Archive
Epica – grotesque Retrospect marks ten years with grandeur
text and photo’s: Rayann Elzein
World famous Dutch symphonic metal band Epica celebrates their tenth anniversary on this 23 March 2013. For the occasion, the seventy-piece Hungarian Extended Remenyi Ede Chamber Orchestra and the Choir of Miskolc National Theatre is accompanying the band on stage.
It is the same orchestra and choir with whom Epica recorded their live album ‘The Classical Conspiracy’ in 2009. The concert takes place in front of a sold out 4,500 people in the Eindhoven Klokgebouw in the Netherlands.
Besides the Retrospect show, it is possible for fans to be involved. For the first time there is an online streaming: Retrostream is broadcasted in HD for many international fans.
Prior to the show, some videos of congratulations are shown on a white curtain that is hiding the stage. One can for example see Doro Pesch, Amaranthe and ex Epica band members congratulate the band for this anniversary.
The band lead by singer Simone Simons performs a three-hour set, which is much longer than the average concerts of this Dutch pride.
The set is well balanced between all of Epica’s albums and includes some breaks by the orchestra, like the ‘The Imperial March’ (Starwars) or a medley of different songs by Epica.
It is ‘the most ambitious project to date’ as announced in advance and that comes with high expectations. Besides the quality of the music and in a different setting, the band well thought- out every second.
That pays of during the set. It is a grande finale of ten years, filled with guest performances and a ‘time-travel’ in their history. Also taking care of the entourage and fairytale alike the front lady opens the show wearing a black cloak.
Epica is also joined twice on stage by Floor Jansen. The first appearance is to perform, together with Simone and just the orchestra, a cover of 18th century Pergolesi’s ‘Stabat Mater Dolorosa’.
The second time is to perform the uptempo song ‘Sancta Terra’. The two women show a great complicity and complementarity on stage.
It is also not possible to celebrate Epica’s anniversary without the participation of the band members that were present at the very beginning of the adventure.
Guitarist Ad Sluijter, bass player Yves Huts and Jeroen Simons on drums join Simone, Mark Jansen, and Coen Janssen on stage, like in the good old times, for the song ‘Quietus’.
The show alternates heavy songs with quieter moments, and all sorts of fireworks and flames projections participate to creating an unforgettable anniversary for all the fans.
According to Mark Jansen’s words “the fans come from about fifty countries this night” and a packed, sweaty Klokgebouw is the prove of that.
Epica presents a fairytalealike, bombastic anniversary with grandeur and style. It contains everything the fans wish for, even acrobatic stunts and (traditional) uncovered chests from the men at the end. In those ten years Epica is grown into a mature band that is ready for a fortunated future.
The show will be released as a DVD and let’s hope in a HD Bluray.
thank word to: Epica, management and fans
Miss Montreal – brengt palet aan emoties in Heerlen
tekst: Christianne Ridderbeekx
foto’s: TwinFlame Photography
Het concert van Miss Montreal, de formatie rond zangeres Sanne Hans, vindt plaats in Heerlen op een koude lenteavond in maart. De Rabozaal van het Parkstad Theater te Heerlen loopt gelukkig al snel vol.
Alle bezoekers kunnen een Theater Magazine meenemen, samengesteld door Sanne en haar band. Een leuk detail: het contact met de bandleden ontstond tijdens de opleiding aan de Popacademie te Enschede.
Toen beloofde Sanne Hans deze heren dat als ze ooit door zou breken, zij in haar band zouden spelen. Die belofte is ze zeker nagekomen.
Haar band bestaat uit toetsenist Peter Hendriks, basgitarist Kobus Groen, drummer Thijs Rensink, gitarist Michi Schwiemann. De “papa” van de band, Tourmanager Harold Gerritsen, regelt het hele reilen en zeilen rondom de Miss Montreal.
Al deze mensen werken en spelen samen met Sanne (officieel heet ze Roos-Anne Hans), en dat doen ze goed. Al snel tijdens het optreden blijkt dat de band zeer goed op elkaar ingespeeld is, op alle vlakken.
Dat mag dat ook wel naar intens touren. Muzikaal steekt het perfect in elkaar, voeg daarbij veel humor, emotie en teamwork.
Door de verhalen die Miss Montreal met het publiek deel, zo tussen de nummers door, leert de zaal haar persoonlijkheid kennen en blijft het een uniek optreden. Zo komt de luisteraar meer te weten over har muzikale reis.
Bijvoorbeeld dat ze haar studententijd niet al te serieus nam, omdat bier drinken het vaak won van studeren. Ook dat de zangeres per abuis op een mogelijkheid stuitte om mee te werken aan een televisiereclame voor Slankie (bekend kaasmerk). Hoe ze daar aan mee werkte en het balletje ging rollen; van TV Oost naar Giel Beelen en De Wereld Draait Door.
En toen was er zomaar een platencontract. Zo spontaan als ze zelf is, brak ze ook door bij het grote publiek. Met de zelfde charme weet ze Heerlen met gemak te bespelen.
Zo onthult ze openhartig dat muziek in haar bloed zit: haar ouders speelden en zongen in een Ierse folkband genaamd Street Scandal. Als kind stond Sanne dan al bewonderend toe te kijken als haar moeder zong.
De inspiratie voor haar eigen nummers, haalde ze uit muziek van onder andere Nirvana, No Doubt en K’s Choice.
Het optreden van Miss Montreal neemt het publiek mee, van lachen naar dansen en meezingen (voor zover de stoelen van de theaterzaal het toelaten) tot stil zitten en ademloos genieten. Een palet aan emoties komt voorbij
Op het eerste nummer “Te Lief” begint Sanne Hans alleen op haar harp. De zaal is meteen stil, haar stem klinkt helder met een rauw randje. In de volgende nummers bouwt haar band de dynamiek verder op: elk nummer komt er een bandlid bij.
De passie voor muziek spat van deze show af, afgewisseld door anekdotes over gedumpt worden en de tijd op de Popacademie. Over een ingebouwde biertap in de piano, waar ook daadwerkelijk biertjes uit getapt werden.
Met de nieuwe theaterversie van de hit ”Swing the Night Away” komt het publiek na de pauze al gauw weer op gang. Tijdens het begin van het nummer “Home” krijgt de band even de slappe lach, veroorzaakt door Sanne’s poging om haar drummer (die voor het eerst staat te zingen) gerust te stellen,
Die poging mislukt jammerlijk, maar desondanks klonk de zang wel goed en ontstond er een mooi stukje improvisatie in Heerlen.
De uitstraling van Miss Montreal is net zoals zij is; onschuldig, nuchter, vrouwelijk, maar ook stoer. Een lief jurkje met stoere kisten erbij en een tatoeage op de kuit. Tijdens de ruigere nummers gaat Sanne volledig los en headbangt er lustig op los.
Dan brengt Sanne Hans een lied voor een vriend, die veel te vroeg gestorven is en het nummer schreef. Ze brengt het geheel zonder geluidsinstallatie of enige microfoon ten gehore. Dat maakt de theater setting nog extra speciaal.
De zaal krijgt nu echt te horen hoe goed ze bij stem is. Met haar vocale bereik en de rauwe emotie in de stem, weet ze bij menige bezoeker kippenvel te bezorgen.
Tegenover haar publiek is Sane Hanseen open boek; van angsten over verliefdheid en relaties, gescheiden ouders, moeite hebben om mensen te vertrouwen en veel herkenbare zaken. Het toont een menselijke kant en zo komt de band nog dichterbij.
Ze betrekt het publiek bij haar persoonlijke verhaal, wat een extra dimensie geeft aan haar muziek. De diversiteit in songs zorgt ervoor dat het publiek zich geen moment verveelt. Het is duidelijk, Miss Montreal maakt met haar band een hoop los!
Cortonville – Demodock finale gewonnen door Eisenhower
tekst en foto’s: Sabrina Smit
Cortonville is het online platform van muzikant en DJ Eric Corton. Zo is hij is altijd op zoek naar nieuwe muzikale talenten. Demodock geeft talenten de kans om van zich te laten horen. Bezoekers konden een keuze maken uit diverse genres en stijlen. Uiteindelijk zijn er vier finalisten gekozen, die zich in het Patronaat te Haarlem presenteren: Model Depose, Andy, Eisenhouwer en Freestroke, die iedere vier nummers spelen.
