhebber is het geheel waarschijnlijk niet interessant genoeg. De veelal korte nummers weten niet altijd te verbergen dat het wat saai wordt, met name door de vocalen en teksten. Op een festival is het vast erg leuk, maar op een plaat slaat het helaas een beetje dood.

Rating
6.8/10

Tourdata
06 Juli – Amsterdam, Melkweg
07 Juli – Zwolle, Firefly Festival
13 Juli – Utrecht, Stekker Festival

Website
http://www.vivelafete.be/

Garbage – Not Your Kind Of People

text: Helena Torstensson
band: Garbage
album: Not Your Kind Of People
genre: Alternative/Rock
release: 14 May 2012
label: Stunvolume

Garbage is an alternative rock band formed in Madison, Wisconsin in 1994. Their self titled debut album was released in 1995, it became a huge hit and contains songs like “Only Happy When It Rains” and “Stupid Girl”. In 1998 they followed up their previous success with ‘Version 2.0‘  and ‘Beautiful Garbage‘ in 2001.

‘Bleed Like Me‘ was released in April 2005 and in August of the same year Garbage announced an “indefinite hiatus” that ended in 2007 when they released their greatest hits album ‘Absolute Garbage’. In October 2010 the work with their fifth album started and ‘Not Your Kind Of People’ is released 14 May 2012 via the bands own label Stunvolume Records.

“Automatic Systematic Habit” is an energetic and catchy opening with strong lyrics. It works very well to introduce the Garbage of 2012. Rough guitars fits perfectly with Shirley Manson’s sure and special voice.

The first and official single is “Blood For Poppies”, this song is a little contradictive for me: I am honestly not that font of the “funkier sound” yet. I enjoy the edgy guitar melody that returns all through the song and I am impressed the way Shirley sings. The more I listen to it the more it grows. The song comes with a black and white video directed by the fashion photographer Matt Irwin.

“I Hate Love” quickly becomes a favorite song; I instantly fell for the synth-pop sound. To me it feels very fresh and it brings an intense feeling. As the song develops I am relaxing and really enjoying the musical ride that it takes me on. The chorus easily gets stuck on your mind and the music is mixed in an excellent way. The lyrics are cool and I easily connect with them.

An other song that really makes an impression on me, is the sensual “Sugar.” You get the table set with a simple, but  beautiful melody. It makes me shiver,  such a beautiful music. A slow intro leads you on to the moment when Shirley carefully starts to tell the story of the song. I adore the way she phrase the words and am really impressed by the slight changes in the tempo. It occurs with such ease, as the song carries on, and flows through the chorus.

“Battle In Me” is the lead single exclusively chosen for the UK. It is the first song that I heard from the album and I think it works better than the other single. I love the raw energy that this song brings me; excellent songwriting. it reaches an intense chorus when drums and guitars demand more attention.

Conclusion

‘Not Your Kind Of People’ is an album of my taste, because all the songs (and one in particular) easily become favorites. Also it sounds very much like Garbage. It’s interesting to listen to the well written songs. The more you listen to this fifth album, the more details you discover. Some songs are pretty overwhelming the first time you listen to them. Also the strong lyrics deserve attention;  all too quickly it gets stuck on my mind.

Garbage have always hold a special place in my musical heart, songs like “Only Happy When It Rains”, “You Look So Fine” and “Cherry Lips (Go Baby Go)” are big hits and I still enjoy listening to them. ‘Not Your Kind Of People’ shows a band that stays true to themselves and still want to develop their sound further to a successful future.

Rating
9/10

Tracklist
1. Automatic Systematic Habit
2. Big Bright World
3. Blood For Poppies
4. Control
5. Not Your Kind Of People
6. Felt
7. I hate Love
8. Sugar
9. Battle In Me
10. Man On A Wire
11. Beloved Freak 

Line-up
Shirley Manson – vocals, guitar
Butch Vig – drums, percussion
Duke Erikson – bass guitar, keyboards,
Steve Marker- guitar, keyboards

Website
http://garbage.com/

Ben Caplan & the Casual Smokers – In The Time Of The Great Remembering

tekst: Martijn Mansvelders

band: Ben Caplan & the Casual Smokers
album: In The Time Of The Great Remembering
genre: country, folk, jazz, world
release: 13 april 2012
label: Cool Buzz

Ben Caplan heeft in zijn thuisland Canada al behoorlijk naam gemaakt. Zijn debuut ‘In The Time Of The Great Remembering’ is daar sinds oktober 2011 uit. Op het grootse showcase-festival SXSW maakte hij indruk en gelukkig heeft men deze man (en zijn plaat) nu ook binnen de Benelux opgepikt.

Vanaf 13 april 2012 bij ons in de winkels en is hij met zijn begeleidingsband the Casual Smokers enkele malen te aanschouwen. Verwijzingen naar Tom Waits en Captain Beefheart worden dikwijls gemaakt en zijn stemgeluid wordt alom geroemd. Dit maakt de mens natuurlijk meer dan nieuwsgierig.

“Southbound” zet de toon en direct hoor je hier de instrumenten die het bandgeluid een prettige, afwisselende en zeer  uitgebalanceerde klank geven. Zoals viool, contrabass, klarinet, saxofoon, banjo, gitaar, en fluit. De warme stem van Ben Caplan gedijt goed op deze klanken en instrumenten. Het nummer combineert folk met zigeunerinvloeden. Het doorleefde stemgeluid van Ben Caplan wordt vaak vergeleken met die van Tom Waits.

In het openingsnummer kan ik een associatie met de stem van Tom Jones niet negeren. In latere nummers “Stranger” hoor je soms vlagen van Nick Cave en inderdaad Tom Waits passeren. Ben Caplan klinkt minder deprimerend dan Mark Lanegan, minder excentriek dan Captain Beefheart of Tom Waits en minder duister dan Nick Cave. Maar dat maakt hem alleen maar meer bijzonder, toegankelijk en uiterst doeltreffend.

“Beautiful” begint met een banjo en kent western en jazzy invloeden. Het nummer krijgt een frisse zomerse sound krijgt vanwege het vrolijke blazerswerk en viool. “Seed Of Love” vormt een prachtig jazz-duet met Sash Muise. Beide stemmen passen perfect bij elkaar en stuwen elkaar naar ongekende hoogte.

“Conduit” is een van de nummers die zorgt voor de vergelijkingen met Tom Waits. Onder andere vanwege het effect op Ben’s stem maar ook vanwege de aanstekelijke “la-da-da-da-da-da-da-da-da-daaaaaah’s”. Het gevoelige “Drift Apart” kent schitterende warme melodien en zanglijnen en de tekst zorgt voor de nodige kippevel momenten.

