Archive for the ‘Interviews’ Category

Finntroll – guitarist Routa talks about the new album “Blodsvept” and the band’s future plans

text : Basak Günel folk metal band Finntroll is getting ready to release their sixth full-length album, which is called ‘Blodsvept’ (2013). Beforehand, the band has released ‘Nifelvind’ on 2010 so the Finntroll fans are more than excited for the album.

Muzikantenweb had the opportunity to interview guitarist Routa of the band via phone about the album’s sound and the band’s future plans.

Hello Routa! How are you?

Routa : “I’m alright. We had a long evening yesterday with Vreth [vocalist] but I started to wake up now.”


You finished recording your new album, ‘Blodsvept’ and it will be released on March 25th, 2013. How do you feel about it? I have been checking the Facebook posts from fans and the expectations are quite high.

Routa : “As a band we love the album. On this album, we wanted to have a more straightforward approach and we didn’t want to paint any musical landscapes or anything like that. We just wanted to make like ‘slap-in-your-face’ vibe. [laughs] And I really hope the fans will appreciate that. I am sure it’s going to divide opinions about us. People who expect atmospheric folk metal from us might not like the straightforward approach.”

What can the fans expect from this album musically? Do you think it is a classic Finntroll album or is it a bit different?

Routa : “I wouldn’t say we did something completely different. Whenever we do an album, we want the music to sound like Finntroll but we really want to find some new themes to mix it. It might be a music style to have influences or weird sounds or something similar. This time it was the punk rock-ish approach.”

The new album is called ‘Blodsvept’. How did you come up with the title? : “It’s really hard to explain it but I don’t know the right word in English for that. It’s like wearing blood. It is the same way as how Egyptian mummies are wrapped but with the blood.”

I think ‘Blodsvept’ means ‘blood swept’ but I don’t think that’s the word, is that?

Routa : “You could translate it to blood swept as well but it doesn’t mean in that context. It means  ‘wrapped in blood’ basically.”

Is this a concept album or do the song tell different stories?

Routa : “All the songs have different stories this time. We didn’t want to make a concept album with one long story in it. We just wanted to do an album with individual small tales.”

What are the themes, what do the songs tell generally?

Routa: “It differs from song to song. There are songs about old finnish myths and then there is a song about a murderer. There are lots of different stories in the album generally.

                                                               Recording Process

Did any guest musicians take part in this album? In your previous record, there were a lot of guest musicians like Olli Vänska [violinist from Turisas].
Routa: “Yeah, Olli Vänskä also took part in this record for the violin parts. We also had a couple of professional musicians from northern Finland and the guys from Moonsorrow took part in the choir and the screaming as well. They didn’t take part as musicians but we needed male voices for the songs and they took part in that.

When you think of the memories during the recording process, what was the funniest or the weirdest experience that the band has had during the recording of ‘Blodsvept’?
Routa: “It was a pretty normal recording except we had to record the guitars twice. We kind-of deleted the guitar parts by accident so we had only a few days of recording and we had to it all again.”

It was quite a challenge for you I guess, right?

Routa: “Well yeah because we had to record the parts again 1,5 days and it’s ridiculous!
When you compare your previous record ‘Nifelvind’ and ‘Blodsvept’, what are the differences? What makes this release different?
Routa: “Soundwise, we wanted to have more natural sounds so it wouldn’t be so over-produced. We wanted the fans to hear everything released through that. At first it might sound a bit lighter compared to the previous record but when you get into the sound, it’s not lighter, it’s just more natural.

I think this record is also a bit faster and not so darker compared to Nifelvind as well.
Routa: “Yeah but it wasn’t anything that we decided to do in this album. It was because of the straightforward approach so the songs were also fast.

One thing I noticed in this record was that there is not a long intro which is quite uncommon for Finntroll. Was this intentional?
Routa: “We didn’t have any intro composed for this album and then we had this feeling that we don’t need an intro. We don’t want to build some atmosphere on this album; it doesn’t need it. We felt like we could make the small welcome for the fans and then we wanted to jump straight into the music.

What other parts of the world (apart from Finland) inspires you musically? I have noticed that there are different influences like Balkan or oriental sounds in 1-2 songs.
Routa: “Everything. When you keep your mind open, you get inspiration and ideas from everywhere. We don’t want to get inspiration from one thing only but we try to keep our mind as open as possible and take it all into our minds.”


Which song did you pick or are you going to pick as singles? Are there also any video shootings in the near future?

Routa: “Yeah, we are gonna shoot a video at the end of February 2013. We still haven’t decided on the song; we have a couple of ideas. We are still discussing it within the band. I know that Century Media [Finntroll’s record label]wants us to release a preview rather than a single from the album.”

If you have to pick a song that would be the highlight or the favorite from the album, which song would it be?
Routa: “At the moment, I really like “Häxbrygd”. I love playing it. I don’t know if we will play it live or not but that song works so well.                                 


You are already confirmed for some festivals. Are there any plans for a Finntroll headlining tour?
Routa: “Yeah, we are planning to do 6 or 7 special release shows around Europe. Then we are going to do a bigger show in small venues. That’s the plan for now.

Do you want to play in Heidenfest 2013 this year again?
Routa: “I don’t think we are going to play in Heidenfest this year. We were asked to play this year but we feel that we want to to do something else this year so we are probably going to play with bands that we choose.

Are you going to choose more unknown bands or bigger bands?
Routa: “We don’t know that yet. We have to talk with different bands but at the moment I would personally love to tour with Skalmöld from Iceland. I hope we can tour with them.

You have toured with many bands before. Are there any particular musicians that you would love to tour with but you haven’t toured with before?
Routa: “I would love to do tours with some very big names but I don’t see it happening anytime soon.”

What was the best country that you have toured in so far?

Routa: “It’s hard to say but one of the tours I really enjoyed was the tour in Australia. There was something different there than in Europe and that was just awesome.”

Finntroll has been around for quite a long time but you haven’t released any DVD yet. Are there any plans for a DVD release?

Routa: “Yes, there are plans for a DVD release but we have had so much bad luck and it’s not going to happen anytime soon. We don’t want to release a DVD with just one live show; we want to have a special package for the fans. It’s going to take some time though.”


Finntroll’s new album was one of the anticipated albums of 2013. Are you looking forward to any releases in 2013?

Routa: “I haven’t even checked any upcoming releases. I’m like an instant buyer. I don’t plan it; when I see it, I am just like “Oh my god, I have to get that!””

So what was the last album that you bought?

Routa: “It was actually a Tori Amos album. I like to keep my mind open.”

Finntroll has been around since 1997 so that’s a lot of time. When folk metal is considered, I see a lot of new bands trying to make it big. What would be your advice to the newcomers?

Routa:Just stay true to yourself and try to be authentic. Have your own thing going on no matter what people say because if you start to copy somebody else, fans will notice it. I would say the biggest advice would be like do whatever you want and be yourself.”

More information about Finntroll on :

MW would like to thank : Routa, Finntroll and Century Media Records

Cloudmachine – zanger Ruud Houweling over patronen doorbreken op nieuw album

tekst: Stefan Peters
foto’s: Irene Dral en Dennis van Doorn

Cloudmachine_persfoto_2013Het debuut ‘Sweater For The Cold World‘ van Cloudmachine uit 2003 is niet ongemerkt voorbij gegaan. Bijna tien jaar later is ‘A Gentle Sting‘ de vierde plaat van de band, geformeerd rondom zanger Ruud Houweling.

 Today melts like snow, in the perfect morning sun.” Zomaar twee regels uit het nummer “Time Passes For Eyeryone”. Dit nummer is de perfecte soundtrack voor het uitzicht vanuit de trein naar Haarlem op deze witte woensdagochtend in januari. Een reis op weg naar de maker van dit nummer, frontman Ruud Houweling.


A Gentle Sting‘  is overduidelijk een thematisch album.  Hoewel de nummers niet echt een aaneensluitend verhaal vertellen is er een duidelijke flow. Hoeveel aandacht hebben jullie hier aan besteed?

Cloudmachine - Ruud Houweling 2013

Ruud Houweling:Best veel. We hebben geprobeerd om de spanningsboog goed te krijgen en een aantal volgordes uitgeprobeerd. Heel lang had ik een goed gevoel bij een bepaalde volgorde, maar onze producer Tristan Longworth vond dat het zwaartepunt toch iets teveel aan het begin zat en hij had gelijk. Met wat kleine veranderingen kwamen we op de uiteindelijke tracklist.”

Ik kan me niet voorstellen dat er een ander nummer is overwogen om de plaat mee te beginnen.

Ruud Houweling: “Dat is ook zeker niet het geval. We wisten zeker dat ‘Hands On Skin’ het eerste nummer moest zijn. Het is een typisch openingsnummer, maar bijvoorbeeld ‘Time Passes For Everyone’ stond meer naar voren, net zoals ‘Ghost Wind’.”

Hoe verloopt tijdens het opnameproces de samenwerking met de band. Als ze niet van invloed zouden zijn op de nummers zou je wel onder je eigen naam optreden toch?

Ruud Houweling:“Iedereen voegt wel iets toe. Ik schrijf dan wel de nummers, maar zonder de input van de andere jongens zou het geen Cloudmachine zijn. Je merkt pas goed of een nummer werkt als je het met elkaar speelt. Een mooi voorbeeld daarvan is ‘To Be Found’, wat trouwens één van mijn favorieten is op dit album.

We waren het nummer al aan het opnemen maar er ontbrak nog iets. Toen kwam toetsenist MarcoKuypers met een pianolijn,  terwijl we al aan het opnemen waren. Die  hoor je nu in het laatste couplet. Dat tilde het nummer aan het einde nog net even op. Voor elk van de andere muzikanten geldt hetzelfde. Zonder hun input had de muziek anders geklonken.”


Cloudmachine - Mike Coolen 2013.

In ‘Jacobs Ladder’ draag je uit dat goede zaken komen tot degene die daar moeite voor doet. Hoe zie je dan de ontwikkeling dat mensen steeds meer genoegen schijnen te nemen met hapklare brokken?

Ruud Houweling: “Ja, wat kan ik erover zeggen. Ik weet niet of mensen genoegen nemen met hapklare brokken. Het is helaas wel wat bijvoorbeeld de radio, de supermarkt en IKEA ons doorgaans voorschotelen. Ik geloof niet in doelgroepen en marktsegmenten, ik geloof in individuen die zelf keuzes maken.

Mensen laten zich niet alles door de strot duwen. Als er teveel eenheidsworst is worden kritische mensen vanzelf kieskeuriger. Dat is ook in de muziek, zoals bijvoorbeeld  Sigur Rós die volle zalen trekt en nooit op de radio te horen is.”

Zou je met ‘A Gentle Sting’ de grens over willen?
Ruud Houweling: “Dat is zeker iets wat we willen proberen, ja”

Aan wat voor landen moeten we dan denken?

Ruud Houweling: “Ik denk niet meteen aan Duitsland, maar dat zou ook kunnen. We hebben wat voorzichtige lijntjes uitstaan in Engeland en Amerika. Ik merk dat mensen in landen waar Engels de voertaal is sterk reageren op sommige liedjes. De teksten staan bij ons centraal. De lading komt daar direct aan. De producer Tristan heeft een aantal contacten en we zijn bezig met college radiopromotie. Hopen dat het hier en daar een beetje opgepikt wordt.”

Cloudmachine - Ray Duyns 2013

Deze plaat is opgenomen in Engeland en voorganger ‘Back On Land’ in Amerika. Heb je verschil gemerkt tussen deze twee landen?

Ruud Houweling: “Amerikanen kennen een echte werkcultuur. Als je daar zegt ‘we hebben acht dagen om dit te doen’ dan gebeurt het ook echt in die acht dagen.  Als het moet werken ze daar dag en nacht door, met grote focus. Engelsen zijn wat pragmatischer. Dat heeft ook zijn charme en heel goede kanten. De afstand tussen Nederland en Engeland is natuurlijk een stuk kleiner, waardoor zoveel zaken makkelijker worden.”


Hoe zijn jullie erop gekomen om met Tristan Longworth samen te werken?

Ruud Houweling: “We zijn fan van het album “Dead Man’s Suit” van Jon Allen dat hij heeft geproduceerd. Dat is zo uitgebalanceerd en warm van klank. Als een plaat die er altijd al was, hij zou zo uit de jaren ’70 kunnen komen. Tristan is een groot talent. Jon heeft voor ons  trouwens nog een heleboel backing vocals gedaan, erg gaaf.”

Zou je nog een keer met hem samen willen werken?

Ruud Houweling: “Jazeker, en we zijn ook vrienden geworden. Hij is een volstrekt natuurlijke leider en geniet zichtbaar van het werken met een groep mensen. Het opnameproces was ook erg fijn. Hij heeft een studio  aan huis, en we sliepen daar soms ook. Op een dag moest er een Hammond orgel komen voor de opnames.

Cloudmachine - Marco Kuypers 2013

Ik weet niet of je wel eens een Hammond hebt proberen op te tillen, maar dat gaan nog niet eens met vier man. Dus dat ding werd op een karretje het huis in gereden en kwam uiteindelijk gedeeltelijk voor de badkamer te staan en als zijn vriendin ‘s nachts naar de wc wilde, moest dat hele ding verschoven worden. Het waren mooie tijden.”


She’s Playing With My Head Again’ heeft een schitterende maar aparte zanglijn. Wat eerst een heel ingetogen nummer lijkt komt tot explosie in een overvloed aan emoties. Hoe is dit tot stand gekomen?

Ruud Houweling: “Ik probeer bij het schrijven van nummers zoveel mogelijk geijkte patronen te vermijden. Iedereen heeft dezelfde handen en elke gitaar is in principe gelijk. Veel nummers vloeien voort, uit wat logische zettingen zijn op een instrument. Ik probeer dat te doorbreken door iets onlogisch te doen, door proberen te ontdekken waar de melodie ‘heen wil’ in plaats van waar mijn handen heen willen. Zo is ook die zanglijn ontstaan.”

Het deed mij veel denken aan de band Talk Talk in hun latere periode. Een rustig opbouwen naar iets, de muziek voort laten kabbelen eigenlijk zodat je weet dat er iets aan zit te komen maar je weet niet wat.

Ruud Houweling: “Erg gaaf dat je dat zegt, want Talk Talk is één van mijn favoriete bands ooit”.

Zou je niet, net zoals deze band uiteindelijk is gaan doen, graag langere nummers schrijven?

Ruud Houweling: “Ja heel graag. Ik ben er zelfs met nummers voor de volgende plaat al mee aan het experimenteren. Nu wil ik niet zeggen dat deze vol komt te staan met alleen maar lange stukken. Sommige nummers lenen zich nu eenmaal beter voor een compacte vorm.”


Cloudmachine - Richard 2013Wat ik erg apart vind aan het album is dat het nummer ‘Edward Hopper’s Eyes’, zo positief en optimistisch klinkt terwijl het werk van Hopper mij heel erg desolaat en zelfs depressief aandoet.

Ruud Houweling: “Echt waar? Dat heb ik helemaal niet. Hij laat een wereld zien waarin hij steeds een glazen stolp over een moment in de tijd zet. En hoe hij dan speelt met het licht is fenomenaal. Ik woon zelf in een dorp aan de zee en als je daar in de lente rondloopt, lijkt het alsof je door een schilderij van Hopper loopt. Dus depressief, nee. Maar dat is het mooie aan kunst dat ieder er zijn eigen interpretatie aan kan geven.“

Tot slot. Met wie zou je graag samen willen werken. Levend of dood?
Ruud Houweling: Als het niet uitmaakt dat ze dood zijn dan Elliott Smith en John Lennon. Levend dan Tom Waits en Jon Brion.

De review van de nieuwe Cloudmachine album krijgt een 9/10.

Tourdata en informatie op:

Dank aan: Cloudmachine, Pimp Bookings, Ruud Houweling en Cinderella Schaap.



