Diabulus In Musica – singer Zuberoa about sexism and labeling bands in metal

tekst: Sabrina Smit
foto’s: Stefan Heilemann

Spanish symphonic metal band Diabulus In Musica concurs more parts of the world since their debut ‘Secrets‘ in 201o. In Europe the band will tour with Delain this fall and perform on the Metal Female Voices Fest in October.

Second album ‘Wanderer‘ is well received by the press. Muzikantenweb reviewed it with an 7 out of 10. Reason enough for an introduction with singer Zuberoa Aznárez.

Your second album ‘Wanderer’ is more bombastic and orchestral than your first album ‘Secrets‘. How did you manage to create this sound?

Zuberoa Aznárez: “Well, I think that we learnt many things when we did ‘Secrets’. You always try to improve what you have done in the past and I think we did it well in this new album. But I have to say that there are still many things that we could improve in the future, at least we’ll try.

For ‘The Wanderer’ we didn’t work with any producer. Ad Sluijter  (ex-guitarist Epica)gave us some advices in the pre-production process but it was ourselves who deal with all the orchestral arrangements.”

Your band is formed in 2006, how do you still get energized en do you see each other every week to play together?

Zuberoa Aznárez: “Haha, we are above all friends and we always try to have fun in the rehearsals. It also helps that things are working well: the new album, the gigs, the feedback from our fans. It is not always an easy path, but we talk a lot and discuss many things until we get a solution that works out the best for the band.”

If you have any musical ideas; how do you share this ideas with the other bandmembers?

Zuberoa Aznárez: “We work a lot at home with our personal computers. We record our ideas at the computer and usually we add all the instruments and arrangements. Then we share mp3’s of the songs and we share our thoughts, propose changes, etc. I think it’s a good way to work and test new things.”

Sexism

How does it feel to be a part of the gothic metal female fronted bands?

Zuberoa Aznárez: “To be honest, I don’t see ‘female fronted gothic metal’ as a real genre and I don’t consider my band inside that ‘group’. At the beginning there weren’t many female vocalists so it was maybe normal to create that new tag, but now there are many different bands of many different styles inside the so called ‘female fronted metal’ genre.

The only thing these bands have in common is that the singer is a girl, but in my opinion, that’s not enough to create a new genre. For example, in other styles as pop or jazz, nobody distinguishes between a ‘female’ or a ‘male fronted’ band: so I cannot really understand why we do it in metal. A girl can growl, sing classical, rock.

What it makes a genre is above all the music ( a female vocalist can be from death metal to symphonic metal or rock) not only the sex of the singer. There is still too much sexism within metal; many people should start to open their minds.”

Lot’s of bands are happy to say that they are no longer gothic metal. How do you feel about the fact that you are a part of the scene?

Zuberoa Aznárez: “Well I don’t think we are a gothic band. I’m even not sure what  ’gothic metal’ is, but I usually relate it with darker and above all slower music, like Theatre of Tragedy for example, and our music differs a lot from that. We  have in common the two voices (female melodic and grunts) but no more than that.

Actually I would say our music is really eclectic. We have many different influences and if I have to tag our style, I would say it’s ‘symphonic metal’, because we mix orchestra and big classical choirs with metal music in all its variety.”

Labels

What do you think about the fact that people compare your band with Epica?

Zuberoa Aznárez: “All the bands are compared with others, above all if they are new. It is logical, as we play metal mixed with classical music and big choirs. Gorka (grunter and keyboard player -red.) and me come from a classical background, but we are also metalheads since teenagers. So this style of music was the natural road to take for us. Actually we didn’t know about Epica when we started, we discovered them later.”

“Anyway, I cannot understand this obsession of labeling or comparing every band. I cannot imagine someone out the classical field, telling that he doesn’t like Beethoven because it’s a copy of Vivaldi. I don’t want to sound pretentious because of this comparison.”

Te singer of Diabulus In Musica really wants to open the discussion about the disadvantage of labeling bands in music.

“What I mean is, that we should focus more on enjoying the music. I listen to the music I like. So the more bands I find of the style I like, the better for me. Or does it only one band per genre has the right to exist? I don’t think so.

It’s not a matter of style, but a matter of quality and musical taste. I’m not going to like a band only because it is totally different from others, at least me, but maybe I’m wrong.”

What is your most favorite song to play live with Diabulus in Musica on stage?

Zuberoa Aznárez: “I enjoy every second on stage, so it’s very difficult to choose.”

Do you have some expectations about bands you want to play with?

Zuberoa Aznárez: “Not really, we have already played with some of our favorite bands, so I don’t know.  Any offer would be welcome because we love to play on stage.”

Is there anything you want to share with your fans?

Zuberoa Aznárez: “We are working hard to tour a lot this year. Actually we will start in May in Belgium and Germany. In October we will be touring around France, Spain and Germany. Also the performance in the anniversary of the MFVF is confirmed.

We would like also to come back to Latin America. We are doing all the effort we can to meet all of you on stage. Thanks for being there and thanks for showing your support on tour and on the Social Networks. Really appreciated!”

What do you want to tell to people that doesn’t know your music?

Zuberoa Aznárez: “ I would tell them that if they like metal, passionate music, soundtracks, classical music, big choirs and even folk they might find our musical offer interesting. I would emphasize that we don’t have only a musical influence, we like different things and we have no boundaries in creating music. You can expect anything from us.”

More information and tourdates: http://diabulusinmusica.com/

Color Ones – wil een brug slaan tussen illustraties en muziek

tekst: Gerianne Meijer
foto: Color Ones

Color Ones is een rijzende ster in de muziekwereld, het gelijknamige debuut album kwam begin dit jaar uit met goede respons in de media (zie de cd review). De Utrechtse band maakt toegankelijke indie rock. Vooral live zijn de muzikanten erg energiek.

Zo spelen ze in mei op verscheidene Bevrijdingsfestivals, waaronder Utrecht, en Den Bosch. Een gesprek met zanger en songwriter Martijn Konijnenburg. Zo schreef hij Krystl’s hit ‘Golden Days‘ en ‘Bottles.’

De bandleden zijn allen bekend van Leaf. Wat hebben jullie gedaan in de tijd dat Leaf stopte en Color Ones begon?

Martijn Konijnenburg: ” Vakantie genomen, gewerkt aan nieuw materiaal, terug gekeken, en onze ogen op de toekomst gericht.”

Wat was jullie inspiratie voor het album ‘Color Ones’, zowel teksten als muziek?

Martijn Konijnenburg: “Voorbeelden hiervan zijn er te over, en erg uiteenlopend. Van een goed boek tot een reis naar het buitenland, fotografie, kunst, humor, filosofie,  een boeiend gesprek. Maar ook angst, of verlies, het zit in van alles. Je moet het alleen weten te herkennen als het zich aan je openbaart. Inspiratie is wat je krijgt uit de  botsing tussen je manier van denken of voelen, en de wereld om je heen. Je kan dat zien als twee vuurstenen. En de ene keer maak je een briljant vuur, en de andere keer bak je er helemaal niks van. Het is een wonderlijk proces, maar oefening baart kunst.”

Hoe horen we deze inspiratie en invloeden terug in het album?

Martijn Konijnenburg: “Simpelweg doordat de liedjes er op staan. Zonder bovenstaande invloeden waren ze er niet geweest.“

Waarom hebben jullie gekozen voor Skiggy Rapz als producer en mixer?

Martijn Konijnenburg: “Skiggy is zo ongeveer een bandlid, zeer goede vriend, en verdomd goede mixer en producer. Dus die keuze was snel gemaakt. Ook Arno Dreef heeft bijgedragen aan het produceren van dit album, ook een vakman en inmiddels een vriend van de band.”

Hoe kunnen jullie verklaren dat jullie muziek zo goed aanslaat, zoals bijvoorbeeld op 3FM.

Martijn Konijnenburg: “Eigenlijk door de wind, want die stond namelijk precies gunstig richting Hilversum, toen we onze single uitbrachten. Je moet een beetje geluk hebben!“

Het artwork voor het album is best bijzonder, zowel de foto’s als de tekeningen, wat was het idee daarachter?

Martijn Konijnenburg: “Het idee is dat we graag een mooie visuele verbintenis wilden maken met de muziek. Een brug wilden slaan tussen die twee eigenlijk. Dus heeft elk liedje zijn eigen illustratie gekregen. Niet in een boekvorm, maar los. Zodat je de voorkant zelf kunt kiezen (omdat de voorkant uitgesneden is) en de illustraties ook kunt gebruiken als mini posters. Het komt voort uit de interesse voor het visuele; kunst en fotografie. Dat is tot leven gebracht en bedacht in samenwerking met de vrienden van Buropony, die al het artwork tot nu toe voor ons hebben gemaakt.”

Hoe is de hiërarchie in de band en hoe vertaalt dat zich naar het schrijfproces?

Martijn Konijnenburg: “Het schrijfproces komt er op neer dat ik  Tienus, de liedjes schrijf. Om het vervolgens aan de rest te laten horen in de vorm van een demo, of ik speel het voor ze.  Hoe dan ook, altijd een spannend moment wat de bandleden ervan vinden. Daarna kan ik gelukkig gebruik maken van hun talenten om de compositie echt af te maken en in te kleuren. Maar er is geen baas, er is ruimte voor iedereen om eigenwijs te zijn.”

Wat proberen jullie live neer te zetten, zoals sfeer bijvoorbeeld?

Martijn Konijnenburg: “Ons doel is, denk ik, om bij elk optreden onze weg te vinden naar het publiek, door middel van het zo goed mogelijk spelen van de nummers. Door onze energie. Door de band te zijn die we zijn. In de hoop dat het puliek het voelt, en wij ook. Zodat we dus iets delen en met zn allen in het moment kunnen zijn.”

Spelen jullie live ook wel eens covers? Welke zouden jullie nog graag willen spelen?

Martijn Konijnenburg: “Nee, we spelen live geen covers, en hebben niet bepaalde wensen. Het zou wel tof zijn als we op een gegeven moment in onze carrière zelf gecovered worden, en dan het liefst door de Muppets.”

Jullie wonen allen in Utrecht, wat is er zo bijzonder aan deze stad?

Martijn Konijnenburg: ”In de eerste instantie was het vooral praktisch om in Utrecht te gaan wonen. Maar wat fijn is, is dat Utrecht een sfeervolle stad is waardoor je er niet snel weg gaat, omdat het meer doet denken aan een dorp. Misschien is dat wel het bijzondere, dat deze stad je het gevoel geeft dat je in een dorp bent, een dorp waarin je niet snel verdwijnt in de anonimiteit. Het heeft iets vertrouwds.”

Wat hebben jullie voor toekomst voor ogen met deze band?

Martijn Konijnenburg: “Wij willen, net als de Stones, oud worden met muziek!”

Meer informatie over komende tourdata en de band: http://www.color-ones.nl/

Dank aan: Color Ones,  DMG  recordings

Epica – gitarist Isaac Delahaye over tien jarig jubileum en nieuw album

Tekst: Gerianne Meijer
Foto’s: Monica Duffels

Nederlandse metalband Epica staat aan de vooravond van een grote Europese  toer ter promotie van hun nieuwe album ‘Requiem for the Indifferent.’ Vlak voor de try-out show in Veenendaal spreek ik gitarist Isaac Delahaye over het nieuwe album en het tien-jarige jubileum van de band.

In een rustig kamertje achteraf beantwoordt hij ontspannen en uitgebreid de vragen. Allereerst over hoe hij tegen vanavond aankijkt: de eerste show sinds het album officieel uit is.

Isaac Delahaye: ”Ja het is een try-out, dus ook voor het eerst dat we de nieuwe nummers live doen. Tenminste, ‘Storm the Sorrow’ de single hebben we al live gedaan, maar nu is het ietsje meer. We spelen niet alle nummers van het album vanavond, omdat we ook in 013 een speciale show hebben, waar we  wel alles spelen. Maar nu spelen we wel een groot deel en dat is even zien hoe het gaat.

De eerste keer op dat podium met die nummers is wel wat anders dan thuis op de bank! Al die mensen voor je die hopelijk reageren op wat je doet. Daarnaast is er ook een verschil tussen spelen en performen, dus het is wel spanend! Maar de nummers zitten erin, we hebben gerepeteerd en dat zit allemaal wel goed!”

Schrijfproces

De vorige plaat ‘Design Your Universe’ was best wel een succes. Hoe is het dan om opnieuw aan het schrijfproces te beginnen?

Isaac Delahaye: ”Ja er is wel een gezonde stress. Er werd gegooid met termen als ‘masterpiece’ en dan moet je er nog een maken want anders is het niet goed genoeg. Maar je doet wat je doet en we zeggen niet nu moeten we een ‘masterpiece’ schrijven. We zijn wel een band die platen schrijft en niet nummers.

We hebben een totaalconcept, zo kan er een goed nummer sneuvelen omdat die niet binnen de plaat past, zo werken we een beetje naar een climax toe. Ook anders is dat we nu heel snel met de zanglijn zijn begonnen. Vroeger hadden we eerst het nummer en dan nog de zanglijn. Nu was er eerst de basis, dan de zang en daarna alle toeters en bellen, zodat de zang meer de ruimte krijgt.”

Nu met alle reviews horen we heel vaak dat het in eerste instantie wel een groeiplaat is, omdat er heel veel dingen gebeuren, maar als hij dan eenmaal doordringt dat hij heel ‘catchy’ is.

Volgens mij heeft dat te maken met het feit dat we veel sneller in het proces de zang zijn gaan doen. Zelfs voordat we teksten hadden! Vroeger gebeurde er al zoveel en dan nog de zang erop. Nu geven we veel meer rust aan de zang en die krijgt veel meer zijn plaats.’

Ik vond inderdaad ook dat de details veel beter naar boven komen op deze plaat en hij lijkt meer in balans. Is dat een gevolg van jullie standpunt op de ‘War On Loudness’?

Isaac Delahaye : ‘Dat is sowieso een bijkomend iets. Heel veel van die producties vandaag de dag zijn zo plat gecomprimeerd en in veel gevallen is dat ook de standaard omdat een band bruut moet overkomen en dan klopt het wel.