Op de tweede helft van het album is de magie, na het fraai opgebouwde “Rest your head”, soms even weg.  Toch zijn er op dit album geen missers te vinden. “Bang To Break The Drum” is een nummer met een jazzy feel waarin Ben pratend en mompelend begint. Het nummer ontspint zich in een chaotische song waarin Caplan in de climax proest, klaagt en schreeuwt. Hij brengt gedurende de plaat de nodige variatie aan in zijn stem.

“Leave me longing” is compositorisch minder uitdagend, mede doordat er in verhouding minder instrumenten worden gebruikt. In dit ingetogen nummer horen we hoe fragiel Caplan’s stem kan klinken. Ook hoor je hem zelfs nadrukkelijk ademen. Het rauwe “Stranger” vormt een perfecte afsluiter voor dit album vol met wonderschone arrangementen.

Conclusie

‘In The Time Of The Great Remembering’  is een afwisselend album van betoverende schoonheid. Zowel muzikaal als tekstueel valt er bij iedere luisterbeurt veel te ontdekken. Liefhebbers van world, folk, jazz en zigeunermuziek kunnen zich niet meer wensen. Volgens mij is dit de eerste recensie waarin niet eerst wordt geschreven over het opmerkelijke uiterlijk van Ben Caplan. Het is mijns inziens namelijk niet nodig het daar over te hebben, het is zijn muziek die spreekt.

Dat deze getalenteerde muzikant nog maar vijfentwintig jaar oud is, heeft als voordeel dat hem nog een zeer fraaie toekomst in het verschiet ligt. Mij zal het niets verbazen als we nog veel van dit baasje gaan horen. Dit album eindigt in ieder geval hoog in mijn jaarlijst van 2012!

Rating
9 /10

Tracklist 
1. Southbound
2. Beautiful
3. Seed of Love
4. Conduit
5. Drift Apart
6. Rest your Head
7. Down to the River
8. Bang to Break the Drum
9. Leave me Longing
10.Stranger

Tourdata
02 september 2012  Abbey Sessions – Thorn
02 september 2012  Brandend Zand Festival – Effenaar (tuin), Eindhoven
08 september 2012  Patronaat – Haarlem

 

Website

www.bencaplan.ca

Sin7Sins – Carnival Of No Tomorrow

tekst: Sabrina Smit

band: Sins7Sins
cd: Carnival Of No Tomorrow
label: S7S Records
release: 11 mei 2012
genre: female fronted Metal

Eigenzinnig als ze zijn brengt Sin7Sins uit Nederland via hun eigen label de tweede CD ‘Carnival Of No Tomorow’ uit. Het is de opvolger van “Perversion Limited (2010)”, die goed ontvangen in de media.

Sin7Sins is een female fronted Metalband maar uniek op haar eigen manier. Niet alleen is het geluid van de instrumenten apart te noemen, de zanglijnen zijn dat zeker. Het klinkt allemaal een beetje freaky.

De beuk gaat er in met het openingsnummer “Brimstone Ignition” waarbij gitaren, bas en drums goed uitpakken. Daarbij zingt zangeres Lotus op een pittige manier, wat blijft hangen. Ik heb het idee afgevuurd te worden van mijn bankstel. Een grote stap voorwaarts heeft deze band zeker wel gemaakt.

Er wordt niet alleen gebeukt, want de rust wordt ook opgezocht in een tweetal ballades “Shadows And Dust” en “Cyanide Symphony”.  Zangers Lotus is gegroeid in haar rol als leadzangers en ze laat nu meer haar eigen stemgeluid horen. Daar waar ik Lotus op de vorige CD recensie nog vergeleek met Nina Hagen, is dat nu helemaal niet meer aan de orde. Zuiver, lieflijk en met een prettige rockstem laat ze in “Shadows And Dust” zich van een hele veelzijdige kant horen. Dit is dan ook gelijk één van mijn lievelingsnummers van deze CD.

“Pornstar Love” heeft zulke leuke ministeriële geluiden dat je je in de Middeleeuwen waant en gewoonweg moet lachen. Deze muziek is echt met een knipoog gemaakt. Je kunt het gewoonweg niet plaatsen in een tijdvak. Zo hoor je klanken uit het heden  en niet veel later wordt gebruik gemaakt van allerlei oude klanken.

Er wordt een gitaargeluid geproduceerd wat  absurd te noemen is en daarom blijft het interessant  om naar te luisteren. Het album is gemixt en geproduceerd door de Zweedse metal-legende Dan Swanö.  Hij heeft het “Cyanide Sympony” ingezongen op een manier dat ik kippenvel krijg. Heerlijk hees en sluit daardoor goed aan bij de sound die Sin7Sins voortbrengt.

Als toetje zingt Mark Jansen (Epica, MaYaN) mee op “As Romance Dies”. Het is vooral veel genieten van de elf nummers, die uitstekend zijn te noemen omdat de opbouw klopt en de teksten gewoon leuk zijn. De laatste” March To Ruin” is instrumentaal en een mooie afsluiter waar geen eind aan komt.

 Conclusie

 Deze band lijkt een duister randje te hebben, maar de muziek is vooral kleurrijk te noemen.  Ik heb vol verwondering en bewondering deze “Carnival Of No Tomorrow”  beluisterd en kom tot de conclusie dat de muziek van Sins7Sins vriendelijk, uitdagend en eigenaardig is. Ik ben trots op deze band, omdat zij zich onderscheiden van allerlei andere bands in dat zelfde genre.

Rating
8,5/10

Tracklist
1.Brimstone Ignition
2. Sick of You
3. Pornstar Love
4. Shadows & Dust
5. Carnivores at Carnival
6. Pain Induced Craze
7. As Romance Dies (with Mark Jansen)
8. Cyanide Symphony (with Dan Swanö)
9. Revolt Tonight
10. Jenkins’ Nightmare
11. March to ruin

Line-up
Lotus (vocals)
Gen Morphine (guitar and vocals)
Tristan Hex (guitar)
JC ACID (bass)
Heresy 101 (Drums)

Website
http://www.sin7sins.com 

End Of September – End Of September

text: Helena Torstensson
band: End Of September
album: End Of September
genre: Melodic Metal
release: 11th May 2012
label: Ulterium Records

End Of September is a Swedish band formed in 2009 by  songwriter Erik Tordsson. Who played in extreme metal bands before, but this time he wants to do something different. A demo was recorded together with vocalist Victoria Sundberg and it got them a record deal with Ulterium Records.

