Archive
Eindhoven Metal Meeting – geslaagde vierde editie met vele uitschieters op het program
foto’s en tekst: Maarten ter Braak
De vierde editie van de Eindhoven Metal Meeting wordt geteisterd door uitvallers. Het begon met de afzegging van Flotsam & Jetsam en later Warbringer. Een maand van tevoren laat Reign Of the Architect plots een gat achter in de programmering.
De organisatie wist Dark Tranquillity te behouden en zorgde voor vervanging, met onder andere het Nederlandse Deadcell. En op de eerste dag van het festival komt het bericht dat door familieomstandigheden Thyrfing niet zal spelen. Gelukkig kon zelfs deze uitvaller nog opgevuld worden met Talanas, de support act van My Dying Bride , waardoor de zaterdag een flink hoog doom gehalte krijgt.
Maar terug naar de vrijdag, wat begint met de klanken van Dark Tranquility‘s “Wonders At Your Feet” opgevolgd door ” The Mundane And The Magic.” Frontman Mikael Stanne zoekt tussen de nummers door veel het contact met het publiek.
Bij het inzetten van “Monochromatic Stains” gaat het publiek echt los en wordt er stevig geheadbangd in de zaal die goed vol staat.
Achter de band is de videoclip van dit nummer te zien en zo ook bij het nummer “Zero Distance”, een bonustrack van het laatste album ‘Into The Void‘. Tijdens de overige nummers wordt er ook goed gebruik gemaakt van verschillende projecties passend bij de nummers.
Het is duidelijk dat de vrijdag is uitverkocht, maar ondanks de drukte is de sfeer gemoedelijk en hoef je nergens echt lang te wachten voor een drankje of iets te eten. Kortom, ook als er even geen band is om te kijken is het goed vertoeven in de Effenaar.
De volgende band op het ‘Large’ podium is Obituary, deze death metal band speelt vanavond een speciale show met enkel nummers van de eerste drie albums: ‘Slowly We Rot‘, ‘Cause Of Death‘ en ‘The End Complete‘.
De show kent geen genade, geen amicale praatjes tussendoor, ze knallen gewoon het ene na het andere nummer de zaal in. En het publiek geniet volop en stoort zich niet aan de – in mijn oren – nogal naar aanwezige piep in het geluid. Maar al met al zet Obituary een goede show neer, die uitermate goed ontvangen wordt en daar gaat het uiteindelijk om.
Bij Taake in de kleine zaal staat het ook goed vol. De black metal wordt iets minder enthousiast ontvangen als de death metal van Obituary, maar ook hier genoeg knikkende hoofden door de zaal. Aan het enthousiasme van de band kan het in ieder geval niet liggen.
Dan is het tijd voor de headliner van de avond Satyricon. De band opent sterk met een onheilspellend intro, waarna Frost zijn drums de zaal inknalt en het nummer “Now, Diabolical” wordt ingezet. De band speelt strak en het publiek heeft er zin in. Het geluid is wat aan de harde kant, maar niet storend. Kortom, een goede start.
Met “The Pentagram Burns” is de band lekker op dreef. Alleen tussen de nummers door zakt het wat in. Satyr vertelt een hoop, maar het is slecht te verstaan. Ik vang wat flarden op over een nieuw album in september en dat deze show in Eindhoven bijzonder is, maar het waarom ontgaat me.
Gelukkig is het tijdens de nummers anders, bij “King” gaan de handen de lucht in en tijdens de afsluiter “Mother North” zingt vrijwel het hele publiek mee op aangeven van Satyr. Al met al is het een goede show en lopen na afloop veel mensen moe maar voldaan naar buiten toe.
Ondertussen is in de andere zaal waar Macabre enthousiast staat te spelen voor een evenzo enthousiast publiek. Het werkt aanstekelijk en ik blijf wat plakken.
Het nummer “Nightstalker” wordt opgedragen aan Julie, het meisje van de merchandise en het publiek zingt het catchy refrein vrolijk mee.
Tijdens “Brujeria” is het dan ook een stuk rustiger in de zaal, maar dat geeft wel ruimte voor een goede pit bij de metal van deze Mexicanen. De band is zelf ook energiek en weet het publiek goed mee te krijgen in hun show. Een mooie afsluiter van de eerste dag!
Op zaterdag wordt er geopend door Deadcell, de enige band zonder drumstel op het podium dit weekend. Het is nog rustig in de zaal, maar de band krijgt het voor elkaar om meteen al mensen in beweging te krijgen. Een goede strakke show en een veelbelovend begin.
Iets later is het de beurt aan de Excrementory Grindfuckers, deze Duitse band neemt zichzelf alles behalve serieus. Deze grindcore mannen brengen een flinke dosis flauwe humor mee. En wat dat keukentrapje nu op het podium deed is lastig te beschrijven, maar het leverde in ieder geval een hoop gelach uit de zaal op.
Tijdens invallers Talanas is de zaal weer akelig leeg. Deze band is op het laatste moment aan de line-up toegevoegd en een onbekende factor. De doom metal van deze band steekt prima in elkaar en de band neemt de tijd om hun medeleven te betuigen aan de band Thyrfing, die uitviel door het overlijden van een familielid.
Ondertussen is het in de overige ruimtes van de Effenaar behoorlijk gezellig, veel mensen hebben even een momentje om te eten ingepast of staan bij Gorath te kijken waar het zo druk is dat ik ook maar even wat te eten haal. De catering is overigens heel prima, 4 mogelijke keuzes waaronder ook vegetarische en kwalitatief goed.
Na Gorath is het in de kleine zaal de beurt aan The 11th Hour. De doom band van drummer Ed Warby wordt goed ontvangen bij het publiek. Door de lengte van de nummers, komt de band vandaag maar aan vier songs toe. Afwisselend afkomstig van beide albums. “Lacrima Mortis” en “Burden of Grief”.
Boven in de grote zaal is ondertussen een Belgisch feestje aan de gang bij Aborted. De band speelt loeistrak en frontman Sven De Caluwé zweept het publiek op tot circle pits en een ‘wall of death’. De energie spat er vanaf en het publiek gaat er energiek in mee. Een van de vetste shows van de dag.
Krux geeft ook een solide show weg, het is de derde doommetal band van de dag en de lat lijkt telkens weer een stukje verder omhoog te schuiven qua kwaliteit. Dat belooft nog wat voor My Dying Bride later. Zanger Mats Levén (bekend van Therion) is goed bij stem en steekt het publiek aan met zijn energie.
Alleen op de eerste rijen lijkt men niet zo te genieten van de show van Krux, maar die eerste rijen bestaan dan ook voor een groot deel uit meisjes die met smart wachten op de volgende band: Deathstars.
Deze Zweedse band speelt goed en flirt veel met het publiek, dat volop in beweging komt. Met voor de verandering toch veel wiegende heupen, in plaats van ronddraaiende hoofden.
De band speelt vooral nummers van de ‘Night Electric Night‘ en ‘Termination Bliss‘ albums. Zoals “Mark Of The Gun”, “Blitzkrieg Boom” en “Cyanide”. Het enige minpunt aan de show is dat ze grotendeels tegelijk spelen met The Devil’s Blood, iets waarvan bassist Skinny ook van baalt. Na het nummer “Death Dies Hard” is het dan ook snel naar beneden.
Het laatste deel van de show van The Devils Blood bestaat grotendeels uit hetzelfde nummer. Zowel het publiek als hetgeen er op het podium gebeurd oogt vrij statisch. Muzikaal is het prima in orde en staat het als een huis, maar als live ervaring is het allemaal nogal weinig indrukwekkend.
Ondertussen is de zaal boven stampvol gelopen voor My Dying Bride, de headliner van vanavond. De band trapt af met “Kneel Till Doomsday”, de opener van het nieuwe album ‘A Map Of All Our Failures‘ om vervolgens onder groot enthousiasme van het publiek door te gaan met “Turn Loose The Swans”.
Dan is het na “Like Gods Of The Sun” is het tijd de frontstage te verlaten en achterin de zaal nog wat te kunnen zien. Het is mooi te zien hoe de hoofden van de mensen als een soort zee op en neer deinen, op het ritme van de zware doom metal van de Britten.
De kale zanger Aaron Stainthorpe gooit zijn ziel en zaligheid in zijn performance en muzikaal is er niets op de show aan te merken. Met“The Raven And The Rose” en “The Cry Of Mankind.”
Dan is het weer tijd voor een nummer van het nieuwe album “A Lovely Song To Take Home To Your Families For Christmas” kondigt Stainthorpe het nummer “A Perpetual Funeral” aan. Hierna is er toch nog tijd voor een laatste nummer “The Forever People” en komt er een einde aan de – voor mij -beste show van het hele festival.
Hierna wordt het ook rustiger in de Effenaar, een deel van het publiek vertrekt zo langzamerhand weer naar huis en de grote zaal wordt overgenomen door een gemengd publiek van jongere en oudere metalheads, die veel spijkerjasjes met patches dragen.
Niet geheel verwonderlijk aangezien Sodom als volgende het podium zal betreden. Deze band viert haar dertigste verjaardag en kan rekenen op een enthousiast onthaal van de fans.
In hoog tempo worden nummers als “Vice Of Killing”, “Sodomized” en “The Saw Is The Law” op het publiek afgevuurd. Weinig poespas, gewoon brute metal met een goede sfeer, is de set van Sodom.
Het einde van de Eindhoven Metal Meeting maak ik niet meer mee, maar ik kijk terug op een geslaagd festival met een prima line-up, ondanks alle uitvallers. Er is voor iedere metalhead wel iets te vinden op een van beide podia, de sfeer is beide dagen ontzettend goed en organisatorisch liep het (voor zover ik kon zien) op rolletjes. Ik ben nu al benieuwd naar de vijfde editie volgend jaar.
fotoverslag alle bands:
Into Darkness – donkere package brengt 013 in verroering
tekst en foto’s: Monica Duffels
Het indoor festival Into Darkness wordt gevormd door vijf bands die bekend zijn in de gothic metal scene en komen uit alle hoeken van Europa.
De line-up wordt gevormd door Pain, Moonspell, Swallow The Sun, Lake Of Tears en Scar Of The Sun. In de maand november tourt het gezelschap door heel Europa en deze grootschalige tour eindigt in 013 te Tilburg.
Scar Of The Sun speelt een aardig staaltje progmetal, al klinkt het geheel zeker niet vernieuwend.
De zanger heeft geen onderscheidende stem, en klinkt schreeuwerig wat op den duur wat begint te irriteren. Door dit alles steekt de gedachte ”dertien in een dozijn” geregeld de kop op.
In 2011 kwam het recente album ‘Illwill’ uit. De setlist bestaat vooral uit werk van de laatste paar jaar. De band lijkt er vanavond niet erg veel zin in te hebben en komt wat stroef over.
