Nemesea en Kontrust – gewaagde combinatie in Tilburg

tekst en foto’s: Ton van Moll

Cross-over metalband Kontrust uit de Oostenrijkse Alpen, komt naar Tilburg met een nieuwe plaat op zak. De kleine zaal van 013 is goed gevuld ondanks de warmte buiten. Al snelt loopt binnen ook de temperatuur op.

‘Second Hand Wonderland‘ is de nieuwe aanwinst van deze pittige metal band.  In 2010 braken ze in Nederland door met “Boma” van Kontrust’s debuutalbum uit 2009.

De periode tussen beide albums heeft de band nuttig besteed met het maken van nieuwe en verassende nummers zoals “The Butterfly Defect” en “Sock ‘N’ Doll” waarin de band veel muzikale diversiteit naar voren brengt.

De nummers zijn een mix van Roxette en Rammstein. Zangers Agata Jarosz weet in 013 een stevige set neer te zetten met een stem die iedereen omver blaast. Als tegenwicht is daar zanger Stefan Lichtenberger die zo mogelijk een nog zwaarder geluid laat horen.

 Nemesea is de opener van de avond die voor een volstromende zaal aftrapt. Deze Groningse band maakt goed doordachte en dansbare nummers. De set bestaat uit een mooie mix van verschillende periodes uit de band.

Zo komen liedjes van ‘Mana‘ voorbij met meer gothic invloeden. Stevig rockend op ‘In Control‘ om terug te keren naar de nieuwe aanwinst ‘The Quiet Risistance’. Zangeres Manda Ophuis is de bindende factor met haar sterke bereik en natuurlijke performance.

Nemesea zorgt er voor dat het publiek getrakteerd wordt op een goed geregisseerd optreden. De fans in het publiek reageren enthousiast. Een uur lang weet de band de aandacht vast te houden. Nummers als “No More” en “Afterlive” slaan goed aan. Ook “Lucifer” en “Release Me” steken goed in elkaar.

Ondanks dat Nemesea in het voorprogramma staat,  is het voor velen een avond met een dubbele headliner.  Als Kontrust het podium opkomt,  zit de stemming er al goed in. De ‘Apres Ski Cross-over metaband’ laat zich warm onthalen.

Zoals je ook mag verwachten bij een nieuwe CD worden er veel nieuwe nummers ten gehore gebracht. De zaal heeft het niet moeilijk met de nieuwe nummers; de toegestroomde fans kennen de teksten.

De podium act van Kontrust werkt aanstekelijk en waarop de zaal goed kan reageren. De interactie met het publiek is dan ook groot. Zanger Stefan krijgt het zelfs voor elkaar om een paar schoenen van een fan aan te trekken en er een nummer te mee zingen. Het is een groot feest in de warme,  volle en knusse zaal.

Door een zeer enthousiaste communicatie met 013 kon er ook regelmatig afgeweken worden van de setlist. Vaak omdat de zaal een ander nummer wilde horen. Zwetend en puffend verlieten fans uiteindelijk 013. Opener “On The Run” zet de toon met “Falling” en “Hocus Pocus” voor meer energie. Afsluitend met “Nad Betrayer” en “Dancer in the Sun” komt er genoeg voorbij.

This slideshow requires JavaScript.

Paradise Lost en Swallow The Sun – start tour in Tivoli met sollide show

tekst en foto’s: Maarten ter Braak

Mei wordt op veel manieren geassocieerd met de lente. De bloeimaand, lekker weer en bloemen. Maar het lijkt erop dat het weer al weet dat daar deze avond geen sprake van is met een sombere regenbui.

Deze avond zullen twee bands het podium van Tivoli betreden wiens muziek niets te maken heeft met vrolijke bloemetjes. Paradise Lost komt in Utrecht haar tour aftrappen ter ere van het nieuwe album ‘Tragic Idol’ en in het voorprogramma staat de Finse band Swallow The Sun.

Gelukkig kan ik schuilen voor de regen, want het is nog erg rustig in de gang naar de entree van de Oudegracht toe en ook als de deuren eenmaal open zijn blijft het erg rustig: een handjevol mensen op de eerste rij en verder wat mensen achterin rondom de bar.

Totdat Swallow The Sun het podium betreedt. De achterste helft komt wel een stuk dichterbij staan waardoor de band niet voor slechts een paar mensen staat te spelen.

Het podium staat ondertussen ook behoorlijk vol, misschien wel iets te vol want veel bewegingsruimte hebben de bandleden niet. Met als gevolg dat het een wat statische show is om naar te kijken.

Toch deert dat niet omdat de band technisch goed speelt. Al vind ik het jammer dat een deel van de vocalen van band komen. Zanger Mikko Kotamäki bezit juist over een krachtige en donkere stem. Gitarist en oprichter Juha Raivio is een blikvanger. Een interview met hem over de nieuwe plaat volgde eerder.

Ongeveer de helft van de set bestaat uit materiaal van hun laatste plaat ‘Emerald Forest And The Blackbird’ wat wordt afgewisseld met ouder werk. Een solide set die staat als een huis en goed wordt ontvangen.

Als de show van Swallow the Sun voorbij is blijkt het ook nog een stuk drukker te zijn dan voorheen. Hierdoor is de zaal goed gevuld zonder ongemakkelijk druk te worden.

Ik vermoed dat dit ligt aan mensen die nog eerst van hun werk moesten komen, want de gemiddelde leeftijd ligt ruim boven de dertig. Nadat er op het podium de nodige apparatuur is weggehaald, is het de beurt aan Paradise Lost.

Meteen vanaf het begin is duidelijk dat dit een band is die weet wat ze doen. De muziek wordt zonder moeite strak gespeeld en de set is afwisselend met nummers uit de verschillende periodes van de band.

Dat wordt door het publiek gewaardeerd. Al is er weinig interactie met het publiek, waardoor het geheel toch behoorlijk routinematig aanvoelt. Het grootste minpunt aan de avond is het hoge volume.

Tussen de bands door is het lastig een gesprek te voeren en bij de optredens zelf wordt de muziek vaak meer een brei van geluid. Ook bij thuiskomst bleek ik een suis in mijn gehoor te hebben ondanks het constant dragen van oordoppen.

Kortom, ik kijk met gemengde gevoelens terug op deze avond. Swallow the Sun bleek live erg overtuigend en Paradise Lost zette een solide, wat routine matige set neer. Maar door het hoge volume heb ik niet ten volle kunnen genieten van de avond en dat is zonde.

This slideshow requires JavaScript.

Anathema – something special is happening in Paradiso

tekst: Sabrina Smit
foto’s: Bert Treep

First band of the evening is Amplifier. They are very alternative and their music is very experimental. The drums are really insane: Matt Brobin (drums) has got a lot of speed in his feet and arms. And he brings the speed up and slows it down when it’s necessary.

I was impressed by this and I love the voice of Sel Balamir. The other members also sing along and that is a nice thing to hear and see. They interact in a good way with each other and with the audience as well. I’m glad that Anathema give this band the opportunity to introduce  this kind of music.

Not only the sound and songs of Amplifier are great, the appearance of the band is something that you will not forget. They wear neat black clothes with a tie that includes their logo; that is also visible on the stage and on the drums. I have noticed that a lot of fans are here tonight to see this awesome band. And believe me when I say that we will hear more from them in the future.

Anathema had long expected dream to play at Paradiso in Amsterdam. Tonight the dream will come true! After a short intro the band members come on stage and I see that they are amazed by the large crowd that stands in front of them.

Anathema will be playing lots of new songs of the ‘Weather Systems’ album but also songs from other albums tonight. Singer Lee is also on stage when Anathema plays his first song “Untouchable part 1”. The whole band is energized and I notice lots of smiles on their faces.

I’m thrilled that they begin with playing songs from their new album ”Weather Systems”.  I listened to it and in my review last month I gave them a 10/10. I’m amazed to hear that they fulfil my expectations.

While the members play their lovely music; they also take the time to make contact with the fans. But there is something else that I notice, you can tell that they are enjoying performing their own music. I can feel what they are feeling and that is something I really appreciate.

I thought it was impossible, but during the show they make my cry, brings me the chills and give me lots of joy. It is unbelievable that they can achieve this after such a short time.

I believe I am not the only one, because everybody sings “I have to let you go” along with singer Vincent and Lee at “Untouchable part 2”.

At the “Lightning Song” some technical problems come along, but this is nothing to worry about. The audience is not troubled by this. The band plays perfectly so there music instruments must be perfect as well.