Maar bij Epica gebeurt er zoveel en Sacha Paeth, de producer moet wel een keuze maken, en die houdt ook heel erg van een open productie. Dan hoor ik soms wel dat mensen vinden dat het gitaargeluid niet vet genoeg is.

En dat klopt ook wel als je dat naast een band legt die plat gecomprimeerd is, dan heb je inderdaad het gevoel alsof het niet genoeg in your face is, want je raakt ook gewend aan dat geluid. Maar er zit dan geen dynamiek meer in. Bij een band als Epica is dat eigenlijk not done. Wij doen dat niet graag, omdat je veel van de details verliest. Het zou zonde zijn.”

Je schrijft de muziek niet voor niets zo, denk ik.

Isaac Delahaye: ”Nee inderdaad, we steken er veel werk en tijd in. Dan is het goed dat je iemand hebt als Sacha die dat kan en weet hoe dat moet. En de enkeling die denkt dat het niet vet genoeg is, moet maar ergens anders kijken.

Het dynamische spel is ons te dierbaar. Je moet het ook nog live kunnen doen. Heel veel van die bands klinken helemaal vet op plaat, maar live net niet. Bij Epica hoor je heel vaak het omgekeerde. Op plaat is het al oké maar live is het helemaal overweldigend en ja, als je het live kunt doen dan ben je pas echt een goede band in mijn ogen, dat proberen wij te doen!”

Volgens mij lukt dat inderdaad wel.
Isaac: (lacht) ”Nou misschien vanavond niet, want het is wel spannend! Maar normaal gezien… we toeren ook best veel dus dat speelt allemaal mee!”

Band proces

Hoe integreer je dan alle meningen en ideeën tot één geheel qua schrijven?

Isaac Delahaye: ”Het is wel zo dat het begint als een individueel proces, dus iedereen die wilt doet mee. Bij deze plaat schreef Mark Jansen, (songwriter, grunter en gitarist, red.) wel de meeste nummers: die schudt het zo uit zijn mouw! En verder Coen Jansen (toetsenist, red.) en ik, dus we waren met drie eigenlijk.

Zangeres Simone Simons schreef natuurlijk wel de zanglijnen. Er zijn dus drie bandleden die nummers aandragen en dan gooi je ze in de groep. Ariën van Weesenbeek (drummer, red.) die schrijft dan niet maar die is wel enorm creatief en bepaalt soms echt de drive van een nummer door wat hij doet.”

Dat is dan meer spontaan?

Isaac Delahaye: ”Ja, we hebben we een lang pre-productie proces dus we hebben wel iets in gedachten, maar  de kleine details die hij toevoegt zijn wel anders. Het is echt een enorm goede drummer, hij heeft de hele plaat in twee en een halve dagen ingedrumd. Dat is bijna net meer menselijk! Ook als je weet dat er niemand meespeelt in de studio.  Hij drumt in het niets dus dan denk je hoe kan hij dat allemaal onthouden? Maar dat is blijkbaar geen probleem.

Of Coen die dan de koorpartijen uitwerkt. Dus het is wel zo dat iedereen die wil een nummer aanlevert, maar toch heb je heel de band nodig voor het geheel. Bijvoorbeeld als Mark een nummer schrijft stuurt hij het naar mij en zegt doe maar wat met die gitaren want die zijn nog niet goed, of andersom. Als ik een nummer schrijf doe ik het meer vanuit de gitaren en dan stuur ik het naar Coen en Mark voor orkestraties, zo gaat het eigenlijk.

Het is een democratische band dus iedereen die input wil neemt die. Het is natuurlijk wel zo dat degene die het nummer aandraagt het laatste woord heeft. Maar iedereen moet wel tevreden zijn. Alleen in extreme gevallen als we er echt niet uitkomen en dan is het vaak over die pietluttige details (lacht). Veel mensen denken vaak dat Mark het genie is die elke noot schrijft en dan moet ik altijd een beetje lachen. Dus ja, het is wel echt een band proces!”

Teksten

Jullie teksten zijn vaak vrij politiek georiënteerd en gericht op het bewust maken van het publiek, wat is het doel hiervan?

Isaac Delahaye: “Het is niet dat wij de wereld willen verbeteren: het is nou eenmaal niet allemaal rozengeur en maneschijn en dat moet het ook niet worden anders heb je geen dynamische wereld meer. Maar we zijn wel in een tijd gekomen waarin de wereld heel klein wordt door middel van internet etc.

Dat zie je ook in de politiek, met de Arabische lente bijvoorbeeld. Door internet ontstaat er een revolutie. Vroeger kon dat niet. Het is een andere wereld geworden , maar toch zijn er nog mensen die zeggen dat het hen niet boeit. Dat is hun goed recht aan een kant, maar vaak wel zijn ze de eerste die gaan zeuren, vooral online. Mensen zijn vaak heel snel met hun mening en dat vind ik niet altijd even correct.

Aan de ene kant zijn ze heel onverschillig (indifferent) maar aan de andere kant hebben ze wel snel hun (negatieve) mening klaar. In de natuur zie je zoiets ook: met tsunami’s etc. Het lijkt wel alsof de natuur ook een beetje wraak neemt. Als er zoiets gebeurt, een aswolk bijvoorbeeld, ligt meteen het hele vliegverkeer stil en dan stopt de wereld zogezegd met draaien. Mensen zijn dan meteen compleet verloren.

Dan denk ik toch dat de balans misschien een beetje zoek is. Niet dat wij de wereld willen verbeteren maar we willen wel een paar dingen uitlichten.

We proberen zo een beetje het verschil te maken. Epica is geen band die over de bloementjes en de bijtjes zingt. Maar het blijft een wereld met verschillende mensen erin en dat moet een beetje overeenkomen.”

Ik denk wel dat het voor veel fans fijn is dat jullie een echt onderwerp pakken en niet over zomaar iets schrijven?

Isaac Delahaye: ”Ja , maar dat kan je ook niet volhouden. Als je alleen maar fictieve dingetjes schrijft. Sommige mensen vinden dat heel mooi maar in ons geval ligt dat anders. Dat ik geen teksten schrijf, wil niet zeggen dat ik het er niet mee eens ben. Ik denk ook van ja, wat voor wereld is het?

Bepaalde mensen hebben de touwtjes in handen en iedereen volgt maar. In Noord-Afrika is het nu bijvoorbeeld heel duidelijk. Vroeger zouden ze gewoon ten oorlog trekken. Nu is het op politiek vlak veel getouwtrek en wij gewone stervelingen weten van niks. Ik vraag me zelf dan ook af wat er allemaal nog meer is dat we niet weten.”

Wel fijn dat jij ook die mening deelt met de rest van de band, want je bent natuurlijk later ingestroomd, hoe was dat voor jou?

Isaac Delahaye: ”Dat was in principe een redelijk vlekkeloze overgang. Ik kwam natuurlijk uit God Dethroned , die ook al toerde dus dat aspect was ik al gewoon. In 2003 ben ik al eens ingevallen voor Ad Sluijter (eerdere gitarist, red.), dus ik kende al de nummers en de band.

Door de jaren heen hebben we ook altijd contact gehad. Het voordeel ook in mijn geval is dat ik erbij kwam middenin het schrijfproces van ‘Design Your Universe’ dus ik kon meteen aan de slag en mijn invloed inbrengen. Dat was wel heel prettig!

Ook al is het een samengeraapte band van overal, dus niet een vriendenclubje die op  zijn zestiende een band vormt. Toch is het wel een vriendenclub, ook al wonen we niet bij elkaar in de buurt. Anders hou je het ook niet vol met zoveel toeren: als er een lul tussen zit gaat die er heel snel uit (lacht). Ik ben wel nog steeds de nieuwe maar niet voor de band, wel voor buitenstaanders.”

Solo’s

Ook op de nieuwe plaat zijn de solo’s wat prominenter, hoe weet je waar die te plaatsen?

Isaac Delahaye: “Meestal voel je dat aan, zeker bij de ballads zoals ‘Delirium’ dan weet je dat. Meestal is dat wel iets wat ik helemaal op het laatst doe, zelfs niet in de pre-productie. Die laat ik voor echt in de studio als een nummer dat nog nodig heeft.

Bijvoorbeeld bij ‘Internal Warfare’, dat is een heel opgefokt nummer, met onregelmatige maatsoorten en dan probeer ik ook de solo in de lijn van het nummer te maken. Als je alle solo’s ook naast elkaar zet zijn ze niet hetzelfde qua opbouw en techniek, ik vind dat belangrijk. Anders wordt het voor jezelf zo saai en wordt je gelimiteerd. Dat willen we nooit doen in de muziek, we geven niet toe aan het keurslijf van wat normaal is en dat probeer ik in de solo’s ook te doen. Het maakt het niet simpeler (lacht) maar wel interessanter, ook vanavond!”

De solo in ‘Delirium‘ is inderdaad heel ingetogen, hoe heb je dat gedaan?

Isaac Delahaye: “Ik ben nooit het soort gitarist geweest die denkt van nu moet je even zien wat ik kan. Ik zie  mezelf ook niet als lead-gitarist maar ben altijd gevraagd om solo’s te doen. Ook op deze plaat zei Coen dat er te weinig solo’s waren!

Ik vind dat niet het belangrijkste van gitarist zijn. Voor mij gaat het alleen om wat het nummer nodig heeft. In ‘Delirium’ ben ik dus anders bezig geweest dan voor bijvoorbeeld ‘Internal Warfare’. Dat is en kwestie van je oren gebruiken, dat is ook hoe ik nummers schrijf.

Veel gitaristen doen iets heel technisch en vaak na elkaar, maar ik laat altijd mijn gevoel spreken. Een solo vind ik ook een verhaal op zich, dus dat hoeft niet altijd uit de startblokken te schieten.”

Op dat moment komen de toermanager en toetsenist Coen komen binnen om te vragen hoelang we nog nodig hebben. De dialoog tussen Coen en Isaac onderstreept mooi wat Isaac zei over de sfeer binnen de band. Coen: ‘Ik miste je al’. Waarop Isaac lachend reageert met: ‘Sorry, ik moet werken! ‘.

Met de mededeling dat we nog vijf minuten krijgen rond ik snel het interview af door in te gaan op de 10-jarige jubileum van Epica. Op de vraag of er nog plannen zijn of dat de plaat voorrang krijgt zegt Isaac:

“Ja nu is de plaat gewoon het belangrijkste, maar het jubileum is wel de volgende stap, we laten dat niet zomaar aan ons voorbij gaan. Epica doet ook altijd speciale shows bij vijf jaar bijvoorbeeld, dat is ook echt wel iets waar we trots op zijn.

Als het straks wat kalmer wordt rond de release kunnen we verder kijken en dan komt er wel iets, we weten alleen nog niet precies wat. 15 december is het wel exact 10 aar geleden dat het eerste optreden was, dus misschien op die dag!’

Hoe zie je de komende tien jaar voor de band?

Isaac Delahaye: “Goh, ik hoop over tien jaar dat we er nog zijn! Daarnaast hoop ik altijd dat we groeien, ik denk dat we nu een gezonde opbouw hebben. Als je ziet dat er ongeveer 2 of 3 jaar tussen de platen zit maken we nog een paar plaatjes en dan ja..

Het is ook een bedrijf eigenlijk en dat vind ik ook interessant. Ik vind dat ook leuk om te zien hoe dat op de lange termijn zich ontplooit en wat ons nog te wachten staat. Gewoon blijven doen wat we nu doen en voor mij gaat dat vooral om live spelen!

Platen maken en dan met name de studie in is voor mij een beetje een noodzakelijk kwaad, ik ben niet zo’n studio man. Dus gewoon veel spelen, veel van de wereld zien, mensen ermee blij maken, ons blij maken en dan gewoon knallen!”

 Meer informatie: http://www.epica.nl/

 Met dank aan: Epica, Nuclear Blast en tourmanager 

Swallow The Sun – lullaby as an inspiration for guitarist Juha Raivio

text: Helena Torstensson

Finnish death, doom metal band Swallow The Sun is since their beginning in 2000 very successful, formed by guitarist and songwriter Juha Raivio. After their debut album ‘The Morning Never Came’ (2003) they gained worldwide success.

With their new, sixth album ‘ Emerald Forest And The Blackbird‘ more progressive elements are added to the melodic, and very own sound, of Swallow The Sun.

During a short break between the Finnish tour and the European part with Paradise Lost, mastermind Juha Raivio answers some questions by email. What follows is a very open, dynamic and personal story from this musician and songwriter.

Band

How would you like to introduce Swallow the Sun as a band and your music to those who have not heard of you yet?

Juha Raivio: “I think the best way to have an idea of Swallow the Sun’s music, are these three words: gloom, beauty and despair. We also have a song called ‘Gloom, Beauty and Despair’ and I always felt like that this title says it all. I guess we are a death, doom band with a very Finnish sound.”

When it comes to influences, are there any bands or persons that have inspired your creative work as well as your style?

Juha Raivio: “ Yes there are many. The bands that has influence me the most are Rush, Marillion, Type O Negative, My Dying Bride, Candlemass, Iron Maiden and Duran Duran. Without Type O Negative our sound would be quite different. That is why I wanted to write a tribute to Peter Steele on our  new album, ‘April 14th’ is the song title. “

Inspiration

What drives you and if you could not use music as a creative outlet, what would you use instead?

Juha Raivio: “ I am very closed person and I don’t talk much about my feelings. So music is a huge channel to let the inner demons lose, and it makes life much easier to live. Music has saved me many times!

It’s the best compliment when we got mail, or talk to the people, whos life we also have saved. I guess if I was not doing music I would end to be a carpenter, its all about creating something with your hands and put your soul into it.”

 New album

Can you explain more about your new album “Emerald Forest and the Blackbird”?  Like for example, would you like to tell me about your main source of inspiration and maybe describe the process of making the album?