Shortly after the recordings Victoria left the band, which resulted in a two year hiatus for End of September. In 2011 Erik found the new vocalist Elin Redin to replace Victoria, and shortly after that also Johan Nöjd (bass) and Johan Svensson (drums) joined the band, the line-up was complete.

This self titled debut album opens with the song “Isolated” and it’s also the first single. The brilliant combination of  -what I would like to call – a dirty and cool guitar sound, and Elin Redin’s clean and beautiful voice, creates something that I simply adore. Strong lyrics and a moving melody makes it a pleasure to hear. A beautiful instrumental part towards the end of the song is a nice surprise. The video for the song was directed by the Swedish company 11Frames.

In “A Place To Go” you are greeted at the door by rough guitars. Then Elin’s vocals joins in; showing a darker side. What really got my attention in this song, is the second guitar melody that weaves in and out of focus. it  has oriental influences; but it’ s hard to describe it properly.

A song that was an instant favorite is “Left In This World.” It brings a mix of male and female vocals and it’s a nice surprise hearing Erik Tordsson. Also his voice works very well with Elin’s. The haunting chorus all too easy gets stuck on my mind in this duet.  Elin sings with so much feeling. This song is build up with both rough and soft parts. A nice details are the changing drum rhythms.

“Autumn Breaks” is the last song and another favorite. You will hear different guitars and a melodic keyboard that I adore; the atmosphere is dirtier though the clear female vocals works so very well in this. Again the combination of female and male vocals is a real eye catcher. Overall they result in a strong impression. Also the lyrics are  very poetic and it easy stays in your mind. T he melody is clever as well as haunting. A grande finale for End Of September!

Conclusion

End Of September has created an impressive debut album. It manages to surprise me both with the high quality of the songs and the way they grow on you after more listening sessions. The sound is well produced in a mighty way; you easily focus on different parts of the songs. For example the guitars (and almost forget to listen to the rest). On most of the songs Elin Redin sings beautifully alone and then on some songs you have the pleasure of hearing Erik Tordsson singing together with her. Their duets create a varying sound; a strong weapon for this band.

Rating
9/10

Tracklist
1. Isolated
2. Fallen
3. A Place To Go
4. Exile
5. Inner Voice
6. Left In This World
7. Waiting For The Rain
8. Silence
9. Autumn Breaks

Line-up
Elin Redin – vocals
Erik Tordsson – guitars & vocals
Johan Nöjd – bass
Johan Svensson – drums

Website
http://www.endofseptember.net/

Celtic Woman – Believe live (DVD)

tekst: Gerianne Meijer
band: Celtic Woman
DVD: maart 2012
genre: Klassiek – Keltisch
label: Manhattan Records

Celtic Woman is momenteel druk bezig met toeren door Amerika en binnenkort Europa, ter ondersteuning van hun nieuwste album ‘Believe’. Inmiddels bestaande uit zangeressen Chloé Agnew, Lisa Kelly en Lisa Lambe en violiste Máiréad Nesbitt, steken de dames klassieke (pop)nummers en Ierse nummers in een licht Keltisch jasje.

Van een van de eerste shows van deze toer is inmiddels een dvd uitgebracht getiteld ‘Believe Live’. Gefilmd in het prachtige Fox Theatre in Atlanta, Amerika dan zit het met de setting in elk geval goed.

Wat meteen opvalt bij het starten van de DVD is dat de dames geen zichtbare opkomst hebben. Als opener ‘Awakening’ inzet, staan ze allen al op het podium. Een enorm podium welteverstaan; met trappen, een boog en genoeg ruimte voor alle muzikanten.

De zangeressen en violiste van Celtic Woman zijn gekleed in lange galajurken en zien er tot in de puntjes verzorgd uit. Het nummer zelf leent zich bijzonder goed als openingsnummer. Het laat alles zien waar de band voor staat: een mooie  melodie, het gebruik van viool en fluit voor de Keltische toevoeging en prachtige vrouwenstemmen. De zang ligt tussen klassiek en normaal in, wat het erg toegankelijk maakt. De drum is iets naar voren gezet, waardoor het nummer nog pakkender is. De danspassen die de dames doen zijn echter wel erg oubollig.

Opvolger ‘Follow On’ geeft de ruimte aan Lisa Kelly, die met een serieus gezicht en heldere stem het nummer brengt. Het koor en het a capella gedeelte geven wat extra’s, maar het geheel blijft wat statisch.

‘The Foxhunter’ brengt gelukkig een hoop vertier zowel voor de ogen als de oren. Nesbitt geeft al springend en draaiend een goed opgebouwde vioolsolo weg, waarbij het publiek enthousiast meeklapt. Het roept wel de vraag op of het mogelijk is: live viool spelen en dansen, maar dat drukt de pret van het publiek niet.

Op ‘Sailing’ wordt de kracht ingezet van een flink aantal doedelzakspelers. Ze verschijnen zelfs in het publiek. Het nummer zelf heeft de potentie om erg overweldigend te zijn, met al die instrumenten en goede samenzang, maar dit komt op de DVD maar gedeeltelijk over. ‘Black Is The Colour’ is een solonummer van Lisa Lambe. Zij weet op zeer overtuigende wijze deze ballade te brengen. En in combinatie met de harp en fluit is dit een van de meer emotievolle nummers.

Opvallend is “A Tribute To Broadway,” dit eerbetoon bevat bekende cover nummers ‘I Dreamed A Dream’ en ‘Circle Of Life’. De combinatie is wat vreemd, maar met name de eerstgenoemde wordt prachtig uitgevoerd door Agnew en Kelly met een bombastisch orkest. De zang wordt, zoals over het geheel, vrij simpel gehouden zonder al te veel uithalen.

Speciaal voor ‘Téir Abhaile Riú’ hebben de dames zich omgekleed, waarschijnlijk zodat ze beter kunnen dansen. Het vrolijke, snelle nummer leent zich daar goed voor door de Keltische melodie. En er wordt zelfs een echte Ierse danser bijgehaald.

‘You’ll Never Walk Alone’ is een goed voorbeeld van hoe jammer het is dat veel nummers op de DVD over geproduceerd en gescript zijn. Het nummer heeft de potentie om meeslepend en emotievol te zijn, maar door het orkest, kinderkoor en gechoreografeerde bewegingen is het allemaal net iets té. Hetzelfde geldt voor de montage van de nummers. Dit is zo gedaan dat er geen enkele overgang te zien is, als een nieuw nummer start staat iedereen alweer precies in positie. Dit haalt de echte sfeer een beetje weg.