Ook het publiek reageert nogal gematigd op dit optreden. Het lijkt erop alsof de band een beetje moet opwarmen, want pas na de eerste helft van hun set lijkt de vaart er eindelijk een beetje in te komen.
De titeltrack vormt meteen de aftrap van het optreden. Het licht wordt nog verder gedimd en de rookkanonnen draaien op volle toeren. De zeskoppige band is goed op elkaar ingespeeld en laat een prachtig stuk melodieuze doom metal horen.
Zanger Mikko Kotamäki zingt loepzuiver en daarnaast klinken zijn grunts en screams erg overtuigend. Ik ken maar weinig zangers die beide manieren van stemgebruik zo goed beheersen.
De eerste headliner van de avond is de Portugese band Moonspell. De bandleden komen een voor een het podium op. Als laatste verschijnt zanger Fernando Ribeiro met een zilveren helm op, geheel in stijl van de nieuwe dubbel-cd “Alpha Noir/Omega White”. 
Tijdens het nummer “Opium” verschijnt zanger Mikko van Swallow The Sun op het podium om een stukje mee te zingen. Helaas is hij nauwelijks te verstaan, waardoor zijn bijdrage eigenlijk geen toegevoegde waarde heeft. Vermakelijk is het wel, en een goede performance zeker. Na enkele minuten verdwijnen ze weer backstage, de lachers op de hand krijgend. Zo te zien hebben ze in ieder geval veel plezier met elkaar gehad op de tour. Verplichte nummers zijn verder de publieksfavorieten ‘Alma Mater’ en de afsluiter ‘Full Moon Madness’.
De laatste band die vanavond speelt is het Zweedse Pain. Inmiddels is het weer wat rustiger geworden in de zaal, aangezien de meeste mensen klaarblijkelijk voor Moonspell kwamen en velen de volgende ochtend weer vroeg op moeten. 
Zo is ‘Dirty Woman’ meer een sleazy hardrock nummer en neigen andere nummers meer naar industrial of speedmetal. De wat dansbare tracks lijken het publiek het meeste te bekoren. Eentonig is het in ieder geval niet! Een hereniging van de muzikanten bij de laatste band van de avond. De set wordt toepasselijk afgesloten met het nummer ‘Shut Your Mouth‘, waarna de monden letterlijk gesnoerd zijn en iedereen met een voldaan gevoel huiswaarts keert.
Metal Female Voices Fest X – jubilee opens with Eve’s Apple
text: Silviapd
photo’s: Monica Duffels
On Friday 19th October the jubilee of the tenth Metal Female Voices Fest opens fanciful. For the first time, a worldwide premiere, fifteen female singers are united on the stage in Wieze.
Some of the vocalists will perform this weekend, but others are traveling over for the Eve’s Apple show from an hour. Since 2010 Eve’s Apple is an international platform for female singers, to support each other in the music business and give advise.
The ladies are writing articles, video blogs, raise money for charity and reflect the goal of MFVF since their beginning: promote female metal bands. More on: http://www.facebook.com/evesapple
Philty the man behind the whole festival, can be proud with such a big spectacle on his stage. Also the ‘Eve Award’ was handed over for the first time. Singer Angela Gossow from Arch Enemy get’s the award “for standing up against just looks and the sterotyping of female musicians/artists in the metal scene.“
Songs from Evanescene and Nightwish were performed in trio’s and duets. For the Dutch fans, Marcela Bovio from Stream Of Passion performed ‘Open Your Eyes‘ together with Maxi Nil from Visions Of Atlantis, accompanied by Angel Wolf on the piano. Many other surprises on a very special evening!
Vocalists
Maxi Nil (VISIONS OF ATLANTIS)
VK Lynne (VITA NOVA, THE SPIDER ACCOMPLICE)
Kerstin Bischof (XANDRIA)
Gaby Koss (HAGGARD, EQUILIBRIUM)
Iliana Tsakiraki (MEDEN AGAN)
Lindsay Schoolcraft (MARY AND THE BLACK LAMB)
Grace Meridan (CANDLELIT)
Clémentine Delauney (SERENITY, WHYZDOM)
Elina Laivera (SEDUCE THE HEAVEN)
Kassandra Gruszkowski (ENEMY STAR)
Marcela Bovio (STREAM OF PASSION)
Melissa Ferlaak (VISIONS OF ATLANTIS, ECHOTERRA)
Angel Wolf-Black (BARE INFINITY)
Sanna Salou (DIMLIGHT)
Veenhoop festival – verslag Kontrust en Saxon
tekst en foto’s: Ton van Moll
Op de laatste dag van het Veenhoop Festival staan twee pittige bands geprogrammeerd. Een uitgebreid verslag volgt. In het land waar Skutsjesil tot een dagelijkse bezigheid is en waar de volksheld Grutte Pier en Doutzen Kroes zijn geboren zijn, treedt de metal legende Saxon op.
Saxon is een van de grondleggers van de hedendaagse metal zoals velen dit kennen. In de jaren tachtig is de de New Wave Of British Heavy Metal (NWOBHM) ontstaan. Grote namen als Iron Maiden, Motorhead, Judas Priest en Saxon vallen onder deze stroming voortgebracht.
Saxon is als gietijzer: naar mate het ouder wordt krijgt het meer karakter en kleur. De band is opgericht in 1976 en van de oorspronkelijke bezetting zijn enkel nog zanger Biff Byford en gitarist Paul Quinn over na geregelde wisselingen.
Het Friese Veenhoop festival heeft door de jaren heen wel meer bijzondere bands en artiesten weten te strikken die er ook geen moeite mee hebben om voor duizenden fans te spelen en. Herman Brood, Suzi Quattro, Status Quo, Meat Loaf, Within Temptation en Peter Pab Speed rock zijn een greep uit de podium historie van het Veenhoop festival. Vanavond is het de beurt aan Saxon en Kontrust in het voorprogramma om geschiedenis te schrijven.
De Oostenrijkse Cross-overband Kontrust is tussen de Oosterijkse Alpen in 2001 opgericht. Kontrust is ontstaan uit de groep Suicide Mission. Ze openen in de volle feesttent op drassige het festival terrein. Kontrust stond al eerder dit jaar in de kleine zaal van de 013, daar waren ze de headliner met Nemesea in het voorprogramma.
Een mengeling van nummers van de oude en de meest recente CD komen voorbij in de drie kwartier speeltijd. De muziek en teksten laten over hun afkomt niets te raden over, een vette knipoog naar het land waar Kontrus is opgericht.
Ondanks dat de zangeres Pools is vertolk zij heel goed de Oostenrijkse roots in Kontrust. Er zijn duidelijk fans in de zaal, de band kan in rekenen op een support koor van uit het publiek. Bij ‘Sock ‘N’ Doll‘ komen de sokken- poppen uit de koffer en wordt het publiek op een poppenspel getrakteerd.
Bij het toch wat magische ‘Hocus Pocus’ en ‘Hey DJ‘ gaat het publiek los om vervolgens bij het mooie ‘The Butterfly Defect’ even bij te komen en te luisteren. Nadat de band terug geroepen is; sluiten ze af met ‘La Bomba‘. De band bedankt het toegestroomde en enthousiaste publiek hartelijk en hoopt gauw weer terug te zijn.
Het podium wordt snel schoon geveegd om plaats te maken voor Saxon. Na een rustig intro komt de band ten tonele en vanaf dat moment zou het namelijk niet meer rustig worden in de Veenhoop.
De band kan bijna oneindig putten uit een groot repertoire oude en recente hits. De zaal gaat dan ook volledig los bij het horen van de muziek die voor velen al voor hun geboorte hits waren. Ook de in groten getale aanwezig “ouderen” in het publiek kunnen de muziek nog steeds waarderen. Strak en goed gedisciplineerd speelt de band hun nummers.
Tijdens het nummer ‘Weels of Steel‘ kan de zanger (die nog zeer goed bij stem is) met enige moeite nog boven het koor in de zaal uitkomen. Op het goed georganiseerde festival is de sfeer ontspannen en zeer gezellig. De organisatie heeft er alles aan gedaan om het festival veilig en goed te laten verlopen zonder af te doen aan lokale gezelligheid.
Al met al een zeer enerverende dag met een unieke kans om deze combinaties van bands samen op een podium te zien. Een waardige afsluiting van een druk festival seizoen.
Huntenpop – verscheidenheid aan bands en spannende circus act
foto’s en tekst: Monica Duffels
Dit jaar vindt de 23ste editie plaats van het muziekfestival Huntenpop in het plaatsje Ulft. Voor velen is dit het gezelligste festival van de Achterhoek. Met een dynamische programmering legt de organisatie de lat steeds hoger.
De sfeer is zeker gemoedelijk en het mooie weer maakt het extra gezellig. Met een kleinschalige opzet en een keur aan activiteiten, is er voor jong en oud wel wat te beleven.Voor de kinderen is er bijvoorbeeld de circusact van Le Cirque Du Platzak. Sommigen vermaken zich uitstekend met het verzamelen van plastic bekers, om dat in te ruilen voor munten.
Er is een festivalmarkt en er zijn enkele kermisattracties aanwezig. Met voldoende keus aan eten en drinken, wordt ook aan de inwendige mens gedacht. Uiteraard draait het op dit festival voornamelijk om de muziek.
De organisatie heeft een grote verscheidenheid aan bands weten te programmeren, zoals de populaire Miss Montreal, Racoon, de folkband Bellowhead, de Spaanse feestband Muchachito Bombo Infierno, de Italiaanse gothic metal band Lacuna Coil en de alternatieve act Blood Red Shoes.
De bands worden aangekondigd door Coen en Sander, Dj’s bij 3FM. Zij doen dit met verve en zorgt voor een vrolijke toon tussen de acts door. De headliner van het festival is de Vlaamse band Triggerfinger die het publiek versteld doet staan met hun vuige gitaarrock.
Degenen die nog energie over hebben, begeven zich naar de tent waar Sister Bliss, bekend van Faithless, een dj-set verzorgt. De grote verscheidenheid aan band springt eruit dit weekend met een mooie aankleding. De organisatie van Huntenpop kan terugkijken op een geslaagde editie.
Fotoreportage Huntenpop
Zwarte Cross zo 21 juli 2012 – stunts, motorcross en topartiesten op finale dag
tekst: Tari ter Maat
foto: Monica Duffels, Henk-Jan Graven
Het zonnetje schijnt al vroeg op deze derde en laatste dag van de Zwarte Cross. Het is ruim voor het middaguur al druk op het terrein. Met 65.000 bezoekers is de populaire zondag compleet uitverkocht.
En met ruim 156.000 bezoekers totaal worden wederom alle records verbroken en kan Tante Rikie trots zijn op haar ‘pelgrims’.
De band Normaal trapt deze dag af op het hoofdpodium. Bij deze aftrap hoort ook dé stunt van het weekend: de sprong over het hoofdpodium. Vrijdag bij de eerste sprong raakte stuntman Willem van de Putte een minder prettig landing.