Categories: Interviews Tags:

Night Of The Proms – directeur Jan Vereecke over de editie van 2012

tekst: Silvia Deurwaarder
foto’s: Night Of The Proms (editie 2012), Femke Hansen (editie 2011)

Night Of The Proms is dé succesformule om pop met klassieke muziek te verenigen. Een evenement wat  in 1985 in België begon, bedacht door Jan Vereecke en Jan van Esbroek. Sindsdien is het uitgegroeid tot een jaarlijks terugkerend spektakel, wat ieder jaar met een verrassend programma komt.

In de loop der jaren breidt de formule zich uit over Europa: zo worden er in 2012 shows gegeven in Zweden, Duitsland, Luxemburg en België. Op vrijdag 23 november, zaterdag 24 november en voor KRO leden op zondag 25 november, doet het spektakel Ahoy in Rotterdam aan. Voor de klanten van Sligro zijn er op 26 en 27 november ook nog concerten.

Dit jaar komt Night Of The Proms terug met wederom een verrassende combinatie aan artiesten. Zo staan The Jacksons en Anastacia er, begeleid door het Il Novecento Orchestra onder leiding van Robert Groslot. De presentatie is in handen van Carl Huybrechts. Ook is er Nederlands talent aanwezig, waaronder Glennis Grace.

Tussen de concertreeks door in het Sportpaleis van Antwerpen, waar Jan Vereecke ook de scepter zwaait, is er tijd voor een telefonisch interview over de aankomende drieëntwintigste editie.

U heeft een paar dagen rust, voordat het laatste deel van de Belgische optredens plaatsvindt. Bent U erg druk op dit moment?

Jan Vereecke: “Er valt nog veel te organiseren omtrent de Nederlandse en Duitse shows die eraan zitten te komen. Er zijn nog verbeterpunten en beslissingen te nemen. Het scheelt dat ik op voorhand weet dat dit een drukke tijd is, dan is het geen verrassing.”

De reacties in de media over deze editie is lovend, hoe ervaart U dat?

Jan Vereecke: “Ik ben blij dat het in België goed ontvangen is. Al gaat het erom dat de mensen die betalen tevreden zijn: het gaat om de bezoeker en niet om de pers, omdat zij er niet voor betalen.  Persoonlijk ervaar ik een optreden anders als ik er wel voor betaald heb.”

Een verrassende en grote naam zijn The Jacksons op Night Of The Proms dit jaar. Hoe heeft U deze groep benaderd?

Jan Vereecke: “Veel mensen vragen mij of het moeilijk was, maar het was verre van dat. Ik heb wel lastigere groepen gezien in mijn lange carrière. Na dertig jaar deed de band recentelijk een tour door Amerika, waarna ik op het goede moment contact legde omdat ze op zoek waren naar Europese shows. In februari en maart zullen de broers terug komen met een eigen show en Antwerpen niet vergeten. Het is een prettige samenwerking met The Jacksons.”

De directeur wil wel een tipje van de sluier oplichten wat de bezoeker van The Jacksons kan verwachten: “Ik heb al veel meegemaakt met het orkest, maar deze nummers klinken geweldig. De reden is dat het origineel oorspronkelijk ook met orkest is opgenomen. Nu wordt dit opnieuw gedaan met zelfs buisklokken op ‘Can You Feel It.’ Het geheel klinkt veel organischer met tien koperblazers erbij.”

Zelfs na tig shows te zien, wordt het geen gewenning om bij Night Of The Proms te zijn: “Het blijft opwindend om die artiesten samen te zien met het orkest.”

Een andere grote naam is pop, soul zangeres Anastacia. Net een paar dagen geleden is haar vijfde album ‘It’s A Man’s World’ uitgekomen, precies twaalf jaar na haar succesvolle debuut ‘Not That Kind.’ Een primeur om deze zangeres binnen te halen.

Jan Vereecke: “Twee jaar geleden heb ik Anastacia ontmoet voor het optreden met Natalia (Vlaamse zangeres Natalia Druyts – red.) en dat wekte vertrouwen om met ons samen te werken. Al een paar jaar eerder had ik haar gevraagd voor Night Of The Proms, maar toen waren er langdurige gezondheidsproblemen. Dat vroeg geduld, maar nu was er ruimte vrij in de drukke agenda. Ook was ze vorig jaar aanwezig in Rotterdam om de shows te zien. Ze is een geweldige zangeres die nog veel succes oogst.”

Een onthulling over haar optreden wil de directeur wel doen: “Het is swingende pop muziek vol soul, en er zitten dan ook veel koperblazers in de begeleiding. In 2006 deed het Il Novecento Orchestra met Anastacia voor de Franse televisie een uitvoering van ‘I’m Outa Love’ en die orkestraties waren al bekend, waardoor het vlot werken was aan deze performance.  “

De tweede zangeres bij deze Night Of The Proms is de Nederlanse Glennis Grace, die tegenwicht biedt aan de krachtige stem van Anastacia.

Hoe bent U in contact gekomen met Glennis Grace?
Jan Vereecke: “Een tijd geleden heb ik een liveplaat van haar gekregen en ik wist dat ze krachtige vocalen heeft. Ze is recentelijk ook tot ‘Beste Zangeres’ van Nederland verkozen, al wist ik dat nog niet toen we bezig gingen voor Night Of The Proms. Het is een uitstekende zangeres en haar stem is vergelijkbaar met Witney Houston. Glennis Grace zal een Nederlandstalig nummer zingen, naast een Engelse song.

In de gelederen meer Nederlandse muzikanten. Waar vorige edities de sopranen van Div4S en violist Charlie Siem een extra toevoeging waren bij het orkest, is het dit keer harpist Remy van Kesteren. Op zijn tiende is hij toegelaten aan het Utrechts Conservatorium, inmiddels spelend over de hele wereld en oprichter van het Dutch Harp Festival.

Jan Vereecke: “Bij het vormgeven van de nummers en keuze van het repertoire, is rekening gehouden met een plek voor de solisten. Dit keer is dat Remy van Kesteren. De bedoeling is dat er een interactie ontstaat tussen de solist en het orkest. En niet te vergeten de zaal, die kennis maakt met zijn instrument. Dat brengt dynamiek tijdens de avond.”

Visuele elementen zijn van groot belang: de orkestraties werden afgelopen keer omlijst door Walt Disney films naast de live videobeelden en lichtshow. Ook deze keer is er door het team hard gewerkt om een spektakel te creëren. Waar haalt U de inspiratie vandaan voor deze beelden?

Jan Vereecke: “ Dat komt soms heel onverwacht, zoals gisteren toen ik in het Sportpaleis stond en dacht aan het laatste deel van de Twilight Saga (filmserie naar de boeken van Stephenie Meyer – red.) die nu in première is gegaan. Dat lijkt mij dan iets om voor volgend jaar te gebruiken.

Vaste gast is John Miles, inmiddels een goede vriend en een artiest die veel inbreng geeft.

Jan Vereecke: “Het is altijd een aangename verrassing om met John Miles te werken. Dit keer zal hij naast zijn hit ‘Music’ ook een persoonlijk nummer brengen voor het eerst. Hij schreef het ooit voor zijn dochter, die nu zelf moeder is geworden. Helaas heeft haar zoontje de ziekte Cri-Du-Chat (het ontbreken van een stukje vijfde chromosoom – red.). Zo komt er aandacht voor deze ziekte en dat is een mooi initiatief.

Vaak geeft Night Of The Proms ruimte aan een opkomend talent, om zo artiesten kennis te laten maken met het concept.  Tevens is er de kans voor het publiek om met een ander geluid in aanraking te komen. Dit jaar is dat Naturally 7, bij sommigen bekend als supportact van zanger Michael Bublé.

Jan Vereecke: “Ik kwam met Naturally 7 in contact via het Duitse management. Ik had ze tijdens de tour met Michael Bublé maar kort gezien en ik ben later naar een optreden in Berlijn geweest. Ze scoren  goed bij het publiek, omdat ze een aantal covers doen die zeer verrassend klinken. Het is zeker een ontdekking van de avond!

Dan is het tijd voor de directeur om zich te wijden aan Night Of The Proms, omdat in de avond het spektakel weer van start gaat in het Sportpaleis, waar een paar dagen ervoor Within Temptation nog een jubileum show verzorgde zo tussen deze concertreeks in.

Er zijn nog een paar kaarten verkrijgbaar voor vrijdag 23 november 2012 in Ahoy, Rotterdam.
Meer informatie:

Categories: Interviews Tags:

Ilse DeLange – ” Ik ben te nuchter om te gaan zweven”

tekst: Silviapd

foto: Femke Hansen, Monica Duffels, Marc de Jong

Sommige interviews blijven je bij, eentje daarvan is die met Ilse De Lange op 26 november 2006.  Uit het archief, een indrukwekkend verhaal met een zeer gedreven en sympathieke zangeres!

Het is een sfeervolle locatie. Tussen de groene velden slingert een weg naar boven. Verscholen door de bomen ligt daar een restaurant, geheel in stijl met open haard en jachttaferelen aan de muur. Aan een tafel in een rustig hoekje zit Ilse de Lange. De zangeres heeft een paar drukke weken achter de rug. In plaats van moe te zijn, bruist ze van energie: gepassioneerd vertelt ze waar ze vol van is.

Haar nieuwe album ‘The Great Escape’ (Universal Music) kan wel eens de doorbraak voor een nog groter publiek betekenen. De twee singels ‘The Great Escape’ en ‘The Lonely One’ stijgen nog steeds in de Top 100. Toch blijft de zangeres er nuchter onder. Drie jaar geleden sprak ik haar op Paaspop: toen was ze net terug uit Amerika. Daar had ze nieuwe muzikanten ontmoet, inspiratie opgedaan en was weer helemaal vol energie. Er is een hoop gebeurd in de tussentijd.

Ilse de Lange: “Weer een nieuwe plaat er bij en ik ben er echt heel erg blij mee. Het is allemaal wel een beetje overweldigend wat er allemaal gebeurd. Natuurlijk hoop je daarop, maar ineens draait 3FM en 538 mijn muziek. Dan nog een TMF-Award. Dat is een segment wat toch een hele tijd niet in beeld was.”

Dan de standaard cliché vraag: hoe voelt dat nu?
“Ik ben veel te nuchter om te gaan zweven. Dat betekent niet dat ik er niet van geniet. Ik vind het heel mooi wat er nu gebeurd, hoe de plaat is ontvangen en wat we kunnen doen aan promotie. Niet te vergeten dat we nu ook in het Gelredome gespeeld hebben.”

Hoe was dat om die shows te doen?
“Het was echt te gek dat Marco Borsato ons daar speciaal voor uitgenodigd had. Hij zei dat hij mijn carrière had gevolgd en blij is hoe zich dat nu ontwikkelt. Over de nieuwe plaat is hij ook erg enthousiast. Tien keer een uitverkocht Gelredome is heel wat: 320.000 mensen. Het was vooral voor ons een enorme uitdaging. We spelen normaal in clubs, festivals en theater. We staan wel eens in Ahoy, maar dat is vaak maar kort. Zoals bij de ‘Vrienden Van Amstel.’ Bij een Award show kan je maar één nummer spelen.”

Ze neemt een slok van haar koffie, veegt een blonde pluk weg en vervolgt:
“Dit was dus toch wel even wat anders. Het Gelredome is weer een maatje groter en we kregen van Marco Borsato alle ruimte om te doen wat we wilden en de hele bühne te gebruiken. Het was heel gastvrij. Voor mij was het heel nieuw: we hebben voor het eerst met zenders gewerkt. Ook met de gitaren, dus alles was draadloos. Vooral het zingen en lopen tegelijk of gitaar spelen en lopen: dat was wel wennen de eerste keer.

Bij de repetitie hebben we dat wel extra geoefend. Wanneer loopt wie waar naar toe, en waar ontmoeten we elkaar weer? Stel dat je te laat bent met lopen, dan moet je hard rennen om op tijd bij de microfoon te zijn. Dat hoor je dan weer aan je ademhaling tijdens het zingen.”

Ilse is hoorbaar enthousiast: ze begint vol passie te praten, steeds sneller en met een grote glimlach op haar gezicht.
“Ik vind het zo leuk om het op die manier te doen. Het is zo anders optreden dan de podia waar we normaal staan. Dat is toch veel statischer: als ik daar twee stappen zet val ik van het podium.”

Hoe moeilijk was het om de setlist voor de shows met Barco Borsato in elkaar te zetten?
Ilse de Lange:”“Natuurlijk hebben we veel nieuwe nummers gespeeld. Beide singles: ‘The Great Escape’ en ‘The Lonely One.’ Nog een ander liedje van de plaat: ‘I Love You.’ De mensen kennen de laatste hit wel, maar je moet ook nog wel wat meer herkenbare nummers spelen, dus hebben we ‘I’d Be Yours’ ook gedaan. Dat was ook te gek: al die handen gingen de lucht in en dat geeft zo’n kick!”

Ik kan me voorstellen dat je nu overloopt van energie.
“Het was geweldig. Laten we nu zelf maar eens zo’n Gelredome doen!
Het is zo’n andere manier waarop je met je performance, show en muziek bezig bent. Voor zo’n show moet ik nadenken over de graphics, beelden op de schermen, de lichten etc. Er zijn opeens zo veel meer facetten die je kan gebruiken om de kern van het liedje te benadrukken.”

Ilse de Lange is even stil, maar wil die laatste zin nog wel verder uitleggen:
“Marco Borsato begint te spelen en dat is een aaneenschakeling van enorme hits. Dat is bij mij wel anders, dus er zullen ook momenten zijn waarbij de liedjes niet altijd herkenbaar zijn. Dan is het heel belangrijk dat je de essentie van het liedje weet te pakken in sfeer en zo maakt dat je het kan spelen. Dat het niet rumoerig wordt, door een bepaalde manier met het licht om te gaan, de beelden erbij en dan je kan afdwingen dat je die luister- liedjes ook kan spelen.”

Dat is een beetje de toekomst droom?
“Het lijkt me wel te gek om in het Gelredome te spelen. Natuurlijk moeten we nog gaan kijken hoe realistisch dat is. Het zijn nogal wat mensen, maar de drive is er! Het smaakt zeker naar meer!”

Er zit nogal wat tijd tussen haar laatste twee platen. Er is dan ook een hoop gebeurd.
Ilse de Lange: “Ik ben al niet de snelste. In 2003 was ‘Clean Up’ gevolgd door de overzichtsplaat ‘Here I am.’ Daarna heb ik de tijd genomen om liedjes te schrijven. Er zat een periode aan vast waarin ik mij af moest vragen wat ik nu wilde. Het label Warner hield op met haar lokale product. Ik vond dat niet zo heel erg, want mijn laatste plaat had het goed gedaan. Ik had wel mogelijkheden om elders te tekenen, het was meer een pas op de plaats: met wie wil ik waar naar toe. Dan ga je gesprekken aan, over internationale mogelijkheden en waar ik me goed bij voel. Dat werd toen Universal Music.”

“In die periode van drie jaar zitten de gesprekken. Ik had al veel liedjes geschreven toen het moment kwam met Warner. Met Patrick Leonard heb ik twee jaar geschreven: soms eens in de twee weken, dan eens een week. Uiteindelijk heeft het liedjes schrijven voor deze plaat dus twee jaar in beslag genomen. Het was echt een heel leerzaam proces.”

Ik zag dat je een aantal nieuwe namen om je heen hebt verzameld.
“Ja daar ben ik ook heel erg blij mee. Bruce Gaitsch kende ik al van de vorige plaat. Hij speelt op de nieuwe plaat bijna alle akoestische partijen. Nieuw is Lyle Workman, gitarist bij Sting onder andere. Zo is er een heel scala aan muzikanten. Die in eerste instantie uit Leonard zijn hoed getoverd werden.

Hij heeft in Los Angels een heel netwerk van mensen die een team vormen voor bepaalde platen die hij produceert. De samenwerking was enorm leerzaam en vruchtbaar. Hij komt uit een hele andere achtergrond. Hij heeft met Madonna gewerkt, maar ook met Elton John en Jewel. Dat is behoorlijk breed. Daar zit nogal wat bagage in. Voor mij is dat een geweldige kans om met zo’n iemand liedjes te schrijven.”