Het Groningse Model Depose mag de spits afbijten. Vol energie en verve worden de nummers gespeeld. Ook is er veel interactie met het publiek. Leuk detail; een grote groep bezoekers zijn met een touringcar uit Groningen gekomen. De band heeft raakvlakken met The Cure en de Editors, toch brengen ze een eigen geluid. Zanger Roeland klinkt helder en ze zijn zeker een goede kanshebber om de avond te winnen.
Totaal anders is de lieflijke Andy uit Amsterdam, met poppy singer-songwriter nummers. Qua compositie en opbouw steken de liedjes goed in elkaar. Haar lach is ontwapenend en ze steelt als snel je hart. Ze bespeelt haar toetsen op een energieke manier en heeft ook tijd om haar gevoelige stem te tonen. De djembé van Vernon is een mooie aanvulling. Wanneer ze niet alleen met Roland (toetsen) speelt maar ook met Boss (loopstation) wordt het allemaal nog aangenamer. Lekker opzwepend en vol van geluid. Deze zangeres heeft absoluut talent.
Ook afkomstig uit Groningen is Eisenhower, die stevige rock brengt. Alle vier de liedjes zijn anders van opbouw en uitvoering. De gitarist van deze band beheerst verschillende stijlen en dat maakt het divers. De band rockt niet alleen, maar beweegt ook goed over het podium. De bassist brengt met zijn uitstekende spel de boel tot bedaren, omdat hij echt het boegbeeld is. Eisenhower is bedreven om het publiek naar hun hand te zetten, wederom een goede kanshebber.
Freestroke uit Weert laat zich van een sympathieke kant zien. Rustig en bedaard spelen de heren hun rockmuziek waarbij mooie tempowisselingen en breaks elkaar opvolgen. Lekkere meezingers met aanstekelijke teksten. Ik heb eigenlijk niks op te merken over deze band, behalve dat ik het jammer vind dat er weinig interactie met de zaal is.
Tijdens het beraadslagen van de jury, maakt Vanderbuyst zijn entree. Stevige heavyrock doen de jaren zeventig herleven, met een verrassend modern randje. Ze zijn meesterlijk in het bespelen van het publiek, waardoor er veel dynamiek ontstaat. Overduidelijk is dat deze band zijn sporen wel verdiend heeft. Een prettige manier om het jury oordeel af te wachten.
Volgens Eric Corton zijn er geen verliezers en alleen winnaars te noemen. Eisenhower wordt als winner uitgeroepen van deze Demodock. Er is zeker nog wat aan te scherpen en daar zullen de prijzen behulpzaam bij zijn. De band mag een CD opnemen in de befaamde Wisseloord Studio’s. De band coaching en ondersteuning komt vanuit Cortonville. Ook mogen ze een jaar lang rijden in een auto van Pietersen uit Rotterdam (een Chevy Van).
Komatsu – pakt Eindhoven bij de keel tijdens cd presentatie
tekst en foto’s: Sandra D.
Waar anders dan in thuisstad Eindhoven kan de stonerrockformatie Komatsu haar eerste album presenteren? Op zondag 24 februari kleurt de Brabantse rockhoofdstad wit en is er in de binnenstad amper een hond op straat te bekennen. Daarentegen is het in café Altstadt aan het einde van de middag warm, zompig en druk.
Sludge- en stonerminnende rockers trotseerden de sneeuw om erbij te kunnen zijn. Bij dé release party van “Manu Armata.” Dat de heren en dame van Komatsu gewapend met hun instrumenten ten strijde trekken, zal het publiek vandaag weten ook.
‘Support your local scene’ dachten de muzikanten vast, zelf afkomstig uit bands als SQY, Repomen en The Goods en daarmee deze contreien geen onbekenden. Aan het Eindhovense Kaligoh de eer de late middag af te trappen. De band omschrijft zichzelf als ‘Kaligoh arises from the misty forest to spread their doom sludge black psychedelic metal’ en dat dekt best behoorlijk de lading. Stevige gitaren en dreunend drumwerk en bonkende baslijnen denderen de Altstadt door.
Na deze opwarmer nemen de bandleden van Komatsu de microfoon over voor een ‘officieel’ momentje. De eerste elpee, jawel écht vinyl, een langgekoesterde wens van de bandleden,uitgereikt aan producer van “Manu Armata” Theo van Eenbergen. Niet de minste: Theo werkte onder meer voor bands als Sonic Youth, Tool, Red Hot Chilli Peppers en Iggy Pop. Daarna worden fotografe Saskia Kropff-Vervoelen en ontwerper Igor van Vijfeyken bedankt. Die laatste nam het logo van de band onder handen en tekende voor het smoelwerk van het album. Daarnaast zijn er woorden van dank voor de partners van de bandleden en de support van vrienden. Komatsu houdt het gelukkig kort en krachtig.
Tweede band van vandaag is Brassum. Spierballenrockgeweld uit de Kempen. Letterlijk, want al bij het tweede, of was het nu het derde nummer, jaagt de drummer zijn sticks door de snare drum. Dit tijdelijk oponthoud wordt gecompenseerd door de ADHD-frontman die er al luchtgitaar spelend zijn eigen feestje van maakt. Overtuigen doen ze de aanwezigen niet, maar het bier vloeit rijkelijk en dat is ook mooi.
Dan is het tijd en krijgt het publiek waar het al die tijd reikhalzend naar uitkeek: Komatsu. Tevens de titel van het openingsnummer. Vlammend gaan ze start. Een bonk zware metalen wordt afgeschoten en slaat in als een meteoriet. Maar met minder slachtoffers en met meer gejuich onthaald. De toon is gezet.
Het tweede nummer ‘A New Low’, tevens het openingsnummer van het album, wordt gevolgd door ‘Fasten Your Belts’. Goed advies, want nu gaat Komatsu full speed bulldozerend door. De baslijnen van Martijn Mansvelders zorgen welhaast voor seismografische activiteiten rondom Eindhoven.
Het vierde nummer van deze set, ‘Hail To The King’, is wel de minste te noemen van deze avond. Het zij ze vergeven. Want het volledig instrumentale ‘Too Rare To Die’, doorspekt met samples uit ‘Fear And Loathing‘ in Las Vegas is een streling voor het oor en laat overduidelijk zien dat de band beschikt over retestrakke muzikale kwaliteiten.
Tijdens dit nummer valt dan ook eindelijk de spanning van de vier bandleden af. Loos gaat vooral drumster Miriam Bekkers. Met een haast militaristische drumpartij laat zij zien dat ze ondanks gering formaat, een grote is. De nummers ‘Under Your Skin’ en ‘Beat You To The Punch’ zijn van een zelfde kracht.
Wat opvalt is dat vooral bassist Mansvelders zich erg in zijn element voelt op het podium. Zou het de ervaring van showrockband SQY zijn? ‘Gator’ wordt aangekondigd met de vraag of de aanwezigen in zijn voor wat snellers. En dat zijn ze, ‘Gator’ blaast en raast. Of de naam afkomstig is van Gator Glue, een lijmsoort die de kracht heeft van secondenlijm, weet ik niet. Snel is het wel.
‘Lean On Me’, niet de hit van Bill Withers, biedt ruimte om even op adem te komen. Een loom nummer met zangerige gitaarsolo’s en twin-solo van Stephan Quint en Maurice Truijens gecombineerd met staccato, rauwe zang van Truijens. Op adem komen is niet van lange duur, want het ‘Kamikaze’ doet zijn titel eer aan: een regelrechte kamikazeactie van en voor de muzikanten. Van zulke nummers moet je er geen tien in je set hebben, anders kun je beter de marathon gaan lopen. Een conditie als die van Haile Gebrselassie is een vereiste, want strak en snel, dat is het.
Afsluiter van de set is ‘Blackwater’. Geen zang, slechts hummen. En dat zegt ook genoeg. De muziek spreekt voor zich. Maar de Altstadt wil nog geen genoegen nemen met veertig minuten stonerrock. Ze wil meer en hard ook. Komatsu speelt nog ‘July’ en ‘Motherload’.
Conclusie: een optreden van Komatsu doet de grondvesten schudden en boeit van begin tot eind. Geen enkel moment en geen enkel nummer is voorspelbaar. Voor de geoefende luisteraar is het waar een oorgasme. De band speelt en experimenteert met ritmes, climaxen en prikkelende plotwendingen. Het album “Manu Armata” staat als een huis. Pas bij een live optreden pakt Komatsu je echt bij de strot, om niet meer los te laten.