Juha Raivio: The main influence for the new album is an old Finnish lullaby called ‘Sininen Uni’. I have always loved this song and it was sang to me many, many times when I was a child. There is something really mystical in this song: there is a golden forest and a blue bird, of a dream what brings children to a sleep.

I felt that this forest is a journey between life and death. The bird symbolizes death, so the idea for a new album came from there. And the whole album is, kind of, a story through this night and the things you might think in this limbo between dusk and the dawn. This album was really easy to write and the music just flowed out of me, so it only took couple of months to write.”

After writing my review for “Emerald Forest and the Blackbird” I have continued listening to it, and like most albums it grows on you the more you listen to it. A song that really moves me is “Hearts Wide Shut”. Would you like to tell me about this song, like for example inspiration and maybe your own feelings regarding it?

Juha Raivio: “Thank you, it’s a really an important song for me also. In this album there are lots of themes of how to forgive yourself for the things you have done to other people, and this song is one about that. I really don’t want to explane much about my lyrics, because it might take away lot of things what it means to other people.

Everyones own truth about the music and lyrics are right ones, we all live the songs through our own experiences and emotions. That’s the beauty of music and that is why songs shouldn’t be explained too much.“

Which song or songs are your own personal favorites at the moment and why?

Juha Raivio: “I love the ‘Emereald Forest And The blackbird’ song, also ‘Hearts Wide Shut’ and ‘Night Will Forgive Us’ are my favourites at the moment. I think those three songs gives a good example of the new album also.”

 Tour

You are currently out touring in your homeland Finland. How does it feel to travel around with your new album, when many people hear the new songs for the first time live?

Juha Raivio:  ”Our Finnish tour was fantastic and the new songs are working so good at the gigs. It’s starting to be really hard to make setlists for the gigs. Because we have six releases to choose songs from. That’s why we have been playing almost two hours shows recently.”

What are your expectations and hopes for this tour?

Juha Raivio: “ Well, right now we have done the tour and it was a fantastic one. We hadn’t played together in a year and we had quick rehersals just before going on tour, so it was a bit nerve breaking.

But all the songs worked out so well. People seem to love the new songs. Even when they aren’t that familiar yet, as the old songs are to them. I can’t wait to tour other countries also and bring these songs with us.“

Personal

I’ve read somewhere that you started playing instruments when you were twelve years old, is this correct? What was the reason you started playing back then and when did your love for music start?

Juha Raivio: “Yes I was about that age, when I picked up my friends guitar and fell in love with guitar right away. I am from very musical family and it was just matter of time to find an instrument. I really wanted to play and compose music with it.

I always have been ‘doing’ songs on my mind, when I was a kid already. Also I always love music that brings pictures and short movies on my mind. That is what happens when I write music also, if it doesent bring me pictures and these kind of short movies on my mind, then I stop writing.”

Was it obvious that you would be working with music?

Juha Raivio: “Yes. I always knew its gonna be a hard job. Because the way, and the style of music, I have been making during my life. But I always have known that I need to do it to keep my self sane. I guess I have no choice than write music and if someone else likes it too, then I can’t be more happier. But first of all I write for myself, so I guess its not work, its way to stay alive.“

When you listen to music, what is the most important for you? Do you listen and read the lyrics or just enjoy the music?

Juha Raivio:  ”I do both, but usually I dig deep into the music and then the lyrics come after that. For me the music is already like a lyric, because of the images it brings to my head. Lyrics just make it even stronger to feel. First I dig deep into the music, then the lyrics widens the horizon and then its all together. That’s why music – that takes time to get into – is most rewarding at the end, at least for me.”

How has your own taste in music changed through the years?  What did you listen to when you were younger and what do you listen to today?

Juha Raivio:  “I am actually quite stuck with my old favourites and its been really hard to find new music or bands that I fell in love with lately. The bands that have influenced me, are the ones I am still listening. Over and over again, and I still discover new things on the albums that inspire me.“

If you were hit by a car and lie dying on the ground – but you got to sing one song that people would remember you for, a song that would sum up you, which song would that be?

Juha Raivio: ” It’s ‘Always Look On The Bright Side Of Life’ from Monthy Python, haha! That would be a total black humour way to go!”

In May the band will tour in Europe together with Paradise Lost.
More information about  Swallow The Sun on: http://www.swallowthesun.net/site/

MW would like to thank:  Juha Raivio & Swallow The Sun , Spinefarm Records

Marcela Bovio – met Stream of Passion is het altijd speciaal

tekst: Gerianne Meijer
foto’s: Monica Duffels

Stream of Passion timmert de laatste tijd flink aan de weg. Met een Europese headliner toer en het nieuwe album ‘Darker Days’ heeft de band duidelijk zijn plekje gevonden.

Voor de show in Luxor Live, Arnhem spreek ik frontvrouw Marcela Bovio over optredens en alles wat daaromheen gebeurt. Beginnend met de show in Tivoli eind vorig jaar. De show was een speciale jaarafsluiting, met een akoestische set, veel gasten en covers. Ik vraag haar hoe dit idee ontstaan is.

Marcela Bovio: Het was eigenlijk een idee van Tivoli om er een speciale show van te maken en wij hadden zoiets van ‘Ja is goed’. We wisten in de eerste instantie niet wat we wilden doen. We hadden al wel een paar keer akoestisch gespeeld en het leek ons leuk om een akoestisch stuk erin te doen. Daarnaast is het altijd fijn om ook andere mensen uit te nodigen en zo kwamen we met het idee.

Ik heb iedereen gevraagd en allen zeiden ja! Er is heel spontaan overlegd, wat iedereen leuk vond en welke nummers we samen zouden doen. Het is inderdaad een hele speciale avond geworden, wat nummers met gasten erbij en een akoestische set in het midden. Het publiek heeft het ook goed ontvangen!”

Is er nog veel gerepeteerd met de gastmuzikanten?

Marcela: ”Dat ging best soepel, eerlijk gezegd. We hebben één keer samen gezeten en door de partijen heengelopen. Nog wat dingen opgenomen en dat was meer dan genoeg. Iedereen was heel professioneel en goed voorbereid.”

Improvisatie

Zijn er nog dingen van die show die je wil behouden in andere shows?

Marcela Bovio: ”Nou, ik vind sowieso het idee van akoestisch spelen en andere versies van de nummers verzinnen, heel leuk. Dus ik zou dat persoonlijk meer willen doen. En volgens mij zijn er wel plannen om weer een paar akoestische optredens te doen.”

Dat is ook echt een uitdaging voor je, om de nummers zo te veranderen?

Marcela Bovio: ”Ja en vooral dat het ietsje anders wordt. Ik vind het juist fijn om, als ik naar een optreden ga, andere versies te horen dan op de cd. Ik wil verrast worden door de band. Dat het een uniek moment wordt. Dat zou ik graag willen doen.”

Hoe is het dan nu om na zo’n speciale show weer een ‘normaal’ optreden te spelen?

Marcela: ”Nou ja normaal, het  blijft heel leuk. Het is minder spannend, omdat het minder nieuw is. Maar dat is ook fijn. We genieten gewoon meer van elkaar , in plaats van ‘oh ja hoe moet het ook weer’. Wat dat betreft is het heel leuk en comfortabel, een beetje als thuis zijn.”

Hoe zorg je er dan elke show voor dat het die keer toch speciaal wordt?

Marcela: Ik denk dat wij sowieso altijd wel proberen erg spontaan te zijn. Als er kans is om iets anders te doen, dan doen we dat ook. Ik vind dat ook heel fijn: een paar partijen anders zingen of improviseren.

Sowieso is de energie altijd speciaal.  Niets is verzonnen of gerepeteerd, maar het is heel eerlijk en spontaan. Dus er kan altijd van alles gebeuren!”

Word het altijd goed opgevangen door de andere bandleden als je improviseert?

Marcela Bovio: ”Euhm ik vraag me af of ze daar altijd goed op letten (lacht). Iedereen is een beetje met zijn eigen ‘taak’ bezig, dus ik vraag het me af. Ik heb er nog nooit commentaar op gehad. Maar op de momenten dat het heel duidelijk is, bijvoorbeeld bij een akoestisch show in Frankrijk, hebben we met piano en zang gespeeld. Toen deed ik dat ook en toen kreeg ik er wel commentaar  op dat het leuk was. Omdat de band toen wel goed aan het opletten was!”

Doet de rest van de band dat ook? Het lijkt me dat veel partijen toch wel redelijk vastliggen?

Marcela: ”Ja, op zich wel. Soms kan het wel wat anders worden in het moment. Maar voor de rest ligt het inderdaad redelijk vast.”

Zijn er vanavond nog plannen om er iets speciaals aan toe te voegen?

Marcela Bovio: ”Vanavond wordt wel een redelijk normale show, maar bij ons betekent dat alsnog 120 procent geven. Het is gewoon genieten van elkaar en van de mensen die langskomen. Vanavond komt er bijvoorbeeld iemand uit Schotland en we hebben koekjes bij de merchandise!”

Wat is er bijzonder aan deze zaal?

Marcela: ”Het is een heel mooie zaal en dat inspireert ook. De crew is fantastisch en het eten ook en dat geeft gewoon een goed gevoel. Martijn onze drummer komt hier vandaan dus zijn familie komt straks kijken.”

Kies je er dan ook voor om hier te spelen of is dat puur aanbod?

Marcela: “Ja aanbod. Gelukkig spelen we de laatste tijd in alleen maar in leuke zalen.”

Voorbereiding

Hoe bereiden jullie je voor op een show?

Marcela: Iedereen heeft zijn eigen ritueel. Drummer Martijn Peters begint zijn stukjes te doen, en gitarist Stephan Schultz gaat door al zijn solo’s heen. De jongens drinken altijd één biertje , dat hoort erbij. Ik probeer gewoon in te zingen en tien minuten voor de show rustig zitten en mijn eigen ding te doen, vooral  concentreren en dan gewoon knallen!”

Krijg je nog veel mee van  het voorprogramma?

Marcela Bovio: ”Ja dat proberen we wel tijdens de soundcheck, maar daarvoor en daarna lukt het vaak niet. Ik ben ook veel bezig met make-up etc.”

Weet je dan vooraf al een beetje wat voor uitstraling je wil neerzetten?

Marcela: ”Ja een beetje wel, ik ben daar niet heel erg mee bezig. Ik pak gewoon kleding die ik leuk vind. Ik doe mijn best maar ik ben niet heel modebewust.

Energie

Wat voor sfeer probeer je neer te zetten op het podium?

Marcela: ”Ik denk dat het de bedoeling is dat de emoties van de nummers goed doorkomen, maar het is wel lastig. De nummers zijn vrij intens, maar om op het podium de energie eruit brengen dat maakt het allelmaal wel leuk en spannend. Dus het word een combinatie van emotie en energie. Ik denk dat het uiteindelijk daar allemaal om draait.”

Zelfs de ingetogen nummers?

Marcela: ”Ja in de meer rustige nummers kan ik de emotie meer projecteren en ik denk dat wij een goede connectie proberen te maken met het publiek; het is erg leuk om te zien dat iedereen meedoet. Ik speel liever voor tien mensen die het leuk vinden, dan voor duizend die het niet leuk vinden.”

Setlist

Hoe word de setlist bepaald?

Marcela Bovio: ”Dat laten ze aan mij over! Ik probeer gewoon een soort opbouw te maken met wat nieuwe en oudere nummers. Natuurlijk ook wat we leuk vinden om te spelen.”

Zijn er dan ook nummers die live minder lekker lopen, zodat je die er later uitgooit?

Marcela: ”Ja, er zijn nummers die we bijna nooit live spelen , want het werkt niet zo goed en je kan niet zoveel rustige nummers in de setlist gooien bijvoorbeeld. Dat haalt het tempo eruit.”

Hebben jullie bewust gekozen voor Kingfisher Sky als voorprogramma?

Marcela: ”Om eerlijk te zijn weet ik dat niet (lacht). Ik weet dat alle shows worden geboekt door een boeker en die regelt dat we hier spelen. Ik weet niet of het zo is dat Kingfisher Sky zich aanbiedt om te spelen of dat onze boeker een lijstje heeft met bands. We hebben wel bands waar we goed me samenwerken en Kingfisher Sky is er een van. We weten dat het goed loopt en heel gezellig wordt.”

Wat is het verschil tussen Nederlandse podia en buitenlandse?

Marcela: De podia zelf zijn in NL toch heel goed geregeld. De apparatuur is goed,  de crew is goed. Lang geleden in Italië kwamen we aan en er was helemaal niks qua apparatuur! Dat is echt vechten om het goed te regelen. Het is niet dat het overal slecht is maar in NL is het wel erg goed geregeld. Qua publiek vind ik persoonlijk dat het Nederlandse publiek heel erg goed oplet en erg rustig is. Ze genieten mee maar op een rustige manier. In Frankrijk bijvoorbeeld of Mexico zijn ze veel gekker, met schreeuwen en meezingen, maar het is allebei leuk!

Hoe weetje dan dat een show geslaagd is geweest?

Marcela: ” Ik vind dat wel moeilijk. Op verschillende plekken in Nederland, bijvoorbeeld in het noorden, blijven mensen heel rustig en zijn ze heel attent. Ik krijg dan soms een gevoel van dat ze het misschien niet zo leuk vinden. Maar als we na de show de zaal in komen, dan hoor je wel dat ze het heel tof vonden. Dan is het heel duidelijk. De fans zijn ook heel eerlijk als bijvoorbeeld het geluid niet goed was.”

Toekomst

Wat zijn jullie nog van plan voor de toekomst?

Marcela Bovio: ”We willen echt ver gaan met toeren, er zitten nog wel dingen in de planning, maar dat mag ik nog niet zeggen (lacht)! Ik kan het misschien later nog wel laten weten (lacht). We zijn ook al een beetje bezig met schrijven.”

Wat verwacht je van vanavond?

Marcela: ” Ik ga er heel erg van genieten, want hierna hebben we een paar maanden rust van spelen. Dus ja, ik denk dat we gewoon vol gas moeten gaan.”

In maart staan jullie als voorprogramma van Epica in 013, Tilburg. Dat wordt vast een speciale show: Hoe kijk je daar tegenaan?