De samenwerking met Patrick Leonard was erg succesvol voor Ilse. Hij produceerde niet alleen de plaat, schreef ook liedjes en heeft ook de toetsen partijen voor zijn rekening genomen. Ilse vertelt enthousiast hoe dat liedjes schrijven ging:
“Het leek wel of het met Patrick allemaal vanzelf ging. Hij is zo inspirerend. Dan zit hij achter zijn piano en begint te improviseren. Dat triggert meteen alles: melodie, teksten, het floept er gewoon uit. Soms dacht ik ’s morgens ‘dit wordt niks vandaag.’ Dan was ik wel wat zenuwachtig.

Op een gegeven moment vindt je wel die rust dat er altijd wel wat uit komt. Of dat nu goed of slecht is. Elk dag dat we samen waren om te schrijven, hebben we wel een liedje geschreven. Eén heel nummer op een dag. Dat is fijn, want ik hou van snel schrijven. Ik ben niet iemand die drie uur wil nadenken of dit woord goed is. Dan moet je niet bij mij zijn: ik verlies dan mijn interesse en dat voelt niet prettig.”

Het was dus een succesvolle samenwerking?
Ilse de Lange: “Zeker weten. Met mijn achtergrond in de Amerikaanse country hoek komende en dan zijn LA geluid: dat heeft voor iets unieks gezorgd. Ik heb het album ook bewust ‘ The Great Escape’ genoemd. Niet zozeer om waar het liedje over gaat, maar meer omdat ik heb gemerkt dat als je open staat voor nieuwe muzikale invloeden ik me meer kan ontwikkelen. Anders had ik vier keer het zelfde gemaakt. Ik wil ook weten wat ik niet kan: daarvoor moet je dingen proberen. Het was best wel een avontuur, maar het is erg goed gegaan.”

De plaat klinkt ook heel anders dan de voorgaande.
“Ja dat is zeker zo, al blijft mijn stemgeluid alles toch weer met elkaar verbinden. Ik vind het leuk om mezelf te verrijken met nieuwe invloeden. Als een nieuwe samenwerking goed voelt dan is dat het criterium om er onbevangen mee aan de slag te gaan. Dan moet je niet stil staan bij wat men misschien wel verwacht van mij. Daar ben ik echt niet mee bezig. Dan sta je stil. Er is nooit een garantie hoe dingen gaan. Je kan maar beter een goed gevoel hebben over wat je doet, dan maakt het ook niet zo veel uit wat er mee gebeurd. Dan kan je trots zijn op wat je hebt gemaakt en groei je door.”

Het gaat nu zo goed, ben je niet bang dat het niet te snel gaat?
“Nee dat heb ik niet echt. Dat komt misschien door de manier waarop ik er in sta. Volgens mij hebben we het daar de vorige keer ook over gehad. Wat zijn de redenen waarom ik doe wat ik doe? Het grondbeginsel is muziek en dat is de drive, de motiverende factor en de reden van dit alles.
Als die prioriteit anders ligt, bijvoorbeeld beroemd willen worden of rijk als doel stellen. Dan kan ik me voorstellen dat je bang wordt. Alles is vergankelijk, maar roem en succes al helemaal. Het gaat in deze industrie zo snel: alles moet nieuw en hot zijn.

Een levensduur van een single is nu veel korter dan vroeger. Toen ging je voor een carrière en nu gaan ze voor die ene hit. Dat is een ander perspectief. Je kan je beter houden aan dingen die toch niet meer weg gaan: mijn passie is muziek maken. Als het niet zo goed gaat op een ander niveau met minder luxe omstandigheden. Dat pakt niemand van me af. Als je dat voor ogen houdt dan heb je die angst ook niet. Natuurlijk denken we na over een release: strategisch denken. Maar waarmee we werken is zoiets echts en daar begint het bij. Nee ik ben er niet bang voor: het gaat zoals het gaat en je kunt niks forceren.”

Ilse de Lange is op gang gekomen en springt over naar datgene waar ze nu juist zo vol van is:
“Ik geniet heel erg van dat het nu zo goed gaat. Daar sta ik ook echt bij stil en dat vind ik fantastisch. Ik ervaar het ook nog bewuster dan voorheen. Ik ben niet bang dat het weg gaat, want het gaat een keer weg. Ik probeer me daarin nuchter op te stellen en te relativeren.

Je hebt een stevige fanbasis ontwikkelt door de jaren heen en dat is natuurlijk ook fijn om te weten.
“Ik heb een erg loyale fanbasis. Het is natuurlijk zo dat er met elke plaat mensen komen en gaan. Dat komt ook omdat iedere plaat bij mij weer erg verschilt. Mensen die erg van het Ilse country geluid houden, zullen met de laatste twee platen wat minder affiniteit hebben. Er zijn ook mensen die bij alle platen erg enthousiast reageren. Het is fijn te merken dat mensen je door dik en dun steunen. Dat is heel bijzonder denk ik”

Je maakt wel zijstappen en met de laatste plaat heb je zelf ook meer mogelijkheden benut. Een ander stemgeluid en toch blijft de basis ergens wel herkenbaar.
“Ja dat is absoluut zo. Dat ligt aan mijn stemgeluid en de manier waarop ik zing. Op de laatste plaat zing ik soms ook anders, omdat het liedje erom vraagt. Ik interpreteer het anders, maar dat komt ook door Patrick Leonard. Het is leuk om dat te leren kennen. Door al die veranderingen heen is er de rode draad Ilse. Dat zit erin en zal er altijd zijn. Al mijn bagage draag ik mee, dus ook mijn country achtergrond. Dat koester ik en maakt me tot wie ik ben.”

Persoonlijk vond ik ‘Miss.Politician’ heel erg leuk, omdat je daar zo’n andere kant van jezelf laat zien. Ilse begint spontaan te roepen: ‘Echt? Wat leuk!’
“Ik vind dat ook te gek. Live krijg ik er ook echt een kick van.”

De tweede helft van de plaat miste ik dat wel een beetje.
“Misschien had voor jouw smaak de volgorde anders moeten zijn. Het is maar goed dat we met niet te veel mensen in de studio zaten. Gelukkig was het Patrick, ik en twee mensen bij de platenmaatschappij. We hebben allemaal een lijstje gemaakt. Dan heb je het over variatie, langzaam en snel, verschillende atmosferen en toonhoogtes. Het moet niet allemaal donker en depressief zijn. Ik vind melancholische dingen echt fantastisch. Het was heel frappant dat we allemaal heel erg het zelfde lijstje met nummers hadden. Het was heel duidelijk: dit is het album. We hebben gelukkig geen oeverloze discussie gehad. Dat zorgde voor een positief gevoel.”

Heb je de hele tijd zo’n goed gevoel gehad?
“Ik heb het hele proces een positief gevoel gehad: dat bleef tijdens het maken en bij de release van ‘The Great Escape.’ Er heerst een hele positieve vibe en dat is echt super. Het voelt echt heel goed.”

Wat staat er nu nog verder te wachten?
“De clubtour komt er weer aan. Dat zijn weer wat kleinere zalen. In die hele Gelredome reeks waren er rustdagen. Zondag hadden we een Gelredome show en dan maandag weer naar Brussel in een kleine zaal. Dinsdag vrij, woensdag weer Gelredome en donderdag een klein theater in Antwerpen. Vrijdag en zaterdag weer Gelredome. Die dynamiek was te gek en ik had geen moeite om me aan te passen.
Die Gelredome shows hebben me ook weer gesterkt, ook voor de kleinere shows. Het is een bewustwording van hoe je met dingen om kunt gaan. Je leert er echt veel van. Het brengt meer zelf zekerheid met zich mee. Hoe rustiger je bent, hoe beter je kan presteren. Een gezonde adrenaline moet er zijn, maar echte zenuwen gaan in de weg zitten van mijn ademhaling.”

Heb je nog wel eens zenuwen?
“Ja hoor. Ik zeg dan ook tegen mezelf: Wat is dat nu voor onzin? Je hebt het niet altijd in de hand. Als ik me opgelaten voel, dan vraag ik me ook wel af hoe dat komt. Soms zijn het de stomste dingen. In het theater zie je vaak wel de mensen, want je hebt licht van achter. Die mensen hebben niet door dat ik ze dan kan zien. Vaak zien ze er heel ontspannen uit.
Ilse gebaart hoe hij er bij zit, ze laat haar hele gezicht slap hangen. Bij het publiek kan zo’n ontspannen gezicht er nors uit zien. Dan vraag ik me af of ze het wel naar hun zin hebben. Dat soort kleine dingen kunnen je beïnvloeden. Daar baal ik ook van, maar het is menselijk.”

Een goed einde van een half uur durend gesprek: het is maar beter om op het hoogtepunt te stoppen.


Categories: Interviews Tags:

Liv Kristine – composed the most emotional ballads on ‘Libertine’

text: Gerianne Meijer
photo’s: Alexander Krull & Stefan Heilemann

Liv Kristine Espenæs – Krull as the full name of the singer is, released her fourth solo album ‘Libertine‘ a month ago. It is an album with pop influences and also a return to the roots: an interesting combination. There is a Dutch review on Muzikantenweb for further details.

At that time she was touring in Europe with Leaves’ Eyes her main band. When she arrived home, in one day the email questions were answered. What follows is a short update with the charming Liv Kristine revealing more about her solo record. 

Compared to your previous album ‘Skintight’ (Napalm Records 2010), ‘Libertine’ seems to contain more up-tempo rock songs. It seems difficult for you to shake off your ‘loud music’ roots. Do you find yourself always coming back to that style of music for a reason? Or did you just feel like creating some heavier songs?

Liv Kristine:  ” To compare “Libertine” with my former releases, ‘Dues ex Machina’ (1998) was very atmospheric and reminding you a bit about Irish Enya, a real pop-album. ‘Enter My Religion’ (2006) was more guitar-based and earthly with many interesting exotic folk influences. ‘Skintight’ (2010) had some influence from Johnny Cash, which sometimes gives the listeners a warm and here-and-now campfire feeling experience.

Libertine’ (2012) is a back-to-the-roots album for me, containing the most emotional ballads I’ve ever composed, Some songs even have a dark, but sweet feeling to it. Through both the piano, the dark bass lines and heavy guitars, as you pointed out. I see every album becoming more and more individual, just like I am getting closer to myself in a way. I would say all of my albums are somehow indie, pop or rock.”


I know you have written a lot, if not all, lyrics yourself. How much did you participate in the writing of the music on ‘Libertine’?

Liv Krtine: “ I write all lyrics, for my solo project and Leaves’ Eyes. I just love poetry and linguistics! When composing for Leaves’ Eyes most ideas are recorded instrumentally by Alexander Krull (singer), Thorsten Bauer (guitarist) and Sander van der Meer (guitarist) at first. Then I start working on my vocal melodies and lyrics.

A solo album song-writing process mostly runs in the opposite direction: initially there’s a vocal melody or a single bass or piano line from which all songs start growing. I composed three songs, the rest was co-composed with J.B.van der Wal, under the production of Mastersound, Alexander Krull (husband, producer). The only exception is the Kate Bush cover, of course.”


The opening song on ‘Libertine’ titled ‘Interlude’ feels like a serenade. Was that song inspired by someone. What or who, is your main inspiration in general?

Liv Kristine:  “Interlude is a very atmospheric opener and intro pece of music. It has a sweet sound to it. It is a love declaration written like a poem. Coming to influences, I am lucky to have parents who love music too, so I’ve always spent a lot of time listening and singing along to music.

I started to sing even before I could walk or talk, however, I never had any musical education and I never studied music (I studied linguistics, German, English and historic languages). It was my inner voice that told me that singing is a part of me, it just comes from the heart.

Actually, when I was little, I thought that every human being could sing! Well, I guess I’m lucky, having a kind of perfect hearing. Coming to influences I grew up with Black Sabbath, Deep Purple, Edvard Grieg and Tschaikowsky. Also female singers like Enya, Madonna, Kate Bush, Abba, Tori Amos and Monserrat Caballe.

From the very beginning, I’ve followed my musical instinct: I wanted to combine a romantic, female, angelic voice with powerful and impressive music. Then suddenly, when I was eighteen years old, I found myself in the middle of writing music history with Theatre of Tragedy. My favorite album at the moment is “Ark” by Brendan Perry – absolutely amazing, can’t stop listening to it!”


The song ‘Paris, Paris’ is obviously inspired by France. Do you get a lot of inspiration from other cultures?

Liv Kristine:  “Most influence come from my homecountry, Norway. Then why Paris? I haven’t always liked Paris, as I also have experienced a few bad things there, however, we have slowly become friends now. I like the special feeling I often have when I visit Paris: the narrow streets, the little cafés serving the even smaller espresso, all the beautiful fountains, the Seine, and (as often happens in Paris)the rain!

One of my favorite cafés is in Paris, where I usually have a cup of tea and carrot cake when it’s raining outside. ‘Paris Paris’ was actually a demo song I prepared for Theatre of Tragedy, but it was never recorded. However, I re-wrote it for fun using the program Garage band. My co-musicians loved it and all the instruments were recorded new. It is definitely a very refreshing song.

What draws you to other cultures?

Liv Kristine: ” It is rather the nature that draws me to other cultures and places. I am dreaming about going to Himalaya, doing a mountain tour by foot, meeting and getting to know the peoples and their history. I have to tell you I just love little villages surrounded by nature, which is also my main motives when I paint my pictures. There is something exciting, like a secret to every village, I think.”

Where did the idea of the Kate Bush cover come from? It is not an easy song to sing. Were you afraid of any criticism of Kate Bush fans or others?

Liv Kristine: ” So far the critics have been absolutely amazing! I am so touched. Kate Bush and Tori Amos are truly my greatest influences vocally. Since I never had any musical education I have found my own way to prepare my voice before a concert or recording session. In which I sing along to either of these wonderful voices.

It was my best friend, Katja, who had this idea that I should cover Kate. During one of our girls’ evenings (parties) I started singing from the top of my voice along to Kate, but the next day I was worried what the neighbors would say. Katjas neighbors did not complain. and my friend inspired me to record the track for ‘Libertine’. It was recorded in a one- take session.”


Your first solo album was released many years ago in 1998, but when did you first feel the urge to make a solo album?

Liv Kristine: “I’ve been singing for longer than I can remember. I think ‘Deus ex Machina’ came at the right point of time yes.”

Would you feel like you couldn’t express a part of yourself if you did not have your solo career?

Liv Kristine: ” I have to tell you that I feel truly privileged. First of all I am grateful to my fans and friends for giving me all this respect, love and good energy. Some of them following me since my ex-band Theatre of Tragedy came into existence about eighteen years ago. My fans have granted me this freedom I appreciate so much.

Through both Leaves’ Eyes and my solo project, I am able to live out my musical instinct. There has never been a day since I at the age of seven realized that I had been given a special musical gift genetically. Since my childhood there has never been a day at which I haven’t been creative in some or the other way. I just love singing, composing, writing, recording and most of all: playing gigs!

What is it like to perform these songs live, since they must be really close to your heart?

Liv Kristine: ” Absolutely amazing!  There was this moment during my concert in Nagold (Germany) December 2011, when I first presented the demo song ‘Libertine’ to my audience. I had also performed a handful of Theatre of Tragedy songs, because it was my wish. There and then I understood in which musical direction my up-coming album would be, more powerful, more back to the roots.  Everybody was there, my closest friends and family, my fantastic fans from all over the world: Argentina, Belgium, Denmark, UK, Finland, Spain, Holland and all over Germany. I was so happy: this was a very special night for me, so special that I will do it again in December 22. this year!


How do you see your musical growth through the years and how does that reflect on your albums?

Liv Kristine: “I am getting closer and closer to myself, I feel that my artistic heart is happy, I am really having a good time although it is such hard work. I have so many ideas: I tell you I never get bored.”

Do you have a message for your Dutch fans?

Liv Kristine: “Thank you for being there for me all these years, with Theatre of Tragedy, Leaves’Eyes and my solo work. I hope you enjoy ‘Libertine’ as much as I did composing and recording it. I can’t wait to play it live for you! See you soon, I can’t wait to be back in beautiful, humble Holland – Love Liv.

More information on:

Word of Thanks to: Liv Kristine, Napalm Records and  Hardlife  promotion.

