Archive
Avantasia – The Mystery of Time
Tekst: Gerianne Meijer
Artiest: Avantasia
Album: The Mystery of Time
Genre: rock-opera
Release: maart 2013
Label: Nuclear Blast
De rock opera’s van Avantasia zijn inmiddels een begrip geworden. In zijn geheel geschreven door Tobias Sammet (Edguy)is dit grotendeels een one-man-project, maar het is niet ongehoord dat er bekende gastmuzikanten meedoen. De zesde plaat ‘The Mystery of Time’ is hier geen uitzondering op. Bijdrages worden geleverd door onder andere Michael Kiske (ex-Helloween, Unisonic) en onze eigen Arjen Lucassen (Ayreon). Met Sascha Paeth als gitarist en producer zal het qua geluid dus zeker wel goed zitten.
Om te beginnen heeft dit album een aantal pluspunten. Ten eerste zijn er de orkestraties. Op dit album worden deze verzorgd door German Film Orchestra Babelsberg en dit doen ze zeer verdienstelijk. Luister bijvoorbeeld maar naar opener ‘Spectres’ wat mede hierdoor heerlijk bombastisch is. Het refrein is pakkend en de vocalen hebben flink wat rauwe kantjes. Best een fijne opener.
Een ander pluspunt is het gitaarwerk van Sascha Paeth: Dit zit overal, subtiel of niet, door verweven en tilt sommige nummers naar een hoger niveau. Neem bijvoorbeeld ‘Saviour in the Clockwork.’ Filmisch en zacht in het begin, daarna een lekker tempo en melodie gecreëerd door de gitaar. Helaas zakt het daarna weer wat in om ruimte te maken voor de vocalen en wordt er niet echt uitgepakt voor een nummer van tien minuten. Het luistert wel goed weg, maar het geeft weinig reden om het nogmaals op te zetten.
Zo komen we bij een van de minpunten van het album. Alle zangers hebben, naast een prima kwaliteit, een aantal powermetal trekjes die op den duur gaan vervelen. ‘Where Clock Hands Freeze’ heeft een flink tempo wat Kiske en Sammet haast niet bijhouden. De vocalen worden daardoor erg knijpend en dun en de uithaal is, doch knap geprobeerd, echt teveel van het goede.
Dat gezegd had het geheel juist wel weer wat grootser mogen zijn. Afsluiter ‘The Great Mystery’ heeft een speelduur van 10 minuten, maar heeft afgezien van een hard stuk met gitaar weinig spannends te bieden. Zelfs het koor kan hier geen verandering in brengen en maakt het geheel juist wat gelikt.
Dit geldt eigenlijk voor het hele album. Er valt weinig af te dingen aan het grootste deel van de composities en de kwaliteit van de muzikanten, maar een echte wow-factor blijft uit. Dit lijkt voornamelijk te komen door de grote ruimte die open gelaten wordt voor alle vocalisten. Op zich niets mis mee, maar helaas geven zelfs de ballads niet genoeg emotie om memorabel te zijn. Een degelijke rock opera maken lijkt inmiddels een koud kunstje geworden voor Sammet en consorten en in enkele bombastische momenten kan dit best stralen, maar het bereikt amper het hart van de luisteraar.
Score: 7/10
Website: http://www.tobiassammet.com/
Finntroll – Blodsvept
text: Basak Gunel
band: Finntroll
album: Blodsvept
genre: Folk metal
release: 25 March 2013
record label: Century Media
Finntroll is a Finnish folk metal band which was formed in 1997. The band was formed by the former vocalist Katla and former guitarist Somnium. Although the band is labeled as folk metal, they have elements from black metal as well.
Finntroll’s songs are in Swedish (except one song) because the former vocalist Katla decided to use Swedish since it sounded more ‘trollish’.
Finntroll’s first debut album is ‘Midnattens Widunder’ which was released in 1999. Two years after the release of ‘Midnattens Widunder’, the band released ‘Jaktens tid’ and with this album they made their international breakthrough.
Finntroll has six studio albums and two EP’s released in total. Many line-up changes mark the band’s career; the founding members are not with the band anymore. Since 2006 the band’s line-up has not changed.
Finntroll’s lyrics are about legends and tales revolving around the fictional Troll-King “Rivfader” and the trolls fighting against the Christians who entered their lands and spread their beliefs. A recurring theme is the story of two priests named “Aamund” and “Kettil“. The first three full length albums, ‘Midnattens widunder ‘ (1999), ’Jaktens tid’ (2001) and ‘Nattfödd’ (2004) feature a rather short but fierce song, about the two men who constantly get themselves into trouble with the trolls, only to get beaten up and mutilated over and over again by the wrathful followers of Rivfader.
Album Review
‘Blodsvept’ welcomes the listener with a roar from a monster, which is possibly a troll, and this introduction actually reminded me of fantasy- movies or games. In contrary to the classic ‘long and instrumental’ Finntroll intros, this short intro really surprised me because that is quite unexpected from them. Especially when I think about the long intro ‘Blodmarsch’ on the band’s previous album ‘Nifelvind’, this intro was close to nothing.
However, I am sure the listener will understand why the band chose to go in this way; after that the first song ‘Blodsvept’ just blows the listener away. There are no slow rhythms or atmospheric melodies: ‘Blodsvept’ is just like a slap in the listener’s face. Surely, there is the classic Finntroll vibe that is recognized from the first moment. Especially those powerful growls and melodies in the background fit perfectly to the vibe of the song.
The album’s sound and rhythm get more interesting with ‘Ett Folk Förbannat’ and ‘När Jättar Marschera’. While ‘Ett Fölk Forbannat’ takes the listener to a musical-like atmosphere with the marching rhythm, ‘När Jättar Marschera’ has a darker vibe with the Tim Burton movie music combined with spooky and dark tunes.
Personally I like ‘När Jättar Marschera’ because Finntroll played it live in Heidenfest 2012 and it really impressed me. Listening to it in this album made no difference; this song has everything for sure so it can be considered as one of the highlights of this album.
One of the turning points of this album is ‘Skövlarens Död’, with this song the album becomes darker and slowe. One thing that really surprised me is the melody change of the riffs in the middle. Those riffs remind of the eighties metal era and it definitely catches the attention of the listener. As a matter of fact, these twists and turns in this song define the album’s essence. I am sure that the listener will recognize similar twists and turns in other songs in this album and these elements make this album more unique!
Another highlight of the album is definitely ‘Häxbrygd’. It stands out in the album mainly because of its oriental vibe. I stated before that the album is full of twists and turns and this song is another proof of that. Finntroll definitely knows how to blend in styles and melodies from different regions, without sounding too awkward; as a matter of fact, they do it perfectly. Another song that would be the sibling of ‘Häxbrygd’ is ‘Fanskapsfylld’, this one has the full Balkan atmosphere and it will make the listener dance rather than headbang for sure.