Gelukkig raakt hij niet ernstig gewond en aan het einde van de middag bij Jovink zien we ook hem nog eenmaal springen. Stuntman Martins Alexandrovitch uit Letland heeft op zaterdag enkele malen de stunt te laten zien.
En ook deze zondagmiddag trapt hij zijn motor aan om over het zestien meter hoge podium te springen. Het blijven brave sprongen zonder acrobatiek in de lucht, maar dat neemt niet weg dat het een hele bijzondere prestatie is en geweldig om te zien.
Normaal begint met een nieuwe nummer ‘Mijn Missie’. De verwachting is dat dit nummer half september uitkomt, voor de start van hun nieuwe theatertour. Voor het publiek nog een onbekende dus en het is duidelijk dat het voor iedereen nog aardig vroeg is. Maar bij het bekende ‘Wi-j Luusteren Of Niet’ komt het publiek er al meer in.
Net als bij ‘Ik Bun Een Rock En Roller’ en ‘Noar ’t Café’. Mede door de kater, blijft het publiek wat tam. De weide voor het hoofdpodium staat wel goed vol. Het is duidelijk: de festivalgangers houden van deze grondleggers van de boerenrock.
Van boerenrock naar punkrock met de Heideroosjes. Tijdens hun afscheidstournee doen ze gelukkig ook de Zwarte Cross aan. De echte fans staan te trappelen van ongeduld in de megatent, waar de Limburgers gaan knallen.
Onder luid applaus komen de mannen het podium op waar ze gelijk goed beginnen met ‘Tot Hier’. Vol energie springen de mannen over het podium. Bij het bekende ‘Lekker Belangrijk’ zingt de volle tent luidkeels mee. Een topoptreden van een topband, die op 22 september in Amsterdam helaas haar laatste concert geeft.
Vele fans zullen terecht een traantje laten, want optredens als deze zijn zeldzaam. Er komt zoveel power vanuit het podium de tent in dat je er moeilijk niet in mee kunt gaan. Ze zullen gemist worden,maar wat fijn dat we er dit jaar nog van hebben mogen genieten.
Door met een andere topband uit Nederland Racoon. Voor een overvol veld spelen zij zondagmiddag op het hoofdpodium. Een aankondiging hebben deze Zeeuwen inmiddels niet meer nodig. Zeker 10.000 liefhebbers staan te wachten op deze rock formatie. Ze openen met ‘2014’.
Als zanger Bart van der Weide daarna opmerkt dat de Zwarte Cross het mooiste festival van Europa is, kan hij bij het publiek helemaal niet meer stuk. Ze gaan door met ‘Took A Hit’ en het publiek gaat helemaal mee.
Het is bij Racoon een beetje ‘what you see is what you get’. Ogenschijnlijk met het grootse gemak spelen ze hun nummers en het klinkt gewoon goed. Niets op aan te merken. Als ze ‘Sunshine In A Bag’ van de Gorillaz inzetten, gaan de handjes de lucht in en wordt er luidkeels meegezongen. Ook de hits ‘Laugh About It’ en ‘Close Your Eyes’ komen voorbij.
Een gevoelige snaar wordt geraakt bij het mooie ‘Don’t Give Up’. Een nummer dat wordt opgedragen aan Jayden, een jongetje dat op tweejarige leeftijd overleed na een zwaar gevecht tegen kinderkanker. De opbrengsten van dit nummer worden nog altijd gedoneerd aan de Stichting Jayden.De mannen zetten een mooi optreden neer en het publiek houdt van ze. Hopelijk mogen we ze volgend jaar wederom verwelkomen in Uitopia.
Tijd voor een echte rockchick. De Amerikaanse Beth Hart is present dit jaar op de Zwarte Cross. Ze wordt door velen vergeleken met Janis Joplin, maar dan met een extra rauw randje. Ze opent met het nummer ‘Sick’ van haar album ‘37 Days‘. En dat doet ze goed. Met een sigaret in de hand zingt ze de sterren van de hemel.
Met haar geluid bereikt ze iedereen op de volstromende weide voor het podium. Naast de power in haar stem, straalt ze zelf ook één en al energie uit. Ze springt energiek over het podium. Bij ‘Something Got a Hold On Me’ van haar coveralbum met bluesgitarist Joe Bonamassa gaat het publiek helemaal los.
Op een zonovergoten dag, is het fijn om eindelijk weer eens een dame te zien rocken. En rocken, dat doet ze. Als toegift speelt ze Led Zeppelins’ ‘Whole Lotta Love’. Het blijft prachtig om te zien; duizenden mensen meezingend met een klassieker als deze. Dat allemaal onder de stralende zon.
Nog even terug naar de metalweide, waar Suicidal Tendence dit deel van de Zwarte Cross afsluit. De metalweide is zo’n beetje de enige modderige plaats op heel het festivalterrein. Maar dat houdt de fans natuurlijk niet weg. De band begint met ‘You Can’t Bring Me Down’ en het is gelijk één groot feest. Ze speelden deze middag voornamelijk nummers uit hun begintijd, uit de jaren ’80 en ‘90. Compleet met rockers die door de modder glijden en crowdsurfers is dit een terechte afsluiter van de metalweide.
Ze hebben al twee keer eerder gespeeld dit weekend en het is verbazingwekkend dat ze nog een stem over hebben. Jovink, de gastheren van de Zwarte Cross, sluiten zondagavond het hoofdpodium af.
Het publiek is er klaar voor. Tante Rikie zingt nog eenmaal het Wilhelmus voor een bomvolle weide met toeschouwers. Niemand kan ons volkslied zo rauw brengen als deze koningin van de Zwarte Cross.
Aangekondigd met een luid en duidelijk ‘Voorwaarts Gas’ komen de mannen het podium op. Breed lachend en zichtbaar genietend van de vele bezoekers starten ze met ‘Wakker Worden’.
Als manager en zoon van tante Rikie, André Nijman, op het toneel verschijnt is het feest compleet. De mannen spelen de ene na de andere hit. Ze schuwen zelfs het 16 meter hoge ‘dak’ van het hoofdpodium niet en spelen vanaf daar onder andere ‘Highway To Hell’ van ACDC. Ze weten van geen ophouden en gaan tot lang na de officiële programmering door.
Maar toch komt ook aan de zestiende editie van de Zwarte Cross een eind. Zwarte Cross 2012 heeft opnieuw de records verbroken, had een muzikale topprogrammering, was gemoedelijk en gezellig, warm en droog en oergezellig. We kunnen nu al niet wachten tot volgend jaar!
Meer beeldmateriaal van Fiddlers Green, de metalweide, sfeer, stunts, blagenparadijs, rennerskwartier en de bovengenoemde bands in de fotoreportage hieronder. Met dank aan de organisatie voor de faciliteiten en mogelijkheid om aanwezig te zijn.
Zwarte Cross za 20 juli 2012 – spektakel en vertier in Uitopia, het beloofde eiland in de grote grijze zee
tekst: Tari ter Maat
foto’s: Monica Duffels, Henk-Jan Graven
De Schans in Lichtenvoorde is omgedoopt tot Uitoptia, het beloofde eiland in de grote, grijze zee van saaiheid en vervelende dingen. Dit is wat festivaldirectrice Tante Rikie altijd heeft gewild.
Het land van de Zwarte Cross is dan ook vernoemd naar haar favoriete snack, de zilverui. Inmiddels staat de Achterhoek al weer voor de zestiende keer op zijn kop met dit spektakel.
Met maar liefst 24 verschillende festivalweides is de Zwarte Cross het grootste betaalde muziekfestival van Nederland. De cross is uitgegroeid van een wedstrijd waar iedereen aan mee mag doen, naar de grootste crosswedstrijd van de wereld.
Met ruim 150 bands uit binnen –en buitenland zit er voor ieder wat wilds bij; van metal tot reaggae, van blues tot dance. Ook aan de kinderen is gedacht in het blagenparadijs en kunnen kunstenaars hun ei kwijt in de theaterweide. Niemand hoeft zich te vervelen dit weekend.
Zoals gezegd heeft Lichtenvoorde met de Zwarte Cross de grootste cross ter wereld. Met het Wilhelmus opent Tante Rikie zaterdag de eerste wedstrijddag, welke start met de Calimeroklasse. Deze klasse is speciaal voor de jongste deelnemende talenten.
Voor het massaal toegestroomde publiek laten zij hun kunsten zien. Later in de middag is het tijd voor de Brommerklasse. Met ronkende motoren staan meer dan 200 coureurs te wachten voor hun ronde door het circuit.Verkleed in de meest bizarre creaties wagen zij zich op het crosscircuit. Van bijen tot beren, van eenden tot koeien, Nintendo Mario en het grootste deel van de bewoners van Sesamstraat scheuren voorbij. Hoe gekker, hoe beter.
De brommerklasse wordt opgevolgd door de Specialklasse, beter omschreven door de organisatie als een soort ‘carnaval on wheels’. We zien Sinterklaas en zijn pieten voorbij rijden in een stroomtrein, ‘Uitopia Airlines’ is present en ook de ‘le Tour de Schance’ wordt niet vergeten. Een belangrijke boodschap wordt overgebracht door Occupy De Schans: ´Make Pies, Not War´.
Ondertussen komt de sfeer er op het festivalterrein al goed in.
Al vroeg loopt het vol op deze droge, aangenaam warme zaterdagmiddag. Her en der wordt er door de drek gestampt, maar over het algemeen is het terrein goed begaanbaar.
In de megatent staat het publiek al te wachten op The Answer. Met het nummer ´Under The Sky´ komen de mannen uit Noord-Ierland het podium op, waar ze met luid geklap en gejuich worden ontvangen.
Met het bekende ‘Vida, I Want You’ zingt het publiek luidkeels mee. Knetterende gitaarsolo’s worden afgewisseld door het gouden keeltje van zanger Cormac Neeson. Het publiek wordt enthousiast van deze klassieke rockgeluiden.
De remmen gaan helemaal los bij het nummer ‘Never Too Late‘ welke net zoals ´Under The Sky´ van hun debuutalbum ‘Rise’ komt. Met strakke gitaarsolo’s wordt het feest compleet en gaat de hele tent uit haar dak.
Op het hoofdpodium is het tijd voor de Motorband, een unieke gelegenheidsformatie bestaande uit de Achterhoekse helden Bennie Jolink (Normaal), Hendrik Jan Lovink en Gijs Jovink (beiden bekend van Jovink & the Voederbietels).
Onder luid gejuich wordt Bennie Jolink als laatste aangekondigd op het podium. Zijn eerste woorden: “Woar is dat bier?!”. Via jerrycans gevuld met Grolsch, zorgen de mannen dat ze niet met een droge keel op het podium komen te staan.
Bennie Jolink trapt af met het nummer ‘Wat Mooi’ van Normaal. Een rustig nummer, begeleid door een klappend publiek. Maar daarna wordt het toch echt tijd om te knapp’n!