Marcela Bovio: ”Ja, we houden de voorverkoop goed in de gaten! Het wordt zeker een heel leuke show en ik woon in Tilburg dus we k

unnen er een mooi feestje van maken.”

Gaan jullie dan zelf ook speciaal uitpakken?

Marcela: Ja dat weet ik niet, wel een leuk idee! Ik heb twee maanden om daar over na te denken, dus wie weet!

Concert verslag van deze avond in Arnhem is te vinden op Muzikantenweb.

Meer informatie over Stream Of Passion: http://www.streamofpassion.com/

Met dank aan: Stream Of Passion, Napalm Records.

 

 

Racoon – De Vrienden van Amstel LIVE! is als een sportwedstrijd

tekst: Silvia Deurwaarder
foto’s: copyright Paul Bergen, De Vrienden van Amstel Live

Het is de vierde keer dat Racoon op De Vrienden van Amstel LIVE! speelt, een prestatie die niet ongemerkt voorbij gaat. Het is een mooie gelegenheid om na twee dagen, in ‘de grootste kroeg van Nederland’ de balans op te maken.

Al jaren is de band uit Zeeland bekend om zijn melodieuze rock. Met ‘Liverpool Rain‘ de vijfde CD, is duidelijk een ander geluid te horen van de vier muzikanten. Het levert de band een Edision op. De single ‘No Mercy’ domineert de hitlijsten.

Racoon voelt zich nog geen oudgediende, ondanks de vierde keer in Ahoy. Zo deelt de band deze keer het podium met Waylon, VanVelzen en Glennis Grace.

Dennis Huige (gitarist): “Ik was gisteren bij de eerste show echt dood nerveus.  Nu gaat het wel weer en aan het eind van de week is de spanning er helemaal af.”

Dat heeft niets te maken met de hoeveelheid bier wat hier rijkelijk vloeit?

Bart van der Weide (zanger): “We worden wat ouder en we zijn erachter gekomen dat een dag bier drinken, drie dagen ellende betekent. Dat is jammer, maar het is niet anders.”

Hoe was het om weer in de grootste kroeg van Nederland te staan?

Dennis Huige: “Te gek!”

Bart van der Weide: “We stonden als band lekker knus op elkaar en dat is wat we het liefste doen. Als het geluid goed is dan sta ik net zo lief op dit tweede podium, als aan de andere kant op dat grote podium.”

Er waren natuurlijk weer gastoptredens. Waarvan Waylon de eerste is, hoe was het om met hem samen te werken?

Bart van der Weide : “Dat is hartstikke leuk! Waylon kan erg goed zingen en heel veel ook. Hij is zo goed, dat het bijna een battle wordt. Je staat op het podium tegen elkaar in te zingen.”  Ontspannend pratend wordt de zanger begroet door de 3JS, die ook aanwezig zijn.

“Je kon duidelijk merken dat het nog maar onze tweede keer was, want we moeten onze draai nog vinden. Je moet het zien als sporten, de eerste helft moesten we op gang komen en de tweede helft hebben we wat kansen laten liggen.”

Dennis Huige: “ Voor mij is het een stuk makkelijk, want ik speel gewoon onze liedjes, wat ik al honderd keer heb gedaan. Voor Bart is het veel spannender en dan is het afwachten of de chemie tussen de stemmen ook werkt.”

Bart, ben je ook iemand die van tevoren toenadering zoekt met de artiest. Zoals met Waylon bijvoorbeeld?

Bart van der Weide : “Daar was ik niet zenuwachtig voor, omdat Waylon met ons meezingt. Hij heeft zich aan te passen en ik heb een aantal ideeën geopperd. Daarvan heeft hij er eentje gekozen. Dan is het aan ons samen om er een geheel van te maken. Wat ik spannender vond, was net met Roel van Velzen op ‘When Summers End,’ want dan moet ik mij aanpassen aan zijn lied. Volgens mij ging het wel goed.”

Je hebt een historie met de zangeressen op De Vrienden Van Amstel Live! Zo heb je gezongen met Ellen ten Damme, Ilse de Lange en Sarah Bettens. Nu was het de beurt aan Glennis Grace.

Bart van der Weide : “Het nummer ‘Love You More’ leent zich uitstekend voor een duet, dat zing ik liever niet tegen een man (lacht). Glennis Grace heeft een dijk van een stem. Als we beiden op ons best zijn, dan hebben we een hele goede versie. Nu was het goed, maar eigenlijk moet je over drie dagen terugkomen. We zitten nu in een opstart proces en dat merk je aan alles. Het is al heel leuk, maar het kan allemaal veel beter. Dan wordt het vanzelf nog leuker.”

Leg je iedere dag de lat ook wat hoger?

Bart van der Weide : “Je probeert steeds wat meer spanning op te bouwen.  We geven iedere avond honderd procent en dat moet ook!“

Verslag van deze concertreeks op deze webzine.
Racoon speelt eind maart in een uitverkochte Heineken Music Hall.
http://racoon.nl/ 

Dank aan: organisatie Vrienden van Amstel, Paul Bergen en Racoon.

Draconian- interview on Metal Female Voices Fest

text: Sabrina Smit
photo’s: Monica Duffels

Doom metal band Draconian from Sweden, performed on the Metal Female Voices Fest in Belgium. Afterwards the band is gathered together to explain more about their new album.

Note from the writer: During the writing process of this recorded interview, the band reveals that vocalist Lisa Johansson leaves Draconian. It turns out to be the last interview where she’s involved in.

Touring

You have played songs from your new album ‘A Rose For The Apokalypse‘ in Mexico and recently in Moldavia and Ukraine. how was the reaction of the crowd in the different countries, and can you tell more about that?

Anders Jacobsson (vocalist): “It has been a couple of months since the release. Many people have heard the songs, so it is not really new to them I think. The response was really good. From our point a view we would like to try out new song,s and we would like adding songs to improve the set”.

Witch people are more enthusiastic in Moldavia or in the Ukraine?

Anders Jacobsson: “I don’t know, we have played in both countries once.  I think the people have been waiting to hear the new songs. We are trying to promote the new songs as good as we can”.

Frederik Johansson (bass): “We had fun to play the new songs: it is not new for us. Before “Turning Seasons Within” we have played new songs. It was more that we stood on stage and thought ‘oh we are going to play a new song’. Now we are more comfortable by playing those songs and there is lot’s of energy and it is great to play them”.

Which performance was the best one of al the shows you have played?

Anders Jacobsson: “We like several places, but we lost our laptop and did the show without the keyboard. We were surprised but it went good! Israel was great, Moldavia was intimate. But we also liked the show in Romania”.

New Album

In the review of ‘A Rose For The Apocalypse’ the album gets a rare 10/10.  The response are variable what people think of Draconian. How do you receive those critics?

Jerry Thorstensson (drums): “In the beginning we have read a lot of reviews but now it seems to get lost. The response is really good.”

Frederik Johansson: “We received a 6/10 from a Swedisch magazine. But they are a more traditional heavy metal magazine. They thought if we take away some parts of the songs, to make it more accessible. But then it would not be Draconian, so why bother.”

Anders Jacobsson: “I read some of the reviews, it’s always good to know what people think. I realize that people need more time with this new album, but they’re happy with it”.

Sweden

What kind of awards have you won earlier with Draconian and your albums?

Anders Jacobsson: “We have not won anything. We are just a Swedisch band releasing five albums. We hardly ever play in Sweden, there is not much in Scandinavia. We are sad about that en we have to reach out to other countries.

The only bands that counts are In Flames, Opeth and Katatonia in Sweden and they are to gothic. Katatonia is making bigger success outside our home country. Personally we do not feel sadness that we never get to play:we are over it. It is nice that family and friends get so see us.

There is nothing in Sweden we can win. We have a rock award (newspaper) in Sweden that means ‘everything’ and every year the same band wins this award. There are a lot of forgotten bands, good forgotten bands in Sweden”.

Inspiration

You are inspired by Opeth, Katatonia and much more bands, but what is your most inspiring band of all? Not only metal but also in popmusic?

Frederik Johansson: “Every emotional music is great, inspirations for me are: Slayer, Antrax, Twisted Sister, Kiss, My Dying Bride, Paradise Lost and Anathema.

Anders Jacobsson: Nowadays I listen to industrial and in my younger years I listened to Slayer and Antrax. In the younger years Lisa Johansson listened to Michael Jackson”.

With these members you have been working for many years right?

Frederik Johansson: “It’s six years now with these members. After the ‘Burning Halo’ we have decided to play without a keyboard player. We tried out a session keyboard player, but we did not want to replace him, but do it without a keyboard player. We bought a computer and since than we had the same sets”.

Recording Proces

How much time did it took to write this album to recording and producing it?

Johan Ericson (guitarist): “I wrote it in a couple of years. I have started in 2008 and than I continued, so it is hard to say. But I had lot’s of inspiration and influences from other music.

I recorded it on tape and went to the studio to write it there. Jerry and I are producers and our rehearsal space is in the studio. We recorded half of our album there. Guitars and bass and drums are recorded in the rehearsal room“.

Future

I know that you have played with a lot of bands, but can you tell me with whom you would like to play in the future?

Anders Jacobsson: “That is hard. But thinking about it, we would like to play before Paradiso Lost, but we do not know busy they are. We also love to play with Opeth or Saturnus”.

When there is a request for you to play somewhere in the world. How do you react to that?

Frederik Johansson: “ The management checks this out. We have a booking agency and we can choose. We only have to be free from our work. The management takes care of the visa. We also check out the previous years, the list of other bands, concerning festivals”.

After that it is time for the band to get some rest, it’s been a memorial evening.
More information on Draconian on: www.draconian.se

Bandmembers Draconian
Anders Jacobsson (vocalist)
Lisa Johansson (vocalist) – till october 2011
Johan Ericson (Lead and rhythm guitar)
Daniel Arvidsson (rhythm guitar)
Fredik Johansson (bass)
Jerry Torstensson (drums)

Thankword to:Metal Female Voices Fest and Napalm Records

Katharina Nuttall – everyday life source of Scandinavian talent

text: Helena Torstensson

Katharina Nuttall is an artist, composer and music producer. Born in 1972 in Drammen, Norway but currently living in Stockholm, Sweden. Her debut album “This is How I Feel” (2007) soon followed up by “Cherry Flavour Substitute” in 2008.

In March 2011 Katharina Nuttall released her third album “Turn Me On.” Review on Muzikantenweb gives it a 9 out of 10. In November a third single is released “Not My Lover”.

I’ve the pleasure of doing this interview on her birthday. During on what must have been, one of the rainiest summer days in Sweden. On Hultsfred festival, live review.

How would you like to introduce yourself for those how have not heard of you before?

Katharina Nuttall: “Well about the music, maybe it´s dark melancholic rock with elements of different kinds. It´s difficult to explain (laughs).”

Inspiration

When it comes to influences:  are there any bands or persons that you would like to point out?  Especially when it comes to your creative work as well as your style?

Katharina Nuttall: “I listen to a lot of music but naming a few; David Bowie is one of my biggest influences. I have listened a lot to RadioHead these last couple of years. Lori Anderson, she is like a sound artist and together with Lou Reed. Of course Patty Smith and Neil Young. I listened to a lot of English pop when I was younger.”

I find your music very emotional: it feels like it touches on many different levels. Where do you find your inspiration when you write and create music?

Katharina Nuttall: “Well that is also a very difficult question, because writing songs is like taking pictures. But maybe over a longer time. And I learn a lot from everyday life. Like meetings with people and relationships. Or things that you need to go through,like changes. Yeah I would say everyday life.”

Do you need to be on a special mood to write?

Katharina Nuttall: “Sometimes, I need maybe three days at home. On the first or second day I do nothing and then it comes at the third and fourth day. So yeah maybe that is a special mode, to be on my own.“

On your latest album you worked with the English producer Head, what can you tell me about this collaboration? Would you like to work with him more in the future?

Katharina Nuttall: ” I liked him very much, he was a brilliant sound engineer and also a very cool person. Not neurotic, very down to earth, with a lot of humor. He gave the band and me calmness: we felt calm and I think that is very important when you work with someone.

Because you are in the studio with economic pressure and he was very professional when it came to that. He was very professional as a person like no alcohol,  just working for 14 hours a day, very English by that. But also he let me create the album that I wanted to do. he did not come so much with ideas and stuff, he mostly was like a mirror.”

Did he make you feel more creative?

Katharina Nuttall: “I don´t know, the record was very finished before I went into the studio. All the arrangements were in place, it was mostly about finding the sound.

To find like is it the voice that is the main subject, or is it the arrangements, or should I take the arrangements further? I wanted the record to be very simple, with just a few arrangements and the voice so I think we succeeded.”

Covers

 

You have done a very good and special cover of the Depeche Mode song “Stripped” on your latest album, how did you get the idea of doing this song?

Katharina Nuttall: “It was weird, because when it was the release of the Depeche Mode album “Songs of the Universe” in Sweden, they made this big party.  They called me a couple of days before ( this is a few years ago), and wanted me as an artist to perform a Depeche Mode song.

So the day before I was like ‘ hm what shall I do?’ and I did an acoustic version of “Stripped” at home and then I performed it and forgot about it. Then when we were in Gothenburg recording. Often in studio work you have a flow, and sometimes you don´t have it, knowing you get stuck. You need to do something else for a while…

My manager suggested to do a cover song. It´s good for the record, managers are always like that (laughs). So I took the drums from another song on the record; I pitched it down to the half tempo. Then I was sitting in the studio room by myself and in maybe two hours I did my “Stripped” version. I used and had my own flow so it was not planned, it was improvised.”

It´s cool that you changed a line in the chorus, where you sing “let me see you stripped down to the bone” instead of ‘bra’ as in the original.

 

Katharina Nuttall: “The change of words was just a misunderstanding, when I did the vocals. I knew it was ‘bra’ but I sang ‘bone’ and afterwards I thought well that is okay. But you know, you are not supposed to change the lyrics when you do a cover song. But I thought with one word.. They should smack me if they heard it (laughs). It´s a good song and I also think it gets a different meaning when a woman does this kind of song.“.