‘Walking The Night’ is een fijn voorbeeld van hoe het ook kan. De rustige, meeslepende ballade wordt zuiver gebracht door Agnew en Lambe. De samenzang tilt het nummer echt naar een hoger niveau. Vlak voor het eind geeft ‘Mná na Héireann’ nog wat ruimte aan Nesbitt. Er onstaat een leuke interactie tussen haar en een Ierse danser en het publiek klapt lekker mee.

 Afsluiter ‘The Parting Glass’ is een overbekend nummer, maar de vrolijkheid van de dames werkt aanstekelijk en ook de doedelzakspelers die weer meedoen geven het nummer wat extra’s. Een uitsmijter is het echter niet, ondanks de glitterkanonnen.

Conclusie

Dat gemengde gevoel blijft gedurende de hele DVD. Het is waarschijnlijk de bedoeling om erg indrukwekkend te zijn, maar dit is het allemaal net niet. Het luistert en kijkt prima weg, maar door het gebrek aan emotie en spontaniteit stijgt het niet boven het gemiddelde uit. Dit uit zich onder andere door de schamele interactie met het publiek, de bedachte stapjes (zelfs de knuffels met de kinderen uit het koor waren gescript volgens de ‘making of’) en de té perfecte zang die wel erg verdacht lijkt op de cd opnames. Celtic Woman heeft duidelijk veel zorg besteed aan deze DVD. Het publiek geeft echter stralend een staande ovatie en daar gaat het uiteindelijk om.

Rating
7.8/10

CD review van ‘Believe‘ is te vinden op Muzikantenweb.

Website
http://www.celticwoman.com/

Tape The Radio – Heartache And Fear

Tekst: Sabrina Smit

band: Tape The Radio
album: Heartache And Fear
genre: Rock
release: 30 april 2012
label: Hi Tone Music

Tape The Radio is afkomstig uit Engeland (Londen) en ‘Heartache and Fear’ is het langverwachte debuut van deze rock band. Met veel aandacht is er jaren gewerkt aan het opstellen, samenstellen en uitwerken van de tien nummers die op deze CD staan.

Muzikaal kun je ze plaatsen in de rockhoek en zijn invloeden van The Cure en Echo and the Bunnymen hoorbaar. Het is sfeervol, mooi opgenomen en de liedjes hebben duidelijk een begin en eind.

De lengte van de liedjes zijn ook precies goed voor op de radio. Alle persoonlijke ervaringen die de bandleden in hun leven hebben opgebouwd zijn hoorbaar in de nummers.

Wanneer je van de jaren tachtig houdt is dit een CD die je zeker kan waarderen. De liefde wordt veel bezongen door zanger en gitarist Malcolm Carson. Bij het eerste nummer “Heartache And Fear” lijkt het wel of je naar The Manic Street Preachers aan het luisteren bent.  “Hearteache And Fear” is wel het mooiste nummer, omdat dit volgens mij het meest hun eigen sound benaderd.

De hele CD bevat veel ‘knip- en plakwerk’ maar als je er voor in de stemming bent, dan is dit echt heel fijn om naar te luisteren. Er is niets mis met het feit dat er invloeden van andere bands in door klinken,want het niveau van de liedjes en de uitwerking is erg goed.  De teksten die gaan over de liefde, ambitie en verlies. Geen makkelijke onderwerpen en toch blijven de nummers zeer toegankelijk.

Neem “Suffer Me Suffer You” wat zo een nieuwe hit van The Cure kon zijn. Maar je luistert naar Tape The Radio! Met de kwaliteit van dit album zit alles wel goed; de productie is zeer goed verzorgd en fans kunnen zeker meer dan tevreden zijn. Zo is  ’Heartache And Fear’ geproduceerd door Jim Lowe die al eerder met de Stereophonics en Foo Fighters  heeft gewerkt. De CD is gemixt door Alan Moulder (bekend van Depeche Mode).

Conclusie

Tegenwoordig moet je als band vernieuwend zijn en vooruitgang boeken. Tape The Radio denkt daar heel anders over. Ze kiezen juist voor de nostalgie uit de jaren tachtig. Is dit fout? Nee, helemaal niet als jij daar ook naar hunkert. Dit soort muziek past heel goed op grote festivals. Maar verwacht geen suikerspin-kapsel en zwarte kleding. Bovenal drie muzikanten die een lekker stukje muziek vol met passie kunnen spelen. Fans van dit genre ontvangen de band zeker met open armen!

Tracklisting
1. Heartache and Fear
2. Shaking Hearts
3. Save a Life
4. 1989
5. Horses
6. Suffer Me Suffer you
7. Stay Inside
8. Our Love is a Broken Heart
9. The Messag
10. A Desert Track

Bandleden
Ben Caruso – bas
Bryan Mclellan – drums
Malcolm Carson – zanger en gitarist

Rating
6,5 /10

Website
www.tapetheradio.com

Newton’s Cradle – Newton’s Cradle (EP)

Tekst: Tjeu Koppen

band: Newton’s Cradle
album: Newton’s Cradle (EP)
genre: rock
release: maart 2012
label: eigen beheer

Natuurlijk ga je als recensent eerst googlen wanneer een bandnaam je interesse wekt, maar de betekenis en afkomst van de naam niet bekend zijn. Newton’s Cradle blijkt een wetenschappelijk stuiterspel te zijn dat is uitgevonden door Sir Isaac Newton.

Liefhebbers van natuurkundige wetenschappen weten direct waar ik het nu over heb. Anderen hebben meer uitleg nodig: de Newton’s Cradle bestaat uit vijf metalen ballen van gelijke grootte en gewicht. De ballen hangen elk aan twee touwtjes aan een frame. Door de buitenste bal tegen de rest te laten stuiteren verplaatst de energie zich van bal tot bal, waardoor het voortdurend in beweging blijft.

Vijf eenheden spelen hun kracht aan elkaar door. En dat is precies de link die je kunt leggen met de vijf bandleden van Newton’s Cradle. Deze rockband uit regio Eindhoven bracht in maart 2012 haar  titelloze debuut-EP uit. Eens zien dus of er hier sprake is van een rockband met ballen?