Tourdata en informatie: http://www.komatsurock.com
De Vrienden van Amstel LIVE! – jubileum spant de kroon met hartverwarmende duetten in de grootste kroeg van het land
tekst: Silvia Deurwaarder
foto’s: Monica Duffels
De jubileumshow van De Vrienden van Amstel LIVE! stijgt letterlijk naar grote hoogte. Vijftien jaar wordt gemarkeerd met acht shows en een record van ruim honderdduizend bezoekers in Ahoy, Rotterdam.
Nooit eerder zijn er zoveel artiesten samen gebracht, waarvan velen onaangekondigd. Een extra lange show vol spektakel, maar bovenal met sterke duetten. Te beginnen bij Nederpop koning Marco Borsato, die ieder jaar gevraagd is en dit keer geen overvolle agenda heeft.
Het toepasselijke ‘Binnen’ wordt ingeluid met een compilatie aan videobeelden; honderd artiesten hebben bijgedragen aan een ijzersterke formule, die met ieder jaar de grenzen van de techniek opzoekt.
De spanning stijgt in een overvol Ahoy, wanneer het doek valt en in goudkleur de Amstel fabriek wordt onthuld: een imponerend podium doorlopend naar het midden, een enorme bierbrouwerij met koperen ketel en videoschermen.
Al snel wordt Marco Borsato geflankeerd door de onderkoning Paskal Jakobsen, die bij de eerste editie ook al meedeed. Beiden synchroon bewegend en al lachend een vriendschap smedend. Knaller is de luchtacrobatiek: vier dansers hangend aan doeken in de nok.
Het geluid is oorverdovend, de videobeelden kleurrijk en spectaculair, maar het draait toch om de diverse podia. Het is omdraaien voor Nick en Simon, die in een intieme setting met ‘Rosanne’ de zaal laat meezingen.
Na zo’n grootse aftrap is het feest begonnen en gastheer Xander de Buisonjé komt met een cryptische onthulling: “er is een nieuw onderdeel toegevoegd.” Nieuw talent krijgt een plaats, zo maakt Nielson zijn entree.
Ook Gers Pardoel al rappend met Simon Keizer en Jeroen van Koningsbrugge: een sterkte interactie in het midden. Op zijn beurt zingt Pardoel mee bij Rob de Nijs op ‘Banger Hart.’
Onaangekondigd staat ook Rowwen Hèze daar, die een grote groep om zich heen verzameld op ‘Bestel Mar.’ Nieuwkomer Sandra Nieuwland zingt op haar beurt samen met de gastheer van de avond.
BLØF viert een dubbel feest met zijn twintigjarig jubileum, de zaal plat spelend met ‘Hier’ en ‘Blauwe Ruis.’ Technisch hoogstandje bij ‘Alles Is Liefde’ wanneer foto’s uit het publiek geprojecteerd worden. Er ontstaat een grote dynamiek, die de hele avond zal aanhouden.
Grote indruk maakt een duet hoog op de tweede ring, die zo ook betrokken raakt bij het spektakel. Als een Shakespeareaanse balkonscène, verschijnt aan de ene kant Dinand Woesthoff van Kane tussen het publiek. Aan de andere kant zet Ilse de Lange ‘Miracle’ in, een prachtige samenzang op afstand en Ahoy is voor het eerst echt stil.
Een groter contrast is niet denkbaar, wanneer Di-Rect een hommage brengt aan The Rolling Stones, inclusief bijpassende Outfits. Een voorproefje van De Helden van Amstel LIVE! http://www.heldenvanamstel.nl.
Roel van Velzen brengt al rennend over de bühne, energiek ‘Rush Of Life’ en al keuvelend toont hij de grote verrassing van de avond: een ronde pianobar die de lucht in gaat (inclusief bierhouders). Met hem gaan ook Marco Borsato, Jeroen van Koningsbrugge en Paskal Jakobsen de lucht in.
Borsato neemt ‘ Kronenburger Park’ van Frank Boeijen voor zijn rekening, met een mooie harmonie tussen alle vier de zangers. Voordat Jeroen van Koningsbrugge ‘Suzanne’ inzet, vliegt de pianobar nog hoger boven het publiek. Een geschrokken Jakobsen (die hoogtevrees heeft) laat bijna zijn microfoon vallen.
Met beide benen op de grond met De Dijk, die in duet gaan met Acda en De Munnik. Opgevolgd door Ilse DeLange, die met haar band ‘The Great Escape’ en ‘Next To Me’ vol verve brengt.
Het elektronische, uptempo versie van ‘I’m Not So Tough’ die indruk maakt. Hier staat de diva van de avond bijgestaan door Marcel Veenendaal van Di-rect.
Onverwacht is het omdraaien voor BLØF, die nog een keer terugkomt met ‘Zo Stil’ wat menigeen kippenvel bezorgd. Met Marco Borsato in de gelederen wordt ‘Harder Dan Ik Hebben Kan’ vol kracht gebracht.
De reeks van duetten wordt afgesloten met Acda en De Munnink in samenzang met Nick en Simon op ‘Het Regent Zonnestralen.’ Zoals bekend hebben de duo’s zich opgesplitst en ieder een nummer opgenomen.
Nick Schilder en Thomas Acda ‘Sterker Dan Ooit’ met begeleiding van de anderen (inclusief Simon op tamboerijn). Dan wordt de microfoon overgedragen aan Simon Keizer en Paul De Munnik op ‘Kijk Me Na.’
De harmonieën zijn betoverend. Het lijkt alsof dit kwartet dagelijks samen zingt, van kleine handgebaren tot een lach over en weer.
De grande finale van het jubileum is in handen van Marco Borsato, die ‘Magarida’ nu zelf zingt: in 2011 bracht Laura Jansen met Acda en De Munnik een hommage. Simon Keizer komt nog een keer langs, maar het is de solo performance op ‘Rood’ die de avond omlijst.
Borsato is energiek, oprecht in zijn emoties en dat maakt de zaal uitzinnig. Het vraagt om meer, maar het doekt valt dan toch echt. Een waardige avond, die de groei van dit evenement bestempeld.
De Vrienden van Amstel LIVE! op 22, 23, 24 en 25 januari 2014 is in de verkoop via http://www.amstel.nl/
De Helden van Amstel LIVE! op 6 april in Alkmaar, 7 september in Groningen en 19 oktober in Utrecht. De kaartverkoop is gestart via: http://www.heldenvanamstel.nl
Stream of Passion – wederzijds respect tijdens een bijzondere jaarafsluiting in Tivoli
tekst: Gerianne Meijer
foto’s: Monica Duffels
De Nederlandse symfonische metalband Stream of Passion heeft een druk jaar gehad: door Europa reizend als voorprogramma van Epica en begonnen met het schrijven van een nieuw album.
Vlak voor de jaarwisseling heeft de band nog wat in petto: een speciale eindejaarsshow in Tivoli De Helling. Officieel genaamd ‘A winter evening with Stream of Passion, part 2’ belooft het, net als vorig jaar, een bijzondere avond te worden vol gastmuzikanten en verrassende nummers.
Nadat de deuren geopend zijn stroomt de zaal gestaag vol met een divers publiek. Als de band (pas) om negen uur start, staat iedereen hutje mutje. Geen wonder, want het optreden is uitverkocht. Toetsenist Jeffrey Revet mag de avond openen en wordt snel aangevuld door de rest van de band die ‘Spellbound’ inzet.
De eerste gastmuzikant is meteen al zichtbaar: Ben Mathot (Ayreon) die met zijn viool de band extra ondersteunt. Zijn viool is goed te horen, maar de bas lijkt in eerste instantie erg te overheersen. Het applaus is nog wat matig, maar frontvrouw Marcela Bovio weet bij het oudgediende ‘Passion’ wel het publiek op te zwepen.
Haar perfecte hoge stem en de subtiele bewegingen lijken te betoveren. Na afloop is het publiek dan ook enthousiaster. Ook bassist Johan van Stratum ademt muzikaliteit met zijn performance en expressie, wat prachtig is om te zien.
Het rustige ‘When You Hurt Me The Most’ is een van de emotionele hoogtepunten van de avond. Het nummer laat zien hoe goed Bovio emotie kan overbrengen in zowel stem als uitstraling en het publiek kijkt geboeid toe.
Marcela kondigt vervolgens aan dat het volgende nummer ‘Out In The Real World’ een verzoekje is van een fan. Gedurende de avond volgt er nog een verzoek. Het is erg mooi om te zien hoe dicht de band bij haar fans staat.
Het is duidelijk te merken dat de band de steun van de fans erg waardeert en zo ontstaat een sfeer van wederzijds respect die gedurende de avond alleen maar groeit.