Categories: Interviews Tags: ,

Delain – zangeres Charlotte Wessels diepgaand over de nieuwe plaat “zonder wrijving geen glans”

tekst: Gerianne Meijer
promo foto: Delain, Sandra Ludewig
live foto: Marc de Jong, Ton van Moll.

Nederlandse rockers Delain zitten momenteel in een drukke periode. Vlak na de release van hun derde album ‘We Are The Others’ en aan het begin van een Europese toer, is er veel gaande rondom de band van ex-Within Temptation Martijn Westherholt.

Met een daverende showcase in Tivoli wordt de toer goed afgetrapt. De ochtend na deze knallende show spreek ik frontvrouw en zangeres Charlotte Wessels. Met de telefoon in de ene hand, en een kop koffie in de andere hand, zit ze klaar voor een openhartig gesprek.

Allereerst hoe is het met je? Het was namelijk best een pittige show gisteren.

Charlotte Wessels: “Ja goed, inderdaad een klein beetje slaperig, maar ik zit lekker met koffie op de bank dus dat komt helemaal goed.”

Jullie gaven gister een daverende show in Tivoli. Ik was er erbij en vond het persoonlijk een erg goed optreden, maar hoe vond je het zelf gaan?

Charlotte Wessels: “Ik heb het gister onwijs leuk gehad. Ik weet dat er een paar mensen wat slecht geluid op het podium hadden, maar ik denk altijd: ‘ik hoef dat niet direct door te hebben’ dus ik vond het erg leuk. Voor mij was het wel een beetje vals spelen, want het is vijf minuten van mijn huis en veel familie en vrienden waren er. Dus dan kan er sowieso niet veel meer misgaan.”

Hoe was het dan om de nieuwe nummers te spelen?

Charlotte Wessels: “In principe zijn we daar al wel goed op ingespeeld, want we hebben al een complete Europese toer achter de rug waarop we eigenlijk alle nieuwe nummers van gisteren op twee na ook gespeeld hebben. Het grote gedeelte is dus al ingespeeld.”

Dat was zeker te horen, ook qua zang. Ik zag ook dat je een nieuwe outfit had, zat daar nog een idee achter?

Charlotte Wessels: ‘We hebben voor de afgelopen toer het hele stage design en visuele gedeelte veranderd. Het oog wil namelijk ook wat. We hebben outfits voor de hele band laten ontwerpen door Rosanne van Rosie’s Art en zij heeft onze outfits gemaakt. Ze heeft daarbij gekeken naar de backdrop en albumcover en heeft dingen bedacht die daar goed bij pasten.

Gisteren had ik toevallig een andere outfit dan normaal aan, omdat we de hele toer al hadden gehad en voor Utrecht wilde ik wat anders. Er waren een aantal mensen die ons de hele toer hebben gevolgd en die hadden het natuurlijk allemaal al gezien. We wilden tijdens onze shows een totaal plaatje afleveren en de kleding is daar een onderdeel van.”

 We Are The Others

Dan wil ik het natuurlijk over het nieuwe album ‘We Are The Others’ hebben. Jullie staan al in behoorlijk wat (hit)lijsten. Had je zelf verwacht dat het zo hard zou gaan met het album?

Charlotte Wessels: “Aan de ene kant wel, want ik heb heel veel vertrouwen in het album. Aan de andere kant hebben we wel zodanig gesteggel gehad, met de wisseling van maatschappijen en dergelijke, dat ik me wel druk heb gemaakt over de voorbereidingen van de release; is er genoeg promo en weten mensen dat hij uitkomt?

Dus wat dat betreft ben ik vrolijk verrast om te zien dat hij het toch wel goed doet. Vandaag krijgen we de eindstand van de album top 100. We hebben al op 4 gestaan dus hopelijk zijn we in de buurt daarvan geëindigd. Dat horen we vandaag.”
(Later werd bekend dat het album inderdaad op de vierde plek is binnengekomen, red.)

Jullie zijn naar Zweden geweest voor de opnames en het schijfproces, is daar een specifieke reden voor geweest?

Charlotte Wessels: “Ja, toen we begonnen met de plaat hebben we besloten, in samenspraak met het label, dat we voor het eerst met een externe producer zouden werken. De vorige platen van Delain zijn door Martijn Westerholt  (toetsenist) geproduceerd samen met Oliver Philips. Zij waren best wel twee handen op een buik; dat voelde niet echt als een extern iemand.

Dus zijn we op zoek gegaan naar iemand anders en dat was best wel spannend. Het was de vraag of dat nog positieve veranderingen teweeg zou brengen. Martijn is altijd al erg fan van het werk van Rammstein en zo zaten we al snel te denken aan Jacob Hellner. We hebben met hem gesproken en hij wilde Frederick Thomander en Anders Wikström erbij betrekken. Toen hebben we met hen gepraat en dat ging erg goed.

Het zijn erg goede songwriters dus ik heb met hen ook het hele zanggedeelte gedaan. Uiteindelijk  is het een ‘tripod’ team geworden: drie externe mensen erbij. Op sommige momenten was dat wel erg spannend, want je zit opeens met heel veel mensen aan de muziek te werken.

Ik heb wel erg het idee dat ze ons tot het uiterste hebben gedreven: zowel in het schrijven als met de opnames. Waarom we echt naar Zweden zijn gegaan, is om simpele logistieke redenen. We hebben in veel verschillende studio’s gewerkt.

De drummer Sander Zoer nam op in Atlantis studio’s, ik zat bij Frederick en Anders in hun studio en de gitaren en bas werden opgenomen in Jacob zijn studio. Zodoende we waren op veel verschillende plekken bezig. Die plekken waren daar helemaal op ingericht.  We hebben met zijn allen een paar maanden in een appartement in Zweden gezeten.”


Ondanks dat je dan om praktische redenen in Zweden zat, heeft dat land je misschien toch nog op een bepaalde manier geïnspireerd?

Charlotte Wessels: ” Nou het is op zich wel fijn dat je met muziek gaat slapen en ermee wakker wordt. Je hoeft niet te denken aan de dagelijkse beslommeringen van thuis. Dat is wel heel prettig.”

Is dat dan weer lastig los te laten?

Charlotte Wessels: ‘Nee, we hebben er zodanig lang gezeten dat naar huis gaan ook wel weer fijn is!’

Een van de dingen die me opviel aan het album is dat er niet een echte ballade op staat. Is dat bewust gedaan?

Charlotte Wessels:  “Ik kan me ook niet herinneren dat er in het proces een echte ballade is geweest. We hebben echt wel dertig ideeën gehad, maar daar zat niet echt een ballade bij. Zo  hebben we het ook zelf opgemerkt en afgewogen of het echt nodig was. We hebben natuurlijk ‘I Want You’ met een balladesk intro en andere rustmomenten in de plaat. We hebben het gevoel dat er genoeg momenten zijn die zorgde voor de juiste balans. Zo is er uiteindelijk geconcludeerd dat die echte ballade niet nodig was.”

Diepere lading

De titeltrack is best een bijzonder nummer geworden, ook qua emotionele lading. Het komt echt over als een lijflied voor mensen die afwijken van de zogenaamde ‘norm’. Het verhaal erachter deed duidelijk iets met je, wat deed je besloten om er een nummer van te maken?

Charlotte Wessels: “Misschien moet ik even uitleggen hoe dat echt gegaan is. Het verhaal van Sophie Lancaster kwam eigenlijk pas later in het schrijfproces in het nummer. Ik kreeg op een gegeven moment een instrumentale demo van Martijn en ik ging op zoek naar zanglijnen en teksten.

Ik vond het vanaf het begin al op een ‘anthem’ lijken en wilde een tekst schrijven die over iets groots en belangrijks ging. Een van de dingen waar ik me het meest over opwind, is stereotypering en discriminatie.

Zo was het al vrij duidelijk dat in de kern het nummer daarover zou gaan. Dus de ‘catchphrase’ van ‘we are the others’ was er al vrij snel. Met de gedachte daarachter dat er zoveel opposities zijn. Of het nou gaat over zwart wit, homo hetero, man vrouw en noem maar op. In bijna al die gevallen is het moeilijk om de ‘other’ te zijn.

Ik bedacht als we de ‘other’ claimen als een positief woord, dat lijkt mij heel mooi. Daar komt de titel vandaan. Het duurde daarna echter heel lang voordat de tekst zelf af was. Het bleef een klein beetje prekerig klinken, terwijl dat juist niet de bedoeling was!

Op een gegeven moment zaten we erover te mijmeren en toen zei Frederick: ‘wat wil je nou echt zeggen?’ Dus ik lag daarover nog na te denken en toen moest ik denken aan het verhaal van Sophie Lancaster.

Dat is in 2007 al gebeurd, dat zij in elkaar was geslagen door een stel jongens, om het feit dat ze er ‘gothic’ uitzag. Daaraan is ze later gestorven. Ergens is het zo’n tragisch voorbeeld wat er kan gebeuren als mensen anderen niet accepteren, als je dat erin betrekt wordt alle uitleg overbodig. Naast het feit dat het een ‘tribute’ aan haar is en dat goed voelde.

Ik twijfelde er wel heel lang over om het echt in het nummer te betrekken, want normaal schrijf ik over dingen die mezelf gebeuren of in abstracten. Dat kan niemand voor het hoofd stoten.  Maar Sophie is wel een echt meisje met familie en vrienden die nog steeds pijn hebben. Dus ik wilde het respectvol genoeg doen.

Uiteindelijk is er dan een tekst,  die we hebben opgenomen. En toen viel alles voor ons op z’n plek. Daarna hebben we de Sophie Lancaster Foundation gebeld en het aan hen voorgelegd. Dat is een goed doel dat door haar moeder is opgericht: ze doen heel goed werk in educatie over discriminatie en zinloos geweld op scholen.

Ze staan helemaal achter het idee van het nummer! Dat is voor mij wel een teken dat ik rustig kon ademhalen en dat het goed was om te doen. Je weet zelf namelijk wel dat je het vanuit een puur gevoel doet, maar anderen die er dichtbij staan hebben het misschien liever niet. Gelukkig zijn ze er erg blij mee. En ik ben er erg trots op, dat we als band het verhaal mogen vertellen.


Dan over de rest van de inspiratie achter de nummers. Ik vind dit album wat donkerder met af en toe een boze onderlaag, komt dat nog ergens vandaan?

Charlotte Wessels (haalt diep adem): “Ja ik weet het niet zo. De meeste nummers komen vanuit een emotie; die er wel is maar dan vergroot. Het viel mij ook wel op hoor, je hebt natuurlijk ‘Where Is The Blood’ en ‘Hit Me With Your Best Shot’ en die zijn best wel gewelddadig.  

Ik denk dat ‘I Want You’ wel de kroon spant, nou ja je hebt de tekst ook begrepen (lacht). Ik weet niet zo goed waar dat vandaan komt. Meestal komt het wel vanuit een gevoel in mezelf, maar ik heb niks met geweld en ervaar ik dat ook niet zo. Maar de nummers gaan in de kern, over relaties die stuklopen op wat voor manier dan ook.

Dat is wel een thema wat bij mij wel op elke plaat terugkomt. Om de een of andere reden blijft dat heel erg bij me hangen. Als ik uit het niks een tekst tevoorschijn moet vissen, dan kan je er donder op zeggen dat het een break-up song wordt en in dit geval zijn het wat heftigere songs geworden.

Misschien heeft het te maken met al het gezeik rondom het album, dat de dinge waar ik normaal over schijf een stuk bozer zijn geworden. Voor een gedeelte is het  toch een onderbewust proces. Maar ik heb bij deze plaat in alles wel geprobeerd om het zoveel mogelijk ‘in your face’ te hebben.

Wat dat betreft heb ik nu ook wel bewust gekozen om dingen te zeggen. Waarvan ik normaal gezegd zou hebben ‘dat kan niet’. Zo ben ik ook mijn eigen grenzen wel over gegaan. Daar had ik wel veel hulp en bevestiging bij van Fredrick en Anders. Dan zaten we te brainstormen en riep ik voor de grap een tekst, waarvan zij zeiden, ja dat moet je doen!

Dan dacht ik: ‘ja, dat kan je natuurlijk ook gewoon doen.’ Daar heb ik ook een stuk bevestiging gekregen, waar ik normaal dingen veilig zou doen. Nu is het juist oké geweest om andere dingen te doen.

Dat het oké is om in muziek alle gevoelens een plek te geven. Het is niet zo dat we aan het begin dachten van ‘dit wordt echt een hele heftige plaat tekstueel’, maar het is door meerdere redenen wel zo gelopen.”


Dan wil ik het nog even over de albumhoes hebben, die is gemaakt door een van je favoriete artiesten: Glenn Arthur, hoe is dat tot stand gekomen?

Charlotte Wessels: ” Ik had al een paar keer contact met hem, over zijn werk geblogd enzovoorts en toen we bezig gingen met het artwork van de plaatheb ik zijn werk aan de jongens voorgelegd en die zagen het ook helemaal voor zich. Hij wilde speciaal voor ons wat maken, wat echt bijzonder is.

Een aantal werken van hem, en elementen die we goed vinden, zijn aan hem doorgegeven en de tekst van ‘We Are The Others’ erbij. Vervolgens kreeg Glenn een carte blanche; al waren er wel richtlijnen. Dit is geworden waar hij mee kwam.

We zijn er heel blij mee en ik ben heel trots. Echt heel bizar om dan van een van je favoriete kunstenaars mails te krijgen waarin hij vraagt of het goed is zo. Ik heb ook alleen maar gezegd: ‘ja goed, goed!’ Mensen reageren er ook heel sterk op; veel mensen vinden het cool en anderen hadden het helemaal niet verwacht. Als de reactie maar heftig is!’


Jullie debuut ‘Lucidity’, begon met veel gastmuzikanten, daarna kwam ‘April Rain’ en nu dit album. Hoe zie je zelf de groei van de band over de jaren?

Charlotte Wessels (haalt nogmaals diep adem): ‘Ik zie dat in verschillende dingen. Ten eerste in de sound, ik heb toch het idee dat die volwassener is geworden. Op toer zie ik het in hoe we op het podium staan en met veel meer zelfvertrouwen optreden en er altijd een feestje van maken. Je staat natuurlijk ook voor grotere zalen en groeiend publiek. Dat is onwijs leuk om te zien.

Als je kijkt naar de platen dan waren er veel gastmuzikanten in het begin en bij degene daarna veel minder. We hoeven het daar niet meer van te hebben. Het is nog steeds wel erg leuk! Daarom hebben we op dit album ook samengewerkt met Burton C. Bell van Fear Factory, wat ook echt superleuk tot stand is gekomen.

We hadden hem twee jaar geleden op Wacken ontmoet en contact gehouden en het is zo natuurlijk gegaan met ‘Where is the Blood’. Hij twijfelde ook geen moment om mee te doen, daar zijn we ook heel blij mee.  Ik weet niet waar je precies de groei aan kan aflezen, maar voor mij zit het in dat soort dingen.”


Dat wat je zegt van de volwassener sound heb ik ook opgemerkt. Wat ik ook heb opgemerkt is dat jouw zang ook steeds blijft groeien. Doe je daar nog iets speciaals voor?

Charlotte Wessels: “Dat vind ik wel heel bijzonder, want ik ben best wel onzeker geweest tijdens deze opnames. Vooral omdat ik voor het eerst met iemand anders de zang heb opgenomen. Ik was altijd gewend om alles tig keer te zingen, tot in perfectie.

De jongens in Stockholm zeiden veel eerder: ‘Stop, dit is goed’. En dan twijfelde ik nog erg of dit of dat niet nog anders kon. Dus voor mij was het echt een proces van loslaten van de technische perfectie. Het leuke is dat, terwijl ik het idee had dat ik veel eerder ben gestopt met proberen dan normaal,  ik van iedereen hoor dat de zang zo goed is. Niet alleen van mensen die dat sowieso zouden zeggen, maar ook echt kritische mensen. Daarin zie ik ook echt bevestiging dat het een goede methode is geweest.