Vincent gives us on “Thin Air” all of his emotions and I hear that his voice reached a higher level. Because sometimes he sings his words differently. On the album he sings some words shorter and I love it when a singer is capable of doing this.

With the songs “Deep” and ” Emotional Winter/Wings of God” Anathema brings good old times. You can describe it as heavy rock with guitars that produce heavy notes.

On top of it bold drums, experimental keys and a male singer that sings sensitive lyrics. It is nice to hear the old work and this gives you an excellent impression of the capability of Anathema.

Anathema brings much alternation in their music and that is why I love them. Sometimes it’s easy music and when Danny plays it with his acoustic guitar you can hear that he is playing  from the heart.

He takes his time when he’s playing it with heavy riffs, I’m confused because nobody else can produce the sound of a guitar that is crying. On most of the songs I am impressed and when Lee is singing she sounds like an angel. I love it when Vincent and Lee sing together because it matches perfectly.

In the middle of “Internal Landscapes” Danny stops playing because there is something wrong. I want to give lots of credits to the band. It was very professional that they played it again!

Danny gives fans the opportunity to sing along at a ‘Natural Disaster” and he asks everyone to light our mobile phones. There was such a nice atmosphere at Paradiso. Something is happening to Anathema.

After all these years I have been listening to Anathema and I am still not bored, they bring forth other feelings and they moved on to another lovely sensitive sound. When I look around in the crowd all I see is happy faces.

And just like me lots of people seems to be amazed because Anathema brings so much light into our lives! The band plays at a high level with lots of emotions and they work very well together.  I have lots of respect for Anathema and would like to thank them for a great evening!

This slideshow requires JavaScript.

Tankword to: Anathema and Roel.

Die Apokalyptischen Reiter – zet Atak op zijn kop met sensationele show

foto’s: Henk-Jan Graven

Met een groot spektakel doen de Duitse muzikanten van Die Apokalyptischen Reiter Atak in Enschede aan. Met de ‘The greatest of the best’ tour viert de band zijn jubileum van het debuut ‘Firestom‘ uit 1996.

De Deense band Malrun is de eerste support van de avond. De zanger zweept het publiek goed op met zijn energieke performance. Een waardig begin van de avond, omdat de uithalen veel indruk maken. Samen met de pittige gitaar riffs wint de band gedurende de set het publiek. Een band om in de gaten te houden.

Ook van Duitse komaf is Emil Bulls, die bij velen in de zaal de wenkbrauwen doet fronzen bij de naam. Toch gaat de band al enige tijd mee, met zeker al acht albums op hun naam.  En spreekt de ervaring uit een overtuigend optreden, waardoor de sceptici snel overtuigd zijn en de zaal enthousiast reageert. Alternatieve metal in de brede zin van het woord, want de setlist heeft veel variatie.

Met een lang intro ‘Charlie works‘ maakt Die Apokalyptischen Reiter zijn entree. Bij aanvang is de zaal al driekwart vol, maar na de eerste maten is het flink druk vooraan.

Al snel is duidelijk dat de band niet in een genre te vangen is, ook live komt er veel voorbij. De unieke mix van metal met folk invloeden en zelfs classic rock maakt de show al spannend. Traditionele Duitse metal wordt moeiteloos gemengd een Scandinavisch en Spaanse tintje.

Wanneer de band attributen uit de kast haalt, dan is het spektakel compleet. Niet alleen muzikaal heeft de band er duidelijk plezier in, maskers en rook zijn essentieel voor de performance. Zo wordt bij ‘Revolution‘ met de vlag gezwaaid.

Een speciale moment is wanneer tijdens het nummer ‘Der Atler‘ een vrijwilliger wordt aangewezen om te stagediven. Geketend aan kettingen zingt de frontman ‘Die Schonheit Der Sklaverei’. De fans vallen van het ene verrassende moment in de andere. Al herkennen veel fans de plastic boot als startsein voor ‘Seemann.’

Wanneer een bezoekster met bootje en al door de zaal gedragen wordt, staat Atak op zijn kop. Zoiets is nog nooit eerder vertoond, vooral wanneer de band nog twee keer terug komt voor de toegiften. Een sensationele avond in Enschede!

Een fotoverslag van alle bands:

This slideshow requires JavaScript.

Nightwish – maakt indruk met oog- en oorstrelend spektakel

tekst: Silvia Deurwaarder
foto’s: Monica Duffels

Nightwish is terug met het grootste project uit de historie van de band: Imaginaerum. Naast het intensieve creatieproces van dit album, is er ook een film in de maak.

Eerder in 2009 speelde de band in een uitverkochte Heineken Music Hall; de vuurdoop voor zangeres Anette Olzon. De band moest zich toen bewijzen en de druk was groot.

Deze last is nu van de schouders en dit keer staat er een ontspannen band op het podium die zijn draai heeft gevonden. Nightwish overdondert met een immens spektakel

Opener van de avond is Eklipse uit Duitsland. Een vrouwelijk gezelschap die enkel strijk instrumenten bespelen. De zangerige viool wordt ondersteund door celliste Helena in een warme harmonie. Vanaf de eerste noot blijkt wel weer dat deze zaal een ontzettend helder geluid heeft; geen galm of ruis maar iedere noot mooi uitgekristalliseerd.

‘Cry Me A River’ is een imponerende versie van Justin Timberlake’s hit en erg goed uitgevoerd (al is de kampvuur versie van Leona Lewis ook erg gedurfd). Dit trekt de aandacht van de vollopende zaal en de respons is enthousiast.

Het  samenspel tussen de dames is uitstekend en vloeiend. Met de donkerharige Scarlett als eerste solist; haar viool stijgt er met gemak bovenuit.

Een goede sfeer wordt neergezet en die sluit mooi aan bij de afsluiter van de avond. Metal en klassiek gaan wel samen; al kiest Eklipse ervoor een breed repertoire te vertolken. Verwacht geen show zoals Apocalyptica deze maakt. Dit is een andere orde.

Dat blijkt wel bij het ‘Godfather thema’ wat een nieuwe draai krijgt en de strijkinstrumenten weten een diepte te creëren vol pit en energie. De uitvoering is van hoog academisch niveau en kundigheid om zo soepel te spelen. Indrukwekkend om te zien.

De tweede support act Battle Beast is afkomstig uit Finland en brengt een totaal ander geluid; de jaren tachtig herleven met heavy metal. De zangeres weet wel een keel op te zetten; erg rauw en flink uitschreeuwend. Niet voor iedereen een aangename ervaring.

Vooral omdat de band een totaal ander ritme lijkt te volgen: de balans in de nummers is ver te zoeken. Ook ontbreekt het ze aan een eigen geluid. Eigenlijk doet het verlangen naar een echte grootheid uit die jaren in plaats van een slap aftreksel.

Nightwish laat niet lang op zich wachten met een snelle ombouw. Wanneer de lichten doven is de zaal vol afwachtende fans. Met dit zevende album ‘Imaginaerum’ is Nightwish met gemak weer de grootste symfonische metal band (vroeger gewoon gothic genoemd).

Na Amerika is het tijd voor Europa en de muzikanten hebben er zin in. Er wordt groot uitgepakt met een enorme stage entourage: verhogingen,  vuurwerk, en 3D video.

Natuurlijk draait alles om de zangkwaliteiten van Anette Olzon. Boven verwachting is haar bereik enorm gegroeid en ze weet dat de hele avond vast te houden. Een openhartige performer,  maar bovenal een zangeres die zekerder klinkt.

‘Storytime’ is bombastisch en typisch een Nightwish nummer vol power. Een kracht training voor drummer Jukka Nevailainen; opzwepend en ritmisch. Voeg daarbij de orgelachtige toetsen van Tuomas Holopainen en een pittige gitaarsolo van Empu Vuorinen.

De uithaal van Anette Olzon is volumineus en helder; een goed begin van de avond. Dankzij het goede geluid in de zaal. De videoprojecties zijn duizelingwekkend van draaimolens tot flitsend vuur; een lust voor oog en oor.

Fans persen zich op elkaar  vooraan, als een trechter, om een glimp van de bandleden op te vangen. De grijze box is meestal best sfeerloos, maar dit keer groeit het enthousiasme tijdens de set.

De band heeft  geleerd van het verleden met de nieuwe versie van ‘I Wish I Had An Angel’ waarbij Anette een eigen draai geeft aan de zanglijnen en beter de oude nummers vertolkt.