De eerste cover van de avond is er een die de band vaak speelt, namelijk ‘Street Spirit’ van Radiohead. De band heeft het nummer prachtig naar eigen hand gezet en het is duidelijk een favoriet van zowel band als de muzikanten.
Marcela’s hoge uithalen blijven verbazen en de blauwe laserlichten geven een donkere sfeer die goed past bij dit zwaarmoedige nummer. Tegen het eind gaat gitarist Eric Hazebroek helemaal los door zijn gitaar in zijn nek te gooien. Het is lastig voor te stellen dat dit nummer ooit uit de setlist zal verdwijnen.
Dat het volgende nummer bijzonder wordt, blijkt wel als Marcela Bovio haar korset afdoet om zodoende zo goed mogelijk te kunnen ademen. Stream of Passion wil wat klassieks laten zien en doet dat in de vorm van ‘Summertime’ van George Gershwin.
Het siert de zangeres enorm dat ze ter plekke op het podium nog even opwarmt. De aria wordt vervolgens prachtig vertolkt en het publiek luistert muisstil om bij het eind meteen in applaus uit te barsten.
Helaas krijgen we hierna te horen dat een van de gastmuzikanten, Daniël de Jongh van Textures deze avond niet aanwezig kan zijn vanwege een auto-ongeluk. Na ons ervan verzekerd te hebben dat hij wel in orde is, zetten ze alsnog ‘Awake’ in.
Het nummer van bovengenoemde band komt goed naar voren en wordt rustig gehouden door de viool van Ben en de akoestische gitaar van Eric. De stem van Marcela past ook in deze andere stijl goed en deze vertolking maakt me nieuwsgierig naar het origineel.
‘All I Know’ wordt vervolgens ondersteund door Marjan Welman, de zangeres van Autumn. Haar tweede stem voegt nog meer emotie toe aan het nummer, maar het lijkt ingekort. Dat had best langer mogen duren!
Met ‘My Curse’ wordt een gloednieuw nummer gespeeld. Het lijkt een typisch Stream of Passion nummer met een begin vol gitaar, bas en stevige drums van Martijn Peters en schone vocalen er overheen gelegd. Het refrein is pakkend en er is genoeg ruimte om het publiek op te zwepen. De band lijkt hierin duidelijk plezier te hebben en dat belooft wat voor het nieuwe album.
Bij ‘Calliopea’ en cover ‘When The Levee Breaks’ mag Marjan het podium weer delen met deze energieke band. Het laatsgenoemde nummer is geschreven door Kansas Joe McCoy en Memphis Minnie, maar is gecoverd door Led Zeppelin. Het nummer wordt opgedragen aan iedereen die altijd ver reist om de band te zien en dat valt goed bij de zaal.
Ook op het podium straalt het plezier van alle leden af. Beide zangeressen laten hun vocale kracht zien in uithalen en de knuffel tussen de dames op het eind bezegelt een leuk gastoptreden.
Helaas is Jelle Schrooten van Face Tomorrow minder goed voorbereid. Hij maakt af en toe gebruik van een spiekbriefje en zijn optreden komt wat introvert over. Het publiek slikt de interessante vertolking van ‘New Born’ van Muse als zoete koek en het moet gezegd dat met Marcela op de achtergrondzang dit best een bijzonder geheel is. ‘Deceiver’ brengt hij met passie, maar toch komt het niet goed van de grond.
‘My Leader’ is daarentegen een van de krakers van de avond. Als Charlotte Wessels van Delain voor dit nummer het podium betreedt stijgt er flink gejuich op. De zangeres doet haar best en haar contrasterende stem werkt wel samen met die van Bovio, maar ze haalt haar kracht niet. De rest van de band kolkt energiek om de twee zangeressen heen en zo wordt dit een geslaagde vertolking.
Als vervolgens Damian Wilson (Ayreon, Maiden United) opkomt krijgt hij het grootste applaus van alle gastmuzikanten. Dit is niet verwonderlijk, want de innemende man heeft een charmante verschijning op het podium en kletst vrolijk de overgang aan elkaar.
Hij mag vervolgens zijn eigen ‘When I Leave This Land’ ten gehore brengen. Dit doet hij netjes en de band laat hem een beetje de show stelen. Marcala, die de achtergrondvocalen verzorgt, straalt en zingt zelfs mee als de microfoon niet aan haar mond staat.
Met de Iron Maiden cover ‘The Trooper’ gaat ‘de Damian Wilson show’ nog even door, maar het moet gezegd: hij beschikt over een geweldige stem. Het publiek vind het geweldig en er gaan veel handen omhoog.
Met de Ayreon cover ‘Into the Black Hole’ komt Charlotte Wessels het feestje compleet maken. Wederom verzorgt Damian de hoofdvocalen, maar er is hier ook genoeg ruimte voor de twee dames. Marcela kan haar viool ook nog even laten gelden en ook gitarist Stephan Schultz krijgt zijn moment in de spotlights.
Voordat afsluiter ‘In The End’ gestart wordt, volgen een hoop bedankjes van Marcela aan de band, crew en fans. Het melodische nummer laat nog een keer de typische energie van de band zien en het publiek doet enthousiast mee.
Als voor de buiging alle gastmuzikanten nogmaals terugkomen ontstaat een onvoorziene situatie: Damian krijgt Charlotte zover dat ze gaan stage-diven en de dame en heer gooien zich met succes in het publiek!
Het gebaar staat haast symbool voor deze avond: Stream of Passion weet dat hun fans ze altijd zullen ‘vangen’ als dat nodig is en hebben daarom door middel van deze show een mooi bedankje gecreëerd. Deze band verdient respect en heeft dat gekregen door middel van een uitverkochte zaal. Vervolgens hebben ze dit respect teruggegeven aan de fans dooreen memorabele show te geven. Tot volgend jaar!
Evergrey en Iced Earth – metal package aan de Maas
tekst: Stefan Peters
foto’s: Andrea Beckers
De Rotterdamse Maassilo, niet de eerste plaats waar je aan denkt bij het woord metal. De oude opslagplaats op Zuid, waar de ooit zo populaire discotheek ‘Now N Wow’ een doorstart probeerde te maken, wat uitmondde tot een deceptie.
Tegenwoordig zijn het vooral hiphop- en dancefeesten die in dit karakteristieke pand gehouden worden. Af en toe is het tijd voor een potje metal aan de Maas. Een schande dat deze muziekstroming zo weinig voet aan de grond krijgt in één van de grootste steden van het land.
Vanavond mogen onder andere Evergrey en Iced Earth aantreden om in de naam van metal Rotterdam te veroveren. Is de Maasslio hier een geschikte locatie voor? Ja en nee. Ja, omdat het industriële interieur iets stoers en onoverwinnelijks uitstraalt wat synoniem is aan beide bands. Nee, omdat het geluid hier verre van ideaal is.
Zo is bij Evergrey de stem van frontman Tom Englund amper te horen, zodra er ook maar een beetje muzikaal geweld losbarst. In veel gevallen zou dit een totale dooddoener zijn voor een optreden, maar de energie, het enthousiasme en de bekwaamheid die deze vijf muzikanten uit Zweden redden de avond.
Tussen de nummers door worden er plectrums uitgedeeld aan de mensen in het publiek, die lijken op te gaan in de muziek. Zij kennen de teksten van de nummers waarschijnlijk wel uit hun hoofd en het matige geluid valt in het niet bij de intieme show die ze er voor terug krijgen.
Wat ook opvalt aan de band is dat ze goed op elkaar zijn ingespeeld en veel interactie tonen. Op een gegeven moment wordt er speels over en weer gegooid met lege flesjes water.
Met een geïnspireerde versie van “A Touch Of Blessing” neemt Evergrey met een lach afscheid van het publiek.
Na een korte ombouw is het tijd voor Iced Earth. Met een goed applaus worden de Amerikanen welkom geheten. Wat bij de eerste noot opvalt is dat het geluid vele malen harder is dan bij de voorgaande band. Betekent dit dat zanger Stu Block net zoals Tom Englund moeilijk boven het geluid uitkomt?
Nee. Deze man heeft daar waarschijnlijk niet eens een microfoon voor nodig. Wat een stem, wat een beest. De nadruk ligt uiteraard op het meest recente werk ‘Dystopia‘. Ook het enige album tot nu toe ingezongen door Stu Block.
Ook de oude nummers zet hij lekker naar zijn hand, wat al meteen duidelijk wordt tijdens “Burning Times” waar hij geen noot verkeerd raakt.