How do you relate to the original song, do you have any thoughts and feelings about it?

Katharina Nuttall: “ I think it´s very… I have been listening to a lot of Depeche Mode as well; they are very good and often make very good songs. “Stripped” is like suggestive landscape, and I really like the lyrics. The lyrics are kind of frustrated, you don´t think about that when you perform it.”

Performance

Do you warm up before a show?

Katharina Nuttall: “Yes sometimes I do, often I don´t warm up that much. I am very focused on tuning my guitar and that is maybe my warm up. Maybe I drink a beer and that is my warm up. (laughs). No sometimes I sing scales, but today I did not do that. The live check was so quickly so I did not have time.”

What is on your mind before you enter the stage?

Katharina Nuttall: “I hope that my guitars are tuned (a control thing). To be focused and when you perform the same songs all the time, you have to be close to yourself. I think very much about finding the feelings and kick some ass!”

When you sing older songs, can you relate to the feelings you felt when you wrote them? Have they changed and gotten new meanings for yoi?

Katharina Nuttall: “ I like a song that I wrote for maybe five years ago. But I haven’t got that feeling anymore: you have to find a new feeling that are the same. Maybe I got the same expressions, the same things, but it´s difficult to go back when you are over something. When you have gone through and go back to that all the time. So no, I pick an emotion from other things on stage.“

Bond

Which of your own songs move you the most?

Katharina Nuttall: “I am very happy about one on my latest album called ‘Paper Plane.’ I like that song, it´s a bit weird. I did not think anything about it when I made it, but afterwards I thought that this could have been a James Bond theme and that is why I like it because of its dramatic course.“

When you listen to music, what is the most important for you? I mean do you listen and read the lyrics or just enjoy the music part?

Katharina Nuttall: “I take it all in a once, I mean a lot of people listen only to the music or only to the lyrics and I think it´s very important with both, you get the whole picture and often its the composed song how it is written together with the voice.“

If you were hit by  a car and lie dying at the ground – but you got to sing once song that people would remember you for, which sound would that be?

Katharina Nuttall: ” That is a very difficult question, but I would sing ‘We are the champions’ from Queen.”

Please visit http://www.katharinanuttall.com/ for more information.

Autumn – trots op lange muzikale geschiedenis

tekst: Sabrina smit
foto’s: Gema Perez (promo), Monica Duffels (live)

Autumn bestaat sinds 1995 en de afgelopen jaren is het de band goed vergaan op muzikaal gebied. Met vijf albums op hun naam kunnen ze meepraten over muziek schrijven, CD’s opnemen, touren, en over de nodige bandwisselingen.

Er is veel wat we nog niet weten van deze bevlogen band. Muzikantenweb heeft per mail vragen aan de veelzijdige gitarist Mats van der Valk gesteld.

Cold Comfort

De nieuwe CD ‘Cold Comfort‘ bevat veel progressieve geluiden, is dit bewust zo gekozen of is het toeval?

Mats van der Valk: ” Zoals gebruikelijk bij Autumn is dat toeval. Als we beginnen te schrijven voor een nieuwe CD, weten we nooit hoe het zal uitpakken. We beperken onszelf liever niet door van te voren een koers te bepalen.”

Heeft iedereen inbreng gehad in het maken van het nieuwe album? Of zijn jij, en de ander gitarist Jens van der Valk, samen het muzikale brein?

Mats van der Valk: “Jens en ik zijn wel de ‘main songwriters’, maar de inbreng van de andere leden is erg belangrijk voor het eindresultaat. Iedereen voegt zijn of haar eigen muzikale handtekening toe”.

Geschiedenis

Jullie hebben nu vijf CD’s uitgebracht sinds 2002 . De zijn: ‘When Lust Evokes the Curse‘ (2002), ‘Summer’s End‘ (2005) ,’My New Time‘ (2007) en ‘Altitude‘ (2009). Hoe voelt dat om zoveel eigen werk te hebben als band en in welke mate is de wisseling van bandleden belangrijk voor de groei op de albums geweest?  Om  door te vragen, heb je daar wat voorbeelden van qua sound?

Mats van der Valk: “We zijn best trots op onze lange geschiedenis, vijf wapenfeiten alweer. 

Dat heeft ook praktische voordelen. We kunnen nu een hele mooie, uitgebalanceerde setlijst samenstellen voor live shows (haha). We hebben inderdaad wat wisselingen van bandleden gehad, en dat heeft zeker effect op de songs en sound van Autumn.

Na ‘When Lust Evokes The Curse’ kwam mijn broerJens bij de band. Samen met Jasper Koenders (gitarist, fluit 2001 tot 2005 -red.) hebben ze van ‘Summer’s End’ een sterkere opvolger gemaakt.

‘My New Time’ werd een volledig ander album, omdat er drie nieuwe, actieve leden waren aangetreden. Zo’n extreme muzikale sprong hebben we nooit meer gemaakt, omdat de bezetting qua muzikanten daarna hetzelfde is gebleven.

Jeroen Vrielink is een goed voorbeeld: zijn baspartijen zijn heel levendig met een vleugje jaren 70. Dat doet meteen iets met de algehele sound. Marjan Welman heeft ook een andere kleur aan de muziek gegeven met haar stem.”

Sound

Geen enkel nummer van Autumn bevat hetzelfde geluid. Iedere CD heeft zijn eigen charme, maar er zijn wel herkenbare melodieën te vinden. Wordt het goed ontvangen dat jullie jezelf steeds zo ontwikkelen?

Mats van der Valk:”Het was soms best slikken voor mensen, die blijven hangen aan Autumn van het eerste uur. Er zijn best wel veel mensen afgehaakt die eigenlijk steeds een nieuwe ‘When Lust Evokes The Curse’ of ‘Summer’s End’ willen horen. Dat is jammer, maar begrijpelijk.

Dat is een prijs die we betalen voor onze muzikale vrijheid. De fans die we na ‘My New Time’ hebben gekregen zijn erg enthousiast en gaan echt zitten voor een nieuwe release. Omdat ze al weten dat onze platen tijd nodig hebben om te ‘landen’. Dat vinden we super. Het is leuk ook om te zien dat er ook weer mensen van het eerste uur terugkomen. Ze zijn er nu blijkbaar aan toe”.

Hoe zijn de eerste shows verlopen na het uitbrengen van ‘Cold Comfort‘?

Mats van der Valk: “We moesten even op stoom komen, maar de nieuwe nummers zitten nu goed in onze vingers. Ze mixen ook mooi met het oudere werk. De shows verliepen tot nu toe prima en het publiek was overwegend enthousiast. Het is een behoorlijk intieme, intense show”.

Live

Spelen jullie live ook wat ouder werk, en klinkt dit met Marjan Welman dan heel anders?

Mats van der Valk: “We spelen songs van ‘My New Time’, ‘Altitude’ en van ‘Cold Comfort’. Heel soms spelen we iets van ‘Summer’s End’. We zijn inmiddels zo aan zangeres Marjan gewend, dat we haar uitvoering van het oudere werk net zo natuurlijk vinden klinken als van het nieuwe materiaal”.

Wat kunnen jullie het publiek bieden bij een live show van Autumn?

Mats van der Valk: “Een echte live-band, denk ik. Een dynamische, intieme show. We gaan mensen niet vertellen wanneer ze mee moeten klappen of zo. Dat mag iedereen lekker zelf weten: we zijn geen gangmakers. We geven wel altijd de volle 100 procent en dat stralen we ook uit. We voelen het de volgende dag ook heel goed (haha)”.

Welke festivals staan op het verlanglijstje. Wat willen jullie vanaf nu nog bereiken?

Mats van der Valk: “We hebben met deze band eigenlijk alles gedaan wat we maar kunnen wensen. Geweldige tours, de grotere festivals, vijf albums, video shoots, maar ook gezellige clubshows. We zijn ons hier altijd van bewust. Niemand pakt ons dat meer af.

We willen daar op ons eigen tempo best nog wel een tijdje mee doorgaan. We hebben geen specifieke doelen, behalve echt goede platen blijven maken. Het mag in onze beleving muzikaal gezien nooit minder goed worden”.

Verleden jaar zijn jullie twee keer op tour geweest, met een bekende band zoals The Gathering, zouden jullie dit weer graag doen?

Mats van der Valk: “Als ik het mocht zeggen stappen we morgen in de tourbus. Ik denk dat we daar allemaal zo ver denken”.

Inspiratie

Waarom is het zo leuk om in Autumn te spelen? Welke inspiraties van andere bands zijn voor jullie van belang om altijd door te willen gaan? Welke bands vinden jullie zelf heel erg goed en zijn voorbeelden?

Mats van der Valk: “Het is nog nooit zo leuk geweest om in Autumn te spelen als nu. De bezetting is zowel muzikaal als vriendschappelijk gezien op z’n hoogtepunt. Het is ook heel belonend dat zowel fans, als de meeste media, ons begrijpen en dat ook niet onder stoelen of banken steken.

Dat soort waardering is niet te koop, en we genieten daar nu ongegeneerd van. We hebben daar risico’s voor genomen en hard voor gewerkt. De kracht van Autumn is dat we de som der delen zijn. En dat we ons dus niet bewust laten beïnvloeden door specifieke artiesten. Ik zou er in ieder geval geen kunnen noemen.

Het is niet gezegd dat we altijd door willen gaan. Je weet nooit hoe een groep zich ontwikkeld. Ik weet voor mezelf wel dat ik er mee nok als iemand van de huidige bezetting stopt. Dan is het echt mooi geweest”.

Autumn is momenteel aan het rondtoeren in Nederland ter promotie van het nieuwe album ‘Cold Comfort‘ waar de review van Muzikantenweb een 8 van 10 punten voor toekende.

Meer informatie: http://www.autumn-band.com/ 

dank aan: Autumn 

Miss Montreal – laat een andere kant van zichzelf zien

tekst: Silvia Deurwaarder
foto: Femke Hansen

Als enige Nederlandse artiest staat Miss Montreal dit jaar op Night Of The Proms. Ze vertegenwoordigd aanstormend talent tussen grote namen als Angie Stone, Mick Hucknall en James Blunt. Van 18 tot 22 november een uitverkochte concertreeks van dit succesvolle concept, om pop en klassiek te verenigen op een podium.

Sanne Hans is de frontvrouw en ‘mastermind’ van Miss Montreal. Een rockband die in 2009 het zelf getitelde debuut uit brengt, al scoort de singer-songwriter al in 2008 een megahit met ‘Just A Flirt.’

Daarna gaat het snel bergopwaarts. Met haar unieke stemgeluid en energieke performance weet Sanne iedereen te overtuigen. Het tweede album ‘So…Anything Else?’ komt in de zomer van 2010 uit, gevolgd door een grote clubtour, festivals en met de single ‘Wish I Could’ plaatst Sanne Hans zich wederom in de spotlight.

Mijlpaal

Op de een na laatste dag van Night Of The Proms, een openhartig gesprek met zangeres Sanne Hans over deze mijlpaal. Ze reageert vrij nuchter op het grote succes van dit evenement, leunend op haar ellebogen. Terwijl achter haar het orkest de pauze door brengt met een potje tafeltennis.

Sanne Hans: “Ik dacht eerst ‘dit is helemaal niet mijn straatje’ en ik weet niet of ik er wel iets mee win, maar ik heb allemaal fijne reacties gekregen van mensen die mij nog niet kenden. Ik denk wel dat ik groei hierdoor en je bereikt een ander publiek.”

Hoe is het om met zo’n groot orkest, koor en band te spelen?

Sanne: “Het is heel tof om je liedjes met strijkers te spelen. Iedereen hoort dat, alleen ik niet: dat staat bij mij niet aan. Ik hoor op het podium alleen bas, drum en mezelf.”

Ben je betrokken geweest bij de voorbereidingen van Night Of The Proms?

Sanne: “De arrangementen voor mijn nummers zijn door de organisatie geschreven. Stel dat ik ooit zoiets zelf mag doen, dan zou ik bij ‘Bed Of Roses’ (de cover van Bon Jovi-red.) het anders doen. Ik zou er heel veel violen en cello’s in stoppen, en die staccato laten spelen (begint te zingen en te klappen). Dat mis ik hier heel erg, want nu is het meer glijdend. Ook zou ik de fluiten eruit halen.”

Dan voegt ze eerlijk toe: “ Ik hou er meestal niet van om heel veel tijd in iets te steken. De helft van de mensen hoort die details bij een optreden niet. Ik ben nogal lui: als het klaar is dan is het geweest, en dan hoef ik er niet meer naar te kijken.”

Schrijven

Is dat met liedjes schrijven dan ook, dat je alles in een keer moet afronden van jezelf?

Sanne: “Heel vaak wel, maar ik heb af en toe ook een nummer waar ik anderhalf jaar aan bouw. Dat het niet lukt en dan moet ik hem toch afmaken, omdat ‘er wel iets in zit’. Ik vind dat wel leuk, maar ik heb geen zin om samen te werken met anderen, dat vind ik moeilijk.”

Op Night Of The Proms opent Miss Montreal met haar grote hit ‘Just A Flirt’ gevolgd door ‘Bed Of Roses’ van Bon Jovi.  Dit nummer komt uit De Helden van Amstel deze zomer?

Sanne: “ Ja, maar ook omdat ik dat een heel mooi nummer vind waarin ik laag en hoog kan zingen met een harde uithaal. Je hebt niet veel van die langzame nummers waar dat allemaal in zit. Iedereen kent het natuurlijk, en ik voel me er fijn bij. Bijvoorbeeld Amy Winehouse ( tijdens dit evenement brengt John Miles een ode aan haar – red.) zou ik lastig vinden, zij heeft zo’n typische stem. Dan is een oude rockballade prettiger.“

Berekening

Tijdens dit nummer bouw je heel subtiel je uithaal op: je geeft niet meteen ‘full power.’ Anders dan mensen misschien van je gewend zijn.