Met Troy Donokley in de gelederen is er een nieuw geluid aan de band toegevoegd. Met zijn ‘pipes’ (zoals hij dat zelf noemt) wordt een  prachtige Ierse sfeer neergezet, die als een rode draad door de set loopt.

Een breed scala aan nummers komen voorbij. Waaronder ‘Amaranth’ met een groot rook kanon. Er is veel interactie tussen bassist Marco Hietala en gitarist Empu Vuorinen; dat zorgt voor wat humor

Het semi- akoestische ‘Slow, Love, Slow’ is een kippenvel moment met zangeres Anette op een kruk zittend. De jazzy sfeer met piano en lichte drums laat een totaal andere kant van de band zien: verbijsterend!

Dan gaat het roer om met ‘I Want My Tears Back’ wat doet denken aan een Iers drinklied. De fluit en gitaar solo gaan moeiteloos samen in een knallend nummer. De stem van Marco Hietala blaast live iedereen omver.

Een verrassingsmoment wanneer ‘Come Cover Me’ voorbij komt; goed gearrangeerd en dat roept wel nostalgie op.  Snel opgevolgd door een ander hoogtepunt van de avond. Een ingetogen duet tussen Anette Olzon en Marco Hietala op ‘The Crow,The Owl And The Dove.’ Dat doet verlangen naar een intiemere setting.

Drummer Jukka Nevalainen komt van zijn verhoging om met percussie ‘The Islander’ in te zetten en met de Ierse instrumenten  van Donovan wordt alles naar een hoog niveau getild: een ware traktatie!

De setlist is erg goed uitgebalanceerd en vooral de laatste twintig minuten zijn een aaneenschakeling aan hoogtepunten. Zoals de akoestische versie van ‘Planet Hell’ waarbij de uitroep van Marco door merg en been gaat.

Naast de perfect uitgevoerde muziek is er zo veel te zien op het podium: vuurwerk, rookkanonnen, dynamische video’s en een band die bruist van de energie!

Nightwish keert terug zoals niemand kon vermoeden; in volle glorie met een rijker geluid en nagenoeg perfecte show. Dat legt de lat hoog voor de toekomst!

Meer informatie:
Nightwish: http://nightwish.com/en/
Troy Donokley: http://www.troydonockley.co.uk/ 

This slideshow requires JavaScript.

Met dank aan: Nuclear Blast en Nightwish

Epica – muzikale reis in Monze met krachtige set

tekst: Ann de Langhe
foto’s: Stéphane Odent

De derde editie van PowerProg & Metal Festival loopt ten einde wanneer enkele fans snel post vatten bij Stage A, het hoofdpodium. Reden tot zoveel haast, is het lang verwachte optreden van de Nederlandse trots Epica.

Met het nieuwe album ‘Requiem For The Indifferent’ bereikt de band de top in de Europese charts en er wordt dan ook rijkhalzend uitgekeken naar de show. Het eerste nummer uit het laatste epos dat vanavond wordt gebracht, is het veelzijdige “Monopoly Of Truth”.

Frontvrouw Simone Simons imponeert niet enkel de fans op de eerste rij, maar trekt ook de aandacht van andere festivalgangers.

Langzamerhand komt meer volk binnen om polshoogte te nemen. Ik verneem van enkelen onder het publiek, dat ze ook onder de indruk zijn van het ritmische drumspel door Arjen van Weesenbeek.

Het volgende nummer stamt af van het tweede Album, “Consign To Oblivion”. Het contrast tussen beide nummers benadrukt de veelzijdigheid van de zangeres. Door de jaren heen heeft Simone Simons zich verschillende stemtechnieken eigen gemaakt. Op bühne schakelt ze moeiteloos over van het ene register naar het andere.

Wanneer ”Unleashed” wordt ingezet, is de zaal goed gevuld. Er klinkt wat ruis door, maar het euvel wordt snel verholpen. Het kan de pret niet bederven, het nummer is een favoriet onder het publiek.

De band is volledig op dreef wanneer het indrukwekkende “Deter the Tyrant” op het publiek wordt losgelaten. Het plaatje klopt: indrukwekkende gitaarpartijen, bonkende drums, schitterende vocalisen door Simons, afgelost door een pakkend meliodieus intermezzo en de grunts van Mark Jansen.

Coen Janssen is een imposante keyboardspeler, maar ook een goede entertainer. Vooral tijdens de rusterige momenten vergezeld door kompaan Isaac Delahay. De inbreng van Delahay wordt vooral duidelijk tijdens de klassiekers als “Cry For The Moon“ of The “Obsessive Devotion“. De guitaarsolo’s tillen de bekende nummers naar een hoger niveau.

De eerste single van de nieuw plaat “ Storm the Sorrow”, slaat in Mons zeer goed aan. Wie voor het optreden de laatste schijf niet in huis had gehaald, krijgt elke reden om dat na de show wel te doen. De afwisselende set zorgt voor een goede cadens; er is een mooie spanningsopbouw in de set.

Te snel is de tijd aangebroken voor het laatste nummer. Mooie afsluiter van deze geslaagde avond, is naar traditie “Consign to Oblivion“.

Het optreden was soberder dan voorgaande shows, maar des te krachtiger.  De visuele elementen en lichteffecten werden aangepast aan de venue. De setlist is goed uitgedacht. Het schetste de muzikale evolutie van de band. Van “The Phantom Angony”  tot  “The Divine Conspiracy” over naar “Requiem for the Indifferent”.

Er werd de juiste balans gevonden tussen vaste waarden en nieuwe parels. Dit is ook duidelijk in de zaal merkbaar. Fans van het eerste uur werden vergezeld door nieuwe rekruten. Op het podium gold hetzelfde; de band kende in haar tienjarig bestaan al enkele bezettingswissels.

Het optreden in Tilburg recentelijk was de zwanenzang van bassist Yves Huts. Huts opvolgen was een huzarenstukje, maar Rob van der Loo bewees in Mons een waardige opvolger te zijn.  Hij doorstond met glans de vuurproef. Dat de transitie vlekkeloos verliep, illustreert het professionalisme van de band.

Er werd een decennium lang getimmerd aan de weg naar succes. Ontelbare successen over verscheidene continenten en vijf albums later, staat de band aan de vooravond van een nieuw avontuur.

De band aarzelt niet zich te vernieuwen, te sleutelen aan de succesformule, zowel in de studio als op het podium. In Mons vingen de fans een glimp op van wat de band nog in haar mars heeft. ’A New Age Dawns’ voor alle leden van Epica.

Met dank aan: Epica en crew

This slideshow requires JavaScript.

Heideroosjes – uitbundig afscheid in Bibelot

Foto’s en tekst: Marc de Jong

In een niet  uitverkocht, maar goed gevuld Bibelot, maken velen zich op voor de afscheidstour van de Heideroosjes.

Wat meteen opvalt is de diversiteit van het publiek. Zowel jongeren die met één van hun ouders, broer of zus zijn gekomen, als diehard punkrock fans en een aantal ‘oudere jongeren’.

This City Shines trapt de avond af en doet dat absoluut niet onverdienstelijk.   Met de brutale en energieke zangeres Katelijn Schipper, zit de sfeer er direct goed in. Een relatief jonge formatie; actief sinds 2011 maar de muzikanten hebben hun sporen in andere bands al verdiend.

“Is het je smaak”  grapt Katelijn naar een twaalfjarige jongen, die voor het podium ineens met een opblaaspop  in zijn handen staat.  De ‘dame’  in kwestie is de zaal in gelanceerd en daarna in zijn armen terecht gekomen. Muzikaal zit het optreden goed in elkaar, zeker een band om in de gaten te houden. De opzwepende nummers zouden niet misstaan op menig festival.

Na een halfuurtje opwarmen is het tijd voor de Heideroosjes. De mannen die het, na tweeëntwintig jaar optreden over de gehele  wereld, voor gezien houden.  Voor de fans treurig nieuws en toch is de stemming niet neerslachtig. In tegendeel, wat direct opvalt is de energie.

En het wordt een avondje knallen in de voormalige kerk  in Dordrecht. Met “Tot hier” en “Lekker Belangrijk” is de toon gezet en als een goed geoliede machine vermaken de Heideroosjes het publiek. Er wordt dan ook  luidkeels meegezongen.

Een moshpit en ook het crowdsurfen, zijn tijdens het optreden niet uit de lucht. Op verzoek van zanger Marco Roelofs vormt het publiek zelfs een ‘wall of death’  met als gewillig slachtoffer een punkrocker met blauwe mohawk, die na de eerste tonen volledig in de massa verdwijnt.