Op die manier leer je bij. Niet dat ik het nu altijd zo zou doen, maar misschien ergens tussenin. Verder ben ik een tijdje geleden weer met zangles begonnen, maar echt training van de spieren om te zorgen hoe je met zo min mogelijk moeite zoveel mogelijk effect bereikt. Met name voor de toer, zodat ik niet mijn stem verpest. Maar voor mijn idee is dat meer onderhoud dan dat je daar echt aan kan horen dat ik anders ga zingen. Dat zit denk ik voornamelijk in de manier van opnemen, dat was echt een positieve verrassing!’


Is dat proces dan ook erg zwaar voor je geweest?

Charlotte Wessels: ‘Het is erg fijn als je een nummer hebt en hoort dat dit het is. Maar ik had nu vaak dat ik zoveel keer opnam en dat zij het niet in een keer knipte tot de ultieme take. Dus als ik dan thuiskwam, wist ik nog niet hoe het eindresultaat zou klinken. Dat is wel heel spannend, maar niet zozeer het zware, dat is toch gewoon je werk inzingen.

Het gedeelte ervoor, het schrijven, met beslissingen en dan vooral met zes mensen met anderen ideeën, dat vond ik zwaarder. Daar krijg je echt stevige discussies, maar dat zou ik ook niet uit de weg gaan.

Op het moment dat iemand zijn hand in het vuur wil steken, kan je er donder op zeggen dat het een goed idee is. Zonder wrijving geen glans en dat moet er ook zijn om te zorgen dat je tot een goed resultaat komt.’ 

Dan nog even een laatste vraag: Hoe zou je mensen die Delain niet goed kennen overtuigen het album te kopen of naar een show te gaan?

Charlotte Wessels: (stilte) “Eeeuhm.. Euhmm… Ik denk dat ik de clip van de nieuwe single Get The Devil Out Of Me’ laat zien. Dat laat zowel nieuw materiaal horen als dat het live beelden laat zien. Op die manier zou ik mensen overtuigen naar een show te komen.

Ik heb ook wel eens mensen van mijn studie, die niet van dit soort muziek houden overtuigd om naar een show te komen en die vonden het heel tof. Ook gewoon omdat het een feestje is. Dus dat zou ik sowieso zeggen. Mensen die de muziek wel leuk vinden zou ik gewoon de nieuwe plaat in de handen duwen en zegen ‘luisteren’ en hopelijk is dat genoeg!

Meer informatie over Delain en komende tourdates:

Categories: Interviews Tags:

Eths – guitarist Staif mixes French poets with metal

text: Irma Ploeger
photo: Eths

Eths is a French metalcore band since 1999. Over the years they gained more attention because of their characteristic mixture between nu metal, death metal and other influences.

Guitarist and singer Stéphane Bihl (Staif) formed Eths together with guitarist Grégory  Rouvière (Greg) already in 1996. Candice Clot joined the band and a powerful singer was found.

Recently their third album ‘III‘ is released by Season Of Mist and received a 7,5 out of 10 by Muzikantenweb review. An interview with Stéphane Bihl about their new musical path.

Bonjour Eths. I would like to ask you some questions about the band, the new album and touring.
Can you introduce ETHS to the Dutch public?

Stéphane Bihl (Staif): “We are a French metal band with a female singer. Candice does screaming and clean vocals as well. We love mixing different styles and influences in our music. We like to create both violent and a melodic side in the music.

You are together as a band over thirteen years. That’s quite some time and still you are not so well known outside France. Is there a reason for it?

Staif: “We just started to play outside of France during our last tour. Then we also started working with Season Of Mist, our new record label. It was a great job, a lot of work, to become what we are in France. I think that the French language doesn’t help to enter an international market.”

When did you decide to write the lyrics in French, instead of the ‘obvious‘ English language?

Staif: “When the band started, we were all lovers of French poets and literature. Especially because we are French and it is a part of us. Also we wanted to be different than other bands.  Indeed it is harder to put French language in music; when it works,it’s really good.

The new album is very good: I like the fact that every song is a mixture of different styles. Which song is your favorite?

Staif: “That is hard to tell , because all songs on ‘III’ are my favorites. It is like to choose between your children. For me it is maybe ‘Proserpina’  because this song has many aspects I love. Like the final part what reminds me of a movie score. Also I particularly worked on the composition of this song.”

Why did you call the new album ‘III’ does it have a special meaning in that form?

 Staif: “We liked to use a graphic name for this album, because the song titles are complicated so we had to find something really simple. It appears as an evidence and we finally choose this name. It is ‘III’ and not ’3′ because it is more esthetic and you can find many significations in this name.”

According to you, what is the biggest difference between the previous albums and ‘III’?

Staif: “In one word it’s effectiveness for me! On ‘Tératologie’ we tried so many things. So the songs are sometimes over arranged and too complicated. But we are really proud of this album. On ‘III’ we have more songs in a format. And big singing chorus, to do something different that we haven’t done before. Creating contrasts with also more aggressive parts. We always want to put our new album on a different path.”

What do you want to achieve with the band and what’s your ultimate goal?

Staif: “We want to share our music with a lot of people, meet the other bands, playing many gigs and make people feel things when they listen to our music. I want to be a part of the world metal team and hopefully leave a trace from us.”

Which album of ETHS is your favourite and why?

Staif: “It’s ‘III’, because it’s the most recent one. So the one closer to our vision for the future. Also to me it is the best production we ever had.”

What is your least favourite number of ETHS and Why?

Staif: “That is hard to tell, because I only hear mistakes when I listen to the old albums. But we are proud of each album we did and you learn a lot from it. We grew up between each of them. So they all have something different to me.”

Which artists are an inspiration for you?

Staif: “Leonardo Da Vinci and all the Italian renaissance masters inspired me a lot for ‘III.’ Da Vinci has a great vision of things – and most of all- about art. I also love many musicians that inspired me with their music like Serge Gainsbourg, John Coltrane, Sting and Trent Reznor.”

What is the weirdest question you’ve ever been asked during an interview, and what was your answer?

Staif: “One day, we were asking if we were racists because the guy conclude  that from the lyrics. We said: ‘of course not and also we don’t talk about things that aren’t in our music’. We could  have said ‘we are against all sort of obscurantism.’ Well human is human..and mistakes happen.”

Can you tell me something about live on the road. Do you like touring and what are the good and the bad parts of it?

Staif: “We like touring, because it’s huge to meet our fans and during the shows we are transformed in our ‘other personalities.’ That allows us to unwind and give a special performance.

The bad part is when you are sick and still  have to go on stage; trying to give all of you. It is the worst when you’re sick on the road; many hours in the bus , it’s sometimes really long. But that is the price to this huge moment on stage!”

Is there anything  you would like to say do the Dutch public?

Staif: “We hope to come back soon in Germany and near your area; to share with you our new songs and show!”
Je vous remercie de votre temps!

More on:

Categories: Interviews

Diabulus In Musica – singer Zuberoa about sexism and labeling bands in metal

tekst: Sabrina Smit
foto’s: Stefan Heilemann

Spanish symphonic metal band Diabulus In Musica concurs more parts of the world since their debut ‘Secrets‘ in 201o. In Europe the band will tour with Delain this fall and perform on the Metal Female Voices Fest in October.

Second album ‘Wanderer‘ is well received by the press. Muzikantenweb reviewed it with an 7 out of 10. Reason enough for an introduction with singer Zuberoa Aznárez.

Your second album ‘Wanderer’ is more bombastic and orchestral than your first album ‘Secrets‘. How did you manage to create this sound?

Zuberoa Aznárez: “Well, I think that we learnt many things when we did ‘Secrets’. You always try to improve what you have done in the past and I think we did it well in this new album. But I have to say that there are still many things that we could improve in the future, at least we’ll try.

For ‘The Wanderer’ we didn’t work with any producer. Ad Sluijter  (ex-guitarist Epica)gave us some advices in the pre-production process but it was ourselves who deal with all the orchestral arrangements.”

Your band is formed in 2006, how do you still get energized en do you see each other every week to play together?

Zuberoa Aznárez: “Haha, we are above all friends and we always try to have fun in the rehearsals. It also helps that things are working well: the new album, the gigs, the feedback from our fans. It is not always an easy path, but we talk a lot and discuss many things until we get a solution that works out the best for the band.”

If you have any musical ideas; how do you share this ideas with the other bandmembers?

Zuberoa Aznárez: “We work a lot at home with our personal computers. We record our ideas at the computer and usually we add all the instruments and arrangements. Then we share mp3’s of the songs and we share our thoughts, propose changes, etc. I think it’s a good way to work and test new things.”


How does it feel to be a part of the gothic metal female fronted bands?

Zuberoa Aznárez: “To be honest, I don’t see ‘female fronted gothic metal’ as a real genre and I don’t consider my band inside that ‘group’. At the beginning there weren’t many female vocalists so it was maybe normal to create that new tag, but now there are many different bands of many different styles inside the so called ‘female fronted metal’ genre.

The only thing these bands have in common is that the singer is a girl, but in my opinion, that’s not enough to create a new genre. For example, in other styles as pop or jazz, nobody distinguishes between a ‘female’ or a ‘male fronted’ band: so I cannot really understand why we do it in metal. A girl can growl, sing classical, rock.

What it makes a genre is above all the music ( a female vocalist can be from death metal to symphonic metal or rock) not only the sex of the singer. There is still too much sexism within metal; many people should start to open their minds.”

Lot’s of bands are happy to say that they are no longer gothic metal. How do you feel about the fact that you are a part of the scene?

Zuberoa Aznárez: “Well I don’t think we are a gothic band. I’m even not sure what  ‘gothic metal’ is, but I usually relate it with darker and above all slower music, like Theatre of Tragedy for example, and our music differs a lot from that. We  have in common the two voices (female melodic and grunts) but no more than that.

Actually I would say our music is really eclectic. We have many different influences and if I have to tag our style, I would say it’s ‘symphonic metal’, because we mix orchestra and big classical choirs with metal music in all its variety.


What do you think about the fact that people compare your band with Epica?

Zuberoa Aznárez: “All the bands are compared with others, above all if they are new. It is logical, as we play metal mixed with classical music and big choirs. Gorka (grunter and keyboard player -red.) and me come from a classical background, but we are also metalheads since teenagers. So this style of music was the natural road to take for us. Actually we didn’t know about Epica when we started, we discovered them later.”

Anyway, I cannot understand this obsession of labeling or comparing every band. I cannot imagine someone out the classical field, telling that he doesn’t like Beethoven because it’s a copy of Vivaldi. I don’t want to sound pretentious because of this comparison.”

Te singer of Diabulus In Musica really wants to open the discussion about the disadvantage of labeling bands in music.

What I mean is, that we should focus more on enjoying the music. I listen to the music I like. So the more bands I find of the style I like, the better for me. Or does it only one band per genre has the right to exist? I don’t think so.

It’s not a matter of style, but a matter of quality and musical taste. I’m not going to like a band only because it is totally different from others, at least me, but maybe I’m wrong.”

What is your most favorite song to play live with Diabulus in Musica on stage?

Zuberoa Aznárez: “I enjoy every second on stage, so it’s very difficult to choose.

Do you have some expectations about bands you want to play with?

Zuberoa Aznárez: “Not really, we have already played with some of our favorite bands, so I don’t know.  Any offer would be welcome because we love to play on stage.”

Is there anything you want to share with your fans?

Zuberoa Aznárez: “We are working hard to tour a lot this year. Actually we will start in May in Belgium and Germany. In October we will be touring around France, Spain and Germany. Also the performance in the anniversary of the MFVF is confirmed.

We would like also to come back to Latin America. We are doing all the effort we can to meet all of you on stage. Thanks for being there and thanks for showing your support on tour and on the Social Networks. Really appreciated!

What do you want to tell to people that doesn’t know your music?

Zuberoa Aznárez: “ I would tell them that if they like metal, passionate music, soundtracks, classical music, big choirs and even folk they might find our musical offer interesting. I would emphasize that we don’t have only a musical influence, we like different things and we have no boundaries in creating music. You can expect anything from us.”

More information and tourdates:

Color Ones – wil een brug slaan tussen illustraties en muziek

tekst: Gerianne Meijer
foto: Color Ones

Color Ones is een rijzende ster in de muziekwereld, het gelijknamige debuut album kwam begin dit jaar uit met goede respons in de media (zie de cd review). De Utrechtse band maakt toegankelijke indie rock. Vooral live zijn de muzikanten erg energiek.

Zo spelen ze in mei op verscheidene Bevrijdingsfestivals, waaronder Utrecht, en Den Bosch. Een gesprek met zanger en songwriter Martijn Konijnenburg. Zo schreef hij Krystl’s hit ‘Golden Days‘ en ‘Bottles.’

De bandleden zijn allen bekend van Leaf. Wat hebben jullie gedaan in de tijd dat Leaf stopte en Color Ones begon?

Martijn Konijnenburg: ” Vakantie genomen, gewerkt aan nieuw materiaal, terug gekeken, en onze ogen op de toekomst gericht.”

Wat was jullie inspiratie voor het album ‘Color Ones’, zowel teksten als muziek?

Martijn Konijnenburg: “Voorbeelden hiervan zijn er te over, en erg uiteenlopend. Van een goed boek tot een reis naar het buitenland, fotografie, kunst, humor, filosofie,  een boeiend gesprek. Maar ook angst, of verlies, het zit in van alles. Je moet het alleen weten te herkennen als het zich aan je openbaart. Inspiratie is wat je krijgt uit de  botsing tussen je manier van denken of voelen, en de wereld om je heen. Je kan dat zien als twee vuurstenen. En de ene keer maak je een briljant vuur, en de andere keer bak je er helemaal niks van. Het is een wonderlijk proces, maar oefening baart kunst.”

Hoe horen we deze inspiratie en invloeden terug in het album?

Martijn Konijnenburg: “Simpelweg doordat de liedjes er op staan. Zonder bovenstaande invloeden waren ze er niet geweest.

Waarom hebben jullie gekozen voor Skiggy Rapz als producer en mixer?

Martijn Konijnenburg: “Skiggy is zo ongeveer een bandlid, zeer goede vriend, en verdomd goede mixer en producer. Dus die keuze was snel gemaakt. Ook Arno Dreef heeft bijgedragen aan het produceren van dit album, ook een vakman en inmiddels een vriend van de band.”

Hoe kunnen jullie verklaren dat jullie muziek zo goed aanslaat, zoals bijvoorbeeld op 3FM.

Martijn Konijnenburg: “Eigenlijk door de wind, want die stond namelijk precies gunstig richting Hilversum, toen we onze single uitbrachten. Je moet een beetje geluk hebben!

Het artwork voor het album is best bijzonder, zowel de foto’s als de tekeningen, wat was het idee daarachter?

Martijn Konijnenburg: “Het idee is dat we graag een mooie visuele verbintenis wilden maken met de muziek. Een brug wilden slaan tussen die twee eigenlijk. Dus heeft elk liedje zijn eigen illustratie gekregen. Niet in een boekvorm, maar los. Zodat je de voorkant zelf kunt kiezen (omdat de voorkant uitgesneden is) en de illustraties ook kunt gebruiken als mini posters. Het komt voort uit de interesse voor het visuele; kunst en fotografie. Dat is tot leven gebracht en bedacht in samenwerking met de vrienden van Buropony, die al het artwork tot nu toe voor ons hebben gemaakt.”

Hoe is de hiërarchie in de band en hoe vertaalt dat zich naar het schrijfproces?

Martijn Konijnenburg: “Het schrijfproces komt er op neer dat ik  Tienus, de liedjes schrijf. Om het vervolgens aan de rest te laten horen in de vorm van een demo, of ik speel het voor ze.  Hoe dan ook, altijd een spannend moment wat de bandleden ervan vinden. Daarna kan ik gelukkig gebruik maken van hun talenten om de compositie echt af te maken en in te kleuren. Maar er is geen baas, er is ruimte voor iedereen om eigenwijs te zijn.”

Wat proberen jullie live neer te zetten, zoals sfeer bijvoorbeeld?