Sanne: “Ja, ik wil dat iedereen ziet dat ik zoiets ook kan naast mijn rockstem. Dat ik weet wel wat ik doe, en niet alleen hard schreeuw. Ik denk er ook echt over na: waar wel of niet in het nummer. Het is wel iedere avond iets anders, omdat ik kijk naar het publiek. Als ze er nog niet zo goed in zitten, dan stuw ik iets meer.”

Je bent wel berekenend daarin?

Sanne Hans: “Ik let er wel op hoe iedereen kijkt. En of er veel mannen of vrouwen vooraan staan. Bij mannen ga ik door de knieën bijvoorbeeld. Daar denk je over na als je zingt.”

Dat gebeurt in drie stappen naar je microfoon, dat je zoiets realiseert?

Sanne: “Je denkt er over na, bijvoorbeeld als ik mij niet zeker voel op hakken dan loop ik even klein stuk of het lukt. Zo bouw je het uit.”

Alle artiesten hadden gisteren een rust dag, maar jij hebt in Tilburg met Guus Meeuwis opgetreden. Merk je dat je nu meer voor je stem moet zorgen?

Sanne Hans: “Nee dat niet, maar ik moet niet te veel drinken en weinig slapen. Dit is niet zo zwaar, omdat ik maar twee nummers zing en niet heel hard. Met mijn band erbij gaat het harder en dan belast je de stem meer.”

Je hoeft niet iedere dag in te zingen?

Sanne: “Eigenlijk moet dat wel, maar ik speel zo veel dat ik nu wel weet wat wel en niet kan. Ik zing op zeshonderd procent en dat mag eigenlijk niet. Ik kan dat wel, maar als het niet lukt vandaag dan zit ik op helft: dat merkt niemand. Wat meeweegt is de vibe van de show. Als ik er niet fijn in zit, dan ga ik wat minder voluit.”

Verandering

Je bent bekend om je rock geluid, maar ga je in de toekomst meer naar de pop opschuiven zoals vanavond?

Sanne: “Eigenlijk is dat rauwe randje gewoon een trucje: ik zing zonder dat ook wel hard. Ik ben de enige die dat zo doet, dus hou ik dat erin. Daarnaast kan ik nog meer, wat mensen nu gaan zien.”

Wat is het verschil met een normaal optreden van je band?

Sanne: “Nu is het heel fijn dat ik zachtjes mag zingen, en als ik hard ga dan zit er meer ruimte. Ik denk dat Nederland nu ook van mij wil horen: of ik het nu wel echt kan of niet. Ik laat wel zien dat het uit mijn hart komt, en probeer wat extra te geven. De andere artiesten hier spelen wel meer op de automatische piloot, die touren ook veel. Ik hoop niet dat ik dat ooit ga doen.”

Je bedoelt met verwachtingen, dat mensen na je hit in 2008 de lat hoger leggen?

Sanne Hans: “Hier kennen niet veel mensen mij, en ze kennen mij vooral van wat rauwe hitjes. Ik vind het leuk dat ik hier zachtjes, en meer hoog kan. Dat ik niet alleen blèr en ook echt zing. Dat hoor ik wel eens, dat ze denken dat ik alleen schreeuw.”

Op het podium van Night Of The Proms, sta je erg ingetogen met akoestische gitaar. Heel anders dan je energieke shows met je band. Is dat lastig voor je?

Sanne: “ Ik kan geen kant op en mis de interactie met de bandleden. Nu met hakken aan kan ik ook geen sliding maken of springen, zoals meestal op het podium. Dus ik probeer het met mijn mimiek te doen. Te hard je best doen ziet er ook niet goed uit, dus je moet een middenweg vinden in die tien minuten.”

Publiek 

Wanneer is je optreden geslaagd?

Sanne: “Voor mij is het wel belangrijk om een goed gevoel te hebben die avond. Als ik een avond niet aardig doe en de sterren van de hemel speel, dan hebben mensen meteen een hekel aan me.”

Als je moet kiezen: een perfecte avond waarin jij alles gegeven hebt of wanneer het publiek uit zijn dak gaat?

Sanne: “ Vaak is dat een wisselwerking, maar als ik moet kiezen dan het publiek. Ik ben vaak niet perfect en ik zie dat mensen dat ook fijn vinden. Zoals de Zwarte Cross, dat was niet normaal meer: ik maakte foutjes, doordat ik zo veel deed op het podium. Ik had zo veel energie en dan gaat het publiek ook los. Ik heb bijna nooit dat ik denk ‘dat ging heel slecht.’ Ik heb wel vaak dat ik zeg ‘ik dacht dat niemand het leuk vond.’ Ik let meer op de zaal dan op mezelf.”

Ben je erg kritisch over jezelf?

Sanne Hans: “Dat ben ik wel, maar ik heb geleerd dat meer te relativeren. Ik zeg altijd dat het door het geluid komt (lacht).”

Bezorgt dit rijtje artiesten je ook hartkloppingen, je staat wel tussen grote namen.

Sanne: “Nee dat niet. Ik vind het mooi dat het er echt staat en dat niemand mij dit kan afnemen. Dan denk ik wel ‘ik heb wel wat bereikt in die paar jaar,’ want ze hadden ook iemand anders kunnen vragen. Het zijn niet mensen waar ik ontzettend fan van ben. John Miles moet je wel een keer gezien hebben voor hij dood gaat. “

Ook stond je op Paaspop, de opener van het festival seizoen. Hoe was je zomer, wat zijn je hoogtepunten?

Sanne: “Paaspop vond ik wel eng, omdat we heel lang niet gespeeld hadden. De Zwarte Cross was geweldig: dat is waar ik thuis hoor! We waren zo blij, en mijn familie was er ook. “

Staat hier nu een zangeres met meer zelfvertrouwen omdat je dit al bereikt hebt?

Sanne: “Natuurlijk! Nu heb ik ook door als ik iets wil en het ga doen, het ook gebeurd.  Ik had in februari niet helemaal door dat Miss Montreal mijn bedrijf is en ik alles zelf moet doen. Ik dacht ‘ laat maar, ik wil thuis op de bank zitten.’ Toen heb ik wel een trap gekregen, want ik moet het doen. Anders gaat het fout. Daarna heb ik hard gewerkt en nu zit er een stijgende lijn in. Meer dan vorig jaar.“

Knokken

Waar kijk je nu nog naar uit?

Sanne Hans: “De liedjes voor mijn nieuwe album zijn klaar, dat ging als een sneltrein. Ik ga mijn album dus opnemen en er is een nieuwe winter single ‘I Know I Will Be Fine This Year’. Daar ben ik erg blij mee, want dat kan mijn hele carrière omhoog brengen: het is heel klein en zachtjes. Dat kennen mensen nog niet van mij.

‘I Know I Will Be Fine This Year’ draait erom dat aan het einde van het jaar, je terugblikt: veel nare dingen hebt meegemaakt en toch sterk staat. Het gevoel dat het toch goed komt.”

Je teksten op je albums zijn vaak erg persoonlijk.

Sanne: “Dat heb ik nu nog meer. Dat had ik altijd wel, maar toen had ik hulp nodig om het goed te fraseren. Nu heb ik goede hulp en is het wel mooi dat nu echt je hart breekt, tenminste dat gevoel heb ik heel sterk.”

Hoe ingetogen of explosief je nummers ook zijn, altijd komt er wel in terug dat je hard voor alles vecht. Hoe rot je jezelf ook voelt (een heel toepasselijk moment met Beethoven op de achtergrond).

Sanne: “Ik geloof dat je moet knokken, en ik vind het niet erg als iets fout gaat. Ik weet dat ik daar zelf uit moet komen. Ik heb dat tig keer gedaan en weet hoe erg het ook is, ik er niet dood aan ga. Ik heb wel het idee dat ik sterk ben op sommige vlakken en dat uit op het podium en in de muziek. Zo kan ik anderen hoop geven. Je moet je schouders eronder zetten, en ik merk dat dat steeds beter lukt.”

Gevoel

De laatste single ‘Wish I Could’ is een voorproefje van het nieuwe album wat al af is. Deze single was dus geen stilte voor de storm, om tijd te nemen om te schrijven.

Sanne: “Ik wilde mij niet houden aan de format om lang stil te zijn voor een album. Met het album hiervoor, had ik de druk om te schrijven. Nu in maart had ik al veel geschreven, en ik heb er zelf tijd voor gevonden. Ik weet niet wanneer ik ga opnemen, want ik heb niet zo veel haast. Mijn nieuwe single gaat erg goed, dus ik wacht dat eerst af.

Het is eigenlijk een vieze wedstrijd die Single top 100. Je bent toch bang dat het flopt. Zo heeft Ilse DeLange ook net een single uit, zij heeft mij ook echt geholpen. We gaan nog wel eens wat samen doen. Ik ben trots op deze single, want het lukt weer. Het voelt erg goed.“

Hoe ging het schrijven van je nieuwe album?

Sanne: “Die week dat ik ging schrijven met allemaal Amerikanen, vond ik echt heel moeilijk. Ik was wel emotioneel in die periode. Toen heb ik vier nummers achter elkaar geschreven.”

Je hebt die emotie ook nodig om goed te kunnen schrijven?

Sanne Hans: “Ik zei altijd dat ik een singer-songwriter ben die niet huilend op de bank zit. Nu is dat wel zo, dit album raakt mij. Ik weet dat ik huil als ik dit live zing. Er is niets mooier dan dat. Ik moet wel een muur bouwen, daar zie ik wel tegenop in het begin.”

Meer informatie: http://www.8ballmusic.nl/missmontreal/

dank aan: Sanne Hans, Harold, en Night Of The  Proms.

Hangover Hero – dagelijks leven als vrolijke waarheid

tekst: Irma Ploeger
foto’s: Hangover Hero

Op de magische datum 11 november 2011 is het geesteskind van Ronald Landa (ex Delain) verschenen. Samen met zijn andere bandleden Ad Sluijter (ex-Epica), Andre Borgman (ex After Forever) en Mats van der Valk (Autumn) presenteert hij het eerste album van de rockband Hangover Hero.

Het zelf getitelde debuut ‘Hangover Hero’ is een album met feel good muziek waarbij volop gelegenheid is om te swingen. Een heel andere stijl dan fans gewend zijn van deze muzikanten. Muzikantenweb heeft gitarist en zanger Ronald Landa telefonisch geïnterviewd over deze nieuwe band.

Waar komt de naam Hangover Hero vandaan?

Ronald Landa: “De naam is ontstaan in de studio in Duitsland. Ad Sluijter (gitarist), Mats van der Valk (bassist), Andre Borgman (drummer) en ik (zanger, gitarist) gingen kijken of het wel klikte tussen ons en dat bleek al snel zo te zijn, maar we hadden geen naam.  De eerste avond in het hotel werd het erg gezellig, om het zo te zeggen, en de volgende dag stonden we allemaal met een enorme kater weer in de studio. Onze producer Sacha Paeth noemde ons de hele dag gekscherend ‘Hangover Hero’s’, oftewel de held op sokken. Dit bleef hij maar doen en eigenlijk vonden wij de naam ook wel grappig klinken. De naam past bij ons en daarom hebben wij die gekozen.”

Ronald Landa is in 2009 als gitarist uit de band Delain is gestapt, om zijn muzikale dromen te volgen. Was Hangover Hero al lang een droom van je: een eigen band te formeren?

Ronald Landa: “Wel een van mijn dromen, ja. Een band met vier mannen die dit soort muziek maken, was wel een van de grootste wensen. Toen ik jong was, luisterde ik al naar zulke muziek en al die tijd heeft het van binnen geborreld om er zelf iets mee te doen. 

Ik kom uit een gothic metal band en daarvoor speelde ik ook al binnen dat genre, en dat was ik een beetje zat. Met Ad Sluijter heb ik er toen al vaker over gesproken dat ik liever een ander genre speelde. Toentertijd had hij het te druk met Epica en ik met Delain.

In 2009 ben ik uit Delain gestapt en toen was de bezetting van Hangover Hero al vrij snel duidelijk. Mats had ik op een festival al gesproken en hij was enorm enthousiast. Het zelfde geldt voor Andre. Het was mijn droom, maar nu is het uiteindelijk van ons allemaal een droom die  uitkomt.”

Jij en je mede bandleden hebben al bekendheid verkregen door Delain, Epica, After Forever en Autumn. Het ‘Good Old American Sound’ zoals je Hangover Hero noemt, is wel heel erg anders dan gothic metal. Vanwaar deze keuze?

Ronald Landa: Ik wilde eens ‘feel good’ muziek spelen, in plaats van dat depressieve wat vaak voor komt in de gothic metal. Ik had echt behoefte aan een vrolijk geluid. In het begin, toen Ad Sluijter en ik net bekend hadden gemaakt een nieuwe band te starten, kregen wij veel mailtjes. Allemaal van mensen die graag wilden weten wie de nieuwe zangeres zou worden, of solliciteerde naar de baan van toetsenist.

Iedereen ging er automatisch vanuit dat wij een nieuwe gothic metal band zouden beginnen. We hebben ze dan ook even in die waan gelaten. Toen we onze muziek op de website hebben gezet, was de overheersende reactie toch wel verbazing. Maar gelukkig is die verbazing al snel omgebogen naar waardering.”

Opvallend, de cd is in eigen beheer van Hungover Records uitgebracht en ook nog eens op 11-11-11. Zit daar een speciale reden achter?

Ronald Landa: “De datum is eigenlijk toevallig. We wilden eerst de cd uitbrengen in oktober, maar er was vertraging in het productieproces. Om die reden hebben we de release twee weken verschoven en dat viel toevallig op die magische datum. Ik kwam er ook pas later achter dat het 11-11-11 was. Een leuk toeval eigenlijk.

De cd is wel bewust uitgebracht in eigen beheer. In het begin hebben we om de tafel gezeten met verschillende labels en partijen, maar we vonden geen gelijkgestemden. Ik was er eigenlijk al vrij snel klaar mee. Caro Emerald heeft bijvoorbeeld haar debuutalbum ook in eigen beheer uitgebracht en dat is beste cd van 2009 geworden. Als het ware steekt ze zo een dikke vinger op naar de platenmaatschappijen. Ik dacht meteen: dat kunnen wij ook!