Dat de Heideroosjes na al die jaren nog niets aan energie hebben ingeboet, blijkt wel uit dit optreden. In krap twee uur  knallen er meer dan 25 songs uit de speakers in Bibelot met klassiekers als “Sjonnie & Anita” en “Damclub Hooligan.”  Verrassend een mooie akoestische versie van “A Bag Full Of Stories” waarbij Roelofs zichzelf begeleidt op gitaar.

Na afloop gaat het publiek met een weemoedig, maar voldaan gevoel naar huis. Een mooi einde van een geweldige carrière van deze punkrockers. Stiekem hopend op een snelle reünie.

Fotoverslag van de avond:

This slideshow requires JavaScript.

Heather Nova – een intiem optreden in perfecte zaal

tekst: Dennis van der Maden
foto’s: Marc de Jong

Het Bredase poppodium Mezz stroomt al vroeg vol voor de Bermudiaanse zangeres Heather Nova. Voordat het zo ver is treedt eerst het voorprogramma op. Singer-songwriter Stefany June loopt richting de microfoon.

Vanaf de eerste seconde komt de jonge dame zweverig over. Met een te korte zalmroze broek, opvallende sneakers en een vestje (dat lijkt op een uit de kluiten gewassen sjaal) straalt ze uit dat ze absoluut geen girl next door is.

Al aan de sfeer van de muziek is te horen dat dit geen typisch Nederlandse singer-songwriter betreft. Stefany spreekt het publiek in beperkt Nederlands toe.

Ze blijkt uit Duitsland te komen, maar woont alweer een tijdje in Nederland. Haar muziek heeft dan ook veel Duitse, maar ook Scandinavische invloeden. Niet voor niets stond ze ook in het voorprogramma van bijvoorbeeld The Astroid Galaxy Tour, een van haar muzikale inspiratiebronnen.

Het is singer songwriter muziek met wat zweverige dance, funk en zelfs wat dubstep invloeden. June zingt met een hoge, unieke stem. Ze wordt instrumentaal ondersteund door een drietal mannen die opvallend ouder zijn. Instrumentaal is voornamelijk de bas hoorbaar van belang. Af en toe komt er orgelspel tussendoor. Een opvallende keuze om in dit genre toe te passen, maar het klinkt goed.

Dat June zich thuis voelt op het podium is duidelijk, ze staat wild te dansen en te zwaaien met haar armen. Hoe meer het optreden vordert, des te meer ze het publiek erbij betrekt. In haar enthousiasme haalt ze toch een hoop mensen over mee te klappen en haar na te zingen.

Na niet al te lang wachten komt dan echter de act waarvoor iedereen naar Mezz toegekomen is. Met ontblote armen, hoge hakken en haar gitaar al om in haar handen, loopt Heather Nova het podium op.

Een gevarieerd publiek met een gemiddelde leeftijd die toch wel in de dertig reikt, fluit en klapt als ze achter de microfoon gaat staan. “Good to be back”, lacht ze het publiek toe.

Vervolgens zet ze een akkoord in op haar zwarte elektrische gitaar en zingt direct een nummer van haar nieuwe album ‘300 Days At Sea’ en ‘Save A Little Piece Of Tomorrow’.

De basgitarist begint heel geconcentreerd te spelen en valt daardoor op. Hij staat een beetje door z’n knieën gezakt met beide voeten een voor een de maat mee te tikken. Gefocust kijkt hij naar zijn instrument. Na een minuutje lijkt hij gewend en kijkt hij meer het publiek in. Zo richt hij zich regelmatig al spelend naar Heather Nova of de drummer achter het gezelschap.

De leadgitarist is niet minder opvallend. Een flinke vrouw in een net vestje speelt met veel overdrive de solo’s van Heather Nova. Enkele solo’s zijn live een stuk langer en intensiever gemaakt dan ze op de studio versies zijn.

Vanaf de eerste slag op haar gitaar, blijkt het een enorm intiem optreden te worden. Poppodium Mezz helpt daar ook aan mee. De moderne, niet te grote zaal blijkt een schitterend podium voor de gemoedelijke, minder massale optredens.

Nova’s eerste singel van het nieuwe album, ‘Higher Ground’, komt vrij snel aan bod en blijkt al als een soort klassieker omarmd te worden door het publiek. Vanaf dit moment zit de sfeer er in en wordt er veel meegezongen.

De mooie, hoge stem van Heather Nova weet het publiek in te pakken. Ook snellere, ritmische nummers slaan aan. Toch blijken voornamelijk de mooie, bekende hits het meest gewaardeerd door het publiek dat regelmatig luid meezingt.

Vooral bij ‘London Rain’ komt dit tot een hoogtepunt. Op de vrolijke refreinen wordt ook massaal gedanst. Een zichtbaar genietend publiek weet er een gezellige, persoonlijke show van te maken. Met mooie uithalen, nooit hard of schreeuwerig maar altijd tactisch en zuiver, bezorgt ze een warm optreden.

Ook instrumentaal klopt het geheel. Sommige nummers hebben, zeker wat de drum en basgitaar betreft, een perfecte aansluiting op elkaar. Als de instrumenten konden zingen dan zou het stemgeluid precies zo klinken als de zang van Heather Nova. Het past gewoonweg bij elkaar. Tijdens het optreden is dat nog veel beter te horen dan bij de studioversies van haar nummers.

Tegen het einde van de show wordt het publiek nog beloond met mooi pianospel van Heather Nova. De bassist ruilt af en toe zijn bas in voor een cello, wat de intieme sfeer zeker ten goede komt. De nummers in deze uitvoering zijn rustig en tactvol.

Na een eerste toegift komt ze terug het podium op en sluit ze af met de klassieker ‘Walk This World’. Een van de bekendste nummers voor het laatst bewaren blijkt wederom goed te werken, nog een kleine vijf minuten wordt er in luidkeels meegezongen met het mooie, vrolijke nummer.  In stijl sluit ze een intieme voorstelling af onder een luid applaus en gefluit.

This slideshow requires JavaScript.

Emilie Autumn – presenteert een spectaculaire show in Tivoli

tekst en foto’s: Maarten ter Braak

Als ik tegen zevenen de zaal van Tivoli Oudegracht binnenloop, staat het vooraan al redelijk vol, maar lijkt het verder nog erg rustig te zijn. Op het podium staan hekken met kettingen eraan en een grote klok.

Het oogt meteen een stuk duisterder dan eerdere shows; toen waren er veel teddyberen en theetafeltjes op het podium te zien.

Als tegen achten de zaal steeds voller wordt, dimmen de lichten.  Het publiek reageert onmiddellijk enthousiast. De  Bloody Crumpets verschijnen als silhouet één voor één.

Het eerste nummer ‘4 O Clock’ wordt ingezet door Emilie Autumn zelf vanachter het scherm en de fans op de eerste rijen zingen het nummer woord voor woord mee.

Na deze opening is het tijd voor wat nieuwe nummers. ‘Fight Like A Girl’ en ‘Time For Tea’ zetten de lijn van ‘Opheliac‘ voort en lijken thematisch nog wat harder en duisterder.

Ook visueel lijkt het een beetje alsof Emilie op oorlogspad is met haar mohawk van roze, blond haar met veren en glitters. De fans reageren enthousiast, maar muzikaal moet je er van houden. Emilie haar stem gaat een beetje alle kanten op en het is mij allemaal net iets te manisch.

Dan is het tijd voor wat rustigere nummers, waarbij oudere songs met nieuwere worden afgewisseld. Voor mijn gevoel zakt hier de show en het enthousiasme van het publiek wat in elkaar.

Met een korte opleving wanneer Emilie Autumn haar viool pakt voor de intro van ‘Liar’. Het enige moment in de show dat deze ter hand genomen wordt en het enige stukje muziek dat daadwerkelijk live is gespeeld deze avond.

Bij het nummer ‘God Help Me’ leeft de show weer op, met dank aan de Crumpets vliegen de koeken, cakejes en thee in het rond en is het lastig droog blijven op de eerste rijen.

Het is ook het moment waarop de showelementen echt de overhand krijgen. Na dit nummer volgt eerst een burlesque dans van Veronica Varlow.

Dat geeft Emilie de tijd om zich in een ander kostuum te hijsen voor het nieuwe nummer ‘Girls! Girls! Girls!’. Dit nummer heeft ook een erg burlesque variety sfeertje over zich.