Voordat de band de klassieker “I Died For You” wordt ingezet, vertelt Stu dat dit nummer voor hem een emotionele lading met zich meebrengt. Toen hij het inspeelde, pleegde een goede vriend zelfmoord. De vriend zou vandaag jarig zijn. Wat volgt is een emotionele uitvoering, waarbij Stu de pijn overdraagt en deze doet meevoelen.
Zo goed als de zanger te horen is, zo slecht zijn de solo’s van Troy Steele uit de muur van geluid te onderscheiden. Echt een gemis, want op plaat komt hij zeer virtuoos over.
Er moet ook nog een woord gewijd worden aan de verborgen ster van Iced Earth: diep verborgen achter zijn drumkit steelt Brent Smedley toch echt de show.
Voordat Iced Earth afscheid neemt, komt bandleider Jon Schaffer aan het woord. Hij zegt dat er snel gewerkt wordt aan een nieuw album en belooft dat de komende drie jaar, de mooiste jaren gaan worden die fans ooit gekend hebben. “Watching Over You” wordt gespeeld en met een applaus, grootser dan bij de entree, wordt er afscheid genomen van de Amerikanen.
Fotoverslag beide bands:
Epica en Stream Of Passion – geluid bederft kwaliteit optreden in Lille
tekst: Tom van den Broek
foto: Stéphane Odent
Een blauwe zaterdagavond in Noord-Frankrijk. Het is frisjes, maar het regent niet. De stad baadt in haar feeërieke kerstverlichting en straalt gezelligheid uit.
Even buiten het centrum van Lille ligt concertzaal Le Splendid. Hier zal het vanavond gebeuren: het eerste echte concert van Epica na hun Noord-Amerikaanse tournee.
Als opwarmer is de Nederlandse band Stream of Passion mee. Deze band werd in 2005 opgericht door Arjen Lucassen samen met frontvrouw Marcela Bovio. Ondertussen staat de band op eigen benen, met drie albums verder en klaar om Rijsel een staaltje van hun kunnen te tonen.
De roodharige zangeres Marcela is een indrukwekkende verschijning met een prachtige stem en weet bovendien de zaal te charmeren door ze in het Frans toe te spreken.
De eerste nummers “Lost”, “Passion” en “Collide” zijn allemaal vrij traag en het is alsof er twee melodielijnen in zitten: de muziek volgt één beweging en de stem een andere. Dit is vrij progressief, maar persoonlijk wordt het algauw wat veel van hetzelfde ondanks het loepzuivere geluid.
Van het vierde nummer ‘The Scarlet Mark” is recent een video van gemaakt. Bij “My Leader” begint de verveling weg te ebben en bij het bekende “Out In the Real World” hebben ze mij beet. De man achter de knoppen heeft er ook duidelijk plezier in en springt geestdriftig in het rond. “In The End”, “Street Spirit” en “This Endless Night” maken de set compleet.
Mijn eerste kennismaking met Epica was drie jaar geleden op Raismesfest, een klein festival in de buurt van Valenciennes. Toen speelde het geheel zich af in open lucht, was het ijskoud in september, en kwam er een grote show met heel veel vuurwerk aan te pas.
De nadruk lag toen meer op het spektakel en te weinig op de muziek. Ik ben dus benieuwd of groei heeft plaatsgevonden en of een optreden in een zaal verschil zou maken.
De sinds dan uitgebrachte albums zijn in elk geval veelbelovend, vooral het dit jaar verschenen ‘Requiem For The Indifferent‘. De verwachtingen zijn hoog gespannen en de omstandigheden zijn goed. De zaal lijkt over een goede akoestiek te beschikken en het publiek is helemaal opgewarmd.
Zoals verwacht is “Karma” het intro, gevolgd door een stevige verwelkoming bij “Monopoly On Truth”, gevolgd door “Sensorium” en “Unleashed”. De band heeft er zin in, zoveel is duidelijk én het publiek ook. De vonken spatten van het podium.
Maar het lijkt of er iets mis is. Simone Simons haar stem komt niet toonvast over en ik krijg de indruk dat ze niet boven de instrumenten uit komt. Ook de koorpartijen, die toch een wezenlijk deel van sommige nummers uitmaken en het geheel een eigen sfeer geven, verdrinken in de zware baspartijen.
Het volume staat een stuk hoger dan bij Stream of Passion. “Cry For The Moon” en “Sancta Terra” gaan ondanks een goede prestatie van Simone, genadeloos de afgrond in en ik haak af. Jammer, zeker wanneer je weet dat het anders kan. Luister maar naar de indrukwekkende live-registratie ‘The Classical Conspiracy’.
Simone kondigt ondertussen het jubileumconcert op 23 maart in Eindhoven aan: een niet te missen evenement, de grootste show die Epica ooit heeft gedaan en dit als intro op “The Phantom Agony”, het laatste nummer voor de toegift.
Epica zal in Eindhoven samenwerken met koor en orkest, die ook de ‘The Classical Conspiracy’ opnamen. Dat kan wel eens onvergetelijk worden!
In Rijsel trekt het publiek zich ondertussen niks aan van het geluid en zijn ze door het dolle heen. Als toegiften komen “Fools Of Damnation”, “Sorrow The Storm” en het bijna verplichte “Consign To Oblivion” voorbij. Voor mij hoeft het echter niet meer.
Ik merk op dat Marcela Bovio van Stream of Passion de zaal binnen komt en schrikt, de oren met de handen bedekt en weer de zaal uit loopt.
Dat de bar al gesloten is als we het pand verlaten, zullen we dan maar zien als een daad van genade. Volgende keer beter, wellicht in Eindhoven voor de special jubileum show.
Fotoreportage van de avond:
Beth Hart – dwingt Tivoli op de knieën met improvisatie
tekst: Silvia Deurwaarder
foto’s: Qeaux Qeaux Jones en Roelof van Hasseld
Ruim drie jaar keert Beth Hart jaarlijks terug naar Tivoli, om standaard uit te verkopen en een concert te verzorgen wat de zaal doet zinderen op de grondvesten. Deze keer is het niet anders met het nieuwe album ‘Bang Bang Boom Boom’ op zak.
Opener van de avond is Qeaux Qeaux Jones, de formatie rond zangeres Coco Jones. Sinds september is het debuutalbum ‘No Man’s Land’ uit, wat bol staat van de blues en American folk. De semi-akoestische band opent wat jazzy, allen zittend met een gitaar op schoot. De zangeres heeft een wat laag stemgeluid, wat hier en daar aan Anouk doet denken en ook de naam Amy Winehouse doemt op.
Geen slecht begin, met name omdat de band klein durft te zijn en het publiek er niet arrogant doorheen praat, zoals zo vaak gebeurd bij een support act.De set van een half uur laat een divers geluid horen, al blijft het wel wat mak en vooral de performance is vrij statisch.
De band blijft vast op de plek zitten, zonder veel aandacht aan het publiek te besteden. Coco Jones voert het woord en weet iedereen te enthousiasmeren door te zeggen dat ze zelf ook fan is van Beth Hart. Daarna volgt een vrij onverstaanbaar verhaal, wat uitmond in anekdote over de show in Paradiso een paar dagen ervoor.
De jankende gitaar solo’s in afwisseling met het rauwe randje van Coco Jones, wekt de nieuwsgierigheid. Het is jammer dat het optreden wat blijft door kabbelen, ook al gaat de zangeres letterlijk op de knieën voor het publiek.
Met het nieuwe album ‘Bang Bang Boom Boom’ breekt zangeres Beth Hart definitief met haar rock verleden en gaat meer en meer de blues kant op. Een volwassen geluid en met name nieuwe wegen worden bewandeld. Dat spreekt een ander publiek aan: het is een stuk grijzer vooraan.
Zoals het betaamt, opent Beth Hart alleen achter de piano met haar voeten meetikkend op het Perzische kleed. Het nieuwe ‘There In Your Heart’ raakt meteen. Het zuivere stemgeluid, de emotie en krachtige uithaal: het is allemaal daar wat deze zangeres zo bekend maakt en onderscheidend.
Met gitarist Jon Nichols wordt ‘Baby I Love You’ swingend, waarna de band strak in het pak verschijnt. Wat onwennig wiebelt Beth Hart op haar hakken over het podium, maar dat doet niet onder aan haar oprechte enthousiasme en energie. Iets wat minstens zo belangrijk is naast een zuiver optreden.