Martijn Konijnenburg: “Ons doel is, denk ik, om bij elk optreden onze weg te vinden naar het publiek, door middel van het zo goed mogelijk spelen van de nummers. Door onze energie. Door de band te zijn die we zijn. In de hoop dat het puliek het voelt, en wij ook. Zodat we dus iets delen en met zn allen in het moment kunnen zijn.”

Spelen jullie live ook wel eens covers? Welke zouden jullie nog graag willen spelen?

Martijn Konijnenburg: “Nee, we spelen live geen covers, en hebben niet bepaalde wensen. Het zou wel tof zijn als we op een gegeven moment in onze carrière zelf gecovered worden, en dan het liefst door de Muppets.”

Jullie wonen allen in Utrecht, wat is er zo bijzonder aan deze stad?

Martijn Konijnenburg: “In de eerste instantie was het vooral praktisch om in Utrecht te gaan wonen. Maar wat fijn is, is dat Utrecht een sfeervolle stad is waardoor je er niet snel weg gaat, omdat het meer doet denken aan een dorp. Misschien is dat wel het bijzondere, dat deze stad je het gevoel geeft dat je in een dorp bent, een dorp waarin je niet snel verdwijnt in de anonimiteit. Het heeft iets vertrouwds.”

Wat hebben jullie voor toekomst voor ogen met deze band?

Martijn Konijnenburg: “Wij willen, net als de Stones, oud worden met muziek!”

Meer informatie over komende tourdata en de band:

Dank aan: Color Ones,  DMG  recordings

Categories: Interviews Tags:

Epica – gitarist Isaac Delahaye over tien jarig jubileum en nieuw album

Tekst: Gerianne Meijer
Foto’s: Monica Duffels

Nederlandse metalband Epica staat aan de vooravond van een grote Europese  toer ter promotie van hun nieuwe album ‘Requiem for the Indifferent.’ Vlak voor de try-out show in Veenendaal spreek ik gitarist Isaac Delahaye over het nieuwe album en het tien-jarige jubileum van de band.

In een rustig kamertje achteraf beantwoordt hij ontspannen en uitgebreid de vragen. Allereerst over hoe hij tegen vanavond aankijkt: de eerste show sinds het album officieel uit is.

Isaac Delahaye: “Ja het is een try-out, dus ook voor het eerst dat we de nieuwe nummers live doen. Tenminste, ‘Storm the Sorrow’ de single hebben we al live gedaan, maar nu is het ietsje meer. We spelen niet alle nummers van het album vanavond, omdat we ook in 013 een speciale show hebben, waar we  wel alles spelen. Maar nu spelen we wel een groot deel en dat is even zien hoe het gaat.

De eerste keer op dat podium met die nummers is wel wat anders dan thuis op de bank! Al die mensen voor je die hopelijk reageren op wat je doet. Daarnaast is er ook een verschil tussen spelen en performen, dus het is wel spanend! Maar de nummers zitten erin, we hebben gerepeteerd en dat zit allemaal wel goed!”


De vorige plaat ‘Design Your Universe’ was best wel een succes. Hoe is het dan om opnieuw aan het schrijfproces te beginnen?

Isaac Delahaye: “Ja er is wel een gezonde stress. Er werd gegooid met termen als ‘masterpiece’ en dan moet je er nog een maken want anders is het niet goed genoeg. Maar je doet wat je doet en we zeggen niet nu moeten we een ‘masterpiece’ schrijven. We zijn wel een band die platen schrijft en niet nummers.

We hebben een totaalconcept, zo kan er een goed nummer sneuvelen omdat die niet binnen de plaat past, zo werken we een beetje naar een climax toe. Ook anders is dat we nu heel snel met de zanglijn zijn begonnen. Vroeger hadden we eerst het nummer en dan nog de zanglijn. Nu was er eerst de basis, dan de zang en daarna alle toeters en bellen, zodat de zang meer de ruimte krijgt.”

Nu met alle reviews horen we heel vaak dat het in eerste instantie wel een groeiplaat is, omdat er heel veel dingen gebeuren, maar als hij dan eenmaal doordringt dat hij heel ‘catchy’ is.

Volgens mij heeft dat te maken met het feit dat we veel sneller in het proces de zang zijn gaan doen. Zelfs voordat we teksten hadden! Vroeger gebeurde er al zoveel en dan nog de zang erop. Nu geven we veel meer rust aan de zang en die krijgt veel meer zijn plaats.’

Ik vond inderdaad ook dat de details veel beter naar boven komen op deze plaat en hij lijkt meer in balans. Is dat een gevolg van jullie standpunt op de ‘War On Loudness’?

Isaac Delahaye : ‘Dat is sowieso een bijkomend iets. Heel veel van die producties vandaag de dag zijn zo plat gecomprimeerd en in veel gevallen is dat ook de standaard omdat een band bruut moet overkomen en dan klopt het wel.

Maar bij Epica gebeurt er zoveel en Sacha Paeth, de producer moet wel een keuze maken, en die houdt ook heel erg van een open productie. Dan hoor ik soms wel dat mensen vinden dat het gitaargeluid niet vet genoeg is.

En dat klopt ook wel als je dat naast een band legt die plat gecomprimeerd is, dan heb je inderdaad het gevoel alsof het niet genoeg in your face is, want je raakt ook gewend aan dat geluid. Maar er zit dan geen dynamiek meer in. Bij een band als Epica is dat eigenlijk not done. Wij doen dat niet graag, omdat je veel van de details verliest. Het zou zonde zijn.”

Je schrijft de muziek niet voor niets zo, denk ik.

Isaac Delahaye: “Nee inderdaad, we steken er veel werk en tijd in. Dan is het goed dat je iemand hebt als Sacha die dat kan en weet hoe dat moet. En de enkeling die denkt dat het niet vet genoeg is, moet maar ergens anders kijken.

Het dynamische spel is ons te dierbaar. Je moet het ook nog live kunnen doen. Heel veel van die bands klinken helemaal vet op plaat, maar live net niet. Bij Epica hoor je heel vaak het omgekeerde. Op plaat is het al oké maar live is het helemaal overweldigend en ja, als je het live kunt doen dan ben je pas echt een goede band in mijn ogen, dat proberen wij te doen!”

Volgens mij lukt dat inderdaad wel.
Isaac: (lacht) “Nou misschien vanavond niet, want het is wel spannend! Maar normaal gezien… we toeren ook best veel dus dat speelt allemaal mee!”

Band proces

Hoe integreer je dan alle meningen en ideeën tot één geheel qua schrijven?

Isaac Delahaye: “Het is wel zo dat het begint als een individueel proces, dus iedereen die wilt doet mee. Bij deze plaat schreef Mark Jansen, (songwriter, grunter en gitarist, red.) wel de meeste nummers: die schudt het zo uit zijn mouw! En verder Coen Jansen (toetsenist, red.) en ik, dus we waren met drie eigenlijk.

Zangeres Simone Simons schreef natuurlijk wel de zanglijnen. Er zijn dus drie bandleden die nummers aandragen en dan gooi je ze in de groep. Ariën van Weesenbeek (drummer, red.) die schrijft dan niet maar die is wel enorm creatief en bepaalt soms echt de drive van een nummer door wat hij doet.”

Dat is dan meer spontaan?

Isaac Delahaye: “Ja, we hebben we een lang pre-productie proces dus we hebben wel iets in gedachten, maar  de kleine details die hij toevoegt zijn wel anders. Het is echt een enorm goede drummer, hij heeft de hele plaat in twee en een halve dagen ingedrumd. Dat is bijna net meer menselijk! Ook als je weet dat er niemand meespeelt in de studio.  Hij drumt in het niets dus dan denk je hoe kan hij dat allemaal onthouden? Maar dat is blijkbaar geen probleem.

Of Coen die dan de koorpartijen uitwerkt. Dus het is wel zo dat iedereen die wil een nummer aanlevert, maar toch heb je heel de band nodig voor het geheel. Bijvoorbeeld als Mark een nummer schrijft stuurt hij het naar mij en zegt doe maar wat met die gitaren want die zijn nog niet goed, of andersom. Als ik een nummer schrijf doe ik het meer vanuit de gitaren en dan stuur ik het naar Coen en Mark voor orkestraties, zo gaat het eigenlijk.

Het is een democratische band dus iedereen die input wil neemt die. Het is natuurlijk wel zo dat degene die het nummer aandraagt het laatste woord heeft. Maar iedereen moet wel tevreden zijn. Alleen in extreme gevallen als we er echt niet uitkomen en dan is het vaak over die pietluttige details (lacht). Veel mensen denken vaak dat Mark het genie is die elke noot schrijft en dan moet ik altijd een beetje lachen. Dus ja, het is wel echt een band proces!”


Jullie teksten zijn vaak vrij politiek georiënteerd en gericht op het bewust maken van het publiek, wat is het doel hiervan?

Isaac Delahaye: “Het is niet dat wij de wereld willen verbeteren: het is nou eenmaal niet allemaal rozengeur en maneschijn en dat moet het ook niet worden anders heb je geen dynamische wereld meer. Maar we zijn wel in een tijd gekomen waarin de wereld heel klein wordt door middel van internet etc.

Dat zie je ook in de politiek, met de Arabische lente bijvoorbeeld. Door internet ontstaat er een revolutie. Vroeger kon dat niet. Het is een andere wereld geworden , maar toch zijn er nog mensen die zeggen dat het hen niet boeit. Dat is hun goed recht aan een kant, maar vaak wel zijn ze de eerste die gaan zeuren, vooral online. Mensen zijn vaak heel snel met hun mening en dat vind ik niet altijd even correct.

Aan de ene kant zijn ze heel onverschillig (indifferent) maar aan de andere kant hebben ze wel snel hun (negatieve) mening klaar. In de natuur zie je zoiets ook: met tsunami’s etc. Het lijkt wel alsof de natuur ook een beetje wraak neemt. Als er zoiets gebeurt, een aswolk bijvoorbeeld, ligt meteen het hele vliegverkeer stil en dan stopt de wereld zogezegd met draaien. Mensen zijn dan meteen compleet verloren.

Dan denk ik toch dat de balans misschien een beetje zoek is. Niet dat wij de wereld willen verbeteren maar we willen wel een paar dingen uitlichten.

We proberen zo een beetje het verschil te maken. Epica is geen band die over de bloementjes en de bijtjes zingt. Maar het blijft een wereld met verschillende mensen erin en dat moet een beetje overeenkomen.”

Ik denk wel dat het voor veel fans fijn is dat jullie een echt onderwerp pakken en niet over zomaar iets schrijven?

Isaac Delahaye: “Ja , maar dat kan je ook niet volhouden. Als je alleen maar fictieve dingetjes schrijft. Sommige mensen vinden dat heel mooi maar in ons geval ligt dat anders. Dat ik geen teksten schrijf, wil niet zeggen dat ik het er niet mee eens ben. Ik denk ook van ja, wat voor wereld is het?

Bepaalde mensen hebben de touwtjes in handen en iedereen volgt maar. In Noord-Afrika is het nu bijvoorbeeld heel duidelijk. Vroeger zouden ze gewoon ten oorlog trekken. Nu is het op politiek vlak veel getouwtrek en wij gewone stervelingen weten van niks. Ik vraag me zelf dan ook af wat er allemaal nog meer is dat we niet weten.”

Wel fijn dat jij ook die mening deelt met de rest van de band, want je bent natuurlijk later ingestroomd, hoe was dat voor jou?

Isaac Delahaye: “Dat was in principe een redelijk vlekkeloze overgang. Ik kwam natuurlijk uit God Dethroneddie ook al toerde dus dat aspect was ik al gewoon. In 2003 ben ik al eens ingevallen voor Ad Sluijter (eerdere gitarist, red.), dus ik kende al de nummers en de band.

Door de jaren heen hebben we ook altijd contact gehad. Het voordeel ook in mijn geval is dat ik erbij kwam middenin het schrijfproces van ‘Design Your Universe’ dus ik kon meteen aan de slag en mijn invloed inbrengen. Dat was wel heel prettig!

Ook al is het een samengeraapte band van overal, dus niet een vriendenclubje die op  zijn zestiende een band vormt. Toch is het wel een vriendenclub, ook al wonen we niet bij elkaar in de buurt. Anders hou je het ook niet vol met zoveel toeren: als er een lul tussen zit gaat die er heel snel uit (lacht). Ik ben wel nog steeds de nieuwe maar niet voor de band, wel voor buitenstaanders.”


Ook op de nieuwe plaat zijn de solo’s wat prominenter, hoe weet je waar die te plaatsen?

Isaac Delahaye: “Meestal voel je dat aan, zeker bij de ballads zoals ‘Delirium’ dan weet je dat. Meestal is dat wel iets wat ik helemaal op het laatst doe, zelfs niet in de pre-productie. Die laat ik voor echt in de studio als een nummer dat nog nodig heeft.

Bijvoorbeeld bij ‘Internal Warfare’, dat is een heel opgefokt nummer, met onregelmatige maatsoorten en dan probeer ik ook de solo in de lijn van het nummer te maken. Als je alle solo’s ook naast elkaar zet zijn ze niet hetzelfde qua opbouw en techniek, ik vind dat belangrijk. Anders wordt het voor jezelf zo saai en wordt je gelimiteerd. Dat willen we nooit doen in de muziek, we geven niet toe aan het keurslijf van wat normaal is en dat probeer ik in de solo’s ook te doen. Het maakt het niet simpeler (lacht) maar wel interessanter, ook vanavond!”

De solo in ‘Delirium‘ is inderdaad heel ingetogen, hoe heb je dat gedaan?

Isaac Delahaye: “Ik ben nooit het soort gitarist geweest die denkt van nu moet je even zien wat ik kan. Ik zie  mezelf ook niet als lead-gitarist maar ben altijd gevraagd om solo’s te doen. Ook op deze plaat zei Coen dat er te weinig solo’s waren!

Ik vind dat niet het belangrijkste van gitarist zijn. Voor mij gaat het alleen om wat het nummer nodig heeft. In ‘Delirium’ ben ik dus anders bezig geweest dan voor bijvoorbeeld ‘Internal Warfare’. Dat is en kwestie van je oren gebruiken, dat is ook hoe ik nummers schrijf.

Veel gitaristen doen iets heel technisch en vaak na elkaar, maar ik laat altijd mijn gevoel spreken. Een solo vind ik ook een verhaal op zich, dus dat hoeft niet altijd uit de startblokken te schieten.”

Op dat moment komen de toermanager en toetsenist Coen komen binnen om te vragen hoelang we nog nodig hebben. De dialoog tussen Coen en Isaac onderstreept mooi wat Isaac zei over de sfeer binnen de band. Coen: ‘Ik miste je al’. Waarop Isaac lachend reageert met: ‘Sorry, ik moet werken! ‘.

Met de mededeling dat we nog vijf minuten krijgen rond ik snel het interview af door in te gaan op de 10-jarige jubileum van Epica. Op de vraag of er nog plannen zijn of dat de plaat voorrang krijgt zegt Isaac:

Ja nu is de plaat gewoon het belangrijkste, maar het jubileum is wel de volgende stap, we laten dat niet zomaar aan ons voorbij gaan. Epica doet ook altijd speciale shows bij vijf jaar bijvoorbeeld, dat is ook echt wel iets waar we trots op zijn.

Als het straks wat kalmer wordt rond de release kunnen we verder kijken en dan komt er wel iets, we weten alleen nog niet precies wat. 15 december is het wel exact 10 aar geleden dat het eerste optreden was, dus misschien op die dag!

Hoe zie je de komende tien jaar voor de band?

Isaac Delahaye: “Goh, ik hoop over tien jaar dat we er nog zijn! Daarnaast hoop ik altijd dat we groeien, ik denk dat we nu een gezonde opbouw hebben. Als je ziet dat er ongeveer 2 of 3 jaar tussen de platen zit maken we nog een paar plaatjes en dan ja..

Het is ook een bedrijf eigenlijk en dat vind ik ook interessant. Ik vind dat ook leuk om te zien hoe dat op de lange termijn zich ontplooit en wat ons nog te wachten staat. Gewoon blijven doen wat we nu doen en voor mij gaat dat vooral om live spelen!