The album surprisingly ends with the slowest song ‘Midvinterdraken’. I personally expected a much faster end to the album, because all of the songs except the last son, feel like being in a roller coaster. So when the whole album is considered, I think that the last song is quite weak, although it is a great song in its own.
Conclusion
Generally, the album is quite different from the previous releases, but it has definitely those Finntroll elements. Moreover, what I like most is that every song has its own highlight: in some songs those are the riffs and in other songs the highlights are the melodies and the atmosphere behind the riffs. This shows that the album is really colorful and has a lot to offer when it comes to the band’s sound and style.
Songs like ‘Häxbrygd’ , ‘Mordminnen’ and ‘Fanskapsfylld’ are clear examples of how Finntroll gets inspired by everything. It is also impossible to choose a favorite because almost every song is quite different and unique in its own way. On the other hand I think that ‘Mordminnen’ and ‘Midvinterdraken’ did not really fit to the whole album, although they are great songs.
Another surprising element that I really liked, is how the band made tributes to their older songs. The Finntroll fans might hear some elements from ‘Rivfader’ in ‘Tva Ormar’ or ‘Det Iskalla Trollblod’ in ‘Fanskapsfylld’. This doesn’t mean that the band repeated themselves though. They have just improved their sounds but they didn’t forget their classic songs at all!
“Blodsvept” is definitely a masterpiece and it once again shows that no other band does it like Finntroll. This album is like the metal musical, but only spookier and more trollish of course! Ladies and gentlemen, get ready for a roller coaster ride with “Blodsvept”, it will not disappoint you at all.
Rating
9.3 /10
Tracklist
1. Blodsvept
2. Ett Folk Förbannat
3. När Jättar Marschera
4. Mordminnen
5. Rösets Kung
6. Skövlarens Död
7. Skogsdotter
8. Häxbrygd
9. Tva Ormar
10. Fanskapsfylld
11. Midvinterdraken
Bandmembers
Mathias Lillmåns a.k.a. Vreth – Vocals
Mikael Karlbom a.k.a Routa – Guitars
Samuli Ponsimaa a.k.a. Skrymer – Guitars
Henri Sorvali a.k.a.Trollhorn – Keyboards, Guitar
Aleksi Virta a.k.a. Virta – Keyboards
Sami Uusitalo a.k.a. Tundra – Bass
Samuel Ruotsalainen a.k.a Beast Dominator – Drums
Website
http://www.finntroll.net
Dido – Girl Who Got Away
tekst: Ann de Langhe
band: Dido
album: Girl Who Got Away
genre: pop
release: 4 Maart 2013
label: Sony Music
Bij de naam Dido, kan ik mij nog levendig de videoclip “Thank you” voor de geest halen. Deze planetaire hit, maakte deel uit van ‘No Angels’ een uiterst succesvol debuutalbum.
Sinds 2001 rijgt de Londense artieste Dido de succesvolle platen aan elkaar en enkele jaren na haar debuut schreef ze een Oscarnominatie op haar naam. Het jaar 2011 werd ook een mijlpaal op persoonlijk vlak met de komst van haar eerste kindje.
Deze grote verandering was een bron aan inspiratie, die werd verwerkt in een vierde full cd ‘Girl Who Got Away’. Het is dan ook geen wonder dat het een optimistisch album is geworden dat het leven en de liefde bejubelt in al haar facetten. Verwacht geen zeemzoete teksten, de lyrics zijn eerlijk en rechtdoorzee.
Dit wordt duidelijk vanaf het eerste nummer “No Freedom”. Het nummer gaat over liefhebben en kunnen loslaten, een delicaat onderwerp. Toch is het nummer meeslepend dankzij Dido’s warme, krachtige stem. Het aardige drumwerk wordt mooi gecompleteerd door de akoestische gitaar.
Deze mooie balans tussen drum, beats en akoestische instrumenten is de rode draad doorheen de plaat. Voor de drums werd beroep gedaan op Rollo Armstrong, bekend van Faithless. Rollo zorgde niet enkel voor de nodige beats, maar leverde ook enkele beklijvende songteksten af. Waaronder de lyrics voor de titletrack “Girl Who Got Away”.
“Let Us Move On” is een verassend nummer. Dido’s stem doet in dit nummer denken aan het Franse icoon Mylène Farmer. Het begint als een dromerig nummer tot de raptekst van Kendrick Lamar wordt ingezet. Dit geeft aan het lied een heel ander karakter. Het laat de gevoelens, die met het verwerken van verdriet gepaard gaan, nog beter uit de verf komen.
“Blackbird is aanvankelijk alleen gecomponeerd op de gitaar, met een country gevoel. Dat verwijst terug naar het eerdere materiaal van de zangeres. Het uiteindelijke resultaat is een uptempo nummer geworden met een schitterende melodie. De arrangementen maken dat dit nummer een hele dag in je hoofd blijft hangen, terwijl de tekst vrij hard is.
Deze paradox tussen vrolijke muziek en donkere teksten, geldt zeker voor een nummer als “End of Night” waarin een relatiebreuk wordt beschreven.“Sitting On The Roof Of The World” is een fabelachtige ballade en het rustmoment op de plaat. Het perfecte liedje om op een warme zomeravond te luisteren of gewoon om bij weg te dromen.
Na deze intermezzo is het tijd voor meer funky invloeden. Zo is “Love to Blame” per definitie funky, dankzij de toevoeging van blaasinstrumenten en de strijkers. Nu de toon is gezet, komt een waar dance nummer aan bod. “Go Dreaming” gaat over het stellen van prioriteiten in het leven. Het is wederom een speels nummer zoals zo’n leuke titel betaamt.
“Happy New Year” is ontnuchterd en gaat qua stijl, hand in hand met het eerdere “Blackbird.” Zo vormt het album in zijn veelzijdigheid toch ook een geheel, waarin Dido veel kleur aan haar stem geeft.
“Loveless Hearts” is opnieuw een catchy dance nummer, maar de blazers zijn dit keer ingeruild voor strijkers. Die strijkers staan ook op de voorgrond in het laatste nummer van de plaat, “The Day Before We Went To War”. Dit keer geen opzwepende beats, maar zingende vogels op de achtergrond. Zo wordt de plaat in pure schoonheid afgesloten.
Conclusie
‘Girl Who Got Away’ is voor mij een ware ontdekking. Volledig ten onrechte dacht ik aan Dido bij electronische muziek en aan kille geluiden. Niets is op deze plaat minder waar. De orchestratie en arrangementen completeren Dido’s warme stem. De muziek maakt de moeilijke onderwerpen, die in de lyrics worden aangesneden, voor iedereen toegankelijk.