Het is duidelijk dat het publiek er nog even in moet komen. Maar dit lukt goed bij het nummer “Motorcross is O.H.I.O”. Apart detail is dat bij dit nummer een doventolk op het podium verschijnt.
De Zwarte Cross kent natuurlijk haar eigen versie van ‘We Will Rock You’ van Queen, met de tekst “Moar Ik Re-j Wel Motor”. Het wordt een gezellige bende op het podium met een band die zichtbaar geniet van het optreden.
Op weg naar de reggae-weide horen we Di-rect spelen op het hoofdpodium. Nog altijd erg populair en met de sound die ze tegenwoordig maken passen ze prima op de Zwarte Cross.
De rauwe stem van zanger Marcel Veenendaal is aangenaam om naar te luisteren, terwijl het stevige rock is wat je hoort. Als ze de hit ‘This Is Who We Are’ inzetten, zingt de verzamelde menigte luidkeels mee. Een goede keuze van de organisatie om hier de zaterdagavond mee te beginnen.
Tegelijkertijd staat Beef te spelen op de reaggaeweide. Even een compleet ander geluid tussen al het rockgeweld. Even geen motoren, maar bloemenslingers en coctails. Het is een topdrukte bij Beef. De mannen zijn terug van weggeweest. Spoedig brengen ze het publiek in een zalige relax modus.
Zelfs doorgewinterde hardrockers deinen mee op de vrolijke deunen van deze mannen. Als gevraagd wordt wat het publiek wil horen, wordt er luid en duidelijk om ‘Fifty Fifty’ gevraagd. Het tijdloze ‘Late night session’ volgt en het publiek gaat helemaal mee.
De sfeer is top. De mannen van Beef genieten overduidelijk zelf ook van het optreden. De ondergaande zon en deze heerlijke klanken maken dat je even in een totaal andere wereld bent.
Ook een andere wereld is het op de Metalweide, waar de Duitse Doro op het programma staat. Al 29 jaar is deze dame een begrip in de wereld van metal. En terecht. Vol energie stuitert ze over het podium.
Onder andere ´Fur Immer´ en ´Breaking The Law´van haar vroegere band Warlock komen voorbij. Maar ook introduceert ze haar nieuwe nummer, welke in augustus uit gaat komen. Het heet ´Raise Your Fist In The Air´ en komt te staan op haar nieuwe album.
De verwachting is dat deze in oktober uitkomt. Het nummer wordt goed ontvangen en al snel wordt er luidkeels meegeschreeuwd door de fans. Als het laatste nummer is gespeeld wordt de inmiddels 47-jarige koningin van de metal door middel van een spandoek ten huwelijk gevraagd. Helaas heeft ze deze grote fan in dat opzicht moeten teleurstellen. Maar haar spetterende optreden verzacht ongetwijfeld de pijn.
Dan door met een andere topband uit het buitenland, de Kaiser Chiefs. In 2007 braken zij in Nederland door met hun hit ´Ruby´. Dit jaar staan ze voor het eerst op de Zwarte Cross.
Al ruim van te voren hopen de fans zich op voor het podium. De mannen gaan gelijk vol gas met het nummer ´Never Miss A Beat´. Al snel springt zanger Ricky Wilson het podium af en gaat op de dranghekken bij zijn fans staan.
Onder andere ´Kinda Girl You Are´ en ´On the Run´ komen voorbij. Het publiek houdt van de band en gaat helemaal los als knaller ´Ruby´ dan eindelijk gespeeld wordt. Een passende afsluiter van het hoofdpodium op deze tweede dag van de Zwarte Cross.
Meer beeldmateriaal van Sonata Arctica,Kreator, Di-rect, Dog Eat Dog, Fuerengel, metalweide, sfeer, rennerskwartier en de bovengenoemde bands in de fotoreportage hieronder. Met dank aan de organisatie voor de faciliteiten en mogelijkheid om aanwezig te zijn.
Zwarte Cross vr 19 juli 2012 – eerste dag brengt de sfeer er goed in
tekst: Monica Duffels
foto’s: Monica Duffels, Henk-Jan Graven
De zestiende editie van de Zwarte Cross in Lichtenvoorde begint veelbelovend met goede weersverwachtingen. Niet dat het de echte fan zal tegen houden om naar Lichtenvoorde af te reizen per fiets, of mooier nog, met de cross motor.
Velen zijn donderdag al afgereisd om op de volle camping een plaatsje te bemachtigen en te genieten van de eerste kampvuur optredens en cabaretiers.
Wanneer Normaal de middag inluidt in de Megatent, zit de sfeer er al goed in. De verslaggever krijgt prompt een biertje aangeboden uit het publiek. Er zijn dan net een paar stappen op de festival grond gezet.
Met deze traditionele opening, behalve dan voor de camping gasten die donderdag al veel leuks bij het kampvuur voorgeschoteld kregen, is de cross ook echt van start.
Dit jaar met een angst imboezemende act: een sprong over het hoofdpodium. Iets wat in die jaren nog nooit vertoond is en dat doet zelfs bij Tante Rikie het kippenvel op de arm verschijnen.
De volgende band die zijn entree maakt, is het reggae band Will & The People. Deze bestaat uit uit jonge getalenteerde muzikanten en met spetterende optredens op Pinkpop en Lowlands, zeker geen onbekende naam.
De band zorgt voor een relaxt sfeertje met hun vrolijke klanken in de Megatent. Een goede sfeermaker die zeker nog eens mag terug komen op een groter podium, want de tent staat al snel te schudden op de grondvesten!
Tegen zessen ga ik kijken naar de FMX stunts in de Monster Energy FMX area. In tegenstelling tot voorgaande jaren is dit gedeelte nu open, zodat veel meer mensen van de stunts kunnen genieten.
Ook de Globe Of Death is hier te vinden, een bol waarin vijf crossmotoren elkaar met hoge snelheid passeren. Er wordt zelfs in het publiek gevraagd of er mensen zijn die durven plaats te nemen in de bol. Twee dames durven dit aan en gelukkig met een goede afloop.
In de vroege avond geeft Jovink een klein optreden in het nieuwe festival gedeelte The Bayou Porch waar je als bezoeker ook kunt BBQ-en.
Het geheel straalt een bluesy sfeer uit met een”podium als “front porch” van verweerd hout. Het doet de ouderen terug verlangen naar New Orleans. Het gros kinderen vooraan geniet in de zon. Uiteraard is het hier weer stervensdruk als Jovink speelt, wat natuurlijk geen verrassing is.
Daarna is het tijd om naar het hoofdpodium te gaan alwaar Tante Rikie onder begeleiding van enkele muzikanten, bovenop de rand van het hoofdpodium de Zwarte Cross versie van het Wilhelmus zingt.
Niet geheel loepzuiver, wat behoorlijk de lachers op de hand werkt, maar dat zal zeker ook wel de bedoeling zijn. Ze is dan ook niet voor niets de festivaldirectrice, dus het is haar vergeven.
De bovenrand van dit podium vormt de schansbaan voor de stunts van de crossmotoren. Helaas worden deze stunts niet vooraf aangekondigd en het is dan ook goed je ogen open houden. De festival bezoeker wordt zo onverwacht verrast met een mega stunt.
Het is vooral afhankelijk van de weer omstandigheden; met veel wind kan het niet door gaan. Zo is het helaas bij een stuntman fout gegaan, die gewond raakte aan zijn hoofd.
Vervolgens wordt de band Drive Like Maria aangekondigd. De band brengt onvervalste rock van Nederlandse bodem. Het geheel komt wat statisch en eentonig over, maar het wordt uiteindelijk toch iets gevarieerder wanneer de gitariste tijdens de laatste nummers plaatsneemt bovenop de bovenrand.
De energie barst los bij de gelikte show van The Hives. De band ziet eruit om door een ringetje te halen en dat staat wel in schel contrast met de punk rock, die toch wat baldadig is en vooral niet braaf.
Deze opzwepende rock, van scheurende gitaren gedragen door een gepassioneerde frontman, maakt indruk op het grote veld. De band maakt veel contact met het publiek en geniet zichtbaar. Een prima verzorgd optreden wat zeker zal bijblijven.
Within Temptation is de headliner van deze eerste dag. Met ‘Shot In The Dark’ wordt stevig geopend en ook hier stevige rock met een catchy randje. Na een paar nummers verschijnt zangeres Sharon den Adel ineens achterop een crossmotor.
Er worden nummers gespeeld vanaf de ‘Mother Earth’ periode tot de huidige cd, met nummers als Ice Queen, Angels, Sinead, The Heart Of Everything, What Have You Done, Stand My Ground.
Van de grootste meezinger tot de meer donkere nummers. De band heeft de touwtjes in handen met een goed verzorgd optreden, wat de toestromende massa doet genieten. Vooral wanneer de band terug komt voor een drietal toegiften.
Te beginnen bij ‘Never-Ending Story’ met begeleiding op de akoestische gitaar door Ruud Jolie. Z e hebben pas hun theatertour afgerond en blijkbaar vormde dit nummer ook een onderdeel van de set.
Daarna volgt het nummer ‘Mother Earth’ wat verrassend genoeg, niet eens als laatste nummer wordt gespeeld. Ze doorbreken de traditie en eindigen met het nummer ‘Stairway To The Skies’ van hun laatste album ‘The Unforgiving’.
Meer beeldmateriaal van Alestorm, Exodus, metalweide, sfeer, rennerskwartier en de bovengenoemde bands in de fotoreportage hieronder. Met dank aan de organisatie voor de faciliteiten en mogelijkheid om aanwezig te zijn.
Hultsfredsfestival – third day with Bat For Lashes, Garbage and The XX.
text: Helena Torstensson
foto: Martina Törnemyr
Bat for Lashes aka Natasha Khan is an English singer-songwriter and musician. She sings and plays the piano, bass, guitar, harpsichord and the auto harp. Her debut album ‘Fur And Gold’ released in 2006. On the third day of Hultsfreds festival, the last day of an amazing weekend, it is the first performance of the day.
Also it is the first time that Bat For Lashes plays in Sweden and I feel privileged to stand in the crowd, seeing her dance around in her long dress. She looks so cute and starts beautifully with “What’s AGirl To Do” followed by the emotional “Sleep Alone”, both me and the crowd really likes this one and. Easily you get int into the music, even when you don’t know the songs.
In the middle of the set we got the nice surprise of Natasha Khan; saying that she is going to play three new songs today. Starting with “Kiss My Eyes (And Lay Me To Sleep)”, “Rest Your Head” and “Laura”.
These songs are wel performed and good to hear live. I liked “Laura” the best with clever lyrics and I sure am looking forward to the release of “The Haunted Man” in October 2012. The set ended in a good way with two of my favourite songs “Pears Dream” and “Daniel”.
Garbage is an alternative rock band formed in 1994, all the members are involved in songwriting and production. Self titled debut album ‘Garbage‘ was released back in 1995. it became an unexpected smash with the singles “Stupid Girl” and “Only Happy When It Rains”. Latest album “Not your kind of people”is released in May 2012.