Als geen ander weet ze de emoties te vertolken: een gevoelige snaar te raken of juist iedereen op te zwepen, zoals op ‘Well, Well.’ De eerste helft loopt behoorlijk stoom, met een ratelende Beth die zichtbaar geniet. Zelf zegt ze het ook, maar iedereen zal het beamen: de optredens in Tivoli hebben een speciaal tintje iedere keer weer. De intimiteit en improvisatie maken het altijd weer tot een onverwacht avontuur.
Toch blijft Beth Hart op haar best alleen achter de piano, wanneer haar stem het nummer draagt. Rauw en zelfs brekend nu en dan. Dan bezorgt ze iedereen kippenvel. Op het nieuwe album staat ‘Thru The Window Of My Mind’ een prachtige ballade, die live de bluessfeer nog meer versterkt.
Halverwege wijkt Beth Hart van de setlist af, met als gevolg dat ze soms wat snel inzet of de band wat later. Het levert een spontane interactie op die haar doet hakkelen. De tweede helft is doordrenkt van de blues en soul met ‘Chocolate Jesus’ en ‘Baddest Blues.’ Af en toe zijn de drums en bas wat hard, maar de balans is beter dan een aantal voorgaande concerten van haar.
Onverwacht komt persoonlijke favoriet ‘Sky Full Of Clover’ voorbij, wat ze naar eigen zeggen al jaren niet gespeeld heft (ik heb het een keer gehoord jaren geleden in 2005). Daar herrijst Janis Joplin in alle gratie, iedereen in euforie achterlatend.
Beth Hart brengt Tivoli op de knieën, een grootse prestatie waarbij Beth Hart alles van zichzelf vraagt en met een boeiend optreden alweer naar meer doet verlangen. Wat een gratie!
Ultravox – tijdloze electropop blijft boeien in 013
tekst: Walter van de Lagemaat
foto’s: Marc de Jong
Ultravox, wie is er niet groot mee geworden? ‘The sound of the eighties’ kwam mede tot stand onder invloed van deze Schotse band, die onder meer de wereldhit ‘Vienna‘ op haar naam schreef. Midge Ure (zang, synths en gitaar), Chris Cross (synthesizer en bas), Billy Currie (synths en viool) en Warren Cann (drums) maken er in het Tilburgse 013 geen gemakzuchtig eighties-revival-avond van.
De band wisselt werk uit hun legendarische jaren tachtigperiode naadloos af met recent materiaal van de nieuwe cd ‘Briljant’. Wie alleen voor de hits kwam, had een lange avond.
‘Vernieuwende geluidsarchitecten’ werden ze aan het eind van de jaren zeventig genoemd, de elektro-popmannen van Ultravox. Dat predicaat verdienen ze inmiddels niet meer, maar het is absoluut kundig en bezield wat de ‘krasse knarren’ van Ultravox afgelopen vrijdag laat zien.
Met hun openingsnummer ‘Briljant‘, de titelsong van de nieuwe en gelijknamige cd, zet de band direct de toon: strakke synthesizer muziek. Beheerst, maar intens en minstens zo melodieus en sfeervol als de Ultravox-sound uit de jaren tachtig.
De synths en beats klinken nog net zo aanstekelijk en imponerend als voorheen. Dat combineert de typische jaren tachtig sound met een eigentijds tintje. Anders gezegd: oud en nieuw werk blijken moeiteloos hand en hand te gaan tijdens het optreden. Niet alleen muzikaal, maar ook tekstueel.
Opvallend is bijvoorbeeld de tijdloosheid van een jaren tachtig nummer zoals ‘New Europeans‘ waarin Midge Ure zingt: Full of future thoughts and thrills/his senses slip away/he’s a European legacy/a culture for today. De crisis en het pessimisme van de jaren’ 80 lijken weinig te verschillen aan onze huidige situatie.
Voor de pauze speelt Ultravox van de nieuwe Briljant-cd onder meer ‘Change‘ en ‘Rise‘, waarbij laatst genoemde song het beste uit de verf komt en direct in je hoofd blijft hangen. Hoogtepunten zijn echter toch twee oude nummers: ‘Sleepwalk ’ (volgens vele Ultravox-fans hun beste song ever) en ‘The Voice’. Bij het laatste nummer gaat het publiek voor de eerste keer op de banken. En ja, eerlijk is eerlijk, dat het hoorbare enthousiasme zolang uitblijft, heeft de band grotendeels aan zichzelf te danken.
Hoe knap en prettig de songs ook klinken, synthesizer muziek blijft altijd zijn afstandelijk karakter houden. En wanneer je, zoals de mannen van Ultravox, weinig of geen moeite doen om contact te maken met het publiek, wordt zelfs een live concert toch een beetje een tamme bedoening.
Na de pauze is er wel meer sfeer. Niet alleen tijdens de vioolsolo’s van Billy Currie, die zeker een meerwaarde zijn voor het optreden. Maar natuurlijk ook als ‘Vienna‘ klinkt, dat door het publiek wordt meegezongen. Opvallend is wel dat ‘Vienna‘ nog het meest gedateerd klinkt van alle songs die Ultravox in 013 speelt.
Jammer ook dat Midge Ure in uitgerekend die popklassieker stemtechnisch moet passen. Al moet gezegd worden dat hij in andere nummers juist wel weer overtuigt met zijn lange uithalen en afwisseling tussen de hoge en lage noten.
Het concert eindigt sterk met onder meer ‘Hymn’ uit 1982 en haalt de band alles uit de kast, hetgeen zijn weerslag heeft op het publiek dat enthousiast meeklapt en meezingt. Met ‘Dancing With Tears In Your Eyes‘ heeft de groep tenslotte een goede afsluiter. En dat is wel zo prettig. In het concert zat toch ook een aantal monotone vlakke dipjes, waardoor het voor het publiek lastig was om ‘er echt lekker in te komen’.
Als kind van de jaren tachtig, keek ik verwachtingsvol uit naar afgelopen vrijdag. Dat ik, net als de meeste bezoekers, uiteindelijk met een opgewekt gevoel de zaal verliet, kwam omdat Ultravox een overtuigde act neerzette die het geluid uit die jaren op fraaie wijze deed herleven. Het is knap dat de band ‘the sound of the eighties’ zo fris kan laten (weer)klinken.
In muzikaal opzicht zit er dus geen sleet op de band. Zeker niet als je kijkt naar de kwaliteit van de nieuwe songs. Dat is namelijk dik in orde. Ze doen het geluid van weleer herleven, maar voegen ook iets toe aan alles wat Ultravox heeft gemaakt. Het was dus meer dan nostalgie alleen wat Ultravox liet zien in 013, tijdens het enige optreden in Nederland van hun Briljant-tour.
Mede doordat het aantal hits dat Ultravox in Nederland had, gering is – en het dus geen ordinair meezingfeestje werd – moest je als publiek moeite doen om te luisteren en de muziek op je in te laten werken. Dat was soms best een klus. Maar wie daartoe bereid was, heeft een fraaie avond. Of zoals een fan uit het publiek het samenvatte: “Ik ging niet compleet uit mijn dak, maar ik had dit voor geen goud willen missen.”
Wantijpop – nieuwe stijl goed ontvangen met divers programma
tekst en foto’s: Marc de Jong
Afgelopen zaterdag 31 juni vond voor de vijftiende keer het muziekfestival Wantijpop, in Dordrecht, plaats. Dit jaar voor het eerst georganiseerd door BOD Groep.
Vele bezoekers van vorige edities waren huiverig, omdat er vooraf nieuwe huisregels waren aangekondigd zoals: geen eten en drinken meer meenemen.
En was het Wantijpark bij vorige edities vrij toegankelijk,, dit jaar is het terrein hermetisch afgesloten. Al met al even wennen voor de bezoekers, maar de sfeer lijdt er geen moment onder.
Vanaf de eerste klanken op het hoofdpodium, is het als vanouds en het prachtige weer deed alle voorafgaande kritieken snel vergeten. Met een strak schema wisselen de diverse acts elkaar af. Voor velen is het rennen tussen het hoofdpodium en het regiopodium van de Popcentrale. Zo staan er de volgende bands geprogrammeerd:
Wantijpodium: F , Eefje de Visser, Laura Vane & the Vipertones,Di-Rect, Typhoon & band met de afsluiter van de avond Go Back To The Zoo.
Popcentralepodium: Jazzdub, Tworoots band feat. Leah Rosier, Kees Fluks, The Brave, Amorgen, Meet The Storm en Supra Naturals.