Het album zorgde voor enkele kippenvel momenten. Zo heeft Dido een plaats in mijn muziekcollectie verdiend. Liefhebbers moeten zeker uitkijken naar de Deluxe versie, waarop remixen te vinden zijn van onder meer Armin Van Buuren en Benny Bennasi.
Rating
8.5/10
Website
www.didomusic.com
Imperia – Queen Of Passion
tekst: Erwin van Dijk
band: Imperia
album: Queen Of Passion
genre: gothic metal
release: 15 Maart 2013
label: Massacre Records
Na een lange stilte, is Imperia terug met het vierde verzamel album ‘Queen Of Passion.’ De Noorse zangeres Helena Michaelsen is hier bekend geworden als frontvrouw van Trail Of Tears.
Daarnaast toen ze kortstondig bij de oprichting van Epica betrokken was. Daarnaast heeft de band ook in het voorprogramma van Nightwish gestaan. Dit jaar zal de band ook optreden op het Belgische festival Metal Female Voices.
Helena heeft onder de naam Angel in 2005 het solo album ‘A Woman’s Diary‘ uitgebracht, maar werkte vooral samen met de muzikanten van Imperia. Voor sommigen zal dit album meetellen, wat de huidige album op nummer vijf brengt.
‘Queen Of Passion’ is geen Greatest Hits album of een volledig overzicht van Imperia. Persoonlijk ontbreken daarvoor nog een aantal nummers. Zoals ’Ancient Dance Of Qetesh‘ van het debuut album en waarbij leden van God Dethroned aan meewerkten. Ook ‘The Lotus Eaters‘ wat afkomstig is van een Dead Can Dance tribute album, zul je tevergeefs zoeken.
De songs op ‘Queen Of Passion’ zijn afkomstig van de albums ‘Queen Of Light‘ uit 2007 en ‘Secret Passion’ uit 2011. Net zoals de titel van het album een samentrekking is van de namen van deze twee cd’s. Het is vooral een aanvulling voor de jongere gothic metal fans die deze band nog niet kennen. Een passend overzicht van de laatste paar jaar uit de carrière van deze band.
Wel staat er een extraatje op dit album, namelijk het nummer ‘Mistress.’ Dit nummer was ooit de bonus track van de digipack van ‘Secret Passion.’ Daarmee voor velen onbekend, behalve de fans die deze speciale editie wel hebben.
Conclusie
Het een mooi overzicht van waar Imperia voor staat met de huidige line-up. De echte fan heeft de nummers natuurlijk al op cd en voor hen dan ook geen toevoeging. Voor degenen die van de illegale downloads afwillen, is dit een mooie gelegenheid om de muziek legaal aan te schaffen voor een schappelijke prijs.
Rating
6/10
Website
http://www.helena-michaelsen.com
Bullet For My Valentine – Temper Temper
tekst: Sabrina Smit
band: Bullet For My Valentine
album: Temper Temper
genre: metalcore
release: 8 februari 2013
label: Sony Music
Het Britse Bullet For My Valentine is sinds 1998 actief en brengt met ‘Temper Temper‘ het vierde album uit met elf energieke nummers.
Het zou zomaar een broertje van Entwine uit Finland kunnen zijn. Alle nummers zijn eenvoudig van opbouw met een couplet plus refrein en daarom een tikkeltje commercieel.
Dat komt mede doordat de nummers niet lang zijn en steeds herkenningspunten hebben met een duidelijke kop en staart. Vergeleken met hun voorgaande albums, is dit album toegankelijker en zal je het zeker terug horen op diverse radiostations.
De zanger Matthew Tuck heeft een warm en clean stemgeluid. In combinatie met de screams en zang van de andere bandleden, ligt het geheel goed in het gehoor. Wanneer je de muziek meerdere keren hebt beluisterd, kom je tot de ontdekking dat de zon in je hoofd gaat schijnen en dat je mee gaat zingen omdat de teksten zo toegankelijk zijn.
Deze teksten zijn recht uit het hart geschreven en gaan niet alleen over de liefde en dood, maar ook over allerlei geheimen. Gitarist Michal Paget is vingersnel met zijn solo’s en dit is op meerdere nummers te horen zoals “Breaking Point“.
Mooiste nummer van dit album vind ik “Tears Don’t Fall (part 2)” omdat de zang mooi is opgevoerd en goed van opbouw. Het blijft dan ook spannend om naar te luisteren.
Ook het energieke “Temper Temper” is een knaller van jewelste en daarmee niet voor niets de titletrack. De gitaren houden de snelheid van de bass en drums aan en dat gaat op sommige momenten erg uptempo. Producent Don Gilmore heeft geheel naar een hoogwaardige kwaliteit gebracht.
Al met al steekt het goed in elkaar, een prima prestatie van dit kwartet. Naast de standaard editie, is er een deluxe versie met veertien nummers. Wanneer je het in Japan koopt, staat er een bonus track op.
Conclusie
De band is momenteel aan het toeren met dit nieuwe album, waaronder een show in een uitverkochte Melkweg. Het vierde album zet de toon voor de verdere carrière van Bullet For My Valentine. Een goede stap, omdat het zeker een breder publiek aanspreekt. Ik ben benieuwd hoe de nummers live vorm krijgen, stevige rock is het zeker.
rating
8/10
band
Matthew Tuck – gitaar, zang
Micheal Paget – gitaar, screams
Jason James – basgitaar, zang
Michael Thomas – drums
Josh Groban – All that Echoes
text: Gerianne Meijer
band: Josh Groban
album: All that Echoes
genre: Classic
release: 4 March 2013
label: Reprise – Warner Music
Josh Groban is a multi-talented man: actor, philanthropist and joker. He is however first and foremost a vocalist. During his already long running career, he has released six studio albums and has sold millions of copies worldwide. His new release is called ‘All That Echoes’ and is available worldwide now.
While fleeting listeners of his music would argue, that his oeuvre mostly consists of sweeping love songs, fans know Groban always likes to try something different on his records as well.
That said, the collection of songs on most of his records are usually made up of the following categories: own songs, covers, different languages, something a little bit different and love songs. ‘All That Echoes’ is not much different in that respect as it contains songs of all these categories, and combinations of them.
Starting with the self-written songs opener “Brave” is an uplifting, midtempo song in the line of “You Are Loved”. With hopeful lyrics and harmonious music, it is a fitting choice for a first single. The background vocals add a little bit of an ethnic twist and help lead into the big last refrain.