It feels pretty amazing to stand in front of the stage, waiting to see Garbage live for the first time! The set opens with the first song on the new album, it is called “Automatic Systematic Habit”. And in my ears it sounds like Shirley Manson had to struggle keeping up with the music.
So I was a bit concerned, since it almost sounded like she had skipped warming up before the show. I was honestly very relieved to hear that her voice became stronger during the set and in “Blood For Poppies” she sounds much more certain, more clear.
Manson manages to gain strength during the concert and reach a stronger vocal level. “Queer” brings massive guitars, stronger vocals and a good vibe. I simply loved hearing the intense and cool “Shut Your Mouth” live.
The last song “Only Happy When It Rains” begins slow and special, before it changes and becomes even better than on the album. Some people in front of the stage are jumping around to the catchy music.
It is funny to notice that a fine rain falls down when the song ends. A beautiful fairytale ending from this successful band. Garbage manages to perform a strong set and convince the audience today.
Setlist
Automatic Systematic Habit
Paranoid
Blood for Poppies
Why Do You Love Me
Queer
Shut Your Mouth
Stupid Girl
Crush
Control
Cherry Lips (Go Baby, Go!)
Push It
Only Happy When It Rains
The XX is an English indie-pop band, formed in London in 2005. Debut album ‘XX‘ is released in August 2009. It is ranked highly on many ‘best of 2009′ lists. They are currently working on their second album that will be released later in 2012. Band members: Oliver Sim (vocals & bass), Romy Madly-Croft (vocals & lead guitar) and Jamie Smith (music producer & remix artist).
At the end of Garbage a lot of people are walking over to the ‘Green’ stage where The XX are programmed to play. I did not think that they would begin before Garbage ended, but I kept an eye on that stage (and my ears).
I was glad to notice that they were not starting over there, so I was able to watch the full set of Garbage. When The XX comes on stage, they had drawn a large crowd in front. Opening with the new single “Devotion” from the coming new album ‘Coexist‘, that is scheduled to be released in September.
The band quickly creates a special atmosphere on the stage. The crowd are silently standing there and simply listening to the music. The second song “Islands” is catchy and this one quickly gets the crowd moving; I love the easy tone it brings.
When “Heart Skipped A Beat” follows, I am very pleased and it is a great experience to hear it live. Oliver Sim tells the audience that it is a long time since the band played in daylight, and that he finds it nice, to actually see the faces in front of the stage.
When “VCR” comes, the crowd recognizes it by the intro and cheers their pleasure. I was looking forward to hear “Crystalised” but the live version of this song did not work in my ears, so I was very disappointed. My total impression of this set is that it started great, but then somehow, it lost something vital and becomes too much of the same and too melancholic. That is possible; believe me.
A dark ending of a perfect festival weekend on Hultsfred. Women stood strong on this edition with ‘leading ladies’ to rock the stage. Also Slash and his band made an impression. Overall an impressive list of respectful artists. Already looking forward to next year. Thankword to the bands, fans and most of all the organisation.
Hultsfredsfestival – second day with The Cardigans and The Cure
text: Helena Torstensson
foto: Martina Törnemyr
Second day of the Hultsfredsfestival on 15th June, opens with a national well known band. The Soundtrack Of Our Lives is a Swedish rock band formed 1995 in Gothenburg.
All lyrics are sung in English and the band’s style draws heavily on sixties and seventies punk and rock. Their debut album ‘Welcome To The Infant Freebase‘ isreleased in 1996.
They are quitting as a band and they started their farewell tour here in Hultsfred in blazing afternoon sun. The singer Ebbot Lundberg comes on stage entirely clad in black. And during the set he moves over the stage with energy and passion. There was a large crowd gathered in front of the stage, but also a lot of them are sitting down and enjoying the music.
Bear in Heaven is a rock band formed by Jon Philpot. The sound is influenced from psychedelic and electronic music. Debuted as a whole band with ‘Red Bloom Of The Boom‘ in 2007. This band had been scheduled at the unfortunate time when Sweden and England played the EM in football.
There were not that much people in front of the stage when the set started. Then the crowd quickly grew and becomes a mass in the morning. Bear in Heaven brought a very danceable and cool sound as well as songs.
As the set picked up, speeding up more, the crowd in front of the stage starts to dance and cheer. I enjoyed the relaxed and laid back feeling, but in the end I found the set to sound a little too much the same for my taste.
The Cardigans is a Swedish alternative rock band formed 1992 in Jönköping, Swede. Their debut album ‘Emmerdale‘ is released in 1994. The bandmembers are Nina Persson (vocals), Peter Svensson (guitar), Lasse Johansson (Keyboard), Magnus Sveningsson (bas) and Beng Lagerberg (drums).
While the football fans were watching the end of the Sweden-England match, the rest of us were waiting for the game to end because then The Cardigans start to play. Their set should include the whole ‘Gran Turismo‘ album.
This album is the bands fourth; it was produced by Tore Johansson and became number one at the album chart in Sweden. When the game finally ended, the crowd quickly grew in front of the stage.
Singer Nina Persson told the audience that having a football game as a pre-act was a bad one, neither she nor me, was happy for the delay. 
Also I am guessing we missed a couple of songs, because of this. However they started with “Paralyzed” and I enjoyed hearing Nina’s rougher, more bare sounding vocals that created a lot of feeling.
The audience quickly recognized the song “Erase/Rewind” and a lot of people are singing along in the chorus and waving their arms. During the set Nina introduced the band like the old gang, but for tonight they have a guest.
Oskar Humlebo better known as ‘Motoboy’ joined them on stage. One of my favorite songs “You’re The Storm” is very impressive live, the audience sang along in the chorus and you could tell that they were into the music. The set ended with “Communication” and it is so amazing live, I love hearing Nina sing like this.
A very impressive performance of such a famous headliner and the crowd showed a lot of interaction. All together a very dynamic and ground shaking show on the second day. National proud for sure; still after all those years.
Setlist
Paralyzed
Erase/Rewind
Explode
Starter
Hanging Around
Higher
Marvel Hill
My Favorite Game
Do You Believe
Junk Of The Hearts
Encore
For What It´s Worth
You´re The Storm
Live And Learn
I Need Some Fine Wine and You, You Need To Be Nicer
Communication
The Cure is an English alternative rock band formed in Crawley, West Sussex in 1976. The band has experienced several line-up changes through the years. Front man, vocalist and principal songwriter Robert Smith is the only constant member.
Since the football delayed The Cardigans with like twenty minutes, I am impressed that The Cure started slightly later than scheduled.
A large crowd is waiting for them, patiently in the front. When Robert Smith, and the band, walk on stage the intro of “Open” sets in.
Then the vocals of Smith sound a little rough, but soon it becomes much better. Later on followed “Lovesong” a song I enjoyed hearing. Robert had stated that he would play a long set on the festival. And it ended up being a set of 31 songs.
What a treat for the true The Cure fans. But I must say that I would have preferred a happier ending of the festivals second day. A dark and melancholic atmosphere changes the impression of the day. Still a very good show and impressive headliner.
Hultsfredsfestival – first day with Slash and The Conspirators.
text: Helena Torstensson
foto: Martina Törnemyr
The Hultsfredsfestival takes place in the Swedish small town Hultsfred and this year is it the 26th edition that is arranged here and the second year that FKP Scorpio arranges everything. This year’s festival became a success with around 17.000 sold tickets and the festival is coming closer to the goal of visitors as well as economical situation.
Thursday the 14th June is the first festival day and it started pretty calm, a lot of people seemed to be content walking around or sitting down enjoying the music. One thing that is different from last year, is that the security seems to be higher because we noticed that there were more policemen and security persons walking around the grounds.
Den Svenska Björnstammen (The Swedish Bear population in Swedish) is a Swedish band and art collaboration that consist of Dan Brännvall, Mattias Göransson, Kim Dahlberg, Ambjörn Göransson, Klas Isaksson, Peter Frisendahl and Åke Olofsson. This band sings in Swedish and their debut album ‘Classics‘ is released in 2010.
The band performed on the Blue stage, one of the two largest stages, they made a very energetic performance and got the crowd dancing around and clapping to the happy sounding music.
When they performed “Dansmusik” as the second song both band and crowd went wild.
The Gas Light Anthem is an American rock band; they released their first album ‘Sink Or Swim’ in May 2007. Band members: Brian Fallon as lead vocalist and guitar. Alex Rosamilia on guitar, backing vocals, Alex Levine on bass, guitar, backing vocals, Benny Horowith drums, percussion.
With the intro of “Sabotage” by The Beastie Boys “Gas Light Anthem” came onto the Green stage and delivered a pretty cool set list. I think the singer Brian Fallon could have interacted more with the audience and sometimes during the set, because it all felt a little weak. A lot of people were standing in front of the stage, but there were also a lot of people sitting down with a more laid back mood.
Blood Red Shoes is an alternative rock duo from Brighton, England formed in 2004 by Laura-May Carter on vocals and guitar and Steven Ansell on vocals and drums. Their debut album ‘Box of Secrets’ was released in 2008.
When we arrived to the White Stage there were a lot of people already there enjoying themselves to the good music.
I think Blood Red Shoes made a very good and special performance. I got the impression of them being some shy and the good response from the crowd seemed to make them very happy.
The set included a mix of songs from their two older albums and some from the latest one, like the song “Lost Kids” that I really liked. The way Steven Ansell drummed as well as sang was impressive to see and hear. He told the audience that they played at the Hultsfredsfestival four years ago at the same stage and I remember them and the good set they performed back then. The set ended with the song “I wish I Was Someone Better”.
Slash feat Myles Kennedy and The Conspirators is one of the eye-catchers of this festival edtion. Slash the famous guitarist from Guns ‘N Roses needs no further presentation. In 2010 he released his self titled debut album, it featured different vocalists like Ozzy and Myles Kennedy.
In 2011 he started the work on his second solo album; he collaborated with his touring band members Myles Kennedy (vocals & guitar), Todd Kerns (bass & vocals) and Brent Fitz (drums). ‘Apocalyptic Love‘ is released in May 2012.
The largest crowd so far today is gathered in front of the green stage, which is one of the two largest stages and waited for Slash, Myles Kennedy and The Conspirators to come. They began the set with “One Last Thrill” and it got the crowd moving.
“Ghost” is one of the songs that really impressed me during this set . I really enjoyed the feelings it awoke in the audience. After a cool “Back From Cali” Slash introduced that Todd Kerns would sing “Dr Alibi” and it is welcomed by shouts and applauds from the crowd.
This version of the song brought a lot of energy to both crowd and band. When the intro to “Sweet Child Of Mine” sets in people come running to the stage and it felt like the crowd multiplied instantly. I really enjoyed the way Myles sung and handled this song in his own way.