Ondanks twee fikse regenbuie, is het festival goed bezocht en zijn er bij het optreden van Di-Rect volgens de organisator Magchiel Koekkoek ruim 13.000 bezoekers op het terrein aanwezig.
Minpunten zijn het ontbreken van een festivalmarkt en een klein tekort aan catering. Waardoor de wachttijden voor eten behoorlijk opliepen. Dit zal zeker bij de editie van 2013 een vervolg krijgen. Al met al een zeer geslaagde festival dag met een dynamische programmering.
Fotoreportage
Delain – fotoreportage optreden in Bibelot
foto’s: Marc de Jong
Samen met de donkere gothic band Sin7Sins heeft Delain afgelopen vrijdag in Bibelot te Dordrecht opgetreden. De dag ervoor verzorgt de band een daverend optreden in Tivoli.
Dit is het startsein voor de grote tour rond het nieuwe album ‘We Are The Others‘ dat net uitgebracht is. De clubtour in Nederland zal lopen tot december; een aantal concerten zijn verplaatst in verband met de vertraagde release van dit album (wat veroorzaakt werd door label problemen).
In Bibelot geeft de Rotterdamse band Sin7Sins een donker metal optreden en ook zij hebben net een nieuw album op zak. ‘Carnival Of No Tomorrow’ is de tweede plaat van dit gezelschap.
Delain weet in Bibelot een overtuigende indruk achter te laten. De band heeft dan ook veel ervaring opgedaan sinds de oprichting in 2002. Na wat wisselingen in de line-up, en vele optredens over de wereld, is ook de stijl van de band wat veranderd. Op dit laatste album is de symfonische gothic metal van debuut ‘Lucidity‘ vervangen door een zwaarder rock geluid. Met frontvrouwe Charlotte Wessels als de eye catcher van de avond.
Delain – enthousiaste show in warm Tivoli
tekst: Gerianne Meijer
foto’s: Ton van Moll
Krap een week nadat het derde album ‘We Are The Others’ is uitgebracht speelt Delain een speciale showcase in Tivoli, Utrecht. De Nederlandse female-fronted band levert met hun derde album een volwassener, donkerder album af.
Het is altijd afwachten hoe nieuwe nummers live gebracht worden. Gelukkig heeft de band – tijdens de afgelopen Europese toer – al ervaring kunnen opdoen met het spelen van verschillende nieuwe nummers. De opener vanavond is de Oostenrijkse band Serenity die symfonische metal brengen.
Als de deuren om iets over half acht opengaan, staat er al een aardige rij. De zaal vult langzaam totdat de eerste klanken van de intro van Serenity beginnen en de zaal al aardig vol is. Het gejuich wat opstijgt is dan ook niet mis: er zijn duidelijk een aantal fans aanwezig.
De symfonische metal is hard maar toegankelijk en de piano is ondanks het te harde geluid in de zaal goed hoorbaar. De vijf mannen worden meteen bijgestaan door gastzangeres Clementine Delauney (ex-zangeres Whyzdom), helaas valt ze wat weg door een te zachte microfoon.
De band ziet er verzorgd uit en met name zanger Georg Neuhauser heeft een erg charismatische verschijning. Met veel enthousiasme weet hij het publiek op te zwepen en ook de rest van de band heeft zichtbaar erg veel plezier. Als een fan uit het publiek zichtbaar los gaat op “Reduced To Nothingness” spot de zanger dit meteen en zorgt dat hij contact maakt.
Ook ontstaat er in de vorm van een aai over de bol een genegen interactie tussen de zanger en bassist Fabio D’Amore. Deze heren zijn duidelijk erg blij dat ze hier mogen zijn! Dit blijkt ook uit het verhaal dat de zanger even laten vertelt: elf uur rijden voor een show van drie kwartier, maar het is het allemaal waard volgens hem!
“Heavenly Mission” valt op door de goede tweestemmige zang en de ritmische piano. Sowieso complimenten voor de zanger, die alles moeiteloos haalt. Ook ballad “Fairytales” valt in goede aarde en er is zelfs een moment waarop het publiek meezingt. Tevens wordt “Serenade of Flames” gepeeld. Verrassend genoeg worden de vrouwelijke vocalen niet door Charlotte Wessels gedaan, zoals op het album wel het geval is, maar wederom door Delauney.
Ze houdt zich redelijk, maar gaat op een gegeven moment zo op in haar bewegingen dat ze bijna de zanger omver stoot. Met veel geklap en gejuich vanuit de zaal komt uiteindelijk na zeven geslaagde nummers een einde aan het enthousiaste optreden van Serenity.
Ook tijdens het vormen van een rij om te buigen ontstaan er nog wat kleine botsinkjes, maar meer als uitingen van genegenheid dan per ongeluk. Met gigantisch grote glimlachen buigen de Oostenrijkers en gaan ze zwaaiend en klappend het podium af om ruimte te maken voor Delain.
Op de een of andere manier weten sommige mensen toch nog een gaatje te vinden in de drukke zaal en als de intro klinkt staat iedereen dan ook hutje mutje op elkaar. Dit drukt de pret echter niet, want onder veel geklap en geroep komt de band het podium op om “Mother Machine” in te zetten, tevens de opener van het nieuwe album. Het nummer is op plaat al hard, maar komt zo in de zaal nog harder over.
Frontvrouw Charlotte Wessels komt in afgestemde outfit compleet met hoedje het podium op. Helaas staat ook haar microfoon eerst wat zacht. Het stevige nummer vormt een goede opener en ook “Stay Forever” van het album ‘April Rain’ knalt er goed uit getuige het vele geklap.
Er ontstaat een leuke interactie tussen Bas Maas en Charlotte. De ex-After Forever gitarist valt deze toer in voor Timo Somers, die wegens het drukke schema niet alle shows mee kan doen.
Voordat “We Are The Others” start, geeft Charlotte aan dat ze erg blij is hier vanavond te zijn en van plan is er een groot feest van te maken. De emotionele, doch pakkende titeltrack wordt ontvangen met veel gejuich en gespring. Charlotte’s krachtige zang komt goed uit de verf. Het is erg fijn om te horen dat ze niet alleen op de plaat, maar ook live is vooruit gegaan.
“Sever” is een bekend nummer voor het publiek, om dan ook mee te doen, en dit gebeurt ook. De band geniet ook zichtbaar van dit nummer: Charlotte zweept onvermoeibaar de zaal op en zowel Gitarist Bas Maas als bassist Otto Schimmelpenninck van der Oije, gaan op een verhoging staan om hun kunsten te laten zien.
Bas Maas heeft hoorbaar wat trucjes aan de solo’s toegevoegd en dit geeft veel nummers wat extra’s. Voor “Virtue And Vice” komt ook Timo Somers het podium op om het feestje compleet te maken. Beide gitaristen gaan met veel plezier op in het nummer en Timo mag met een grote grijns de solo voor zijn rekening nemen.
De avond krijgt ook een primeur in de vorm van “Where Is The Blood” dit nummer heeft de band nog niet eerder gespeeld. Het loopt verrassend goed, met Maas die de vocalen van Fear Factory zanger Burton C. Bell invult.
Het siert de band dat veel van de nieuwe nummers ook live goed uit de verf komen: sommige zijn zelfs nog harder dan op de plaat.
Om toch niet teveel als een geoliede machine over te komen, vergist de zangeres zich heel gracieus in de aankondiging van het volgende nummer. In de veronderstelling dat een oude single “April Rain” gespeeld gaat worden, is ze verrast als opeens ‘Invidia’ start. Niks aan de hand, want na een enthousiaste uitvoering, met rookpluimen erbij, wordt alsnog de single gespeeld.
Een van de beste nummers op het nieuwe album “Are You Done With Me” is er eentje die live hard klinkt, maar zodoende erg goed past in de knallende setlist. Charlotte klapt erg veel en houdt haar eerste uithaal voorzichtig. De tweede keer is deze een stuk beter en ze toont zich wederom een sterke zangeres.
Met een terechte glimlach introduceert ze de nieuwste single “Get The Devil Out Of Me’. Het nummer is pakkend en zorgt voor veel gespring op het podium, en in de zaal. Onder het mom van ‘het is zo leuk om de nieuwe nummers te spelen’ worden ook “Babylon” ”Electricity” en “Not Enough” nog gespeeld.
Wessels geeft alles en legt op een gegeven moment haar hand op haar hart, duidelijk overrompeld door alle warmte vanuit de zaal. “Not Enough” is officieel het laatste nummer, maar met een vette knipoog verlaat de band de zaal en belooft terug te komen ‘omdat het zo gezellig is’.