“False Alarms” proves to be a little bit gloomier, painting pictures of uncertainty in love. The music is quite restrained, with the drums clearly providing the heartbeat. Peaceful instruments, like a beautiful harp and violin, support the melody. That creates a warm atmosphere which draws the listener in. Combine this with Josh’s honest, never-misses-a-beat-voice and you are left with quite a pretty song, that ends with a hopeful note.
Entering an uptempo world on “Below The Line”: the drums and piano make it hard to sit still. The refrain is one to sing along to wholeheartedly, but don’t be fooled: this isn’t just a happy go lucky song. Written to raise awareness for hunger in the world, it has a hidden, but powerful message. This makes it one of those songs people don’t usually associate with Groban, but is sure worth listening to.
“Happy in My Heartache” is the last self-written song in English on this album. With beautiful vocal lines and it is strangely uplifting, despite its subject. With Josh Groban singing maybe a bit softer than he is used to, it is easy to dream away and lose yourself in this song.
He has also co-written some foreign language songs. “Sincera” en “E Ti Prometteró” a duet with Laura Pausini, are both beautiful and grand. Listeners who prefer these songs will have no complaints. The one that sticks out however is “Un Alma Mas“. It is sexy and swaying with a sublime guitar and crooning vocals. The trumpet by Arturo Sandoval makes the song complete.
The covers are plentiful on this album. Ranging from Stevie Wonder’s “I Believe” to musical song “Falling Slowly” these songs show how much Groban loves music. He portrays each and every one of them with verve, but most of them may be a bit slow for the flow of the album.
One of the best is ‘Hollow Talk’ a song originally from The Choir of Young Believers. With a melancholic piano and deep, enchanting vocals it is brooding and beautiful. The lyrics and flow of the song are not clear cut. Also the dark undertone makes it unlike anything Josh has sung before.
Conclusion
The wide variety of songs, makes is appealing for everyone. Josh’s voice is strong as always, weaving a soothing magic throughout the whole album. While there are few songs that really stick out, as a whole it makes for a great listen. ‘All that Echoes’ may be a bit more restrained than earlier work. It contains a cover or two too many, but it is certainly an album worthy of adding to your (Josh Groban) collection.
Rating
9.0 /10
Website
www.joshgroban.com
Steven Wilson – The Raven That Refused To Sing (And Other Stories)
tekst: Stefan Peters
band: Steven Wilson
album: The Raven That Refused To Sing (And Other Stories)
genre: Prorgressieve rock/ Jazz Fusion
release: 25 Februari 2013
label: Kscope Records.
Steven Wilson is een man die zijn naam onlosmakelijk heeft verbonden aan vele acts. De meesten kennen hem van de internationaal befaamde band Porcupine Tree. Zo werkte hij op Blackfield samen met het Israëlische popidool Aviv Geffen en hij creëerde Storm Corrosion, samen met de Opeth zanger Mikael Åkerfeldt. Sinds 2008 brengt hij ook albums uit onder zijn eigen naam. Na ‘Insurgentes’ en de dubbelaar ‘Grace For Drowning’ is het nu tijd voor ‘The Raven That Refused To Sing (And Other Stories).’
Tijdens de tour voor ’Grace For Drowning’ merkte Wilson dat het muziekaal goed klikte met de band waarmee hij speelde. Een band die overigens niet uit de minste muzikanten bestaat. Marco Minnemann is één van ‘s werelds beste drummers. Nick Beggs was in de jaren tachtig lid van Kajagoogoo en verzorgt voor het grootste deel de baspartijen, spelend op de majestueuze Chapman Stick.
Voor de piano en keyboard partijen is Adam Holzman geregeld, een man die met jazzlegende Miles Davis heeft gespeeld. Theo Travis doet zijn gebruikelijke kunstje op de blaasinstrumenten. En ten slotte mag gitaarvirtuoos Guthrie Govan doen wat hij het beste kan: sublieme solo’s afleveren. Govan is trouwens de enige muzikant die niet in de tourband van Wilson zat.
‘The Raven That Refused To Sing (And Other Stories)’ bevat zes nummers die samen een speeltijd opleveren van iets minder van vijfenvijftig minuten. Wilson heeft al voor de opnames van het album gezegd dat het speciaal geschreven is voor deze muzikanten, en dat spat er ook echt vanaf.
Iedereen krijgt gedurende de composities alle ruimte om te laten horen wat ze waard zijn. Het resultaat is glansrijk. Zelden hoor je nog een album dat zo volmaakt in elkaar is gezet. Elke noot van elk instrument valt door de aandachtige luisteraar te onderscheiden.
Wilson kreeg voor de productie hulp van Alan Parsons die voor het karakteristieke geluid van Pink Floyd’s ’The Dark Side Of The Moon’ heeft gezorgd. ‘The Raven That Refused To Sing (And Other Stories)’ is gebaseerd op verhalen over het bovennatuurlijke en al haal je dat er tekstueel niet altijd uit, muziekaal neemt Steven Wilson je mee naar plaatsen waar je voorheen alleen maar van hebt kunnen dromen. Het heeft geen zin om de nummers hier los te gaan beschrijven. Het album is een beleving die je van begin tot eind moet meemaken. Een beleving die je nog heel lang bij zal blijven.
Conclusie
Het album kent geen enkele zwakke minuut. Hoewel Steven Wilson de minste muzikant van het gezelschap is, maar zonder zijn superieure vaardigheden als componist en producent, was er nooit zoveel uit deze muzikanten gehaald. Perfectie in muziek bestaat niet maar ’The Raven That Refused To Sing (And Other Stories)’ komt heel dicht in de buurt.
Rating
9.8/10
Website
http://www.swhq.co.uk
Hurts – Exile
text: Helena Torstensson
band: Hurts
album: Exile
genre: Electronic/Pop
release: 11 March 2013
label: Columbia – Sony
Hurts are an English synthpop duo formed in 2009 by singer Theo Hutchcraft and synthesis Adam Anderson.
Their debut album ‘Happiness’ was released in September 2010. It became a huge success, reaching the Top Ten in twelve European countries.
The titletrack “Exile” is the opening song on their long-awaited second album. It quickly catches my interest. After a few minutes I have trouble focusing on the vocals, although Theo Hutchcraft delivers them beautifully. Towards the end you hear a dark melody and it gives me shivers down my back.
“Miracle” is the lead single from the album and it makes a lasting impression from the first time I listened to it. The haunting intro is strong, a theme that frequently returns. Hurts create a brilliant mix of music and strong lyrics. Theo delivers such a passion with each word, that it is easy to relate to.
Last December the first glimpse of ‘Exile‘ was there, when a two minute promo for “The Road” is released online. This song starts out with slow, moving music and beautiful vocals. When the chorus arrives, everything becomes rougher and even dirtier. Again an intense sound, but it shows a different and darker side of Hurts. A promising development for the future, reflecting a growth from this duo over the last three years.