I was kind of looking forward to hear the brand new single “You’re A Lie” live and it is not disappointing when it came on towards the end of the set. Myles sang with a lot of feeling and the guitars created a powerful atmosphere. For the second time this evening people come rushing to the stage.
It is when “Paradise City” begins, you could tell that the audience loved this song and it all escalates in the chorus where the audience seems to impress the band. I would say that I like Myles version of this song much better than the original one.
During the set Slash got a lot of opportunity to show what a great guitarist he really is and during these solos Myles Kennedy and the rest of the band members stepped back a little.
Setlist
One Last Thrill
Nighttrain
Ghost
Standing out in the Sun
Back from Cali
Dr Alibi
Halo
Anastasia
Starlight
Sweet child of mine
You´re a lie
Slither
Paradise City
A beautiful ending of a very dynamic start of 2012 edition of this Swedish festival!
Dauwpop – optredens achttiende editie van hoog niveau
tekst: Silvia Deurwaarder
foto’s: Monica Duffels
Al jaren is Dauwpop een vaste traditie op Hemelvaartsdag. Dat betekent vroeg uit de veren om in het groene landschap, met een lammetje hier en daar, de bekende roze tent te vinden. Dit jaar zijn er een aantal verrassingen. Zo is het terrein wat verandert, met een paar nieuwe podia. Met zevenduizend bezoekers is de opkomst opmerkelijk laag, terwijl juist het weer meevalt.
De line-up van deze achttiende editie is veelbelovend. Met een mainstage waar de crème de la crème van de Nederlandse muziek verenigd is. Daarnaast experimentele podia, waar ook aanstormend talent een kans krijgt. De sfeer is bij binnenkomst gemoedelijk.
Bij de laatste tonen van festivalopener Guus Meeuwis breekt de zon al door en weten velen de weg naar het nieuwe ‘King King’ podium te vinden. Een knus, wit houten gebouw is de setting waar Greg Holden zijn tour afsluit. Na veertig dagen intensief touren mag de Brit even naar huis. De zanger is een rijzende ster en een van de vroege hoogtepunten op dit festival.
Zijn opkomst is bescheiden met de gitaar in de hand, geflankeerd door drummer Francis Moon en voor de gelegenheid met gitarist Jan Peter Hoekstra (bekend van Krezip). De titletrack van zijn debuut ‘I Don’t Believe You’ toont meteen de sterkte van Greg Holden. Zijn stem is gevoelig zonder aan kracht in te boeten. Hij weet zijn nummers te vertolken met een oprechtheid, die ontroert.
“Empty Hands” is ingetogen, gevoelig en bijna kaal: een troubadour die zijn ziel bloot legt. Dan richt Greg het woord tot de toestromende massa:”It is my first festival and I am happy to be here. Even I can hear the band next door.“
Een heel andere kant komt naar voren op “Hell & Back” met opzwepende drums, wat enkel een trommel is bespeeld uit de koffer. Het publiek komt ook los, al klappend. De mix van country, blues en rock is verfrissend.
De 3FM hit “The Lost Boy” mag niet ontbreken en het is de bezieling van Greg Holden die de luisteraar bewust maakt van ieder woord. Bijna woedend articulerend. Zo dwingt de zanger met de minuut meer respect af.
Er wordt wat verlegen meegezongen op het Ierse drinklied, maar na wat aansporingen weet Greg iedereen te winnen. De band staat als een huis en vliegt door de set heen. Er is nog tijd voor “Irony.” Een waardige afsluiting van deze stijlvolle, emotionele achtbaan die Greg Holden heet.
Het is even overschakelen naar Chef Special op de mainstage, waar het feest al is ingezet met Gers Pardoel. De huisband van De Wereld Draait Door staat op eigen benen met een unieke mix van funk, rap en zelfs rock.
Zanger Joshua Nolet staat ontspannen op het podium en heeft het publiek meteen op zijn hand. De zware gitaren met bluesorgel zijn een verrassende basis voor de versnellende rap.
Ook Nolet is bescheiden: “Hellendoorn ik hoop dat ik mag bijdragen aan een mooie dag!” en dat terwijl de volle tent hem flink toejuicht. Nummers als “Colors” en “Birds” maken het feest compleet. Het is jammer dat het geluid ongelooflijk hard is, waardoor veel details verloren gaan.
Dan maakt The Kyteman Orchestra zijn opwachting tegen het eind van de middag. Het podium is nog nooit zo vol geweest met al die instrumenten; van blazers tot strijkers, koor en zangers. De opening met de opkomst van geestelijk vader Colin Benders, oftewel Kyteman, is bombastisch. Zelf staat hij wat weggedoken in zijn hoodie, voornamelijk alle muzikanten dirigerend.
De piano vloeit moeiteloos samen met heldere blazers en de tenoren. De klassieke invloeden doen denken aan Carl Orff; bombastisch en krachtig. Soms klinkt het zelfs wat lelijk met schelle bekkens tussendoor.
Kyteman heeft met zijn nieuwe project “The Kyteman Orchestra” een nieuw pad bewandelt en met een verrassend resultaat. Hij weet als geen andere muziekstijlen te verenigen die mijlenver van elkaar verwijderd liggen.
Neem de drie zangers, die duidelijk een rap of hiphop achtergrond hebben. Opeens worden grenzen doorbroken en klinkt het geheel bijna sereen.
Het is even wachten op de befaamde trompetsolo van Kyteman, die dit keer vrij sporadisch aanwezig zijn. Wanneer hij de capuchon afzet en zich omdraait naar het publiek, raakt hij de overvolle tent met zijn fragiele tonen.
Benders zoekt al dirigerend interactie met zijn muzikanten. Hij beweegt veel en duikt overal op. Zo is er een voordurende circulatie aan muzikanten en zangers, die in het centrum opgesteld staan. Iedereen krijgt de ruimte en dat maakt de show erg goed verzorgd.
Zelf geeft Kyteman aan niet zo’n prater te zijn. Toch weet hij oprecht de mensen te overtuigen met: “Goedemiddag en welkom. Volgens mij is het een heerlijke dag, en we zijn er komend uur nog. Ik hoop dat het bevalt. Volgend stuk is een favoriet en steeds een puzzel om goed te spelen.”
“Day 1” is het bombastische, grootse muzikale thema wat iedere stoute droom overtreft. De zangerige cello; die ingetogen en uitgesponnen overgenomen wordt door het koor en de blazers. Wat een dromerige sfeer oproept, zo licht en harmonieus. Zo stel je de schepping voor, wonderschoon.
Het doet bijna pijn te merken dat al het geluid compleet overstuurd is en veel te hard wordt weg gezet: de hoge en lage tonen hebben de overhand. Met de inzet van al die mensen, is dat iets om verdrietig van te worden. Dat er zo ontzettend veel belangstellenden zijn die geboeid luisteren, maakt veel goed.
Het contrast kan niet groter zijn met een kakofonisch samengaan van instrumenten met daar bovenop een rauwe Franse rap. Er ontstaat een wisselwerking tussen violen, koor en blazers. Jammer dat de ruis de overhand krijgt. Het slotstuk is adembenemend en onovertrefbaar. Een diepe buiging voor dit project: ongekend voor Nederlandse begrippen en zo grens overstijgend.
Ilse DeLange heeft een roerige tijd achter de rug en het is goed de zangeres terug te zien op bekend terrein. Ze heeft in het verleden vaak op dit festival gespeeld en het is haar thuisbasis.
Nonchalant gekleed in gympies en spijkbroek, wekt Ilse DeLange een ontspannen indruk. “Next To Me” is de vrolijke en zonnige opening. De stem van Ilse is erg zuiver en de band staat als een huis. Het geluid is helder, het kan dus toch op een festival.
In al die jaren heeft Ilse DeLange altijd een hoge standaard weten vast te houden: geen enkel optreden was beneden de maat of minder goed verzorgd. Ook dit keer is ieder nummer prima uitgevoerd.
Er valt dan ook niets aan te merken op dit optreden. Soms wil een zangeres nog wel eens vermoeid klinken of kampen met stem problemen. Dit is bij Ilse de Lange niet het geval en dat verdiend respect.
“Puzzle Me” is dynamisch uitgevoerd met twee achtergrondzangeressen erbij. Het is makkelijk meezingbaar en veel gezinnen genieten volop. Zelfs een jongen van zeventien zingt woordelijk alles mee. De sfeer is ontspannen en gemoedelijk.
Het publiek reageert enthousiast wanneer Ilse het woord neemt: “En zijn jullie op de fiets wezen Dauwtrappen? Hoe is het hier zo vlakbij huis.” Dan neemt ze de gitaar ter hand. Bij het orgelachtige intro volgt de megahit “World Of Hurt” met een gierende solo van gitarist Arnold van Dongen.
De show blijft een feest der herkenning met “Livin’ On Love” en swingen bij “I’d Be Yours.” De zangeres weet zich met een bekwame band prima staande te houden, zelfs na een imponerende show van Kyteman.
De sfeeromslag is wat groot naar de duistere rock van Silvert Høyem, de voormalige zanger van Madrugada. Aan de andere kant van het terrein speelt de Noor voor een handjevol bezoekers.
Gekleed in zwart benadrukt de zanger nog meer de donkere sfeer, die blijkt mee te vallen wanneer een logge gitaar inzet en zijn diepe stem de overhand krijgt. Wanneer hij de tamboerijn pakt, wordt het tempo opgevoerd. De melodie wordt door Silvert gedragen, de instrumenten geven slechts ondersteuning.
Het is dan ook lastig om een refrein te onderscheiden en dat is tevens de kracht van zijn solo nummers. Het vormt een geheel wat je mee doet voeren. Al is het wat opmerkelijk wanneer hij even van het podium verdwijnt.
Hier en daar is de stem van Silvert vergelijkbaar met Depeche Mode alleen is dit niet even toegankelijk. De fans worden getrakteerd op een net geschreven nummer “Where Is My Moon.” Zeker de meest experimentele artiest in de Dauwpop line-up.
Terug bij de mainstage maakt De Dijk zijn entree door meteen flink te rocken op “Ietsje Later.” Zanger Huub Lubbe draagt een driedelig ruitjespak, wat wel veel de aandacht opeist. Zijn stem is simpelweg goed en ook de mede bandleden weten een degelijk optreden te verzorgen. De mondharmonica en blazers maken het geluid van de band veel voller.
De Dijk verslapt geen seconde en dat is meteen het gevaar: het wordt wat voorspelbaar en clichématig. Daar is niets mis mee, maar verrassend is het niet. Of het moet de Dauwpop Award zijn die de heren overhandigd krijgen, waarna ze vol enthousiasme nog een toegift inzetten. Het ontbreekt Huub Lubbe niet aan energie, dat is wel duidelijk.
Afsluiter van het festival ligt dit jaar in handen van Within Temptation, de goedverkopende rockband met frontvrouwe Sharon den Adel. De band is net terug uit het theater en komt wel iets te laat op.