De ‘Rat Game’ is een element in de Emilie Autumn shows waarin Veronica een meisje, of in het geval van vanavond zelfs vier, uit het publiek haalt voor een zoen waarbij ze telkens weer vele meisjesharten breekt. Het geeft wel weer tijd voor een omkleedpauze voor het laatste stuk van de show.

Na afloop van het laatste nummer wordt het publiek nog uitgebreid toegesproken en bedankt, waarbij wordt ingegaan op iets dat mij ook al was opgevallen, de enorme diversiteit van het publiek.

In tegenstelling tot vorige shows waarbij het toch vooral jonge gothic meisjes aanwezig waren, is in Tivoli het publiek veel uiteenlopender, van allerlei leeftijden en kledingdrachten, wat wordt samengevat als “You’re all a bunch of beautiful fucking freaks.”

Om dit punt kracht bij te zetten wordt in de toegift het nummer ‘Thank God I’m Pretty’ dan ook ‘Thank God You’re Pretty‘ en laat Emilie Autumn het zingen over aan het publiek, dat zonder moeite het hele nummer overneemt.

Maar uiteindelijk vallen dan toch de laatste glitters over het publiek en klinkt ‘Always Look On The Bright Side Of Life’ van Monty Python door de zaal en is het toch echt afgelopen.

De zaal was goed gevuld en hoewel het muzikaal gezien niet een heel sterk optreden was, maakt de show er om heen dat meer dan goed. De Crumpets zijn performers pur sang die hun karakters met verve uitspelen. Iedereen was het er na de show over eens, dit was een zeer geslaagde avond!

This slideshow requires JavaScript.

Epica – knallende en kleurrijke cd presentatie in Tilburg

tekst: Sabrina Smit
foto’s: Ton van Moll

Al tien jaar brengt Epica heavy metal met vrouwelijke vocalen en vette grunts. Ooit in 2002 begonnen als voorprogramma van Anathema, toen ook in Tilburg. Tien jaar later worden fans getrakteerd op  de presentatie van hun vijfde album ‘Requim For The Indiffirent‘ in een uitverkochte grote zaal van 013.

Stream Of Passion bijt de spits of door een goed verzorgde show neer te zetten. Terwijl de band  stevig rockend inzet met “Lost” komt zangeres Marcela Bolvio stilletjes het podium op. Professioneel, strak en energiek kan ik deze band benoemen.

Dat zij nog niet aan het plafond van hun kunnen zitten, zie je vanavond heel duidelijk. Er is een mooie variatie in de setlist, zo worden er van het hele oeuvre voldoende nummers gespeeld. Deze band geeft het publiek wat zij nodig hebben; goede muziek en vooral veel energie.

Marcela Bovio kondigt in het Engels aan dat de bandleden zeer verheugd zijn om hier te zijn, en dat zij enorm genieten van deze tour zo samen met Epica. Het geluid is van een topniveau en bij “Collide” hoor je duidelijk de instrumenten los van elkaar. Maar wanneer je goed oplet, dan hoor je dat de bandleden een mooi  samenspel bieden en is het geheel is echt af te noemen.

Stream Of Passion kan zowel op kleine als grote podia een goede show geven. Na vanavond, vind ik eerlijk gezegd, dat de band zeer tot zijn recht komt op een podium als dat van de 013. Het podium is behoorlijk groot, maar de bandleden blijven in contact met elkaar en met het publiek.

“Haunted” is erg vet gespeeld en wordt door het publiek goed ontvangen. Tijdens de cover van Radiohead ”Street Spirit” krijg ik kippenvel tot aan mijn tenen, want Marcela Bovio zingt haar hoge noten zo loepzuiver!  Dit optreden van Stream of Passion is magistraal en van zeer hoog niveau.

Kan Epica nog verrassen na tien jaar? Die band moet je nu toch wel een keer gezien hebben?  Neen dat is echt een foute gedachte! Ik verbaas mij ontzettend  over de kwaliteit en de professionaliteit van deze, toch nog, jonge band.

Nadat het  intro “Karma”wordt ingezet  valt het doek met een ontzettende klap naar beneden en onthult een opgeruimd en verzorgd podium. De bandleden staan dan al te spelen. Goed gekamde, lange haren en verzorgde kleding maken het geheel meer dan af.

Opvallend is de kleurrijke lichtshow, die ieder nummer in een andere sfeer brengt. De nieuwe nummers van  ’Requim For The Indifferent‘ ( sinds 9 maart 2012 uit, waarvan de review op deze webzine staat) zijn nog beter uitgewerkt dan op het vorige album.

Zangeres Simone Simons, die in meerdere toonhoogtes haar talent ten gehore brengt, vormt een goede samenzang met gitarist/grunter Mark Jansen. Op sommige stukken wordt echt even gekeken naar de instrumenten, want het is niet altijd even gemakkelijk om het nieuwe werk te spelen.

Een zichtbaar genietende band speelt voor  ons “Monopoly Of Truth” en dat hakt er stevig in: Heavy metal zoals het hoort te zijn.

Alleen de sferische, dromerige toetsen met het stemgeluid van Simone maken het tot een geluid wat alleen Epica kan voortbrengen.

Wie goed luistert, onderscheidt  koorgeluiden met wat meer achtergrondzang waardoor Simone (met haar vele outfits) echt op de voorgrond blijft staan.  Verbazingwekkend dat de band opeens naar achteren stapt. Ik komt er snel achter waarom dit is: er wordt veel gebruik gemaakt van vuurwerk, wat er indrukwekkend uit ziet.

Mijn hart gaat nog sneller kloppen, want “Internal Warefare”heeft veel tempowisselingen en de nodige dosis bombast. Naast de stukken die pittig en snel zijn, wordt het afgewisseld met mooie solo’s van gitarist Isaac Delahaye. Bewonderenswaardig wat deze supersnelle gitarist kan.

Tijdens de show doen  twee buikdanseressen mee, die heupwiegend dansen op de oosterse geluiden in “Requim For The Indifference”.  Het is een hele epos wat de fans te horen krijgen, maar het publiek heeft nog lang niet genoeg gehad.

“Anima” is een kort intermezzo en wordt  alleen gedragen door toetsenspel van Coen Janssen. Hierna komt de  band weer op en wordt “Guilty Demeanor” ingezet. Ook op dit nummer bevat sferische arrangementen, maar met de aanvulling van de strakke baslijnen staat Yves Huts ook in de spotlights.

Tussen het nieuwe werk door, wordt nog oud materiaal ingezet. Wanneer Epica “Cry For The Moon” spelen, dan klinkt dit nog net zo verfrissend als het begin van 2002. Dat is nu juist waarom Epica er nog steeds is.

Met iedere show, ieder album lijkt deze band te groeien.De band is door dit hele grote podium in staat om veel contact te leggen met het publiek die er maar geen genoeg van krijgt.

Gitaren worden moeiteloos gewisseld voor een akoestisch onderdeel in de set. Mooi dat eerst Mark Jansen wisselt en daarna Isaac Delahaye, dit geeft de indruk dat er goed wordt nagedacht over hoe je de muziek het beste kan presenteren.

De teksten zijn begaan met allerlei wereldse zaken, maar daar moet de fan wel tijd  er voor nemen om ze te doorgronden, om zelf je oordeel te vellen over deze onderwerpen.

Na de toegift “Avelanche” worden nog een tweetal nieuwe nummer gespeeld ,” Deter The Tyrant” en “Seranade Of Self Destruction”.

Zelfs dan valt het doek nog niet. “Sancta Terra” komt nog voorbij en als laatste nummer “Consign To The Oblivion” waarbij Simone Simons buiten adem dit nummer mee zingt. Deze show heeft op mij een grote indruk achter gelaten.  De energieke bandleden,  het nieuwe werk, maar ook de lichtshow maakt dit een optreden om niet snel te vergeten.

Met dank aan: Epica en management

This slideshow requires JavaScript.

James Morrison – met eenvoud een grootse show neerzettend Amsterdam

tekst: Silvia Deurwaarder
foto: Rachèl Louise, Claudia Podkanski.

Met ’The Awakening’ heeft James Morrison een album afgeleverd die bij velen in de toplijst van 2011 eindigde. Al maanden draai ik de nummers non stop. Zijn uitgesproken stemgeluid verveelt geen minuut en de verwachtingen zijn dan ook hoog gespannen of de Brit live ook een gevoelige snaar weet te raken.