Opener “Simple Days” kent een krachtige Stone Temple Pilots achtige gitaar-riff  en vormt een goede basis voor de zang van frontvrouw Forra. Deze vrouw heeft een toegankelijk en gangbaar stemgeluid dat nergens uit de bocht vliegt, maar ook nergens excelleert. “Simple Days” is een goed nummer met een duidelijk kop en een staart, een goede gitaarsolo en prettige catchy zanglijnen. De productie klinkt uitgebalanceerd met het accent op het gitaargeluid.

“Bad Fuse” rockt wat minder dan haar voorganger. Het is een hoekig nummer dat lekker loopt met een sterke melodie. De (zachte) mannenstem op de achtergrond past goed bij het stemgeluid van de zangeres. Aan het einde van dit nummer overstuurt Forra haar zang wat , waardoor ze het nummer wat extra krachtig meegeeft.

“With You” kent een fraaie intro. Het verzorgde baswerk van Mick valt in dit nummer op, maar is over de gehele EP uiterst subtiel te noemen. In dit nummer horen we dat Forra ook op ingetogen wijze kan zingen, waardoor haar stemgeluid beter tot haar recht komt. Het nummer bouwt zich fraai op en kent genoeg dynamiek. Hier is Newton’s Cradle dan ook op haar best.

Het instrumentale “Slowly” is over het geheel genomen niet spannend genoeg. “Fall Of Shame” is wederom een riff-georiënteerd rocknummer dat wat betreft tempo en stijl lijkt op opener “Simple Days”

Conclusie

Deze titelloze debuut-EP vormt een prettige muzikale kennismaking met Newton’s Cradle. Zes nummers die lekker in het gehoor liggen met een totale speelduur van bijna dertig minuten. Nog niet alle nummers zijn compositorisch even sterk en spannend. De band mag wat meer op zoek gaan naar het spelen met dynamiek.

Nu blijft het nog bij ‘rock met balletjes’ terwijl de muzikanten laten horen over voldoende mogelijkheden te beschikken. Kortom, deze band is volop in beweging. Geef Newton’s Cradle de te tijd om te groeien zodat er gesproken kan worden over ‘rock met ballen.’ 

Rating
6,5 / 10

Tracklist
1. Simple days
2. Bad fuse
3. With you
4. Slowly
5. Fall of shame
6. Majority games

Website
www.facebook.com/newtonscradlerock

Celtic Woman – Believe

tekst: Gerianne Meijer

band: Celtic Woman
album: Believe
genre: Klassiek – Keltisch
release: maart 2012
label: Manhattan records

Celtic Woman is in 2004 opgericht  door Sharon Browne en David Downes. Zij brachten verschillende muzikanten bij elkaar en lieten ze zowel moderne als traditionele keltische nummers in een ander jasje steken. Dit is inmiddels een beproefd concept, aangezien Celtic Woman al miljoenen albums heeft verkocht.

Van de allereerste line-up zijn er nog drie over die op het nieuwste wapenfeit ‘Believe’ meedoen: zangeressen Chloë Agnew, Lisa Kelly en violiste Máiréad Nesbitt. David Downes is nog steeds nauw betrokken bij de band en heeft dit album ook geproduceerd. Dit is de zesde plaat van dit gezelschap.

Opener ‘Awakening’ bevat een prachtige fluit, viool en drums. Die samen een mooie keltische melodie vormen. De hoge, zuivere stemmen van de drie zangeressen passen er goed bij. Het refrein is misschien iets te soft en poppy, maar al met al is dit een erg goed nummer met een mooie opbouw. ‘Nocturne’ ‘ is erg ingetogen met mooie zanglijnen die voor kippenvel zorgen. Vergeleken met het origineel van Secret Garden is de zang een stuk minder klassiek en daardoor toegankelijker voor een groter publiek. De muziek blijft echter gebaseerd rondom de viool en verliest zodoende niets aan emotie.

‘The Foxhunter’ laat erg goed de talenten van Nesbitt zien, aangezien het een enkel instrumentaal nummer is gericht op de viool. Het deuntje is vrolijk, de opbouw is goed en de keltische melodie brengt het nummer naar een hoger niveau. De volgende twee nummers verliezen echter de keltische sfeer en worden daardoor meteen een stuk saaier.

De band durft een overbekend nummer van Simon & Garfunkel om te zetten naar Keltisce sferen. Er is zelfs een kinderkoor toegevoegd  in ‘Bridge Over Troubled Water’ wat voor een andere dimensie zorgt.  ‘Téir Abhaile Riu’ brengt de viool weer uitbundig terug en samen met folk zang wordt dit een erg dynamisch nummer. Hierna volgen nog wat geijkte nummers die over het algemeen weinig pakkend zijn: een aaneenschakeling van melodieuze muziek van goed niveau.

Conclusie

‘Believe‘ is een album geworden met een paar uitschieters: met name de meer keltisch georienteerde nummers. Er is geen twijfel over mogelijk dat alle zangeressen goed zijn en prachtige stemmen hebben, maar het gros van de meer klassieke, poppy nummers klinken overgepolijst en worden daardoor snel saai. Nesbitt weet met haar viool op enkele punten wat leven in de brouwerij te brengen en de nummers waarop zij meedoet worden dan al gauw de beste. Al met al is ‘Believe’ van Celtic Woman een fijn album om aan te schaffen voor de fans, maar persoonlijk zie ik volgende keer  liever meer ‘Celtic’ en minder ‘Woman’.

Rating
7.5/10

Website
 http://www.celticwoman.com/

Paradise Lost – Tragic Idol

text: Helena Torstensson

band: Paradise Lost
album: Tragic Idol
genre: doom metal
release: 24 April 2012
label: Century Media

Paradise Lost is formed in 1988 in Halifax, England. Their self titled debut album was released in 1990. Since then they belong at the top of the doom metal scene. Called the ‘Big Three’ together with My Dying Bride and Anathema. ’Tragic Idol‘ is their thirteenth album.

“Solitary One” is the first song on the album.  This slow and demanding song pretty much keeps the same pace all through. The dark vocals are replaced with lighter ones in the chorus and I enjoy this mix. The music and Nick Holmes vocals fit very well together and are building up a dark atmosphere beautifully.

One song that made a lasting impression is “Fear of Impending Hell”, this powerful ballad begins softly yet it is clad in darkness. After two minutes an intense guitar melody sets in; dark and haunting you. Again the combination of light and dark vocal layers create something special. It fits so well with the changes in the music. It really is a pleasure to listen to such a well build up song.

“Honestly in Death” is the first single from the album and I think this rough and demanding song, is a great choice. It’s one of my favorites and I simply adore the powerful vocals. The intense music and well produced melody takes it to a higher level. The video is directed by Matt Green.