Conclusion
All the songs on ‘Exile‘ are charismatic, distinctive and speak strongly to me after re-listening Hurts second album more over. I could easily have written a long and detailed review, but I choose not to. First of all this album delivers songs that are fresh and varying: the high quality of music, convincing lyrics and the voice of Theo Hutchraft leads you through them all. I am very impressed by the way Hurts have developed and grown since their first album. They are miles away from ‘Happiness‘ in the most positive way. With ’Exile‘ Hurts shows a darker and complex sound.
Rating
9/10
Tracklist
1. Exile
2. Miracle
3. Sandman
4. Blind
5. Only You
6. The Road
7. Cupid
8. Mercy
9. The Crow
10. Somebody To Die For
11. The Rope
12. Help
Bandmembers
Theo Hutchcraft – vocals
Adam Anderson – synthesizers
Website
www.informationhurts.com
Cloudmachine – A Gentle Sting
tekst: Stefan Peters
band: Cloudmachine
album: A Gentle Sting
genre: Rock
release: 25 februari
label: Bertus
Cloudmachine is de Nederlandse band rondom zanger en songwriter Ruud Houweling. In 2009 bracht de band ‘Back On Land’ uit, die fraaie kritieken oogstte. Anno 2013 is het tijd voor de opvolger. ‘A Gentle Sting’ is in een periode van acht weken opgenomen in Engeland, met behulp van producer Tristan Longworth.
Zonder der rest van ‘A Gentle Sting’ te horen, kan ik direct tot de conclusie komen dat op deze plaat geen geschiktere opening kan staan dan “Hands On Skin”. Het bevat alles wat een goede introductie nodig heeft: het klinkt uitnodigend, open, is perfect meezingbaar en ligt goed in het gehoor. Belangrijker nog, het doet de luisteraar verlangen naar wat er nog komen gaat. En dat is heel veel.
‘A Gentle Sing’ is een album dat de luisteraar mee op reis neemt naar alle hoeken van het muzikale spectrum. Bij vlagen klinkt de muziek zeer hoopvol, om direct om te slaan in een achtbaan van verdriet terug de realiteit in. De manier van schrijven die Ruud Houweling hanteert,zorgt voor een collectie verrassende nummers.
Nummers die met iedere keer wanneer je ze luistert weer beter worden. Cloudmachine is een band waar het collectief voorop staat. Zo speelt toetsenist Marco Kuypers het gehele album de sterren van de hemel. Hoe hij nummers als “To Be Found”, “Ghost Wind” en “Broken People” naar een heel ander niveau kan tillen is fabelachtig.
De nieuwe drummer Mike Coolen bewijst zeker een meerwaarde te zijn voor de band. Hij speelt alsof hij al jaren bij deze band zit en vormt een uitstekende ritmesectie samen met bassist Ray Edgar Duyns. Het gitaarwerk van Richard Lagerweij accentueert dat van Houweling perfect. Dit komt het beste naar voren in een nummer als “Stone In The River” en zeker na meerdere luisterbeurten hoor je hoe belangrijk hij is, in de vele nuances die dit album kent.
Op tekstueel vlak behoort ‘A Gentle Sting’ tot de absolute topklasse. Houweling staat al te boek als een exceptionele tekstschrijver, maar op deze plaat is hij in absolute topvorm. Luister maar eens goed naar de tekst van “She’s Playing With My Head Again”. zelden hoor je iemand zo meeslepend vertellen. Daarbij opgeteld dat de melodie waarschijnlijk één van de mooiste is die uit Nederland komt dit jaar en het is duidelijk: Cloudmachine is een van de belangrijkste hedendaagse Nederlandse bands.
Conclusie
Cloudmachine weet met ‘A Gentle Sting’ een album af te leveren die in de kast van iedere muziekliefhebber te vinden moet zijn. Het is een plaat die van begin tot eind weet te verassen en met elke luisterbeurt kan je nieuwe dingen ontdekken in deze elf diepgaande, luisterrijke nummers. Muziek van vaderlandse bodem wordt niet veel beter dan dit.
Rating
9.0/10
Tracklist
01 Hands On Skin
02 Stone In The River
03 To Be Found
04 Jacob’s Ladder
05 She’s Playing With My Head Again
06 Ghost Wind
07 Time Passes For Everyone
08 Against The Tide
09 Edward Hopper’s Eyes
10 Broken People
11 The Mist Is Rising
Website
http://www.cloudmachine.nl
La Ventura – White Crow
tekst: Gerianne Meijer
band: La Ventura
album: White Crow
genre: female fronted metal
release: 1 maart 2013
label: MII Recording Studio
La Ventura is een Nederlandse metalformatie die in 2008 met debuutalbum ‘A New Beginning’ kwam. Dit album was niet onverdienstelijk, maar bevatte nog wel wat minpunten. Voor hun tweede plaat genaamd ‘White Crow’ hebben ze flink de tijd genomen en zijn ze zelfs naar Frankrijk gereisd om daar de nummers op te nemen. Wat deze tijd en moeite met de muziek van La Ventura gedaan heeft, kan alleen een goede luisterbeurt uitwijzen.
Opener “Falling Down” laat in elk geval zien dat de band er geen doekjes om windt. Zonder noemenswaardige intro knalt het nummer uit de speakers. Stevige gitaren en dito zang vallen meteen op. Het is goed hoorbaar dat frontvrouw Carla van Huizen meer controle over haar stem heeft dan bij het debuutalbum. Zelfverzekerd en melodisch geeft ze het nummer kleur met haar zang. Het nummer is een aardige opwarmer, maar ik heb het idee dat er nog wel meer inzit.
“Human Vanity” is als antwoord daarop dan ook sneller, raggend en bozer, met toonaangevende drums. Het refrein is pakkender, waardoor een balans ontstaat. Wat tevens ook wat van de lef van het nummer wegneemt.
Een van de betere nummer is “Close To You” dat opvalt door de melodische gitaar. Die roept haast een ballade sfeer op, terwijl het nummer toch stevig blijft. Het gebruik van de gitaren, bespeeld door Sascha Kondic is evenwichtig. Ook ligt de zang prettig in het gehoor, met hier en daar wat succesvolle uithalen.
De titeltrack is het ook waard om apart te noemen. Voor het eerst een stuk rustiger geluid, gemaakt door het keyboard en achtergrondarrangementen. Al snel zwelt de gitaar aan tot een ritmische deining, om vervolgens de rust helemaal op te slokken. Voor mijn gevoel zit er iets te veel herhaling in het nummer, maar dit kan ook bijdragen aan de sfeer.