Al ruim een half jaar tourt James Morrison, en ver van tevoren is de Heineken Music Hall dan ook uitverkocht. Het is flink druk wanneer Rachèl Louise achter de piano plaatsneemt en een zoete melodie inzet. Ondersteund door een wat overstemmende drum en zachte bas, kabbelt het nummer wat door met een hoog ‘girl next door’ gehalte.

De stem is weinig eigen en Rachèl bereikt dat, waar een voorprogramma juist niet voor bedoelt is; mensen  verliezen de aandacht. Niet dat de Utrechtse geen contact probeert te maken met de zaal, maar ze is duidelijk overmand door zenuwen. Wanneer ze bij het tweede nummer roept: “dit is het moment in de set waarop je kan dansen” is de reactie wat lauw.

Toch is de piano vrolijker en het samenspel prima, alleen mist het nog bezieling. Wanneer er een akoestische gitaar bij komt, doet de zangeres wat aan Jewel denken. Braaf blijft het wel en het zijn de muzikanten die voor afwisseling zorgen. ‘Take A Flex’ is midtempo en houdt weer de aandacht niet vast. Rachèl Louise slaagt er niet in om haar passie over te brengen.

James Morrison tourt met een kleine productie door Europa: geen grote videoprojecties, bewegende achtergronden of een licht trap. De zanger houdt het bescheiden met een gouden gordijn en lichtgevende bollen. Dat is wel lef hebben, aangezien er tegenwoordig veel van een show verwacht wordt. Aan de andere kant geeft dit alle ruimte om zijn stem te laten spreken.

‘Beautiful Life’ is een krachtige opener van de avond, waarop de zanger zijn entree maakt zonder gitaar. Meteen spat de soul eraf, door de achtergrondzangeressen en orgel begeleiding. De muzikanten zijn goed op elkaar ingespeeld en duidelijk erg vakkundig. Toch gaat de aandacht meteen naar de zanger.

Met zijn warme stem en volume zet Morrison meteen een stevig geluid neer. Met kleine stemverbuigingen en wat rauwe uithalen, komt die bekende klankkleur goed naar voren. De akoestiek is erg goed, wat ook wel nodig is. De instrumentatie staat erg hard en later in de show wordt James Morrison vaak overstemd door zijn achtergrondzangeressen (die zowaar vooraan op het podium staan).

De vele fans, jong en oud, malen daar niet om en juichen de Brit de hele avond enthousiast toe. Al wordt er veel meegezongen en weinig bewogen; de sfeer zit er toch wel in. Het is een avond waar veel bekende hits voorbij komen, maar ook nieuwe nummers. Zo is ‘In My Dreams’ een ballade waarop de zanger een gevoelige kant laat zien; tenminste zijn stem is breekbaar, van zijn gezicht valt weinig af te lezen.

Dat kenmerkt de show wel, James Morrison speelt geroutineerd zijn set en ratelt tussendoor in bijna onverstaanbaar Brits tegen de zaal. Vrij statisch blijft de zanger in het midden staan, omringd door zijn band. Er is weinig interactie en het is zoeken naar de emotionele lading. Die dient gezocht te worden bij de fans in het publiek.

Met een plichtmatig “You look good Amsterdam” wordt ‘Say Something’ ingezet, waar de soul live vanaf spat. James Morrison is als zanger enorm gegroeid en stijgt hier boven zichzelf uit. Geen grote entertainer, maar een stem die iedereen boeit. Gekleed in simpel rood shirt en spijkerbroek, toont deze artiest bescheidenheid en dat siert hem.

‘No Strings’ is een bijzonder moment, omdat James Morrison zichzelf begeleidt op akoestische gitaar bijgestaan door de pianist. Een intiem moment, waar de nuances in zijn stem meer naar voren komen. De versie zonder de vrouwelijke tegenstem is zodoende nog indrukwekkender. De trillingen in zijn stem, de uithaal zowel de hoogte in als de rauw kant; het maakt Morrison charmant en groots.

Dan slaat de sfeer om, en is het swingen op de hit ‘Slave To The Music’.  Waarbij James vertelt dat tijdens het schrijven van dit nummer Michael Jackson over zijn schouder mee keek, omdat zijn vrienden een funcky song wilden. Dan gaan de handen de lucht in, zelfs boven op het balkon.

In de songteksten verwerkt de zanger hier en daar ‘Amsterdam’ wat in het begin wel verrassend is, maar later een trucje begint te worden. Zijn familie staat centraal deze avond. Niet alleen de inspiratie voor zijn album, namelijk het verlies van zijn vader. Maar bovenal de aanwezigheid van zijn dochtertje en vrouw.

Of dit de reden is dat de zanger halverwege wat losser komt is de vraag, maar de tweede helft van de show laat een sterkere James zien. Met de nodige pit in zijn stem wordt het publiek opgezweept.

‘Nothing Ever Hurt Like You’ is memorabel: James zet een rauwe keel op en in samenspel met de piano en orgel, ontstaat een jazzy outro: waar phrases over en over herhaalt worden in verschillende toonaarden. Al improviserend doet Morrison verbazen.

Om de adem weg te nemen op ‘One Life’ een ode aan zijn dochtertje, en daar is ook de bezieling te zien. Een zeldzame grote lach siert James en bezorgt zo iedereen een kippenvel moment. Ook ‘Precious Love’ overstijgt de cd, met een gospel tintje door de zangeressen.

Aan het einde van dit uitgebalanceerde optreden, ontbreekt ‘You Give Me Something’ niet. Met de ogen gesloten neemt James de ovatie in ontvangst. Om alleen met percussie terug te komen voor ‘The Awakening’ een lichte, hoge uitvoering waar James Morrison zijn grote stem laat spreken.

Geen groot spektakel, maar wel een grootse stem die iedereen in vervoering brengt. James Morrison laat zijn stem spreken, en dan zijn de plichtmatige praatjes hem snel vergeven.

Deze zanger bezit een breed stemgeluid die fragiel en krachtig kan zijn, pop en soul aan kan. En er zit zelfs nog groei in, en die wetenschap belooft nog veel voor de toekomst!

 

Pain Of Salvation & Cryptex – overtuigen groots in de Bosuil

tekst: Eelco van der Meer
foto’s: Myrthe van Beest

Op een zaterdagavond, die zowaar het begin van de lente lijkt aan te kondigen, reis ik met mijn collega Myrthe af naar het verre Weert voor een avondje onvervalste prog-gekte.

De Zweedse topper Pain Of Salvation is op een zesweekse tour door Europa en Nederland wordt verwend met twee shows. De goed gevulde, Limburgse Bosuil sluit vanavond perfect aan bij de twee bands: groots op kleine schaal.

Het Duitse drietal Cryptex is een aangename verrassing, die vooral op amusementswaarde veel hoger scoort dan het gemiddelde voorprogramma. Tijdens de eerste twee songs, die wel wat aan Wolfmother doen denken, blijven de heren netjes op hun plek zitten.

Daarna barst er een prettige kakafonie los waarbij de zanger, toetsenist ook zeer verdienstelijk bas en mondharmonica blijkt te spelen, de drummer naar een cajon verhuist en de gitarist zelfs een xylofoon ter hand neemt.

Het resulteert in een dik half uur zeer dynamische muziek die op alle fronten overtuigt, want naast het visuele spektakel zitten de liedjes gewoon prima in elkaar. De frontman klinkt soms bijna als Lemmy van Motorhead, dan weer bijna als Geddy Lee van Rush. Er is volop interactie met het  publiek, wat het enorme enthousiasme van Cryptex terecht overneemt.

Na een wat lange onderbreking is het tijd voor de Prinsen der Zweedse prog. Pain Of Salvation is uitgebreid aan het touren ter promotie van hun laatste album, ‘Road Salt II’. In november zag ik ze nog met Opeth in 013. Groot is dan ook mijn verbazing als er, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, allerlei nieuwe gezichten op het podium verschijnen.

Van de eerdere bezetting vergezelt alleen drummer Léo Margarit frontman Daniel Gildenlöw nog. De drummer heeft dan ook een plek helemaal vooraan het podium gekregen, wat voor het geluid misschien niet ideaal is, maar voor mij als drummer toch zeer interessant.

Velen vragen zich af hoe dat zal gaan, een goede show neerzetten met drie nieuwe bandleden. Die zorg wordt echter vanaf opener ‘Softly She Cries’ vakkundig om zeep geholpen. Alsof ze nooit anders gedaan hebben, zetten de vijf muzikanten een show van wereldformaat neer.