Platen maken en dan met name de studie in is voor mij een beetje een noodzakelijk kwaad, ik ben niet zo’n studio man. Dus gewoon veel spelen, veel van de wereld zien, mensen ermee blij maken, ons blij maken en dan gewoon knallen!”

 Meer informatie:
 Met dank aan: Epica, Nuclear Blast en tourmanager 
Categories: Interviews Tags:

Swallow The Sun – lullaby as an inspiration for guitarist Juha Raivio

text: Helena Torstensson

Finnish death, doom metal band Swallow The Sun is since their beginning in 2000 very successful, formed by guitarist and songwriter Juha Raivio. After their debut album ‘The Morning Never Came’ (2003) they gained worldwide success.

With their new, sixth album ‘ Emerald Forest And The Blackbird‘ more progressive elements are added to the melodic, and very own sound, of Swallow The Sun.

During a short break between the Finnish tour and the European part with Paradise Lost, mastermind Juha Raivio answers some questions by email. What follows is a very open, dynamic and personal story from this musician and songwriter.


How would you like to introduce Swallow the Sun as a band and your music to those who have not heard of you yet?

Juha Raivio: “I think the best way to have an idea of Swallow the Sun’s music, are these three words: gloom, beauty and despair. We also have a song called ‘Gloom, Beauty and Despair’ and I always felt like that this title says it all. I guess we are a death, doom band with a very Finnish sound.”

When it comes to influences, are there any bands or persons that have inspired your creative work as well as your style?

Juha Raivio: ” Yes there are many. The bands that has influence me the most are Rush, Marillion, Type O Negative, My Dying Bride, Candlemass, Iron Maiden and Duran Duran. Without Type O Negative our sound would be quite different. That is why I wanted to write a tribute to Peter Steele on our  new album, ‘April 14th’ is the song title. 


What drives you and if you could not use music as a creative outlet, what would you use instead?

Juha Raivio: ” I am very closed person and I don’t talk much about my feelings. So music is a huge channel to let the inner demons lose, and it makes life much easier to live. Music has saved me many times!

It’s the best compliment when we got mail, or talk to the people, whos life we also have saved. I guess if I was not doing music I would end to be a carpenter, its all about creating something with your hands and put your soul into it.”

 New album

Can you explain more about your new album “Emerald Forest and the Blackbird”?  Like for example, would you like to tell me about your main source of inspiration and maybe describe the process of making the album?

Juha Raivio: The main influence for the new album is an old Finnish lullaby called ‘Sininen Uni’. I have always loved this song and it was sang to me many, many times when I was a child. There is something really mystical in this song: there is a golden forest and a blue bird, of a dream what brings children to a sleep.

I felt that this forest is a journey between life and death. The bird symbolizes death, so the idea for a new album came from there. And the whole album is, kind of, a story through this night and the things you might think in this limbo between dusk and the dawn. This album was really easy to write and the music just flowed out of me, so it only took couple of months to write.”

After writing my review for “Emerald Forest and the Blackbird” I have continued listening to it, and like most albums it grows on you the more you listen to it. A song that really moves me is “Hearts Wide Shut”. Would you like to tell me about this song, like for example inspiration and maybe your own feelings regarding it?

Juha Raivio: “Thank you, it’s a really an important song for me also. In this album there are lots of themes of how to forgive yourself for the things you have done to other people, and this song is one about that. I really don’t want to explane much about my lyrics, because it might take away lot of things what it means to other people.

Everyones own truth about the music and lyrics are right ones, we all live the songs through our own experiences and emotions. That’s the beauty of music and that is why songs shouldn’t be explained too much.

Which song or songs are your own personal favorites at the moment and why?

Juha Raivio: “I love the ‘Emereald Forest And The blackbird’ song, also ‘Hearts Wide Shut’ and ‘Night Will Forgive Us’ are my favourites at the moment. I think those three songs gives a good example of the new album also.”


You are currently out touring in your homeland Finland. How does it feel to travel around with your new album, when many people hear the new songs for the first time live?

Juha Raivio:  “Our Finnish tour was fantastic and the new songs are working so good at the gigs. It’s starting to be really hard to make setlists for the gigs. Because we have six releases to choose songs from. That’s why we have been playing almost two hours shows recently.”

What are your expectations and hopes for this tour?

Juha Raivio: ” Well, right now we have done the tour and it was a fantastic one. We hadn’t played together in a year and we had quick rehersals just before going on tour, so it was a bit nerve breaking.

But all the songs worked out so well. People seem to love the new songs. Even when they aren’t that familiar yet, as the old songs are to them. I can’t wait to tour other countries also and bring these songs with us.


I’ve read somewhere that you started playing instruments when you were twelve years old, is this correct? What was the reason you started playing back then and when did your love for music start?

Juha Raivio: “Yes I was about that age, when I picked up my friends guitar and fell in love with guitar right away. I am from very musical family and it was just matter of time to find an instrument. I really wanted to play and compose music with it.

I always have been ‘doing’ songs on my mind, when I was a kid already. Also I always love music that brings pictures and short movies on my mind. That is what happens when I write music also, if it doesent bring me pictures and these kind of short movies on my mind, then I stop writing.”

Was it obvious that you would be working with music?

Juha Raivio: “Yes. I always knew its gonna be a hard job. Because the way, and the style of music, I have been making during my life. But I always have known that I need to do it to keep my self sane. I guess I have no choice than write music and if someone else likes it too, then I can’t be more happier. But first of all I write for myself, so I guess its not work, its way to stay alive.

When you listen to music, what is the most important for you? Do you listen and read the lyrics or just enjoy the music?

Juha Raivio:  “I do both, but usually I dig deep into the music and then the lyrics come after that. For me the music is already like a lyric, because of the images it brings to my head. Lyrics just make it even stronger to feel. First I dig deep into the music, then the lyrics widens the horizon and then its all together. That’s why music – that takes time to get into – is most rewarding at the end, at least for me.”

How has your own taste in music changed through the years?  What did you listen to when you were younger and what do you listen to today?

Juha Raivio:  “I am actually quite stuck with my old favourites and its been really hard to find new music or bands that I fell in love with lately. The bands that have influenced me, are the ones I am still listening. Over and over again, and I still discover new things on the albums that inspire me.

If you were hit by a car and lie dying on the ground – but you got to sing one song that people would remember you for, a song that would sum up you, which song would that be?

Juha Raivio: ” It’s ‘Always Look On The Bright Side Of Life’ from Monthy Python, haha! That would be a total black humour way to go!”

In May the band will tour in Europe together with Paradise Lost.
More information about  Swallow The Sun on:

MW would like to thank:  Juha Raivio & Swallow The Sun , Spinefarm Records

Categories: Interviews Tags:

Marcela Bovio – met Stream of Passion is het altijd speciaal

tekst: Gerianne Meijer
foto’s: Monica Duffels

Stream of Passion timmert de laatste tijd flink aan de weg. Met een Europese headliner toer en het nieuwe album ‘Darker Days’ heeft de band duidelijk zijn plekje gevonden.

Voor de show in Luxor Live, Arnhem spreek ik frontvrouw Marcela Bovio over optredens en alles wat daaromheen gebeurt. Beginnend met de show in Tivoli eind vorig jaar. De show was een speciale jaarafsluiting, met een akoestische set, veel gasten en covers. Ik vraag haar hoe dit idee ontstaan is.

Marcela Bovio: Het was eigenlijk een idee van Tivoli om er een speciale show van te maken en wij hadden zoiets van ‘Ja is goed’. We wisten in de eerste instantie niet wat we wilden doen. We hadden al wel een paar keer akoestisch gespeeld en het leek ons leuk om een akoestisch stuk erin te doen. Daarnaast is het altijd fijn om ook andere mensen uit te nodigen en zo kwamen we met het idee.

Ik heb iedereen gevraagd en allen zeiden ja! Er is heel spontaan overlegd, wat iedereen leuk vond en welke nummers we samen zouden doen. Het is inderdaad een hele speciale avond geworden, wat nummers met gasten erbij en een akoestische set in het midden. Het publiek heeft het ook goed ontvangen!”

Is er nog veel gerepeteerd met de gastmuzikanten?

Marcela: “Dat ging best soepel, eerlijk gezegd. We hebben één keer samen gezeten en door de partijen heengelopen. Nog wat dingen opgenomen en dat was meer dan genoeg. Iedereen was heel professioneel en goed voorbereid.”


Zijn er nog dingen van die show die je wil behouden in andere shows?

Marcela Bovio: “Nou, ik vind sowieso het idee van akoestisch spelen en andere versies van de nummers verzinnen, heel leuk. Dus ik zou dat persoonlijk meer willen doen. En volgens mij zijn er wel plannen om weer een paar akoestische optredens te doen.”

Dat is ook echt een uitdaging voor je, om de nummers zo te veranderen?

Marcela Bovio: “Ja en vooral dat het ietsje anders wordt. Ik vind het juist fijn om, als ik naar een optreden ga, andere versies te horen dan op de cd. Ik wil verrast worden door de band. Dat het een uniek moment wordt. Dat zou ik graag willen doen.”

Hoe is het dan nu om na zo’n speciale show weer een ‘normaal’ optreden te spelen?

Marcela: “Nou ja normaal, het  blijft heel leuk. Het is minder spannend, omdat het minder nieuw is. Maar dat is ook fijn. We genieten gewoon meer van elkaar , in plaats van ‘oh ja hoe moet het ook weer’. Wat dat betreft is het heel leuk en comfortabel, een beetje als thuis zijn.”

Hoe zorg je er dan elke show voor dat het die keer toch speciaal wordt?

Marcela: Ik denk dat wij sowieso altijd wel proberen erg spontaan te zijn. Als er kans is om iets anders te doen, dan doen we dat ook. Ik vind dat ook heel fijn: een paar partijen anders zingen of improviseren.

Sowieso is de energie altijd speciaal.  Niets is verzonnen of gerepeteerd, maar het is heel eerlijk en spontaan. Dus er kan altijd van alles gebeuren!”

Word het altijd goed opgevangen door de andere bandleden als je improviseert?

Marcela Bovio: “Euhm ik vraag me af of ze daar altijd goed op letten (lacht). Iedereen is een beetje met zijn eigen ‘taak’ bezig, dus ik vraag het me af. Ik heb er nog nooit commentaar op gehad. Maar op de momenten dat het heel duidelijk is, bijvoorbeeld bij een akoestisch show in Frankrijk, hebben we met piano en zang gespeeld. Toen deed ik dat ook en toen kreeg ik er wel commentaar  op dat het leuk was. Omdat de band toen wel goed aan het opletten was!”

Doet de rest van de band dat ook? Het lijkt me dat veel partijen toch wel redelijk vastliggen?

Marcela: “Ja, op zich wel. Soms kan het wel wat anders worden in het moment. Maar voor de rest ligt het inderdaad redelijk vast.”

Zijn er vanavond nog plannen om er iets speciaals aan toe te voegen?

Marcela Bovio: “Vanavond wordt wel een redelijk normale show, maar bij ons betekent dat alsnog 120 procent geven. Het is gewoon genieten van elkaar en van de mensen die langskomen. Vanavond komt er bijvoorbeeld iemand uit Schotland en we hebben koekjes bij de merchandise!”

Wat is er bijzonder aan deze zaal?

Marcela: “Het is een heel mooie zaal en dat inspireert ook. De crew is fantastisch en het eten ook en dat geeft gewoon een goed gevoel. Martijn onze drummer komt hier vandaan dus zijn familie komt straks kijken.”

Kies je er dan ook voor om hier te spelen of is dat puur aanbod?

Marcela: “Ja aanbod. Gelukkig spelen we de laatste tijd in alleen maar in leuke zalen.”


Hoe bereiden jullie je voor op een show?

Marcela: Iedereen heeft zijn eigen ritueel. Drummer Martijn Peters begint zijn stukjes te doen, en gitarist Stephan Schultz gaat door al zijn solo’s heen. De jongens drinken altijd één biertje , dat hoort erbij. Ik probeer gewoon in te zingen en tien minuten voor de show rustig zitten en mijn eigen ding te doen, vooral  concentreren en dan gewoon knallen!”

Krijg je nog veel mee van  het voorprogramma?

Marcela Bovio: “Ja dat proberen we wel tijdens de soundcheck, maar daarvoor en daarna lukt het vaak niet. Ik ben ook veel bezig met make-up etc.”

Weet je dan vooraf al een beetje wat voor uitstraling je wil neerzetten?

Marcela: “Ja een beetje wel, ik ben daar niet heel erg mee bezig. Ik pak gewoon kleding die ik leuk vind. Ik doe mijn best maar ik ben niet heel modebewust.


Wat voor sfeer probeer je neer te zetten op het podium?

Marcela: “Ik denk dat het de bedoeling is dat de emoties van de nummers goed doorkomen, maar het is wel lastig. De nummers zijn vrij intens, maar om op het podium de energie eruit brengen dat maakt het allelmaal wel leuk en spannend. Dus het word een combinatie van emotie en energie. Ik denk dat het uiteindelijk daar allemaal om draait.”

Zelfs de ingetogen nummers?

Marcela: “Ja in de meer rustige nummers kan ik de emotie meer projecteren en ik denk dat wij een goede connectie proberen te maken met het publiek; het is erg leuk om te zien dat iedereen meedoet. Ik speel liever voor tien mensen die het leuk vinden, dan voor duizend die het niet leuk vinden.”


Hoe word de setlist bepaald?

Marcela Bovio: “Dat laten ze aan mij over! Ik probeer gewoon een soort opbouw te maken met wat nieuwe en oudere nummers. Natuurlijk ook wat we leuk vinden om te spelen.”

Zijn er dan ook nummers die live minder lekker lopen, zodat je die er later uitgooit?

Marcela: “Ja, er zijn nummers die we bijna nooit live spelen , want het werkt niet zo goed en je kan niet zoveel rustige nummers in de setlist gooien bijvoorbeeld. Dat haalt het tempo eruit.”

Hebben jullie bewust gekozen voor Kingfisher Sky als voorprogramma?

Marcela: “Om eerlijk te zijn weet ik dat niet (lacht). Ik weet dat alle shows worden geboekt door een boeker en die regelt dat we hier spelen. Ik weet niet of het zo is dat Kingfisher Sky zich aanbiedt om te spelen of dat onze boeker een lijstje heeft met bands. We hebben wel bands waar we goed me samenwerken en Kingfisher Sky is er een van. We weten dat het goed loopt en heel gezellig wordt.”

Wat is het verschil tussen Nederlandse podia en buitenlandse?

Marcela: De podia zelf zijn in NL toch heel goed geregeld. De apparatuur is goed,  de crew is goed. Lang geleden in Italië kwamen we aan en er was helemaal niks qua apparatuur! Dat is echt vechten om het goed te regelen. Het is niet dat het overal slecht is maar in NL is het wel erg goed geregeld. Qua publiek vind ik persoonlijk dat het Nederlandse publiek heel erg goed oplet en erg rustig is. Ze genieten mee maar op een rustige manier. In Frankrijk bijvoorbeeld of Mexico zijn ze veel gekker, met schreeuwen en meezingen, maar het is allebei leuk!

Hoe weetje dan dat een show geslaagd is geweest?

Marcela: ” Ik vind dat wel moeilijk. Op verschillende plekken in Nederland, bijvoorbeeld in het noorden, blijven mensen heel rustig en zijn ze heel attent. Ik krijg dan soms een gevoel van dat ze het misschien niet zo leuk vinden. Maar als we na de show de zaal in komen, dan hoor je wel dat ze het heel tof vonden. Dan is het heel duidelijk. De fans zijn ook heel eerlijk als bijvoorbeeld het geluid niet goed was.”


Wat zijn jullie nog van plan voor de toekomst?

Marcela Bovio: “We willen echt ver gaan met toeren, er zitten nog wel dingen in de planning, maar dat mag ik nog niet zeggen (lacht)! Ik kan het misschien later nog wel laten weten (lacht). We zijn ook al een beetje bezig met schrijven.”

Wat verwacht je van vanavond?

Marcela: ” Ik ga er heel erg van genieten, want hierna hebben we een paar maanden rust van spelen. Dus ja, ik denk dat we gewoon vol gas moeten gaan.”