Bij “Drowning” zijn het de drums die in eerste instantie aandacht eisen, waarna ze goed verweven worden met een interessant gitaargeluid. Carla zingt hier wat hoger en met een zachtere emotie, wat een fijne afwisseling is op dit album.
Afsluiter “Watch Me Go” is vrij bombastisch, door de stevige drums. De rest van het nummer volgt redelijk dezelfde lijn van de rest van het album: stevig, zeer degelijke zang en pakkende teksten.
Conclusie
La Ventura levert een degelijk tweede album af. Op een gegeven moment heb je de grote lijn wel door en komen er bij de laatste vier nummers weinig verrassingen meer voor. Dat is het grootste minpunt van dit album. Al weegt het niet op tegen de pluspunten. De zang van Van Huizen is duidelijk gegroeid, de productie steekt goed in elkaar en de balans tussen aandacht vragen en goed wegluisteren is overwegend goed. Dan mag alles wel een beetje op elkaar lijken, maar wat maakt dat uit als het zo lekker klinkt?
Rating
8.0/10
Website
http://www.la-ventura.com
Saxon – Sacrifice
tekst: Stefan Peters
band: Saxon
album: Sacrifice
genre: heavy metal
release: 22 Februari 2013
label: UDR – EMI Records
Saxon timmert sinds eind jaren zeventig aan de weg. Het grootste succes werd behaald in de jaren tachtig tijdens de hoogtijdagen van de ‘New Wave of British Heavy Metal’.
De band wordt in één adem genoemd met grootheden als Iron Maiden en Judas Priest. Helaas gingen met de ondergang van deze stroming ook Saxon kopje onder. In tegenstelling tot lotgenoten als Angel Witch en Blitzkrieg, (die er ondanks een comebacks nooit bovenop gekomen zijn), is bij Saxon altijd het vuur van de heavy metal blijven branden.
Het duistere intro “Procession” lijdt de luisteraar naar datgene waar fans Saxon van kennen: lekkere metal. Titeltrack “Sacrifice” is precies dat en misschien wel iets meer. De gitaren van Paul Quinn en Doug Scarratt gaan direct in een hoge versnelling met pittige gitaar riffs, die zo uit de jaren tachtig lijken te komen. Zanger Biff Byford klinkt ook als een jonge hond. Agressief, gretig en enthousiast.
De band houdt deze inspiratie niet het gehele album vol wat uiteraard jammer is, maar niet erg. Qua productie is dit de beste plaat die Saxion ooit heeft afgeleverd. De hand van Andy Sneap, onder andere bekend van Arch Enemy, Megadeth en Dimmu Borgir, is duidelijk hoorbaar in de mix. Vooral als de muziek wat harder wordt, dan is nog steeds ieder instrument te onderscheiden.
Zoals gezegd zijn het vooral de hardere nummers die er tussenuit springen. “Warriors Of The Road” is gewoon goede heavy metal, niet meer en niets minder. “Guardians Of The Tomb” heeft de potentie om een live klassieker te worden. Een sfeervol intro, waarna plankgas wordt gegeven en een goed meezingbaar refrein. Wat wil je nog meer wensen?
Opmerkelijk is de de tweede gitaarpartij in het verder nogal eentonige “Made In Belfast”, waardoor het nummer een luisterbeurt waard is. Het uitstekende refrein in “Night Of The Wolf” zorgt voor één van de weinige verassingen op ‘Sacrifice’ dat uiteindelijk heel degelijk wordt afgesloten “Standing In A Queue.”
Conclusie
Het enige wat de Britten hebben opgeofferd ten opzichte van de vorige plaat is de sound. Was de productie op voorganger ‘A Call To Arms’ nog traditioneel te noemen, op ‘Sacrifice’ komt de band met een moddervette sound. Dat is ongetwijfeld te wijten is aan Andy Sneap. Een moderne klassieker in het ouvre van de band, is dit album echter niet. Hoewel er maar een paar nummers echt tussenuit springen, is het wel een goede aanschaf voor iedereen die heavy metal een warm hart toedraagt.
Rating
8.3 /10
Tracklist
01 Procession
02 Sacrifice
o3 Made In Belfast
04 Warriors Of The Road
05 Guardians Of The Tomb
06 Stand Up And Fight
07 Walking The Steel
08 Night Of The Wolf
09 Wheels Of Terror
10 Standing In A Queue
Website
http://www.saxon747.com
Déva Dyne – Inner Life
tekst: Gerianne Meijer
band: Déva Dyne
album: Inner Life
genre: pop – rock
release: September 2012
label: Forza Artists & Records
Déva Dyne is een relatief nieuwe pop, rock formatie. Het duo waaruit de band bestaat, zijn niet onbekend in de muziekwereld: zangeres Judith Jobse en componist Rick Snel.
Zij maakte in 2001 furore met haar single ‘You,’ die ook nu nog aardig wat airplay krijgt en hij is voornamelijk bekend als trance-producer.
Samen met sessiemuzikanten hebben ze nu samen debuutalbum ‘Inner Life’ gecreëerd. Als ik op de sfeer van het hoesje afga, zou het album best wat etherische, folkachtige nummers kunnen bevatten. Mensen bekend met ‘You’ weten ook dat Jobse over een krachtige, emotionele stem beschikt, dus over de vocalen hoeven geen zorgen gemaakt te worden.
Opener ‘Someday’ klinkt redelijk zoals de verwachting. Het nummer begint rustig en de stem van Judith neemt snel de overhand. De gitaar verweeft zich hier licht mee en de drums geven wat donkers. Jobse haar stem is zuiver en krachtig en ze kan hier veel kanten mee op. Het gehele nummer luistert goed weg en heeft best wat power. Qua genre zou je het een donkere pop ballade kunnen noemen.
Ook ‘I Won’t Give Up’ zit op de zelfde lijn. Openend met een droevige piano en lage zang, is ook dit een ballade. De zang van Judith doet soms denken aan Sharon den Adel (Within Temptation), maar dan lager en met minder emotie. Tevens is hier de muziek haast te zacht voor haar krachtige stem, wat het geheel wat onaf maakt.
‘The End Of Time’ is steviger, door een vooraanstaande gitarist en sessiemuzikant Leendert Haaksma. Het refrein is helaas niet een van de sterkere op het album en het gevoel bekruipt met dat Jobse te veel met haar stem wil. Ze haalt te pas en te onpas trucjes uit met haar stem, wat na drie nummers al beginnen te irriteren.
Ook het uptempo ‘Fools Rule the World’ heeft valkuilen. De drum is zwaar en de muziek bombastischer, wat best lekker is. Er zitten wat oosterse invloeden in, maar door de zware bas en programmering krijgt het nummer een te zware clubsfeer. Tevens zijn de teksten duidelijk politiek gericht en probeert Jobse te geforceerd boos te zingen.