Wie heeft de artcover ontworpen en wat is de gedachte daar achter?

Ronald Landa: Op de voorkant van de cd staat een schild afgebeeld met daarin twee H’s, die staan vanzelfsprekend voor Hangover Hero. Het schild staat voor dat schild van superman, een ‘super hero’. Blauw vind ik gewoon een leuke kleur: het is vrolijk en optimistisch. We hebben er bewust voor gekozen een kleur op de voorkant te gebruiken en geen zwart.”

Alle teksten zijn zelf geschreven door Hangover Hero. Wie hield zich hier het meest mee bezig?

Ronald Landa: “ Mats van der Valk is dé man. Hij is ontzettend grappig: in de studio liggen we met z’n allen vaak dubbel om hem. Hij heeft dan ook de meeste lyrics geschreven. Deze zijn niet te diepgaand, maar wel herkenbaar. Een vleugje cynisme maakt het helemaal af. We wilden geen zware depressieve teksten zoals je vaak tegenkomt in de gothic metal.

Onze liedjes staan eigenlijk symbool voor het dagelijks leven, dat is ook precies wat ik wil overbrengen met de muziek. Uiteraard moeten de nummers wel ergens op slaan, het moet wel de waarheid zijn. De positieve, vrolijke waarheid.

‘Get It Over With’ gaat bijvoorbeeld over een jongen die al lang weet dat zijn vriendin hem wilt verlaten, en moedigt haar zelfs aan dit te doen. ‘Play In A Band’ gaat dan weer over iemand die stoer wil doen en dan dus maar in een bandje gaat spelen. Een beetje hetzelfde als wij doen, hahaha!”

In het cd boekje staat een foto van jullie afgebeeld alsof jullie een hele zware en lange nacht hebben gehad met alcohol en vrouwen. Is dit het imago wat jullie willen creëren?

Ronald Landa: “Die foto is genomen in het ‘Des Indes’ hotel in Den Haag. Voor de fotoshoot hadden wij dat hotel afgehuurd. We wilden een foto waarop vier mannen te zien zijn, helemaal ‘naar de klere’. Bij het maken van die foto’s heb ik verder niet gedacht aan welk imago daar bij komt kijken, wel hebben we er op gelet dat we binnen de grenzen zijn gebleven van wat toelaatbaar is.”

Wie zijn jullie voorbeelden en inspiratie?

Ronald Landa: “Wij hebben natuurlijk allemaal onze eigen idolen, maar de muziek van Hangover Hero is niet specifiek geïnspireerd door een muzikant. Het zijn gewoon stevige popliedjes met grappige teksten. Door het publiek zijn we wel eens vergeleken met Volbeat en Nickelback. Die laatste snap ik zelf ook niet zo goed eigenlijk.”

Wat zijn de toekomstplannen voor Hangover Hero?

Ronald Landa: “Wij gaan de cd promoten, en veel optreden. Ook op wat festivals in de zomer. Daar houd ik echt van, dus heb ik al enorm veel zin in. We willen zoveel mogelijk mensen laten genieten van onze muziek. Een optreden moet voor hen een avondje uit zijn. Een leuke, vrolijke avond zonder vervelende dingen. Over een tijdje willen we ook zeker een tweede, nog betere, plaat opnemen maar eerst even genieten van deze eerste.”

Meer informatie over Hangover Hero: http://www.hangoverhero.nl/ 

Visions Of Atlanis – Maxi Nil reveals more about their new sound

text: Gerianne Meijer
foto: Tim Tronckoe

Maxi Nil (ex-Elysion and On Thorns I Lay ) is the frontlady from Visions Of Atlantis, since their fourth album ‘Delta‘ (2010 Napalm Records. A new EP ‘Maria Magdalena‘ is just released. This symphonic, power metal band from Austria has a long history.

Formed in 2000, their debut released in 2002. After that many changes of singers and bandmembers followed. For example between the last two albums is a break of four years.

Then the Greek Maxi Nill becomes the new singer and stabilizes their sound. They toured with bands like Epica, and recently with Rhapsody of Fire.

An interesting conversation about the new EP, review in Dutch here on Muzikantenweb. Interviewer Gerianne Meijer describes changes to a more bombastic sound, the growth in vocals of Mario Plank and Maxi Nil and rates the new EP with a 7 out of 10.

Why did you decide to bring out ‘Maria Magdalena’ as an EP instead of waiting and bringing out a full album?

Maxi Nil: “Why wait? The next album will be released summer 2012 and the songwriting is already completed. So why not give our fans a few more songs to enjoy!”

Compared to ‘Delta’ the vocals on ‘Maria Magdalena’ have improved in my vision. Have you, and Mario Plank (male singer), done anything to make that happen?

Maxi: “Actually the EP was recorded with Delta at the same time, so I guess the songs of the EP reveal more of what we can do with our voices.”

What was the idea behind the more bombastic sound on the new EP?

Maxi: “First of all the guitars of the EP were recorded by our new guitar player Cris Tian. And this by itself gives a lot more to the powerful result we had on the EP. The drums were re-recorded as well and with the perfect mix we had this “bombastic sound” as you said and we all like it much more than the sound we had on ‘Delta’.”

When will you start recording the new album?

Maxi Nil: “ In January and February 2012, so that is soon and then it will be released in the summer, like I mentioned.”

What can we expect, will the album be more bombastic too?

Maxi: “Of course! The point is always that we want to evolve as a band. And do the best you can. So believe me when I say that the next VoA album is going to blow your brains out!“

On July 18, 2011, Bass player Mario Locher left the band and you are not planning on replacing him. How will you solve this live?

Maxi: “We have already played four shows without a bass player and using a sampler. It works just fine and we’re not willing to have a new member in the family, the less the better!“

The last tour you did was in February of this year. Are there any plans for another one sometime soon?

Maxi: ” Well, 2011 was a year full of shows for us. Now it’s time to focus on the new album. So except of a few gigs that may show up, we don’t have a tour planned before our next release.“

What is your favourite song to sing live?

Maxi Nil: “Hmmm that’s difficult to decide…I think ‘Last shut of your eyes’ and  ’Memento.’ And ‘Reflection’  is my top 3 for now. To mention more than one.“

How difficult is it for you to sing old material, that was not originally sung by you?

Maxi: “Actually it was very easy for me to adjust. Even though the songs were written for classical singers. But since the tones fit my voice and the melodies are amazing, I can easily make a song ‘my own’ and sing it in a more modern-rock way.”

1. How involved are you in the writing process?

Maxi: “When I joined the band the album was already written, so the only thing I could ‘change’ was a few vocal lines. Now the next album will include two songs of mine and I will also work on the vocal lines of the other songs. I’m so happy about that!“

More information about Visions of Atlantis on Facebook: http://www.facebook.com/visionsofatlantisofficial and Myspace: http://www.myspace.com/visionsofatlantisofficial

Maxi

Van Canto – composer Stefan Schmidt about inner strenght

text: Helena Torstensson
photo: Van Canto copyright.

Founder of the German vocal metal-band Van Canto, guitarist and composer Stefan Schmidt, is responsible for the recent success of this metal band.

The man behind the ‘solo guitar sound’ and ‘low vocals,’ is willing to answer some questions about their new album ‘Break The Silence.’

Our album review rates it extremely high with an 9 out of 10, and their tours are sold out pretty fast: media and fans adore their sound. What is the key of their success?

How would you like to introduce Van Canto as a band and your music to those who have not heard of you before?

Stefan Schmidt: “We are Van Canto, we do Metal A Cappella. Our band consists of five singers and one drummer.“

When it comes to influences, are there any bands or persons that have inspired your creative work as well as your style?

Stefan: “For me as the main composer, I want to mention the bands Metallica, Blind Guardian, Manowar, Europe and Nightwish as my main influences.“

What or whom inspires you when you write lyrics, and create music?

Stefan: “Our lyrics are about inner strength, belief in yourself and about staying on a path you once choose. So it’s much about personal subjects and most of the time very positive lyrics.”

Do you need to be on a special mood to be able to write music?

Stefan Schmidt: “Yes, of course. You can’t just sit down and say ‘Now I have to write a song’. It has to be a special mood for me, but I quickly notice if it’s a good day for writing a song or not at all.”

Do you write mostly to express your feelings or are there other reasons?

Stefan: ” Yes, mostly. We don’t have any political message or something that drives us. It is about personal experiences.”

What drives you and makes you keep on working with music?

Stefan: “I can’t tell. I have been doing music since I’m seven years old so I just can not imagine a live without it! It is a big passion of me and a force to do this with Van Canto.”

If you could not use music as a creative outlet, what would you use instead?

Stefan Schmidt: “I’m very happy that I have music, because my other talents are not that big (haha). I could never paint a picture or something like that. Perhaps I would try to direct music videos, as I also do this for Van Canto from time to time.”

You recently released your fourth album “Break the Silence”, what would you like to say about it?

Sefan: “It’s our fourth album, consisting of nine own songs and 3 covers. We produced it with Charlie Bauerfeind in the Blind Guardian Studio and in our own studio.”

How is it different from your other albums?

Sefan: “It’s the most live inspired album so far, because we wrote most of the songs while touring during our former album ‘Tribe of Force’. So we wrote songs inspired by which songs work great live.”

Which song or songs are favorites at the moment and why?

Stefan: “This changes from day to day. Right now it’s our first German song: Neuer Wind.”

Would you like to tell me when your love for music begun and how you have worked to achieve your goals and become the musician you are today?

Stefan Schmidt: “I started playing piano at the age of six. My first record was the”Final Countdown” from Europe. When I listened to their album ‘Prisoners in Paradise’ in 1991 I wanted to start playing guitar. I was 12 at that time.

I founded my first band at the age of 14. And I got my first record deal with my second band when I was 18. We played Power Metal but never got very far. In 2006 we founded Van Canto, we all knew each other from our former bands. 

With Van Canto everything went quite fast and we finally got the chance to play all the festivals we always had been dreaming of.“

When you listen to music, what is the most important for you? I mean do you listen and read the lyrics or just enjoy the music part or kind of take it all in at once?

Stefan Schmidt: “Good question. Most important for me is the music, the singer, the melodies and the composition has to catch me. When I got into the music I also like reading the lyrics along. That’s why I buy CDs and do not like downloads very much.”

How has your own taste in music changed through the years? What do you listen to today?

Stefan: “Not that much. I still like all the bands I loved as a teenager, I already named them as my main inspiration. Apart from that I like Progressive Metal Bands like Shadow Gallery, Threshold and most of all Symphony X.”

If you were hit by a car and lie dying on the ground: but you got to sing one song that people would remember you for, a song that would sum up you, which song would that be?

Stefan: “Take to the sky.”

More information about Van Canto: VAN CANTO – Hero Metal A Capella official website.

Songbird Festival – interview met Junior van der Stel

tekst: Silvia Deurwaarder
foto’s: Mojo Concerts.

Mojo Concerts komt met een nieuw festival voor jonge, moderne singer-songwriters kortweg ‘young adult contemporary’ genoemd.

Het Songbird Festival zal zondag 20 november van start gaan in De Doelen te Rotterdam en komt met een veelzijdig programma. Woordvoerder Junior van der Stel van Mojo Concerts, is bereid meer uitleg te geven over dit unieke concept.

Visie

Waar komt het idee vandaan om dit festival op te richten, en met welk doel?

Junior van der Stel: “Er bestaat nog geen festival voor deze artiesten. We richten ons op jonge muzikanten die zelf de nummers schrijven en popmuziek maken. De liedjes staan centraal: recht uit het hart met een modern geluid.

Veel mensen denken bij een singer-songwriter aan iemand ‘met enkel een gitaar en een zwaarmoedig geluid, leed van de wereld dragend’ en dat is niet wat Songbird is. Wij willen aandacht geven aan jong volwassenen met een eigentijds geluid.”

De programmering is veelzijdig: bekende Nederlandse namen, maar ook grote internationale artiesten samengebracht met aanstormend talent. Was het lastig om een programma samen te stellen?

Junior van der Stel: “We hebben met de visie voor dit evenement een uitgangspunt voor de programmering, en hoeverre de muziek daarin past. Daar proberen we ons zo veel mogelijk aan te houden. Voor het publiek moet het duidelijk zijn wat ze kunnen verwachten. Gelukkig zijn er veel artiesten die hier onder vallen. Er zijn nu veel artiesten samen gebracht, die je nu voor het eerste bij elkaar op een podium kan zien.”

Er zijn vijf podia in De Doelen te Rotterdam. Dat betekent dat veel artiesten elkaar overlappen en er keuzes gemaakt moeten worden.

Junior van der Stel: “Er zijn die zondag veel dingen te doen en het is de bedoeling dat de bezoeker een eigen keus maakt. Ik hoop dat iedereen die alleen voor Maria Mena komt, toch in een andere zaal gaat kijken.

En dan naar huis gaat met een fantastisch gevoel van haar concert, maar ook iets nieuws ontdekt heeft. Ik hoop dat iedere bezoeker met een nieuwe indruk naar huis gaat en die artiesten nog gaat luisteren.

Er is een podium van 3FM Serious Talent, waar artiesten optreden die bij de meeste mensen nog niet bekend zijn. Zo krijgen we ondersteuning van 3FM en het is fantastisch dat bijvoorbeeld ED er staat. 

Zo was er laatst een nummer van hem bij een RTL promo op de zaterdag avond uitgezonden; onder een vooraankondiging van ‘Ik Hou Van Holland’ zit een nummer van hem. Onbewust kom je er wel in aanraking mee.”

Programmering

Kijk je uit naar de hoofdact van de avond, de Noorse zangeres Maria Mena?