De instrumentbeheersing is van ongekend niveau en vooral de loepzuivere samenzang maakt grote indruk. Geholpen door een bijna perfect zaalgeluid, trekken Gildenlöw en consorten alle registers open.

De balans tussen oud en nieuw werk, harde en zachte songs, toegankelijk versus freaky is uitstekend verzorgd. De fans van het eerste uur worden niet vergeten, met twee songs van debuutalbum ‘Entropia’.

Dat er een zaal vol echte fans staat is ook overduidelijk. Song na song wordt er met overtuiging meegezongen, geklapt en geschreeuwd. Gildenlöw zelf geniet daar zichtbaar van en laat geen kans voorbij gaan om het publiek bij de show te betrekken.

Hij staat, blootsvoets als altijd, volledig ontspannen op het podium en grapt regelmatig met Margarit. Een klein kereltje, die met zijn vader mee is gekomen, krijgt een brede grijns en een high-five zodra de zanger hem opmerkt.

De grappen en grollen staan echter in schril contrast met de manier waarop Gildenlöw zijn muziek brengt. Zodra hij zijn ogen sluit en zijn mond open doet is hij een brok intensiteit. Zonder ook maar een enkele noot te missen, zonder ook maar een klein stukje energie in te leveren.

Vol oprechte emotie trekt de frontman zijn band dik anderhalf uur lang mee naar een zeldzaam, bijna magisch niveau. En alsof dat nog niet genoeg is, komt de band doodleuk nog terug voor een toegift van maar liefst vijf songs.

Na opener ‘No Way’ van ‘Road Salt I’ wordt er zelfs een volledig nieuw nummer uitgeprobeerd. Hierin onderstrepen de vijf muzikanten hun klasse nog maar eens: door voor de grap van instrument te wisselen. Waarbij Gildenlöw ook drumt, terwijl hij gewoon fantastisch zingt.

Het moge duidelijk zijn, de volle zaal krijgt de betaalde entree dubbel en dwars terugbetaald. Pain Of Salvation voelt zich als een vis in het water in deze intieme setting en amuseert zich kostelijk. Dat de band- en vooral de frontman – na vijftien jaar nog steeds dit niveau haalt, verdient groot respect.

This slideshow requires JavaScript.

Beth Hart – blijft vernieuwend in zinderend 013

tekst: Silvia Deurwaarder
foto’s: Monica Duffels

De grote zaal van 013 is tot de nok toe gevuld met afwachtende fans van Beth Hart, wanneer singer-songwriter Angela Moyra de avond opent. In een kleine setting; enkel een drummer en een akoestische gitaar, is het lastig om boven een rumoerige zaal uit te komen.

Dapper bijt Moyr zich door de set heen en met succes. Naarmate de avond vordert, oogst ze meer respons van het publiek. Vooral haar stem is indrukwekkend: kristalhelder en gevoelig.

De liedjes die ze brengt zijn easy-listening ten top, hier en daar met jazzy invloeden. Vanavond is voor velen een eerste kennismaking, de zangeres werkt momenteel aan haar debuut album.

‘Last Puzzle Piece’ is een rustig midtempo nummer, waar folkinvloeden goed naar boven komen met kabbelende gitaren en doffe drums. Dit omlijst de zachte stem van Angela erg goed.

Wel is de performance vrij statisch; de bandleden bewegen niet, wellicht is dat gebrek aan ervaring. Ook wanneer de zangeres het woord neemt, is dat wat onzeker.

De single ‘Timide’ wordt wat stuntelig aangekondigd, maar toch klapt het publiek enthousiast en klinkt het geheel erg goed. Met name de gevoelige stem maakt indruk.

De cover ‘Loving You’ van Minnie Riperton bewijst wel dat deze zangeres een groot bereik heeft en als snelt zingt iedereen vrolijk mee. Deze band komt het beste tot zijn recht in een intiemere zaal, waarbij je de ogen kan sluiten zonder gestoord te worden door kletsende mensen.

Beth Hart kan nooit lang weg blijven en de optredens in 013 beginnen een traditie te worden. Met de cover CD ‘Dont Explain’ samen met blues gitarist Joe Bonamassa, is de Amerikaanse van rock meer opgeschoven naar de jazz en blues hoek. Dat is niet altijd even toegankelijk, maar toch is de zaal praktisch uitverkocht.

Steenvast begint Beth alleen achter de piano, maar dit keer loopt ze meteen door naar de microfoon: “It is wonderful to end the little tour here” roept de zangeres uitgelaten.

Na vele shows blijft Beth Hart vernieuwend. Iedere keer verandert de setlist en improviseert ze er op los; van kleine stem veranderingen tot herschrijvingen van hits met de band. 

Zoals op ‘My California’ waar de zware pianotonen de ruwe, typerende stem omlijst. Ze gaat meer de laagte in, en improviseert met een langer outro en  piano intermezzo. De extra uithalen maken dit nummer krachtiger dan op de plaat.

Al snel komt de band erbij, dit keer uitgebreid met organist Will Maas (bekend als toetsenist bij Ilse De Lange) en tweede gitarist Josh, die met zijn eenentwintig jaar de jongste aanwinst is.

‘Delicious Surprise’  is het startsein voor een zware rocksong, met een vol geluid. Er ontstaat een opzwepend samenspel tussen de rauwe stem van Beth Hart en de gierende gitaren van Jon Nichols. De verweving met het orgel, maakt dit een opzwepende versie en de zaal reageert dan ook uitbundig.

Wanneer ze vraagt wie er voor de eerste keer  aanwezig is, gaan bijna alle  handen de lucht in, verrassend genoeg. De uptempo versie van ‘Lifts You Up’  wordt speciaal voor hen gespeeld.

Het middenstuk van de set bestaat uit nummers van de laatste CD en is een hoogtepunt van de avond, voor de blues liefhebbers. Waarbij de stem van Beth Hart nog het meest tot zijn recht komt. ‘For My Friends’ legt de rauwheid nog meer bloot, duizelingwekkend hoe gemakkelijk ze nog extra volume toevoegt.

Op het lijf geschreven is ‘Don’t Explain’ oorspronkelijk van Billy Holliday. Zeker moeilijk te evenaren, maar op indrukwekkende wijze wordt de zaal plat gespeeld.

Een ongekende kant van Beth wordt onthuld; gepolijst en kristalhelder. Eenvoudig prachtig en weer valt de lauwe reactie van de fans op, onbegrijpelijk. Met deze band staan de puntjes op de ‘i’.

Of ze nu stevig rockt, haar ruwe kant laat zien of uitgesponnen de hoogte in gaat: alles staat bol van de gevoeligheid en emotie. De band is mooi uitgebalanceerd, met een goed geluid (erg belangrijk voor de details).

Opvallend zijn de zenuwen die Beth lijken te beheersen: ze praat enorm snel tussen de nummers door en dat is wel lastig te volgen. Al maakt dat de zangeres echt en ontwapenend.

‘The Mood I Am In’ doet  013 zinderen en de fans zijn opgetogen, eindelijk komt iedereen los. Dan lijkt de zangeres ook meer op te gaan in de show. En wordt het beste zeker voor het laatst bewaard. Woorden schieten tekort om de intense ervaring op ‘Your Heart Is As Black As Night’ te duiden. Donker, lijdend en slepend, snijdt de stem van Beth door je ziel.

De nieuwe gitarist blijkt een aanwinst met zijn vingervlugge solo, wat verlegen over de gitaar gebogen doet hij Joe Bonamassa evenaren.  Een orgel erbij maakt het soul gevoel compleet, onvergetelijk voor iedere fan.

Met het laatste beetje energie wordt de avond met grandeur afgesloten, velen zijn dan al onderweg naar trein of auto. Vijfentwintig nummers lang betovert Beth Hart iedereen, dat is weer gelukt!

This slideshow requires JavaScript.

Within Temptation – theater show in Vredenburg tot in de puntjes verzorgd

tekst: Silvia Deurwaarder
foto’s: Rudy den Doncker

De ‘Sanctuary Theater Tour’ van Within Temptation is van start gegaan. Waarvan de tweede show gisteren in Vredenburg – Leidsche Rijn te Utrecht, plaatsvond.

Komende weken zal de band diverse theaters in Nederland aan doen, waarvan 14 en 15 maart afsluitend in Carré, Amsterdam. Voor tweede, extra show zijn nog enkele kaarten verkrijgbaar.