You need to put the volume up on “In this we Dwell” ; this faster song brings a different energy. Nick Holmes phrase the words perfectly, and all the feelings he manage to transform. In a way the vocals rise up through the music but there is no risk of it drowning him cause as before it’s a perfect mix. The haunting melody and the growling guitars proves that Pardise Lost found a new sound and are ready for the future.

Conclusion

Paradise Lost has created a very interesting album that really demands your attention from the beginning till the end. The songs are varying and yet they all feel connected. Mostly I believe by the dark vocals and music: the energy that flows all through the songs are in such perfect harmony that it’s a pleasure to listen to them all. A well worked out album that fans blindly can buy and for doom metal fans as well.

Rating
9/10

Tracklist
1. Solitary One
2. Crucify
3. Fear Of Impending Hell
4. Honestly In Death
5. Theories From Another World
6. In This We Dwell
7. To The Darkness
8. Tragic Idol
9. Worth Fighting For
10. The Glorious End

Line-up
Nick Holmes – Vocals
Greg Mackintosh – Lead Guitar
Aaron Aedy – Rhythm Guitar
Steve Edmondson – Bass Guitar
Adrian Erlandsson – Drums

Website
http://www.paradiselost.co.uk/

Tyketto – Dig In Deep

text: Basak Gunel

band: Tyketto
album: Dig In Deep
genre: Hard Rock
release: 20 April 2012
label: Frontiers Records

Tyketto is a hard rock band from New York City. The band was formed in 1987 by former Waysted vocalist Danny Vaughn, Brooke St. James (guitar) and Jimi Kennedy (bass). Michael Cayton later completed the line-up as the drummer.

In 1990 Tyketto released their debut album ‘Don’t Come Easy’ via Geffen Records. This album was quite successful during that period. However, with the rise of the grunge music in the ninetees, the band’s success slowly receded. Despite this unluck, Tyketto managed to release its second debut album ‘Strength in Numbers‘ in 1994 via CMC International in USA and Music For Nations in other parts of the world.

After some changes in the band’s line-up, Tyketto released ‘Shine’ in 1996. Unfortunately, in the same year Tyketto had to split up.  Eig years after the split up, the band decided to do a reunion with the original line-up. They played at “reunion” gigs in 2007 and released “The Last Sunset – Farewell 2007” which included alternative versions of previously released songs. This release also meant that that time was the last time that the band would play under the name Tyketto with the original line-up.

Despite the announcement in 2007, the band reformed again in 2008 to play live in some festivals. After tours and gigs in the following years, Tyketto seemed to give it another chance and they are about to release their new album ‘Dig In Deep’. Another change is the addition of the keyboard player Bobby Lynch to the band, who also features in the upcoming album.

The first song ”Faithless” from the new album ‘Dig In Deep’ starts with strong guitar riffs which shows us that Tyketto still proves to have the 80s vibe. Apart from the eighties vibe, there is also the ‘modern American rock’ atmosphere that the band creates within the melody and the vocals, which is quite interesting and catchy.

Generally, the album is divided to two parts; eighties rock and modern American rock. The songs which have a more of an ’80 vibe are “Faithless” or “Dig In Deep” and the listener will probably recognize that these songs have the guitar riffs and solos that an 80s rock fan misses.

The songs which carry the modern American rock spirit are songs like “Let This One Slide” or “Evaporate”. For the fans of acoustic songs, this album might be the best since a lot of the songs like “ Battle Lines” and the last song from the album “This is How We Say Goodbye” feature acoustic guitars creating a ballad-like atmosphere.

The catchiest song from the album is probably “The Fight Left In Me”. This song catches the listener’s attention from the first second; it’s strong and it’s what a hard rock fan wants. The other songs were not so distinguishing in my opinion, but this song was what made me like the album a bit more. My other favorites apart from “The Fight Left In Me” are “Let This One Slide” and “Dig In Deep”.

Conclusion

Considering the band’s interesting and hectic history, it can be said that ‘Dig In Deep‘ is Tyketto’s biggest resurrection. With this album, Tyketto gives itself and the fans another chance which is good and hopeful. It is also quite clear that Tyketto is not the old Tyketto anymore; in this album, there is a combination of eighties rock with modern American rock. This might be quite okay for an average rock listener, but for anyone who wants to listen to eighties rock, this album might be a disappointment.

In my opinion, the album is quite good; Tyketto seems to have balanced all sorts of styles quite well. However, the album in general is not so distinguishing among other hard rock albums. Considering that the band has made this album after eighteen years, ‘Dig In Deep’ sounds promising but if Tyketto wants to make it big and loud, then more has to be done.

Rating
6/10

Tracklist

1. Faithless
2. Love To Love
3. Here’s Hoping It Hurts
4. Battle Lines
5. The Fight Left In Me
6. Evaporate
7. Monday
8. Dig In Deep
9. Sound Off
10. Let This One Slide
11. This Is How We Say Goodbye

Line-up
Danny Vaughn – Lead vocals
Brooke St. James – Lead guitar & backing vocals
Jimi Kennedy – Bass guitar & backing vocals
Michael Clayton – Drums
Bobby Lynch – Keyboards

Website
http://www.tyketto.de/

Anathema – Weather Systems

tekst: Sabrina Smit

band: Anathema
album: Weather Systems
genre: Experimental/Rock
release: 16 april 2012
label: Kscope

Het uit Engeland afkomstige Anathema is in 1990 begonnen met melodische heavy muziek, die geleidelijk door de jaren heen is veranderd naar stevige experimentele rock. Daar waar het nu meer te vinden is in de sferische stevige hoek, verrast Anathema vriend en vijand met de opvolger van ‘We’re Here Because We’re Here‘.

‘Weather Systems‘ brengt de luisteraar nog meer melancholie en dramatisch intens gevoelige nummers, die tot het diepste van de ziel raken. Het beluisteren ervan moet je vooral rustig op de bank doen en het over je heen laten komen volgens gitarist Daniël Cavanagh.

Het lijkt rustige muziek, maar dat is schijn. Er is zoveel om naar te luisteren. Daniël Cavanagh heeft werkelijk alles uit de kast gehaald om zijn gevoeligheid en gedachtes te laten horen. Uitgewerkt met de  rest van de band, is dit toch wel het beste van het beste uit dit genre.