De toegift wordt gevormd door “Control the Storm” en de kraker “The Gathering”. Voor beide nummers wordt Somers er weer bijgehaald en met veel geheadbang en gejuich gaat het hele publiek nog een keer helemaal los.
Charlotte is zelf ook zo enthousiast dat ze probeert te klappen en zingen tegelijk, want nogal schokkende zang oplevert. Het toont wel hoe ongelofelijk enthousiast ze is.
Met een ontploffing van glitters, en verschillende omhelzingen die gedeeld worden tussen de bandleden, sluit Delain een erg geslaagde avond af. Het gejuich vanuit de zaal wordt afgewisseld met herhaalde bedankjes vanaf het podium en zo gaan zowel de band als de fans met een warm gevoel naar huis.
Epica – sluit met Xandria de tour in Nederland af
tekst en foto’s: Ton van Moll
Het Paard van Troje in Den Haag heeft de eer om Epica onderdak te bieden voor het laatste optreden van de deze tour in Nederland.
Na een bezoek aan Griekenland volgt er een korte pauze. Daarna zal de band ruim een maand door de Amerika en Canada toeren. Ook staan ze op de jubileum editie van Metal Female Voices Fest.
Door het mooie weer, waren er vroeg in de middag al een paar Nederlandse en Franse fans verzameld voor de zaal. De grote drukte kwam pas vlak voordat de deuren opengingen. De organisatie kwam tot twee keer vriendelijk melden, dat de deuren iets later opgingen in verband met een technische storing.
Xandria brengt Duitse symfonische metal van de bovenste plank. Sinds Lisa Middelhauve (vrouw van bassitst Nils) de band in 2008 om persoonlijke redenen verliet, heeft de band na een paar wisselingen in 2012 een nieuwe zangeres gevonden, Manuela Kraller.
In deze nieuwe setting is de vijfde plaat ‘Neverworld’s End‘ opgenomen, en hebben ze Epica tien optredens vergezeld in deze tour.
De band heeft met Manuela duidelijk gekozen voor een wat steviger repetoire; de nieuwe CD is geen voort borduursel op eerdere stijlen. De zangeres laat op een positive manier duidelijk merken dat ze de nieuwe frontvrouw is.
Ook zij ontkomt er niet aan om ouder werk te zingen. Waar dat bij veel andere bands regelmatig een teleurstelling is, doet Kraller dit voortreffelijk. Je ontkomt er niet aan om een vergelijking te trekken met origineel. De krachtige zang en performance van Manuela, laat je dat snel vergeten.
Sinds het optreden afgelopen oktober tijdens MFVF, is de band duidelijk meer een team geworden. De leden vormen een geheel en dat vertaalt zich in een dynamische podium act. De zangeres prikkelt de fans om te melden dat Xandria nog veel in petto heeft voor het komende MFVF festival. Haar duet met Simone Simons is een mooi sluitstuk van deze tour.
Xandria weet de zaal zonder enig moeite te boeien, na “Valentine” wordt het publiek verder opgezweept met “Blood On my Hands.” Dan is goed te horen dat het publiek zijn teksten kent: er wordt goed mee gedaan met de interactieve act.
Nieuwe en oude nummers worden flink afgewisseld: van “Save My Life”, “Euphoria”, “Cursed”, “The Lost Elysion” totdat “Ravenheart” aangekondigd wordt. Bij dit nummer kan je er niet om heen om terug te denken aan de tijd dat Lisa dit zong. Deze uitvoering is geen imitatie, maar een heel eigen geluid. Een welverdiend applaus zwelt aan na afsluiter “India.”
Na een flinke ombouw van dertig minuten klinkt “Karma” en kan het feest beginnen. Epica laat goed merken dat ze er veel zin in hebben. Er wordt weer groots uitgepakt op dit laatste – net niet uitverkocht – optreden.
Na “Monopoly On Truth” en “Sensorium” komt Frank Schiphorst (MaYaN) op voor “Internal Warfare.” Spoedig opgevolgd door “Sancta Terra” met een tweede gastbijdrage. Namelijk Marcella Bovio (Stream of Passion) en Manuela Kraller (Xandria) in duet met Simone Simons. Een kippenvel moment bij de fans.
Tijdens gevoelige “Delirium” kan de zaal even op adem komen. Totdat het brandalarm af gaat, wat ervoor zorgt dat de stroom van alle stage-appertatuur uit viel. De band en publiek staan plots “droog” wat door Simone wordt opgelost door persoonlijk bier te brengen voor de fans.
Drummer Ariën van Weesenbeek maakt van de gelegenheid gebruik om een, niet geheel onverdienstelijke, drumsolo ten gehore te brengen. Na dit kleine oponthoud, komt de energie terug op “Blank Infinity.” De zaal gaat pas ect los op “Storm Of Sorrow.”
Het overbekende “The Phantom Agony” is het laatste nummer voor de break. Daarna krijgt het publiek nog een mooie serie oude- en nieuwe nummers te horen. Met als hoogtepunt “Cry For The Moon” wat door Marcela Bovio op viool wordt ondersteund.
Titletrack van de nieuwste plaat komt voorbij ” Requiem For The Indifferent“. Met “Unleashed” en “Consign To Oblivion” als afsluiter neemt de band voorlopig afscheid van Nederland.
Nemesea en Kontrust – gewaagde combinatie in Tilburg
tekst en foto’s: Ton van Moll
Cross-over metalband Kontrust uit de Oostenrijkse Alpen, komt naar Tilburg met een nieuwe plaat op zak. De kleine zaal van 013 is goed gevuld ondanks de warmte buiten. Al snelt loopt binnen ook de temperatuur op.
‘Second Hand Wonderland‘ is de nieuwe aanwinst van deze pittige metal band. In 2010 braken ze in Nederland door met “Boma” van Kontrust’s debuutalbum uit 2009.
De periode tussen beide albums heeft de band nuttig besteed met het maken van nieuwe en verassende nummers zoals “The Butterfly Defect” en “Sock ‘N’ Doll” waarin de band veel muzikale diversiteit naar voren brengt.
De nummers zijn een mix van Roxette en Rammstein. Zangers Agata Jarosz weet in 013 een stevige set neer te zetten met een stem die iedereen omver blaast. Als tegenwicht is daar zanger Stefan Lichtenberger die zo mogelijk een nog zwaarder geluid laat horen.
Nemesea is de opener van de avond die voor een volstromende zaal aftrapt. Deze Groningse band maakt goed doordachte en dansbare nummers. De set bestaat uit een mooie mix van verschillende periodes uit de band.
Zo komen liedjes van ‘Mana‘ voorbij met meer gothic invloeden. Stevig rockend op ‘In Control‘ om terug te keren naar de nieuwe aanwinst ‘The Quiet Risistance’. Zangeres Manda Ophuis is de bindende factor met haar sterke bereik en natuurlijke performance.
Nemesea zorgt er voor dat het publiek getrakteerd wordt op een goed geregisseerd optreden. De fans in het publiek reageren enthousiast. Een uur lang weet de band de aandacht vast te houden. Nummers als “No More” en “Afterlive” slaan goed aan. Ook “Lucifer” en “Release Me” steken goed in elkaar.
Ondanks dat Nemesea in het voorprogramma staat, is het voor velen een avond met een dubbele headliner. Als Kontrust het podium opkomt, zit de stemming er al goed in. De ‘Apres Ski Cross-over metaband’ laat zich warm onthalen.
Zoals je ook mag verwachten bij een nieuwe CD worden er veel nieuwe nummers ten gehore gebracht. De zaal heeft het niet moeilijk met de nieuwe nummers; de toegestroomde fans kennen de teksten.
De podium act van Kontrust werkt aanstekelijk en waarop de zaal goed kan reageren. De interactie met het publiek is dan ook groot. Zanger Stefan krijgt het zelfs voor elkaar om een paar schoenen van een fan aan te trekken en er een nummer te mee zingen. Het is een groot feest in de warme, volle en knusse zaal.
Door een zeer enthousiaste communicatie met 013 kon er ook regelmatig afgeweken worden van de setlist. Vaak omdat de zaal een ander nummer wilde horen. Zwetend en puffend verlieten fans uiteindelijk 013. Opener “On The Run” zet de toon met “Falling” en “Hocus Pocus” voor meer energie. Afsluitend met “Nad Betrayer” en “Dancer in the Sun” komt er genoeg voorbij.