Within Temptation brengt een bijzonder programma naar de theaters. De band durft bekende nummers te arrangeren, voor de gelegenheid met cellist Jonas Pap erbij.  Daarnaast wordt er een greep gedaan uit B-kanten van singles, voor de echte liefhebbers.

Van begin tot eind is het spektakel tot in de puntjes verzorgd: prachtige videobeelden, 3D effecten op een groot LED scherm, en een grootste lichtshow maken de omlijsting compleet. De band wil een speciale sfeer neerzetten en dat lukt uitstekend, zoals alleen Within Temptation dat kan: bombastisch, catchy en vol dynamiek.  Met de krachtige stem van Sharon den Adel als hoogtepunt.

Vredenburg is bijna uitverkocht en trekt een gemêleerd gezelschap: van jonge alternatievelingen tot gezinnen. Bij dit zittende concert is er voor ieder wat wils. De eerste helft voor de pauze, is episch rond een uitgesponnen thema.

De Schotse hooglanden vormen een wijds (muzikaal) decor, waarbij een zieke jongen als rode draad, de nummers verbindt. De Keltische opening met cello, roffelende drums en lichte gitaren doet de spanning oplopen wanneer het doek valt.

De melodische piano van Martijn Spierenburg vloeit samen met de hoge uithalen van Sharon, puur en zonder effecten. Van de verhoging daalt de zangeres af naar beneden in een witte, korte jurk.

Ondanks dat de hele show goed geregistreerd is, blijft de band spontaan al wordt er weinig gesproken tussendoor. Alle aandact gaat naar de muziek met de videobeelden. Deze zijn mooi gemaakt: de kijker wordt meegetrokken door het wuivende gras, en dat maakt de beleving alsof je er zelf in staat.

‘Restless‘ en ‘Farewell‘ krijgen een nieuwe dimensie; de gierende gitaren worden gecombineerd met een zangerige cello. Zo worden veel nummers getransformeerd en in deze unieke setting, des te overtuigender. Dat bezorgt iedereen zeker kippenvel!

Na de pauze is het overschakelen naar de zwaardere set. Dit is vooral een feest der herkenning met een aaneenschakeling van hits. Ook nieuwe nummers van de laatste succesplaat ‘Te Unforgiving‘ komen voorbij.

De stem van Sharon weet te imponeren, dichtbij perfectie. Zowel hoog, laag als volume wisselend binnen een tel: alles met het grootste gemak. Wat een stembeheersing en wat een power.

Zoals op ‘Lost‘ wat ingetogen opent, maar door de stevige uithalen uitgroeit toch een pittige rocksong. Daar is dan ook eindelijk een opzwepende, jankende gitaarsolo van Ruud Jolie.

De toon is gezet, op ‘Faster‘ wordt versnelt door drummer Mike Coolen en is de bombast compleet. De zangeres roept iedereen op om te gaan staan, waar al snel aan gehoor wordt gegeven. Een totaal andere zaal dan pakweg een halfuur geleden; geen bescheiden geklap, maar joelende en klappende bezoekers.

‘Ice Queen’ en ‘Stand My Ground’ ontbreken niet, met grote inzet van alle muzikanten. Within Temptation legt de lat hoog en dat werpt zijn vruchten af. Met de toegift ‘Sinéad‘ bewijst de band flink gegroeid te zijn: een volwassen geluid wat zeker bij blijft, een memorabele avond.

Meer informatie over de  ’Sanctuary Theater Tour’ op: http://www.within-temptation.com/

Serena Pryne & The Mandevilles – verpletterende indruk in 013

tekst: Silvia Deurwaarder
foto’s: Patrick Spruytenburg

Opeens waren ze daar, zangeres Serena Pryne en haar band The Mandevilles uit Canada. In Nederland zet de energieke rock band, zijn eerste stappen naar de grote doorbraak: zo staan ze dit jaar op Pinkpop en treden veelvuldig op in radio en tv shows.

Begin maart is er een kleine tour door het zuiden des lands, waarbij de aftrap in 013, Tilburg plaatsvindt. Met een luid dweilorkest in de foyer is het bij aankomst wat onwennig, maar boven in de kleine zaal is het vrij rustig.

Wanneer de locale support band The Light Brigade zijn entrée maakt, blijven velen nog aan de bar staan. De indie band rond zanger, gitarist Gerton Govers begint energiek aan hun set.

Het eerste nummer ‘World Is Changing’ swingt en de samenzang van de bandleden voegt wat extra’s toe. Vooral de instrumentatie verraadt goede songwriting en vakmanschap.

Bovenal staat hier een band die er plezier in heeft, ook al staan ze de hele avond vrij rustig op het podium. Het tweede nummer staat nogal in groot contrast met het voorgaande: geen vrolijke pop met catchy gitaren, maar een midtempo lied waarbij de zanger de lagere regionen opzoekt. Daarin is Govers minder sterk en de energie verdwijnt vluchtig.

Gedurende de set blijft de twijfel toeslaan: tussen een goed spelende band en een zanger die niet altijd weet te boeien. Dat is jammer, omdat de nummers zeker goed in het gehoor liggen.

Neem de openingstrack van het nieuwe album ‘The history of Light’ wat uitgesponnen begint en al snel omslaat in een pittige rocksong, met aanstekelijke gitaar riffs. Al met al is er zeker potentie om zich verder te ontwikkelen.

Bij Serena Pryne & The Mandevilles staat er een totaal andere band op het podium; vol energie, charisma en bovenal kracht. Het is duidelijk drukker vooraan en wanneer ‘Into The Wild’ begint, word je meteen omver geblazen. De aanstekelijke rock melodie, gierende gitaren en wat hese stem van Serena Pryne zijn alle ingrediënten voor een opzwepende song, die goed meezingbaar is.

De performance van Serena maakt van begin tot eind een verpletterende indruk, ze geeft tweehonderd procent en nog wat meer. Gedurende de hele avond staat ze geen seconde stil, interactie zoekend met de zaal.

Met af en toe een lachje naar haar bandleden. Gekleed in een T-Rex shirt, inclusief vele kettingen, lijkt ze weggelopen uit de jaren zestig.

Eind maart komt het debuut album ‘Goodnight Golden Sun’ uit en deze avond is een mooi voorproefje. Oud en jong in de zaal, voelen zich aangetrokken tot de unieke mix van rock, blues en zelfs folk.

“Ik heb vorige maand een nieuw liefdje gemaakt dat ik wil spelen” kondigt de zangers aan. ‘Worst Damn Thing’ heeft de rauwheid van Janis Joplin, en de gierende gitaren van The Doors; sleazy, vet en door alles heen snerpend.

Toch blijft de melodie aanstekelijk en zelfs vrolijk. Dat terwijl de teksten vaak over pijn gaan, recht voor zijn raap.

Iedere toon wordt met kracht de zaal in geslingerd, Serena Pryne zingt zuiver en zonder te overschreeuwen; geen aangeleerd trucje, zoals bij veel zangeressen. Dat maakt haar uniek en des te interessanter.

De band staat al een huis en de backing vocals van alle bandleden (zelfs de drummer) maken de show dynamisch. Een akoestische gitaar wordt erbij gehaald op ‘Stay.’ Pryne bundelt alle energie in de hoge uithalen, moeiteloos in één adem de versnelling inzettend: rauw, gebogen over de microfoon met de haren wapperend.

De single ‘heaven on the highway’  krijgt live een krachtige nasmaak, met name door de inzet van alle bandleden: ze houden allemaal weinig energie over. Al snel parelt er zweet op ieders hoofd. Met een basloopje wat je doet meedeinen, een gitaarsolo die de adrenaline opborrelt: oude tijden herleven, je waant je zeker op Woodstock.

De band heeft een lange dag achter de rug, in de ochtend speelden ze op 3FM bij Giel Beelen. Vanavond wordt de cover ‘Born To Die’ nog een keer gespeeld, die zeker niet onder doet aan het origineel. Er ontstaat een wedloop tussen de snelle gitaren en de opzwepende drum en weer tilt Serena Pryne alles naar een hoger niveau; gevoelig, sterk en opgaand in de melodie.

Dan wordt het gaspedaal nog verder ingedrukt met ‘Old Soul’ en afsluiter ‘Whiskey Town’ is de climax van de avond, waar de band alles uit de kast haalt. Serena roept iedereen op om mee te zingen, en dat gebeurd wat timide. De toegift ‘Going Down’ is puur genieten. Deze band is de belofte voor te toekomst: energiek en vol bezieling, wat een zangeres!

This slideshow requires JavaScript.