Song by song Review

Luister eens naar het openingsnummer van de plaat “Untouchable Part 1” en je zal verrukt zijn over het snelle accoustische gitaargeluid van Daniël Cavanagh, waarbij zanger en gitarist Vincent Cavanagh met zangeres Lee Douglas harmonieus de liefde bezingen. Ik vind het geluid van Vincent’s stem minder rauw klinken dan op de andere CD’s en het klinkt erg aangenaam met de aanstekelijke toetsenpartijen van Les Douglas. De opbouw van het nummer is rustig en heeft een erg mooi einde.

Net bekomen van het openingsnummer gaat de band verder met “Untouchable part 2” die niet onder doet aan zijn voorganger, en ook echt een tranentrekker is. Het maakt dat ik een brok in mijn keel krijg wanneer zij zingen over “I had to let you go”. Een goede luisterbeurt benadrukt uitgebalanceerde drumpartijen, die uniek te noemen is.

“The Gathering Of The Clouds”  tilt de band naar een hoger niveau en dat komt  met name door het orkest. Het drama klinkt door  in dit nummer. Met op de  achtergrond stemgeluiden, violen, piano en de drums die het tempo opvoeren.

Lee Douglas heeft in “Lightning Song” een grotere vocale rol en heeft het nummer strak en zuiver ingezongen. In het vorige album vond ik dat Lee nogal vaak trillde met haar stem en dat doet ze nu geheel niet. Een prachtige resonantie is wat we nu horen.

“Sunlight” wordt door Daniël Cavanagh zelf gezongen en is een intens mooi rocklied. Wat gaat over de regenboog na donkere wolken, die wij allemaal in ons leven hebben. Erg toepasselijk bij de titel van dit album.

Hoogtepunt van dit album is “The Storm Before The Calm” wat erg ‘spacy’ klinkt en uit je speakers knalt vol energie. Het is steviger dan de andere nummers door experimentele gitaar riffs en pittige drums. De opbouw van het nummer is niet alledaags te noemen of typerend voor de band. Meer dan negen minuten ontvouwt een dynamisch spel: niet alleen snelheid, maar ook wat tragere stukken.  Voeg daarbij het jankende gitaargeluid van Daniël, dat is zo herkenbaar, maar toch ook weer vernieuwend te noemen. De rest eromheen is zo anders ingespeeld.

Uitschieter op dit album is “The Beginning And The End” vanwege de strakke bas, die in samenspel met de drums het nummer dragen. Hij is al als ‘teaser’ via platenmaatschappij Kscope  getoond. Opvallend hierbij zijn de zangkwaliteiten van Vincent Cavanagh.
“The Lost Child” brengt mooie sfeervolle toetsenpartijen, die worden aangevuld door de bekkens van de drums en klinkt daardoor heel vol. De tweede hoge stem van Vincent sluit goed aan bij Lee, wat mij in hogere sferen brengt. Het contrast tussen de zangpartijen en de muziekpartijen zijn zo groot dat je niet gelooft dat dit allemaal in één nummer verwerkt is. Kortom een geniaal nummer. Wanneer de rest van de band de  instrumentenvol inzet, komt er geen einde aan het gejank van de gitaren. Dit is Anathema anno 2012!

Afsluitend nummer is “Internal Landscapes” wat uit het hart geschreven is en niet onder doet aan alle andere nummers op deze CD. Opvallend is de productie van dit album. Het is opgenomen in Liverpool, North Wales and Oslo. Elk van deze plaatsen is belangrijk voor het verleden, heden en de toekomst van Anathema. De plaat is geproduceerd en afgemixed door  Christer-André Cederberg (Animal Alpha, In the Woods) en is vijf keer genomineerd door de Noorse Grammy awards.

Conclusie

Met tranen in mijn ogen heb ik “Weather Systems” beluisterd en ben verbaasd dat Anathema dit gevoel van drama bij mij oproept met dit nieuwe studioalbum. Ik hoop dat het voor de liefhebbers van dit genre ook zo overkomt. Deze band laat zich van een zeer gevoelige kant horen en heeft zijn eigen sound verder uitgewerkt naar een meer toegankelijk repertoire. Grensverleggend, experimenteel en vooral mooi, zijn woorden die in mij opkomen. Anathema heeft zichzelf overtroffen en ‘Weather Systems’ is gewoonweg briljant .

Rating
10/10

Tracklist
1. Untouchable Part 1
2. Untouchable Part 2
3. The Gathering Of The Clouds
4. Lightning Song
5. Sunlight
6. The Storm Before The Calm
7. The Beginning And The End
8.The Lost Child
9. Internal Landscapes

Website
www.anathema.ws

The Mars Volta – Noctourniquet

tekst: Martijn Mansvelders

band: The Mars Volta
album: Noctourniquet
genre: progressieve rock
release: 27 maart 2012
label: Warner Music

The Mars Volta is een progressieve en eigenwijze band die bij elke release verrast en boeit. Debuutplaat ‘De-loused In The Comatorium’ ontvangt lovende recensies. De conceptalbums hierna zijn wisselvalliger van aard. Inmiddels heeft men twee jaar moeten wachten op het zesde studio-album van deze vernieuwers.

Voor het eerst neemt de band, na het vertrek van drummer Thomas Prigden, een plaat op zonder toetsenist Isaiah Ikey-Owens en gitarist John Frusciante. The Mars Volta spreekt in interviews over een nieuwe aanpak, energie en een nieuwe sound. Natuurlijk ben je dan nieuwsgierig naar het resultaat!

Alle nummers op dit conceptalbum zijn geschreven door gitarist Omar Rodriguez-Lopez en Cedric Bixler-Zavala en geproduceerd door Rodriguez-Lopez. Deze klus kun je wel aan de heren overlaten. Zij weten precies wat ze willen, namelijk het mixen van diverse muzieksoorten tot een vernieuwend geheel.

Met de hoekige opener “The Whip Hand” is het wel even wennen. De vocalen van zanger Bixler-Zavala klinken lager dan voorheen en bij vlagen zelfs wat navrant. De zangpartijen zijn meerstemmig opgenomen met lagere partijen op de voorgrond gemixt. Het geheel doet soms wat beatlesque aan. In het refrein overheerst een dikke laag synthesizers en hoor je wel het kenmerkende en vertrouwde (schelle) stemgeluid van de frontman.

In nummers als “Dyslexicon”  en “Molochwalker”  is drummer Deantoni Parks nadrukkelijk aan het werk. Hij gebruikt veel fills en breaks. Waardoor zijn drumwerk de nummers onvoldoende draagt en dient. Zijn manier van drummen trekt de aandacht weg van de compositie. Het klinkt allemaal uiterst complex en bij vlagen zelfs ontoegankelijk. Gedurende het hele album zijn het in mijn ogen de drums die het verschil maken met voorgaande platen, en dan niet in positieve zin.