Het is flink dringen vooraan en het is dan ook snel erg benauwd in de tent. “Shot In The Dark” is een perfecte opener vol bombast, gierende gitaren en zware drums. De stem van Sharon klinkt hier en daar wat dunnetjes, maar dat kan aan het geluid liggen.
De show is goed aangekleed met verhogingen op het podium en videoprojecties. De energieke ontlading volgt op “Faster” waarbij de band veel contact maakt met het publiek.
Waar de band op Huntenpop een speciaal optreden verzorgde, wordt dit keer gekozen voor de grote hits waaronder “What Have You Done Now” en “Ice Queen.” Er wordt traditiegetrouw afgesloten met “Mother Earth.”
Within Temptation verzorgt een goedlopend optreden, waarbij het aan energie niet ontbreekt. De gedachte dat er op automatische piloot gespeeld wordt, doemt wel op. Het publiek deert het niet, die geniet volop.
Deze achttiende editie van Dauwpop brengt veel artiesten samen en alle optredens zijn boven gemiddeld goed verzorgd. Een kritiek punt blijft het geluidsniveau wat al minder hard is dan vroeger, maar toch vrij overstuurd bleef.
Een punt van zorg is de buitensporige hoeveelheid rook die overal is: zowel in de persruimte als in de festivaltenten wordt erg veel gerookt. Met kinderen in het publiek toch niet erg bevorderlijk. Wanneer er op het podium veel rook vrij komt, ontstaat er een zuurstof tekort. Voor de organisatie is dat zeker een punt van aandacht voor de toekomst.
Paaspop – pakt groots uit op de zondag
tekst: Erwin van Dijk
foto’s: Monica Duffels en Erwin van Dijk
Traditioneel is Paaspop het eerste grote festival van het jaar in Nederland. Ondanks het feit dat Schijndel goed verstopt ligt in de driehoek Veghel, Den Bosch en Breda (of vlakbij Maaskantje). Dankzij de goede routewijzers is het festival vrij eenvoudig te vinden, ook al loopt het laatste gedeelte over smalle landweggetjes.
Bezoekers die het met het openbaar vervoer komen, hadden het wat minder gemakkelijk. Misschien is een shuttlebus naar Den Bosch of Tilburg toch een goed idee voor de volgende editie in 2013. Ook waren er achteraf wat klachten over de bereikbaarheid van het parkeerterrein. Maar dat is tijdens elk festival zo wanneer ‘s avonds iedereen tegelijkertijd naar huis wil.
Een van de eerste edities van Paaspop werd in een circustent gehouden, maar tegenwoordig zijn alle podia overdekt. Gezien het twijfelachtige klimaat in Nederland is dat een slimme zet. Voor de campingbezoekers is het wel onaangenaam koud zijn geweest in Noord Brabant. Dat is natuurlijk het risico van een festival dat zo vroeg in het voorjaar plaatsvindt.
Gelukkig begon het pas tijdens de laatste bands, op zondagavond, te regenen. Op het festivalterrein waren alle routes tussen de verschillende podia bedekt met houten vlonders en dat maakte het festival voor de bezoekers een stuk gebruiksvriendelijker. Het risico op een modderbad was hoe dan ook klein.
Di-rect is een band die al vele jaren meedraaid in het live circuit. Gezien de populariteit van de band had ik ze later op de dag verwacht, in plaats van vroeg in de middag. Gitarist Spike zal ook wel met gemengde gevoelens op het podium staan.
Nog geen twintig uur geleden speelde hij met zijn eigen band The Deaf in Den Haag. Tijdens dat optreden raakte een stagediver zwaargewond en moest de band het optreden stilleggen. Een tragische gebeurtenis en weer een reden om het stagediven niet toe te laten.
Stagediven vanaf het hoofdpodium van Paaspop is zo goed als onmogelijk; het podium is zeker drie meter hoog. Was Di-rect in de beginjaren een rock band met wat snelle en brutale punk invloeden, tegenwoordig overheerst de gezapige rock en dat is goed te merken bij dit optreden. De set bestaat uit veel lange uitgesponnen nummers met weinig variatie.
Via de website zijn fans uitgenodigd om het nummer “Holiday” te filmen. Die opnames zouden gebruikt worden om er een clip van te maken, met behulp van Film It Yourself, een concertfilm platform van de Nederlandse publieke omroep.
Volgens het Paaspop festivalreglement is het in principe verboden om te filmen met iets beters dan een mobieltje. Daarnaast is de belichting niet zo geschikt voor opnames. Al is het natuurlijk een mooi souvenir van een weekendje Paaspop.
Dan is het tijd voor Enslaved. Niet dat veel mensen vanuit de ‘Mainstage’ de overstap maken naar de ‘Masters Of Rock’ tent. De verschillende doelgroepen komen elkaar alleen tegen bij de voedselkraampje of bij de muntautomaat.
Net als Finntroll later, of Korpiklaani de dag ervoor, is Enslaved een band met de roots in de viking metal. In tegenstelling met de andere bands geen jolige folk met geweien en vrolijke melodie. Enslaved heeft te veel extreme death metal invloeden.
De show is vooral een degelijk staaltje Noors vakmanschap. Muzikaal gezien ligt het succesvolle album ’Eld‘ al ver in het verleden. Toch verslapt de band niet, al blijft het optreden vrij mat.
Of dat nu komt door het vroege tijdstip of omdat veel bezoekers al aan de derde dag bezig waren weet ik niet, maar ik had meer van dit optreden verwacht. Het kan ook aan routine liggen, want dit jaar heeft de band al een hele rits optredens afgewerkt. Hoogste tijd om een nieuw album uit te brengen, want sinds het laatste album stamt uit 2010.
Selah Sue betreedt in de late middag het hoofdpodium. Singer- songwriters zijn aan een opmars bezig en persoonlijk vind ik het niet erg dat steeds meer jonge zangeressen weer met een ouderwetse band gaan toeren.
de Belgische Selah Sue, echte naam Sanne Puseys, past perfect in dit genre. De zangeres staat tijdens het hele optreden in de spotlights (letterlijk en figuurlijk), terwijl de andere muzikanten op de achtergrond blijven.
Na vele grote festivals doet ze Paaspop aan en met succes. De zangeres weet een dynamisch optreden te verzorgen. Al komen de hiphop-achtige zanglijnen in sommige nummers een beetje geforceerd ‘ boos’ over. Eigenlijk is de muziek meer verwant met Ilse DeLange dan Anouk en dat is maar goed ook.
Het optreden van Selah Sue is in ieder geval een van de hoogtepunten vandaag. Nummers van debuut album komen veelvuldig aan bod. Al komt haar muziek waarschijnlijk beter tot zijn recht in een intiemere setting dan de massaliteit van de grote Mainstage.
De Heideroosjes nemen afscheid en ook van Paaspop, waar ze vaak geprogrammeerd stonden. Achteraf gezien is dit de enige misser in de programmering vanwege het podium. De ‘Masters Of Rock’ tent bleek veel te klein voor al het publiek.
Was het publiek tijdens Enslaved op zijn Nederlands enthousiast (handen in de zakken rustig toekijkend). Bij de Heideroosjes is het een ongecontroleerde chaos. En niet alleen op het podium, want qua energie laten de mannen van de Heideroosjes jongere bands zoals Di-rect ver achter zich.Ook de toeschouwers doen goed mee.
Voor het podium ontstaat direct een flinke moshpit en crowdsurfende Paaspop vrijwilligers maken de fotopit onveilig. De band speelde alsof hun leven ervan afhangt.
Uit niets blijkt dat dit het laatste festivalseizoen is voor de Heideroosjes. Gezien de feedback van de fans, is er geen reden waarom de band zou stoppen. Al jaren speelt de band op dit hoge niveau.
Terwijl grotere namen zoals Sepultura of Korn, bands die ook in de jaren negentig begonnen, naar steeds kleinere zalen wegzakken. Gelukkig voor de fans werken de Heideroosjes nog een indrukwekkende serie optredens af voor ze met pensioen gaan.
Accept is een hardrock dinosaurus uit de jaren tachtig, al bestaat de band al sinds 1971 en daarmee is Accept ouder dan willekeurig twee andere bands vandaag samen (met De Dijk als uitzondering natuurlijk).
Degenen die voor zanger Udo Dirkschneider komen, hebben pech want zijn plek is een tijd geleden door Mark Tornillo. Voor sommige fans een controversiële gebeurtenis (vergelijkbaar met een Blaze Bayley die Bruce Dickinson verving in Iron Maiden). Live valt er niets op Tornillo zijn performance aan te merken.
Accept heeft ook de moeite genomen om een eigen licht show mee te nemen naar Paaspop. De band gaat ervoor alsof ze de headliner in een stadion zijn. Gelukkig is het publiek is nog energiek laat op de avond. Deze maand komt de nieuwe plaat ‘Stalingrad‘ uit. De muziekstijl is niet vernieuwend maar geven de fans precies wat je bij een metal show wilt zien.
Een menigte wacht Go Back To The Zoo op. Muzikaal gezien ligt de band in het verlengde van Di-rect en misschien is Go Back To The Zoo zelfs groter in populariteit.
Hoe dan ook, het publiek is enthousiast wanneer de band aan haar optreden begint. Voor mij is het de tweede keer dat ik deze band zie en wederom ben ik niet onder de indruk.
Er zijn heel veel van dit soort bands in Nederland en ik vraag mij af of deze band ook zover was gekomen zonder de hulp van De Wereld Draait Door en Nike. De toeschouwers slikken de hapklare brokken poprock enthousiast en daar gaat het tenslotte om.
Finntroll is zonder twijfel de ruigste metalband vandaag. De Masters Of Rockstage loopt snel vol en de band gaat er flink tegenaan. Net als bij Enslaved zijn er weinig verrassingen.
In tegenstelling tot Enslaved weet Finntroll het publiek wat meer bij het optreden te betrekken. Al is het misschien weer eens tijd voor de Finnen om met een nieuw album te komen. Een terechte afsluiter met opzwepende viking metal.
Dit jaar duurde Paaspop drie dagen en het festival heeft een overvol programma met meer dan 150 acts variërend van Rock en Pop tot Metal en Dubstep. Voor vrijwel elke muziekliefhebber was er dus wel wat te beleven.
Met drie uitverkochte dagen en ruim 51000 bezoekers een mijlpaal. Wat programmering betreft was deze editie minstens gelijkwaardig aan voorgaande jaren. Dat terwijl de ticketprijzen nog redelijk binnen de perken bleven. De organisatie van Paaspop kan terugkijken op een succesvolle editie.
Fotoverslag bands en sfeer:
Paaspop – diverse artiesten met een knallende afsluiter op de zaterdag
Foto’s en tekst: Monica Duffels
Op vrijdagavond wordt het startsein gegeven voor de vierendertigste editie van het Brabantse festival Paaspop in Schijndel. Al snel is duidelijk dat de eerste avond volledig is uitverkocht. De vrijdag heeft een avondvullend programma, met populaire artiesten als Racoon, Kane en Guus Meeuwis.