In maart staan jullie als voorprogramma van Epica in 013, Tilburg. Dat wordt vast een speciale show: Hoe kijk je daar tegenaan?

Marcela Bovio: “Ja, we houden de voorverkoop goed in de gaten! Het wordt zeker een heel leuke show en ik woon in Tilburg dus we k

unnen er een mooi feestje van maken.”

Gaan jullie dan zelf ook speciaal uitpakken?

Marcela: Ja dat weet ik niet, wel een leuk idee! Ik heb twee maanden om daar over na te denken, dus wie weet!

Concert verslag van deze avond in Arnhem is te vinden op Muzikantenweb.

Meer informatie over Stream Of Passion:

Met dank aan: Stream Of Passion, Napalm Records.



Racoon – De Vrienden van Amstel LIVE! is als een sportwedstrijd

tekst: Silviapd
foto’s: copyright Paul Bergen, De Vrienden van Amstel Live

Het is de vierde keer dat Racoon op De Vrienden van Amstel LIVE! speelt, een prestatie die niet ongemerkt voorbij gaat. Het is een mooie gelegenheid om na twee dagen, in ‘de grootste kroeg van Nederland’ de balans op te maken.

Al jaren is de band uit Zeeland bekend om zijn melodieuze rock. Met ‘Liverpool Rain‘ de vijfde CD, is duidelijk een ander geluid te horen van de vier muzikanten. Het levert de band een Edision op. De single ‘No Mercy’ domineert de hitlijsten.

Racoon voelt zich nog geen oudgediende, ondanks de vierde keer in Ahoy. Zo deelt de band deze keer het podium met Waylon, VanVelzen en Glennis Grace.

Dennis Huige (gitarist): “Ik was gisteren bij de eerste show echt dood nerveus.  Nu gaat het wel weer en aan het eind van de week is de spanning er helemaal af.”

Dat heeft niets te maken met de hoeveelheid bier wat hier rijkelijk vloeit?

Bart van der Weide (zanger): “We worden wat ouder en we zijn erachter gekomen dat een dag bier drinken, drie dagen ellende betekent. Dat is jammer, maar het is niet anders.”

Hoe was het om weer in de grootste kroeg van Nederland te staan?

Dennis Huige: “Te gek!

Bart van der Weide: “We stonden als band lekker knus op elkaar en dat is wat we het liefste doen. Als het geluid goed is dan sta ik net zo lief op dit tweede podium, als aan de andere kant op dat grote podium.

Er waren natuurlijk weer gastoptredens. Waarvan Waylon de eerste is, hoe was het om met hem samen te werken?

Bart van der Weide : “Dat is hartstikke leuk! Waylon kan erg goed zingen en heel veel ook. Hij is zo goed, dat het bijna een battle wordt. Je staat op het podium tegen elkaar in te zingen.”  Ontspannend pratend wordt de zanger begroet door de 3JS, die ook aanwezig zijn.

“Je kon duidelijk merken dat het nog maar onze tweede keer was, want we moeten onze draai nog vinden. Je moet het zien als sporten, de eerste helft moesten we op gang komen en de tweede helft hebben we wat kansen laten liggen.

Dennis Huige: “ Voor mij is het een stuk makkelijk, want ik speel gewoon onze liedjes, wat ik al honderd keer heb gedaan. Voor Bart is het veel spannender en dan is het afwachten of de chemie tussen de stemmen ook werkt.

Bart, ben je ook iemand die van tevoren toenadering zoekt met de artiest. Zoals met Waylon bijvoorbeeld?

Bart van der Weide : “Daar was ik niet zenuwachtig voor, omdat Waylon met ons meezingt. Hij heeft zich aan te passen en ik heb een aantal ideeën geopperd. Daarvan heeft hij er eentje gekozen. Dan is het aan ons samen om er een geheel van te maken. Wat ik spannender vond, was net met Roel van Velzen op ‘When Summers End,’ want dan moet ik mij aanpassen aan zijn lied. Volgens mij ging het wel goed.

Je hebt een historie met de zangeressen op De Vrienden Van Amstel Live! Zo heb je gezongen met Ellen ten Damme, Ilse de Lange en Sarah Bettens. Nu was het de beurt aan Glennis Grace.

Bart van der Weide : “Het nummer ‘Love You More’ leent zich uitstekend voor een duet, dat zing ik liever niet tegen een man (lacht). Glennis Grace heeft een dijk van een stem. Als we beiden op ons best zijn, dan hebben we een hele goede versie. Nu was het goed, maar eigenlijk moet je over drie dagen terugkomen. We zitten nu in een opstart proces en dat merk je aan alles. Het is al heel leuk, maar het kan allemaal veel beter. Dan wordt het vanzelf nog leuker.”

Leg je iedere dag de lat ook wat hoger?

Bart van der Weide : “Je probeert steeds wat meer spanning op te bouwen.  We geven iedere avond honderd procent en dat moet ook!

Verslag van deze concertreeks op deze webzine.
Racoon speelt eind maart in een uitverkochte Heineken Music Hall. 

Dank aan: organisatie Vrienden van Amstel, Paul Bergen en Racoon.

Draconian- interview on Metal Female Voices Fest

text: Sabrina Smit
photo’s: Monica Duffels

Doom metal band Draconian from Sweden, performed on the Metal Female Voices Fest in Belgium. Afterwards the band is gathered together to explain more about their new album.

Note from the writer: During the writing process of this recorded interview, the band reveals that vocalist Lisa Johansson leaves Draconian. It turns out to be the last interview where she’s involved in.


You have played songs from your new album ‘A Rose For The Apokalypse‘ in Mexico and recently in Moldavia and Ukraine. how was the reaction of the crowd in the different countries, and can you tell more about that?

Anders Jacobsson (vocalist): “It has been a couple of months since the release. Many people have heard the songs, so it is not really new to them I think. The response was really good. From our point a view we would like to try out new song,s and we would like adding songs to improve the set”.

Witch people are more enthusiastic in Moldavia or in the Ukraine?

Anders Jacobsson: “I don’t know, we have played in both countries once.  I think the people have been waiting to hear the new songs. We are trying to promote the new songs as good as we can”.

Frederik Johansson (bass): “We had fun to play the new songs: it is not new for us. Before “Turning Seasons Within” we have played new songs. It was more that we stood on stage and thought ‘oh we are going to play a new song’. Now we are more comfortable by playing those songs and there is lot’s of energy and it is great to play them”.

Which performance was the best one of al the shows you have played?

Anders Jacobsson: “We like several places, but we lost our laptop and did the show without the keyboard. We were surprised but it went good! Israel was great, Moldavia was intimate. But we also liked the show in Romania”.

New Album

In the review of ‘A Rose For The Apocalypse’ the album gets a rare 10/10.  The response are variable what people think of Draconian. How do you receive those critics?

Jerry Thorstensson (drums): “In the beginning we have read a lot of reviews but now it seems to get lost. The response is really good.”

Frederik Johansson: “We received a 6/10 from a Swedisch magazine. But they are a more traditional heavy metal magazine. They thought if we take away some parts of the songs, to make it more accessible. But then it would not be Draconian, so why bother.”

Anders Jacobsson: “I read some of the reviews, it’s always good to know what people think. I realize that people need more time with this new album, but they’re happy with it”.


What kind of awards have you won earlier with Draconian and your albums?

Anders Jacobsson: “We have not won anything. We are just a Swedisch band releasing five albums. We hardly ever play in Sweden, there is not much in Scandinavia. We are sad about that en we have to reach out to other countries.

The only bands that counts are In Flames, Opeth and Katatonia in Sweden and they are to gothic. Katatonia is making bigger success outside our home country. Personally we do not feel sadness that we never get to play:we are over it. It is nice that family and friends get so see us.

There is nothing in Sweden we can win. We have a rock award (newspaper) in Sweden that means ‘everything’ and every year the same band wins this award. There are a lot of forgotten bands, good forgotten bands in Sweden”.


You are inspired by Opeth, Katatonia and much more bands, but what is your most inspiring band of all? Not only metal but also in popmusic?

Frederik Johansson: “Every emotional music is great, inspirations for me are: Slayer, Antrax, Twisted Sister, Kiss, My Dying Bride, Paradise Lost and Anathema.

Anders Jacobsson: Nowadays I listen to industrial and in my younger years I listened to Slayer and Antrax. In the younger years Lisa Johansson listened to Michael Jackson”.

With these members you have been working for many years right?

Frederik Johansson: “It’s six years now with these members. After the ‘Burning Halo’ we have decided to play without a keyboard player. We tried out a session keyboard player, but we did not want to replace him, but do it without a keyboard player. We bought a computer and since than we had the same sets”.

Recording Proces

How much time did it took to write this album to recording and producing it?

Johan Ericson (guitarist): “I wrote it in a couple of years. I have started in 2008 and than I continued, so it is hard to say. But I had lot’s of inspiration and influences from other music.

I recorded it on tape and went to the studio to write it there. Jerry and I are producers and our rehearsal space is in the studio. We recorded half of our album there. Guitars and bass and drums are recorded in the rehearsal room“.


I know that you have played with a lot of bands, but can you tell me with whom you would like to play in the future?

Anders Jacobsson: “That is hard. But thinking about it, we would like to play before Paradiso Lost, but we do not know busy they are. We also love to play with Opeth or Saturnus”.

When there is a request for you to play somewhere in the world. How do you react to that?

Frederik Johansson: “ The management checks this out. We have a booking agency and we can choose. We only have to be free from our work. The management takes care of the visa. We also check out the previous years, the list of other bands, concerning festivals”.

After that it is time for the band to get some rest, it’s been a memorial evening.
More information on Draconian on:

Bandmembers Draconian
Anders Jacobsson (vocalist)
Lisa Johansson (vocalist) – till october 2011
Johan Ericson (Lead and rhythm guitar)
Daniel Arvidsson (rhythm guitar)
Fredik Johansson (bass)
Jerry Torstensson (drums)

Thankword to:Metal Female Voices Fest and Napalm Records

Katharina Nuttall – everyday life source of Scandinavian talent

text: Helena Torstensson

Katharina Nuttall is an artist, composer and music producer. Born in 1972 in Drammen, Norway but currently living in Stockholm, Sweden. Her debut album “This is How I Feel” (2007) soon followed up by “Cherry Flavour Substitute” in 2008.

In March 2011 Katharina Nuttall released her third album “Turn Me On.Review on Muzikantenweb gives it a 9 out of 10. In November a third single is released “Not My Lover”.

I’ve the pleasure of doing this interview on her birthday. During on what must have been, one of the rainiest summer days in Sweden. On Hultsfred festival, live review.

How would you like to introduce yourself for those how have not heard of you before?

Katharina Nuttall: “Well about the music, maybe it´s dark melancholic rock with elements of different kinds. It´s difficult to explain (laughs).”


When it comes to influences:  are there any bands or persons that you would like to point out?  Especially when it comes to your creative work as well as your style?

Katharina Nuttall: “I listen to a lot of music but naming a few; David Bowie is one of my biggest influences. I have listened a lot to RadioHead these last couple of years. Lori Anderson, she is like a sound artist and together with Lou Reed. Of course Patty Smith and Neil Young. I listened to a lot of English pop when I was younger.”

I find your music very emotional: it feels like it touches on many different levels. Where do you find your inspiration when you write and create music?

Katharina Nuttall: “Well that is also a very difficult question, because writing songs is like taking pictures. But maybe over a longer time. And I learn a lot from everyday life. Like meetings with people and relationships. Or things that you need to go through,like changes. Yeah I would say everyday life.”

Do you need to be on a special mood to write?

Katharina Nuttall: “Sometimes, I need maybe three days at home. On the first or second day I do nothing and then it comes at the third and fourth day. So yeah maybe that is a special mode, to be on my own.

On your latest album you worked with the English producer Head, what can you tell me about this collaboration? Would you like to work with him more in the future?

Katharina Nuttall: ” I liked him very much, he was a brilliant sound engineer and also a very cool person. Not neurotic, very down to earth, with a lot of humor. He gave the band and me calmness: we felt calm and I think that is very important when you work with someone.

Because you are in the studio with economic pressure and he was very professional when it came to that. He was very professional as a person like no alcohol,  just working for 14 hours a day, very English by that. But also he let me create the album that I wanted to do. he did not come so much with ideas and stuff, he mostly was like a mirror.”

Did he make you feel more creative?

Katharina Nuttall: “I don´t know, the record was very finished before I went into the studio. All the arrangements were in place, it was mostly about finding the sound.

To find like is it the voice that is the main subject, or is it the arrangements, or should I take the arrangements further? I wanted the record to be very simple, with just a few arrangements and the voice so I think we succeeded.”



You have done a very good and special cover of the Depeche Mode song “Stripped” on your latest album, how did you get the idea of doing this song?

Katharina Nuttall: “It was weird, because when it was the release of the Depeche Mode album “Songs of the Universe” in Sweden, they made this big party.  They called me a couple of days before ( this is a few years ago), and wanted me as an artist to perform a Depeche Mode song.

So the day before I was like ‘ hm what shall I do?’ and I did an acoustic version of “Stripped” at home and then I performed it and forgot about it. Then when we were in Gothenburg recording. Often in studio work you have a flow, and sometimes you don´t have it, knowing you get stuck. You need to do something else for a while…

My manager suggested to do a cover song. It´s good for the record, managers are always like that (laughs). So I took the drums from another song on the record; I pitched it down to the half tempo. Then I was sitting in the studio room by myself and in maybe two hours I did my “Stripped” version. I used and had my own flow so it was not planned, it was improvised.”

It´s cool that you changed a line in the chorus, where you sing “let me see you stripped down to the bone” instead of ‘bra’ as in the original.


Katharina Nuttall: “The change of words was just a misunderstanding, when I did the vocals. I knew it was ‘bra’ but I sang ‘bone’ and afterwards I thought well that is okay. But you know, you are not supposed to change the lyrics when you do a cover song. But I thought with one word.. They should smack me if they heard it (laughs). It´s a good song and I also think it gets a different meaning when a woman does this kind of song..

How do you relate to the original song, do you have any thoughts and feelings about it?

Katharina Nuttall: “ I think it´s very… I have been listening to a lot of Depeche Mode as well; they are very good and often make very good songs. “Stripped” is like suggestive landscape, and I really like the lyrics. The lyrics are kind of frustrated, you don´t think about that when you perform it.”


Do you warm up before a show?

Katharina Nuttall: “Yes sometimes I do, often I don´t warm up that much. I am very focused on tuning my guitar and that is maybe my warm up. Maybe I drink a beer and that is my warm up. (laughs). No sometimes I sing scales, but today I did not do that. The live check was so quickly so I did not have time.”

What is on your mind before you enter the stage?

Katharina Nuttall: “I hope that my guitars are tuned (a control thing). To be focused and when you perform the same songs all the time, you have to be close to yourself. I think very much about finding the feelings and kick some ass!”

When you sing older songs, can you relate to the feelings you felt when you wrote them? Have they changed and gotten new meanings for yoi?

Katharina Nuttall: “ I like a song that I wrote for maybe five years ago. But I haven’t got that feeling anymore: you have to find a new feeling that are the same. Maybe I got the same expressions, the same things, but it´s difficult to go back when you are over something. When you have gone through and go back to that all the time. So no, I pick an emotion from other things on stage.


Which of your own songs move you the most?

Katharina Nuttall: “I am very happy about one on my latest album called ‘Paper Plane.’ I like that song, it´s a bit weird. I did not think anything about it when I made it, but afterwards I thought that this could have been a James Bond theme and that is why I like it because of its dramatic course.

When you listen to music, what is the most important for you? I mean do you listen and read the lyrics or just enjoy the music part?

Katharina Nuttall: “I take it all in a once, I mean a lot of people listen only to the music or only to the lyrics and I think it´s very important with both, you get the whole picture and often its the composed song how it is written together with the voice.

If you were hit by  a car and lie dying at the ground – but you got to sing once song that people would remember you for, which sound would that be?

Katharina Nuttall: ” That is a very difficult question, but I would sing ‘We are the champions’ from Queen.”

Please visit for more information.

Categories: Interviews