‘Desperation’ weet gelukkig het tij weer wat te keren. Het is een mooie ingetogen ballade, met enkel akoestische gitaar en zang. Dit laat goed zien dat Jobse ook bescheiden kan zingen, maar toch blijft wat emotie missen.
Het mooie refrein vol piano van ‘On The Run’ wordt helaas verpest door het dance achtige gestamp van de coupletten. Blijkbaar wilde Déva Dyne ook iets van de achtergrond van Snel laten zien, maar het resultaat is rommelig en ietwat vreemd.
‘Butterfly’ is gelukkig weer een ballade, waar de band toch echt beduidend beter in is. De harp die wordt weergegeven is mooi en de teksten zwaarmoedig. Ook de muziek helt over naar wat donkerders met gitaar en drums. Dit past de band wel: niet te veel poespas. Afsluiter ‘You’ is een akoestische versie van Jobse haar hit uit 2001. Persoonlijk prefereer ik het origineel, maar een buil is hier niet echt aan te vallen.
Conclusie
De conclusie na beluistering van dit album is duidelijk: de ballads op het album zijn aardig en geschikt voor oude fans van Jobse, fans van bijvoorbeeld Maria Mena en misschien zelfs de rustige nummers van Within Temptation. De uptempo nummers zullen de luisteraars wat verdelen. Er zullen wel mensen zijn die de geforceerde moderne invloeden kunnen waarderen, maar er zullen ook mensen zijn die deze nummers zullen overslaan. Déva Dyne kan zich beter richten op de sterke punten en dit geëxperimenteer achterwege laten.
Rating
6.8 / 10
Website
http://www.devadyne.com
Finsterforst – Rastlos
text: Basak Gunel
band: Finsterforst
album: Rastlos
genre: pagan metal
release: 23 November 2012
label : Napalm Records
Finsterforst is a pagan, folk metal band from Germany. The band was formed at the end of 2004 by Tobias Weinreich, Sebastian “AlleyJazz” Scherrer, Simon Schillinger and Marco Schomas. At first, the band focused on songwriting but when the accordion- player Johannes Joseph and rhythm guitarist David Schuldis joined the band in 2005, they started to record songs and the first EP, “Weige Der Finsternis”, was released in 2006.
The band’s name Finsterforst means “dark forest” which refers to “Schwardwald”, a mountain range from their home state. Apart from the normal metal instruments such as electric guitars and bass, the band uses folk elements like accordion, tin whistle and oboe. In 2010, the vocalist Marco Schumas left the band and he was replaced by Oliver Berlin in the same year.
Album Review
From the first song “Nichts als Asche“, this album gives signs that it is a unique album. The listener will surely recognize the contrast between slow and atmospheric beginning and then the harshness that follows this silence. The contrast pushes the limits of the listener’s imagination. Personally I felt like I was in the middle of the black forest. Furthermore, in all the harshness of the vocals and the riffs, the sound of the accordion is really impressive. A mixture of diverse elements is always good in pagan, folk metal songs. Furthermore, the choir-like clean vocals in the song makes it perfect: what more can a pagan metal fan want?
This perfection continues with the second song “Fremd”. The song starts with an acoustic beginning which, once again, takes the listener far away. The darkness can still be felt in the slower tempo of the song, which is a great feeling. I like the acoustic parts in folk metal songs and this song is no exception.
The atmosphere of the album changes with the instrumental song “Am Scheideweg”, which can be thought of as a transition song, followed by “Stirb Zuletzt”. Unlike the first two songs, “Stirb zuletzt” features clean vocals only and this adds another beauty to the darkness itself. The ending of this spectacular album is rather surprising and long.
The last song “Flammenrausch” is probably the most ‘brutal’ song on the album and it is also the most diverse one. When the listener thinks the harsh vocals and the riffs are too much, the song changes into an acoustic piece with the folk elements in the background. As I mentioned before, the contrast between the silence and the harshness is balanced so well, that you don’t mind that it’s over ten minutes. Furthermore it shows how much passion Finsterforst has put into this album.
Conclusion
Generally, I like so many aspects of the album. To begin with, the highlight of the album is definitely the harsh vocals in songs such as “Nichts Als Asche” or “Flammenrausch.” These vocals are really strong and in combination with the dark vibe throughout the album, even more ‘black’. As a matter of fact, the brutal vocals fit better to the album than the clean vocals. That’s why I was impressed by songs like “Nichts Als Asche” or “Fremd” more than “Stirb Zuletzt”.
I also have to mention that the album artwork fits perfectly to the darkness, the listener will surely feel himself/herself in the forest (that can be seen in the album artwork) while listening to the songs. Moreover, elements like choir-like vocals in the background and the folk instruments, such as accordion, prove that Finsterforst has diverse elements in their songs. Another diversity that can be clearly recognized, is the change of melodies and riffs within the songs. They are divided into different parts in one song. This diversity reminds me of Moonsorrow songs. The songs might be a bit too long for some listeners, but once the listener gets into that ‘dark’ and ‘black forest’ mood you will enjoy the full pagan metal vibe with the whole diversity throughout the album.
My favorite from the album is definitely the first song “Nichts Als Asche”. This song made me want to listen more of the album, so it really caught my attention from the first second. It is indeed 13 minutes of pagan metal beauty. I can recommend this album to any pagan metal in general. It is full of anger, passion and strength.
Rating
9 /10
Tracklist
1. Nichts als Asche
2. Fremd
3. Am Scheideweg
4. Stirb zuletzt
5. Ein Lichtschein
6. Rast
7. Flammenrausch
Website
www.finsterforst.de
Tiamat – The Scarred People
text: Basak Gunel
band: Tiamat
album: Scarred People
genre: Gothic, dark metal
release: 2 November 2012
label: Napalm Records
Tiamat is a band from Sweden and they were formed in 1987 as a black metal band. It changed when frontman Johan Edlund was influenced by Pink Floyd and Mercyful Fate. ‘Wildhoney‘ from 1994 is a different album in compare to the other extreme metal albums at that time.
Another change of style with the release of ‘A Deeper Kind of Slumber’ in 1997, introducing gothic rock. At that time, Johan Edlund also declared himself as the only permanent member. Tiamat has ten studio albums and two DVD’s released in total.
The first song and titletrack “The Scarred People“ is breathtaking; there are no words for it. From the beginning of the song, it feels like the grand opening to the darkness and the listener will feel that gothic and dark vibe from the melodies and the baritone vocals of the singer Johan Edlund. This song is the best song on the album in my opinion and shows the true Tiamat spirit; dark synths, darker vocals and suitable lyrics. It’s simple but perfect.