Ook alle driedagen-tickets zijn compleet vergeven. Uiteindelijk zijn ook alle dagkaarten uitverkocht en mag het festival in totaal ruim 51.000 bezoekers verwelkomen.
Dat zijn er nog ruim 10.000 meer dan vorig jaar, wat best uniek is gezien de verwachte kou (denk ook hierbij aan de festivalcamping), de economische recessie en de flinke bezuinigingen op cultuur.
De organisatie heeft ernaar gestreefd om deze editie een stuk grootser, indrukwekkender en mooier op te zetten. Dat is ze goed gelukt. Er zijn dit keer dertien mooie podia en de organisatie heeft 150 acts weten te programmeren. Er is dan ook voor ieder wat wils. Van optredens van populaire bands, stevige rock-acts, theatervoorstellingen tot op het dansen bij stevige technomuziek.
Ook aan de inwendige mens is gedacht. Qua eten en drinken is er keuze te over. Wel worden er typische festivalprijzen berekend, wat in mijn geval bijvoorbeeld inhoudt dat ik met een “grote” portie van 15 poffertjes (weliswaar met een scheutje Grand Marnier om een beetje op te warmen) en een Latte Macchiato 10 euro kwijt ben.
Op zaterdag wordt het startsein gegeven voor mijn persoonlijke Paaspop-beleving. Rond drie uur ’s middags arriveer ik op het terrein. Inmiddels is de Band Zonder Banaan begonnen op de mainstage. De stemming zit er al goed in en met hun folkrock worden de aanwezigen opgezweept. Snel gaan velen helemaal uit hun dak, waarbij het bier inmiddels al rijkelijk vloeit.
Show elementen als rookkolommen en vuurwerk worden hierbij niet geschuwd. In het theater draaien de Fiasco Brothers plaatjes tussendoor om de tijd te doden, voordat het tijd is voor Ali B om het podium te betreden.
Klokslag half vijf arriveert hij op het podium en geeft hij een interactieve voorstelling. Waarbij het de bedoeling is dat de toeschouwers hem vragen stellen en hij dan antwoord geeft. Met niet bepaald serieuze vragen als “Wat was er eerder: Het kip of het ei” wordt een beetje de toon gezet voor het komende uur.
De stukjes worden afgewisseld met rapmuziek, waarbij hij onder andere ondersteuning krijgt van Brace. Ik kan hooguit een kwartiertje van de show bijwonen, omdat het alweer tijd is om naar de Belgische band Triggerfinger te gaan kijken op het hoofdpodium.
Inmiddels is het al erg druk in de tent en de band zet als vanouds weer een grandioze set neer. Eyecatcher is de de charismatische zanger, die goed de aandacht weet vast te houden en een eenheid lijkt te vormen met zijn gitaar. Persoonlijk is deze band een van mijn favorieten tijdens dit festival. Wat een energie explosie!
Daarna is het tijd om eens het Masters Of Rock podium te bezoeken, waar The Devil’s Blood uit Eindhoven een optreden geeft. De bandleden zijn gehuld in donkere kledij en hun gezichten zijn besmeurd met nep-bloed. Hun muziek klink duister, slepend en log, hoewel het eigenlijk toch nog vrij lichtvoetiger klinkt dan je zou verwachten.
In de tent, die de ‘Jack Daniels stage’ wordt genoemd, zwaait Radio 3FM de hele middag de scepter. Zo geeft aanstormend talent Blaudzun vroeg in de avond een optreden.
De zanger ziet eruit alsof hij zo de jaren zestig is gekomen met donker halflang haar en een bril met jampotglazen. Hij heeft een stel goede muzikanten om zich heen verzameld, die veelal méér dan een instrument beheersen. Deze show is geschikt om met de ogen dicht te volgen, voor een pure muziekbeleving.
Als Blaudzun klaar is met zijn optreden wordt het podium alvast omgebouwd voor de folk-metal band Trollfest uit Noorwegen. Ondertussen wordt op hetzelfde podium de 3FM Serious Talent Award uitgereikt aan Gers Pardoel, bekend van het nummer “Ik Neem Je Mee”.
Inmiddels is het tijd voor de Golden Earring die natuurlijk op het hoofdpodium geprogrammeerd staat. Vorig jaar gaf deze band al een succesvol optreden op Paaspop en dat succes wordt nu weer herhaald. De bezoekers worden op hun wenken bediend, want veel bekende nummers, zoals “The Twilight Zone” en “Another 45 Miles To Go” passeren de revue.
Verderop in de ‘Masters Of Rock stage’ geeft de Zweedse band In Flames een energiek optreden. De nu-metal slaat goed aan bij het publiek, al heb ik het idee dat de band betere tijden heeft gekend.
Op de mainstage is het dan tijd voor de band The Wombats uit Engeland. De muziek heeft wat new wave invloeden uit de jaren tachtig en wordt ook wel een beetje vergeleken met Joy Division.
Het publiek reageert vrij lauw op het optreden. Lijkt alsof de meeste mensen eigenlijk staan te wachten op de headliner Within Temptation; die pas twee uur later staat ingepland. Ik besluit om niet zo lang te wachten en snel door naar de Finse folkmetalband Korpiklaani. Deze band slaagt er ook in om een feeststemming te creëren bij het publiek.
En dan is het eindelijk tijd voor de afsluiter, Within Temptation. Het hoofdpodium is nog steeds goed gevuld, hoewel het al goed te merken is dat veel mensen het al welletjes vinden. Aangezien het al 1 uur ’s nachts is en er voor velen nog een lange en intensieve Paaspop-dag in het verschiet ligt.
Within Temptation geeft een grootse show weg, waarbij de nummers veelal worden begeleid met video-beelden. De band speelt veel nieuwe nummers, maar ook oudere hits zoals “What have You Done” en “Stand My Ground” komen voorbij. En zo komt er een eind aan een geslaagde tweede festivaldag.
Fotoreportage bands en sfeer:
Rock Of Ages – diverse stijlen succesvol verenigd in Aalten
tekst: Kevin Scholten
foto’s: Henk-Jan Graven
Inmiddels is het jaarlijkse Rock Of Ages een begrip in de Achterhoek, Rock of Ages. Een muziek festival voor de liefhebber van het stevige werk. De vaste prik is wederom de eerste zaterdag van maart bij ‘Oer Kroeg Schiller’ in Aalten.
Volgens de goede traditie word deze negende editie geopend door regionaal talent. Cold Sweat heeft deze taak op zich genomen en dat doen ze met plezier. Zangeres Lisa te Grotenhuis en haar mannen brengen aanstekelijke rock covers ter gehore.
Van onder andere AC/DC, Vengeance, Led Zeppelin en Thin Lizzy. Dit met een prima helder geluid zodat het publiek zich ook al prima vermaakt. De speeltijd is dan ook zo voorbij.
Chiraw is hierna aan de beurt, een van de hardste bands die op het Rock of Ages festival hebben gespeeld tot nu toe. Ondanks dat, zeker met veel succes! Deze Almelose band heeft zijn sporen meer dan dik verdiend. Een mix tussen metalcore en thrash. Of gewoon ‘Brutal Metal’, zoals ze het zelf omschrijven.
Het optreden word ingeluid met ‘Omega‘ van het laatste album. Zanger Robin de Groot gaat alleen voor honderd procent. Al snel pikt het publiek zijn adviezen op. Vervolgens ontstaat er dan ook een ruige pit voor het podium.
De setlist betreft een bloemlezing van de albums ‘Dark Frequencies‘ en ‘Scarecrows & Lullabies‘. Met nummers zoals ‘3AM‘, ‘Apocalyptic‘, ‘Balance‘, ‘Revolve‘ volgen elkaar in een moordend tempo op. Ook het nieuwe ‘Legendary’ ontbreekt niet aan deze stevige set.
Bij een optreden van Chiraw is het dan ook niet de bedoeling dat men rustig voor zich uit kijkt. Er is genoeg beweging in de zaal, en de band kan zich weer wat fans rijker rekenen. Kortom een geslaagde zet.
Autumn is van een heel ander kaliber en heeft de eer om deze avond de headline positie in te vullen. Geen slagveld taferelen zoals eerder deze avond, maar je lekker laten mee slepen op de muziek.
De band is de vroegere gothic inmiddels ontgroeit. De nadruk ligt dan ook op de laatste drie albums. De band is opgeschoven naar de progressieve rock met een alternatief tintje. Met ‘Synchro Minds‘ heeft het optreden een rustig en sfeervol begin.
Opvolger ‘Paradise Nox’ drukt het gaspedaal hierna lekker in. De spelvreugde spat er vanaf. Gitarist Mats van der Valk is in zijn nopjes, samen met zijn broer gaat hij er dan ook helemaal voor. Ook de overige bandleden staan er met een brede glimlach, en uitermate goed musicerend.
Het nieuwe album ‘Cold Comfort’ word uiteraard ook niet vergeten. Zangeres Marjan Welman kondigt dan ook het melancholische ‘The Scarecrow’ aan. Waar tevens ook een videoclip voor geschoten is. Al snel heeft ze met haar prachtige stem het pupliek in haar greep.
Het titel nummer, haar favoriet, komt hierna als een warme douche. Van het laatste album, krijgt de volle kroeg ook nog het uitgesponnen ‘Alloy‘ te horen. Met de nodige kippenvel momenten, dat zegt voldoende.
De reguliere set wordt beëindigd met de hit ‘Altitude‘. Normaal gesproken gaat de band voor de toegift even het podium af, maar vanwege de enthousiaste reacties is dit achterwege gelaten.
‘Forget To Remember‘ brengt het publiek opnieuw in extase. Waarna ‘Satellites‘ iedereen doet meedeinen. Dan het dreigende ‘The Venamoured’ met een dansende Marjan in het publiek, die het optreden tot een hoogtepunt brengt. Missie geslaagd!
Hierna is de koek nog niet op. Want voor de doorbijters staat de after party nog op het programma. Denim & Leather vult de kleine uurtjes op met lekkere heavy metal klassiekers. Zo rond de klok van 01.00 uur galmt dan ook Metallica’s ‘Creeping Death’ door de Oer Kroeg.
De vuisten gaan nog eenmaal in de lucht. Bekende headbangers als ‘Symphony Of Detruction’, ‘The Trooper‘ en ‘Bonded By Blood‘, geven aan dat het publiek nog niet naar huis wil. Maar de tijd dringt zich op aan de bezoekers in Aalten.
Met Accept zijn ‘Fast As A Shark‘ komt er een einde aan deze succesvolle editie van het Rock of Ages festival. De nodige dosis metal in diverse stijlen, maakte de dag zeer succesvol.
Volgend jaar zal het tien jarig jubileum plaats vinden. De organisatie hoopt hier een speciale editie van te maken.
Meer informatie op: http://www.rockofages.nl/
Met dank aan: de organisatie