Junior van der Stel: “ Zij heeft mij nog nooit teleurgesteld. Als iemand kan belichamen wat het Songbird Festival is, dan is zij het wel. Haar teksten zijn eerlijk, en ze houdt de liedjes dichtbij haarzelf.  Toch is het zelden zwaarmoedig. Het nieuwe album ‘Victoria’ is net uit en in de zelfde periode speelt ze ook twee maal in Paradiso en Parkstad in Heerlen. “

Er staan veel Nederlandse artiesten op deze eerste editie, is dat een bewuste keuze van Mojo Concerts om zo lokale acts meer te promoten?

Junior van der Stel: “Dat gebeurd met 3FM als partner. Daarnaast is het een Rotterdams festival, dat willen we zoveel mogelijk uitdragen en daarom hebben we ook het Rotterdams talent Ming’s Pretty Heroes.

Er is veel Nederlands talent verenigd op een podium zoals je ze maar zelden samen ziet: Dazzled Kid, Racoon en Tim Knol. Zo ontstaat er een mooie balans tussen bekend en onbekend.“

Een aantal artiesten zullen een akoestisch optreden verzorgen. Dazzled Kid en Tim Knol zullen met een trio bezetting hun set spelen.

Junior van der Stel: “Dit is een speciaal optreden, eens anders dan de normale optredens van deze muzikanten. Ze komen dus niet met een volledige, elektrische bezetting. Dat past mooi bij het Songbird Festival.”

Wie kan je aanraden om te gaan zien?

Junior van der Stel: “De Britse zanger Michael Kiwanuka is echt een aanrader. In het algemeen willen we een gezellig festival creëren. Waar geheel vrijblijvend mensen kunnen rondlopen van zaal naar zaal. Ik kijk erg uit naar een leuke dag.“

Verwachting

Wat wil je de bezoeker meegeven?

Junior van der Stel: “Ik hoop dat zo mensen met een passie voor muziek kennismaken met nieuwe artiesten. Iedereen die er speelt is een goede muzikant met mooie liedjes en die een groter publiek verdiend. Ze hebben zichzelf wel bewezen.

Als iemand komt voor Pete Murray, dan zou het leuk zijn als hij met een cd van Dotan naar huis gaat, of in ieder geval met een nieuwe indruk. Er gebeuren ook leuke dingen, zoals Rachèl Louise die nu de support bij Dotan verzorgd: die artiesten hebben elkaar gevonden. Dat bevestigt dat we met Songbird de bands goed hebben ingeschat.”

Wat kan het publiek verder van deze eerste editie van het Songbird Festival verwachten?

Junior van der Stel: “Er is een indeling gemaakt voor de vijf zalen: drie zalen met stoelen en twee podia staand. Er is een uitgebreide food court op de begane grond, daarnaast zijn er volop drink gelegenheden in het gehele gebouw. De ambiance is mooi en geeft meteen al sfeer.

 3FM zal live een uitzending verzorgen met een kleine studio op locatie. Ze zijn druk bezig om te zorgen dat veel artiesten na hun optreden daar nog even langs komen.”

Waarom de keuze voor De Doelen?

Junior van der Stel: “Allereerst is het een prachtig gebouw met een mooie historie, bekend van Pandora’s Music Box bijvoorbeeld. Daarnaast is het makkelijk bereikbaar. Op de zondag beginnen we om vier uur met het eerste optreden tot elf uur, zodat iedereen de dag erna naar college en werk kan. Je bent snel bij het Centraal Station en er gaan trams en metro voor mensen uit de regio.”

Als je mag dromen over een tweede editie met onbeperkt budget, wie zou je dan graag willen zien?

Junior van der Stel: “Er zijn zoveel goede artiesten die ik op zo’n festival zou willen zien. Dan denk ik aan bijvoorbeeld James Morrison. Die nu in zijn eentje de heineken music hall uitverkoopt. In een akoestische setting zou dat mooi zijn.

Er zijn nog zo veel andere namen die ik kan noemen, maar het is ook afhankelijk van het tourschema van de artiest: dat moet combineerbaar zijn.  Songbird spreekt ook muzikanten aan. Sinds de website er is, krijg ik veel mailtjes van muzikanten die er willen spelen.”

Zijn er nog veel kaarten te koop?

Junior van der Stel: “De capaciteit is 3000 man, en de verkoop gaat snel. Mocht je twijfelen, wees dan snel. Songbird Festival is bijna uitverkocht!”

Line-up

Marina Mena
Racoon
Pete Murray
Ben Howard
Tim Knol – acoustic
Jon Allen
Lior
Dotan
Dazzled Kid – acoustic
Julian Perretta
Julian Velard
Rachel Louise
Michael Kiwanuka
Daniel Versteegh
Fionn Regan
Chagall
ED
Ming’s pretty heroes

Informatie

let op: het stadsvervoer staakt in Rotterdam. Dat betekent dat de trams en metro’s voor de bezoekers uit de regio niet rijden. Regionale bussen (enkelen  hebben ook haltes in Rotterdam) en treinen  rijden wel.

Songbird Festival – De Doelen, Rotterdam
zondag 20 november van 15.00 uur tot 23.00 uur
kaartverkoop: http://www.livenation.nl/event/232407/songbird-festival-tickets?c=songbirdfestival_site
blokkenschema artiesten: http://www.songbirdfestival.nl/blokkenschema

Website
http://www.songbirdfestival.nl/

Stream Of Passion – interview op Metal Female Voices

tekst: Sabrina Smit
foto: Monica Duffels

Stream of Passion is inmiddels in metal land een gerespecteerde naam geworden. Zij spelen nu voor de tweede keer op Metal Female Voices Fest en ik ben benieuwd hoe het de band nu vergaat. Wat volgt is een prettig gesprek met de gitaristen Eric Hazebroek en Stephan Schultz.

Darker Days

Jullie derde album “Darker Days” (zie album review Muzikantenweb) is nu een aantal maanden uit, hoe zijn de reacties hierop?

Eric en Stephan: “De CD is goed ontvangen, hij is net even anders dan de vorige “The Flame Within.” We denken dat het meer in balans is en de mensen reageren er heel goed op. De CD is toegankelijker dan het vorige album met iets meer stevige riffs”.

Hoe is het om dit nieuwe werk te spelen, terwijl je ook nog veel nummers speelt van de andere albums. Is deze variatie voor een bandlid echt nodig of maakt het niet uit wat je speelt?

Stephan Schultz: “Wat gitaar technisch opvallend is, is dat er tegenwoordig met meerdere stemmingen wordt gespeeld en je daardoor vijf gitaren nodig hebt en dat is af en toe wel eens lastig. Zeker als je de setlist wilt maken dan moet je daar rekening mee houden, anders worden de pauzes langer”.

Eric Hazebroek: “Het is zeker van belang dat we van te voren goed kijken welke nummers achter elkaar worden gespeeld. Niet dat we een onmogelijke taak hebben, om kort achter elkaar de nummers te spelen. Zoals Stefan zegt zijn er verschillende stemmingen, maar ook niet de standaardstemming, dus het wordt echt afwisselender.

Het is fijn om die variatie van nummers van de verschillende albums te hebben, omdat ze echt daadwerkelijk verschillend zijn. Ja er zitten wat meer rustpunten in bepaalde nummers, en ze zijn heel leuk om te spelen“.

Stephan: “We hebben nu een paar acht-snarige nummers en een paar zeven -snarige nummers en dat maakt het voor mij ook erg leuk.”

Mexicaanse Invloeden

De nieuwe Mexicaanse invloeden ten opzichte van het oude werk vind ik verassend te noemen. De harmonica in combinatie met de zang van Marcela Bovio (songwriter, zangeres, violist) valt men name op.

Er wordt meer in het Spaans gezongen in combinatie met het Engels. Het heeft net even een andere sound dan andere female fronted metal bands. Hoe staan jullie daar zelf tegenover?

Stephan: “Wij vinden het heel mooi en wij vinden het echt een goede toevoeging die Mexicaanse invloeden en het komt dichter bij Marcela en haar roots”.

Eric:”Daar is van tevoren over nagedacht bij deze plaat. Bij de eerste zong Marcela al in het Spaans, bij de tweede is het er een beetje bij ingeschoten. Toen we begonnen met deze plaat is er nadrukkelijk gedacht ‘hoe kunnen we het zo brengen dat het meer persoonlijker wordt voor Marcela.’ Dat is vrij makkelijk in principe als je er zo over nadenkt.”

Stephan: “Het is voor Marcela echt een must geworden, omdat zij uit Mexico komt en daar veel ellende is zoals drugsgebruik, maffia en haar familie woont er nog. Dat raakt haar heel erg.“

Ik vind het een groot verschil, dat door al deze invloeden jullie warmer klinken en een unieke sound hebben gecreëerd. Jullie zijn een warme heavy band geworden.

Eric: “Het is emotioneler geworden, en dat spreekt mensen meer aan dan een kille koude band. Het temperament van een Mexicaanse zangers voegt in ieder geval veel toe en dat voel je.” 

Media

Mijn collega Helena Torstensson heeft jullie CD gerecenseerd met een 9. Ik heb de review nog eens gelezen, waar ze het vooral heeft over de Mexicaanse invloeden, maar ze vindt Marcela Bovio wat minder goed verstaanbaar in het Engels. Ik vind zelf als je vaker naar Marcela’s zanglijnen luistert dat het dan wel meevalt en dat een kwestie is van wennen.

Eric en Stephan: “Feit is dat Marcela Bovio geen native Engelse spreker is, maar dat ze het enorm goed doet. Niemand heeft een grotere talenknobbel dan Marcela. Niet alleen het Engels, Nederlands en Spaans beheerst zij, zelfs meerdere talen”.

Lezen jullie de reviews die jullie krijgen en vinden jullie dit belangrijk dat dit gedaan wordt over de Cd’s en de concerten.

Stephan Schultz: “Als we de kans krijgen lezen we ze wel, want we vinden het belangrijk voor het verspreiden van het feit dat de CD uit is.”

Eric Hazebroek: “Het gaat ons niet om beïnvloeden, en we zullen niet opletten wat recesenten schrijven. Muziek maken is wat wij persoonlijk graag doen, wat komt uit jezelf. Het is leuk als mensen positieve kritiek geven.

Als het om muziektechnische dingen gaat zoals vals zingen of als er dingen niet kloppen en dat wordt opgemerkt, dan kun je daar aan werken. Maar als je de stijl van de muziek niet leuk vindt of saai; dat is allemaal persoonlijk en daar kun je een stuk minder mee”.

Leaves’ Eyes

Niet voor de eerste keer speelt Stream Of Passion samen met de Duitse band Leaves’ Eyes, een succesvolle combinatie.
Hoe was de tour met Leaves’ Eyes naar Frankrijk en Engeland? Kun je daar iets over zeggen?

Eric en Stephan: “Dit was een minitour inderdaad. We hebben heel rustig aan gedaan. We kenden ze al van de ‘Beauty en the Beast tour’ van twee jaar geleden en het ijs was al gebroken. Het klikt heel super met Leaves’Eyes en als het toen niet was bevallen, dan hadden we dit nu ook niet kunnen doen.

Het zijn hele relaxte mensen en om de tourbus te moeten delen, gaat allemaal gemakkelijk. Het is een internationale band en er zitten nu ook twee Nederlanders in. We respecteren de muziek van elkaar heel erg en het was een groot feest, prima verzorgd.

We hebben veel contacten met de fans gehad; praatjes gemaakt terwijl wij een drankje dronken. Hartverwarmend hoe de mensen hebben gereageerd in het buitenland”.

Eric: “Er was een klein onderliggend verhaal om naar Engeland te gaan. Zoals je misschien wel weet is vier jaar geleden, met de vorige line-up, werd Stream of Passion tegen gehouden bij de grens om allerlei redenen. Dus het was even spannend bij de Douane. Het is gelukt, we hebben vriendelijk gekeken en Marcela ging als laatste door de poort en ook zij mocht door.

Dit beïnvloedt de feeststemming tijdens de optredens en we waren enorm blij dat dit helemaal goed is gegaan. De mensen die bij de Engelse optredens kwamen, hadden rekening gehouden met de vorige keer want toen duurde het allemaal langer voordat we bij de zaal waren. Veel goede reacties achteraf en of SOP vaker naar Engeland wil komen”.

Tour verslag van Stream Of Passion van deze minitour.

MFVF

De tour wordt hier in België vandaag afgesloten, eerst nog spelen en dan gaan jullie dit nog vieren?

Eric: “Het feest is vrijdag al geweest en we hebben Leaves’ Eyes al gedag gezegd, want zij hebben gisteren op MFVF gespeeld. Wij gaan vanavond gewoon na Therion zelfstandig naar huis. Zo’n tour is toch best slopend. We hebben allemaal nu rust nodig”.

Jullie mogen straks knallen maar hoe laden jullie je op voor een optreden? We zitten hier nu wel vlak voor de show heel relaxed maar veel bier, meditatie of juist gewoon niks?

Stephan Schultz: “Ik speel altijd even warm, om de solo’s lekker soepel te kunnen doen. Net voor de show even een paar keer op en neer springen om de adrenaline te laten stromen. En met zo’n groot podium als vandaag komt het helemaal goed. Ik heb er zin in”.

Eric: “Voor mij is dat iets anders, ik hoef geen solo’s te spelen. Ik heb mijn iPod bij me en ik luister dan naar agressieve muziek om op te laden, zodat ik adrenaline heb voordat ik het podium op loop en niet als een zoutzak op het podium sta”.

Mogen jullie nog nummers spelen van het eerste album ‘Embrace The Storm’ of is dat uitgesloten?

Eric Hazebroek: “Neen hoor, deze nummers komen nog steeds voorbij in de shows. Wij mogen dat nog doen er is geen restrictie. Er is toen der tijd een DVD uitgebracht van Ayreon waarop wij spelen, maar dit zijn nummers van Arjen Lucassen. Het zou raar zijn als wij die spelen, want hij zit niet meer in de band.

Deze oude nummers zijn toch onderdeel van het SOP verhaal. Het zou raar zijn als we die niet spelen. Er is wel een verschil tussen de eerste CD “Embrace the Storm” ten opzichte van “Darker Days” maar dit maar geeft juist de variatie aan de setlist”.

Met dank aan: Metal Female Voices Fest, Napalm Records.