Hoogtepunten zijn “Empty Vessels Make the Loudest Sound” en het schitterende  titelnummer “Noctourniquet”. Rustpunten vormen “Imago”, “Trinkets Pale of Moon” en het dromerige “Aegis”, dat doet denken aan een song van Radiohead ten tijde van “OK Computer”. “The Malking Jewel” en afsluiter “Zed and Two Naughts” zijn nummers die zo op een album van At the Drive In hadden kunnen staan. Hier hoor ik (voornamelijk in de refeinen) wél de punkinvloeden terug waarover Bixler-Zavala in interviews praat: future punk.

Met dertien nummers en een totale speelduur van ruim één uur houdt de band het, voor hun doen, toch concentioneel. Dit keer geen ellenlange geluidsescapades of noisy stukken dit. Langste nummer op “Noctourniquet”  is het experimentele en trippy aandoende “In Absentia” van ruim zeven minuten. Dat na een hoekig en rommelig begin na vijf minuten uiteindelijk open bloeit tot een prachtnummer.

Conclusie

 “Noctourniquet”  is gewoonweg weer een geslaagde conceptplaat van The Mars Volta. Een album waarop voldoende valt te ontdekken: kwaliteit, muzikaliteit en genialiteit. Een album dat toch minder in balans is dan haar voorgangers. De nadruk licht meer op de ballade-achtige en rustige nummers. Het geheel rockt wat minder door het veelvuldige gebruik van synthesizers en electronica. De psychedelische zoektocht van de band naar muzikale grenzen leidt wederom tot magische momenten. Maar ook tot nerveuze en zelfs onprettige momenten. Drummer Parks mag zich dit het meeste aantrekken.

rating
7/10

Tracklist
1.The Whip Hand
2. Aegis
3. Dyslexicion
4. Empty Vessels Make the Loudest Sound
5. The Malkin Jewel
6. Lapochka
7. In Absentia
8. Imago
9. Molochwalker
10. Trinkets Pale of Moon
11. Vedamalady
12. Noctourniquet
13. Zed and Two Naughts

Website
www.themarsvolta.com

 

ETHS – III

band: ETHS
album: III
genre: Metal(core)
5elease: 06 april 2012
label: Season of Mist

De uit Marseille afkomstige band ETHS is een onbekende naam voor mij. Toch bestaan ze al ruim dertien jaar en brengen ze met “III” hun derde album uit. In thuisland Frankrijk zijn ze dus al een tijdje bekend.

Zelf verkondigen ze dat met de release van deze nieuwe plaat, klaar zijn om de rest van de wereld te veroveren. Ik zal eens gaan luisteren of deze band die belofte waar kan maken!

De albumhoes verraadt niet welke muziek ik over enkele ogenblikken zal gaan horen. Zowel de titel van het album, als de afbeelding zeggen mij niets. Volledig blanco ga ik deze luistersessie dus in.

Openingstrack “Voragine” laat je schudden op je stoel: wat een energie komt er vrij! Met een diepe brul en stevige muzikale ondersteuning is de toon gezet voor de rest van het album. De lyrics zijn moeilijk te verstaan; is dit in Engels of Frans? Maar ik heb nu al respect voor de vrouw die zowel de rol van zangeres als grunter op zich neemt: Candice Clot.

“Harmaguedon” klinkt net zo goed als zijn voorganger. De Franse woorden die Candice met haar zoete zangstem ten gehore brengt, zijn een mooi contrast met de zwaardere muziek. “Adonaï” lijkt qua muziek op zijn voorgangers. De opvallende verschillen zijn de momenten dat Candice zingt, grunt, spreekt of fluistert. Deze variatie in stemgebruik vind ik zeer aangenaam, en bewijzen dat Candice niet voor niets zowel zangeres als grunter is in deze band.

“Hercolubus” zet in met een lange, diepe grunt. Daarna zet Candice haar engelachtige stem in, voordat ze opnieuw stevig grunt. Wat een lekker agressief nummer is dit. Om weer even tot jezelf te komen, is er een rustig muzikaal stuk in verweven. Wat al snel wordt overstemd door een lang, ‘headbang ritme.’ Dit nummer heeft echt alle facetten in zich in om een hit te worden.

ETHS sluit dan ook af met een knaller. “Anatemnein” heeft alle ingrediënten die in deze review al naar voren zijn gekomen: stevige muzikale ondersteuning, grunts, zang, gefluister. En net als je denkt ‘nu is het nummer echt afgelopen’ dan komt er nog een muzikaal stuk achteraan. Ruim anderhalve minuut luister je naar, wat ik het best kan omschrijven als, een soundtrack van E.T. Daarna gaat het over in een achtergrondmuziekje voor Baantjer. Het ontgaat mij volledig waarom ETHS ervoor gekozen heeft het nummer zo te eindigen. Dat is nogal een contrast met de voorgaande nummers.

Conclusie

Dit is de eerste keer dat ik van deze band gehoord heb, en ik ben zeker niet teleurgesteld.  Alle nummers zitten goed in elkaar en veel ervan zijn ook zeker gangmakers op concerten en festivals. Toevallig ben ik zelf een liefhebber van de Franse taal, maar als je dat niet bent stoort dat ook totaal niet: in de meeste nummers is het amper te verstaan en ook de titels van de nummers zijn niet bepaald van die categorie. Het brengt wel een soort mysterieus randje over de nummers. Dat is aangenaam en absoluut niet standaard. Het enige echte minpunt aan dit album is voor mij het feit dat bijna alle nummers hetzelfde klinken. Dezelfde opbouw, dezelfde manier van zingen. Maar zoals hierboven al genoemd, zitten ze wel goed in elkaar. Never change a winning team, zullen we dan maar besluiten. Voor de fans van wat stevigere metal is dit zeker een aanrader!

Rating
7,5/10

Tracklist
1. Voragine
2. Harmaguedon
3. Adonaï
4. Gravis Venter
5. Inanis Venter
6. Sidus
7. Proserpina
8. Hercolubus
9. Praedator
10. Anatemnein

Line up
Candice Clot : Vocals
Staif Eths : Guitar/Keyboards
Greg Guitare : Guitar
Guillaume Dupré : Drums
Damien Rivoal: Bass

Website
http://www.facebook.com/pages/Eths-Official/252741371438599
www.myspace.com/eths