As a matter of fact, Johan Edlund states that they always aim for simplicity during the writing process, so it is not surprising that this song is simple yet beautiful. I especially liked the chorus and its meaning; darkness must not be avoided but it could be embraced.
The dark melody comes with heavy guitars in the second song “Winter Dawn”. Although the tempo of the album slows down, it doesn’t change anything. While “The Scarred People” shows the melodic side of Tiamat, this song shows the heavy side of this album. My other favorite is definitely “384 EKteis” which adds a different flavor to the album, with the ‘eerie’ melody and the Marilyn Manson resemblance.
The highlights of the album are the songs “The Sun Also Rises” and “Before Another Wilbury Dies.” These two songs can be considered as one, since “The Sun Also Rises” leads to “Before Another Wilbury Dies” which is instrumental. With these songs the atmosphere of the album changes from dark to bright; the album also becomes less ‘melodic’ and a bit heavier with the guitars taking the lead. These two songs can also be considered as the transition to the second part of the album.
The title “The Sun Also Rises” proves this point as well. Moreover “Before Another Wilbury Dies” is not the only instrumental song. “Tiznit” represents an acoustic side of the band. These songs bring that silence to the album and the soothing comfort to the listener. The album ends with the song “The Red of the Morning Sun”, which consists of male and female vocals in a beautiful duet. Compared to the ‘dark’ beginning of the album, the ending really surprised me.
Conclusion
When I look at the album generally, I would divide this album into two parts; the first six songs define the dark side of the album and the remaining songs define the bright side. However, this doesn’t change the fact that the album is a dark album itself. One thing which caught my attention, are the speeches in some songs like “The Scarred People” or “Winter Dawn” which remind me of the atmosphere in Pink Floyd songs.
This shows us that Tiamat is a band with many musical layers. Especially when the band’s past is considered, Tiamat is a band that has changed musically and this can be seen clearly in this album. The listener will find gothic and dark songs, as well as psychedelic and even heavy songs. A great example of this is “Messinian Letter” because the guitar solo in this song reminded me of an eighties ballad.
I must say I really enjoyed listening to this album. However, the beginning of the album left me with the expectation that the whole album would be dark, but that was not the case. Although I enjoyed every song in the album, the whole atmosphere and the transition from dark mood to the bright mood disappointed me a bit. However, as I mentioned before, the listeners will find a lot of musical styles and layers in this album which makes it colourful. Which shows that Tiamat is really a unique band. This uniqueness can also be seen in the cover artwork of the album, which was designed by the vocalist Johan Edlund.
Rating
8.5 / 10
Tracklist
1. The Scarred People
2. Winter Dawn
3. 384 EKteis
4. Radiant Star
5. The Sun Also Rises
6. Before Another Wilbury Dies
7. Love Terrorists
8. Messinian Letter
9. Thunder & Lightning
10. Tiznit
11. The Red of the Morning Sun
Bandmembers
Johan Edlund – vocals, guitar
Anders Iwers – bass
Roger Öjersson – guitar
Lars Sköld – drums
Website
www.facebook.com/tiamat
Therion – Les Fleurs Du Mal
text: Helena Torstensson
band: Therion
album: Les Fleurs Du Mal
genre: symphonic metal
release: 26 October 2012
label: End Of Light
Therion is a Swedish symphonic metal band formed in 1987 by Christofer Johnsson. They started as a death metal band, but later combined orchestral elements into their music together with choirs and classical musicians. Therion had many changes in line-up and style through its history.
The band celebrates their twenty-fifth anniversary with a special art project. The album ‘Les Fleurs Du Mal’ is the core part. The visual art in the booklet are done by the famous controversial painter Saturno Butto from Italy and layout by Thomas Ewerhard. All tracks on the album are based on old French songs, recorded and mixed by Christofer Johnsson who also financed it.
”Poupée De Cire, Poupée De Son” is a very impressive song: the intro brings in massive guitars and beats that instantly captured my interest. As Lori Lewis strong voice sets in, the song really becomes something special. I enjoy the song structure, the combined forces of female vocals and the music fits so perfectly. It is a pure pleasure hearing them merge together. Also the intense instrumental parts and a haunting guitar melody, leaves me with no choice but to hit the repeat button one more time.
Since the first time I listened to “La Maritza” I was deeply moved, the intro is outstanding. I simply love it and it reminds me of something that I cannot indicate. It’s a pleasure hearing Lori Lewis singing and how the music swirls around it. In the middle of the song Thomas Vikström carefully joins Lori before becoming more demanding, when the song pace and moves in smaller circles. This is one of my favorite songs on the album.
“Lilith” sets another tone in my ears and the beautiful picture of a woman with long hair in the booklet sets off my imagination. Interesting to hear the combination of light vocals and almost a whisper in this song, it creates a special atmosphere that I adore. This haunting song got stuck in my head leaving me wanting more and wishing it was longer.
”J‘Ai Le Mal De Toi” is an intense song (suggested by it’s title) where Thomas Vikström passionately delivers the vocals. Remarkable hearing how he manage to transform so much feelings in one melody. Stunning music that carries the vocals, a growing atmosphere in this amazing song.
Conclusion
After spending some time with ‘Les Fleurs Du Mal‘ I am overwhelmed because it is so massive. Nothing is half done, it’s contrary: Therion delevers two hundred precent and even more. The end result is not something I would listen with half attention, this music demands a total focus to be fully appreciated by its listener. Don’t forget the beautiful artwork that comes with all the songs. I had the idea that French would be a problems, because I don’t speak it at all. But somehow it is even more special and poetic: the vocals and music are creating a strong atmosphere. It was interesting to review an album that is part of an art project, looking at the pictures in the booklet as I listened to the songs gave it all something extra.
Rating
10/10
Tracklist
1. Poupée de cire, poupée de son
2. Une fleur dans le coeur
3. Initials B.B.
4. Mon amour mon ami
5. Polichinelle
6. La Maritza
7. Soer Angélique
8. Dis-moi poupée
9. Lilith
10. En labama
11. Wahala Manitou
12. Je n‘ai besoin que de tendresse
13. La licorne d’or
14. J‘ai le mal de toi
15. Poupée de cire, poupée de son
Bandmembers
Christofer Johnsson – Rhythm guitar, keyboards and programming
Christian Vidal – Lead and rhythm guitar (6 and 12-strings), electric sitar
Nalle Påhlsson – Electric 4 and 8-string bass
Johan Kullberg – Drums
Thomas Vikström – Tenor and lead vocals
Lori Lewis – Soprano and lead vocals
Website
http://www.megatherion.com/en/
