tekst: Silvia Deurwaarder
foto’s: Monica Duffels – copyright protected
Een bliksem bezoek van Beth Hart aan Nederland voor een exclusieve show in Carré te Amsterdam. Onverwacht doet ze ook Eindhoven aan, een paar dagen eerder, als opwarmer. Het is dan ook geen verrassing dat de sympathieke Amerikaanse nooit erg lang weg blijft, en dat is maar goed ook!
De Stefan Schill Band komt mee als voorprogramma. Deze beide bands zijn gewaagd aan elkaar: ze spelen energiek, gepassioneerd en hebben zowel een rauwe als gevoelige kant. Vanavond wederom verenigd op het podium en dat maakt het wel extra spannend. Al is het maar omdat beide bands een zeer eigen geluid hebben, ondanks de liefde voor rock, blues en niet te vergeten gierende gitaren. Een opzwepende ‘battle’ tussen de artiesten is het gevolg. Wie haalt nu echt het onderste uit de kan vanavond?
Het gaat de Stefan Schill Band goed af: veelvuldig te zien in het tv-programma De Wereld Draait Door, met het debuut ‘Don’t Say A Word’ uitvoerig tourend én het podium delend met gerenommeerde artiesten. Momenteel is de band druk bezig met het schrijven van het tweede album, maar gelukkig is er nog tijd om op te treden zo tussendoor.
Ontspannen komt gitarist en zanger Stefan Schill het podium op, geflankeerd door zijn bandleden. Het is dan wel een korte set, maar van het begin af aan weet de band zichzelf op te laden, en met een hoge dosis energie het publiek te verbazen. Het geluid is goed uitgebalanceerd, waardoor zowel de vingervlugge gitaar solo’s als de samenzang van alle bandleden goed uit de verf komen op het podium van de Effenaar.
De nummers verenigen verschillende stijlen; van gevoelige blues, funky riffs, tot opzwepende rock en alles daartussenin. Als je bedenkt dat zowel Prince als Kings Of Leon inspiratiebron zijn van Stefan Schill, is het geen verrassing dat de muziek niet in een woord te vangen valt, laat staan in een begrensd genre past. Ze schuwen de uitdaging niet, en dat maakt juist deze muziek zo uniek en verfrissend.
De band zet de toon met de titletrack ‘Don’t Say A Word’: een opzwepende, explosieve melodie trekt de aandacht . Het is duidelijk dat de bandleden perfect op elkaar zijn ingespeeld, zonder dat er sprake is van een automatische piloot.
Neem bijvoorbeeld het krachtige samenspel tussen Stefan Schill en bassist Bas Nuiver: een bewegelijk en dynamisch duo. Of drummer Arie Verhaar die afwisselend ingetogen tot krachtig alles heel natuurlijk brengt en de ruimte laat voor de gitaarsolo’s waar Stefan Schill zo bekend mee is geworden.
Wel is het lastig om het publiek mee te krijgen, maar wellicht ligt dit aan het tijdstip: mensen komen nog binnen, waardoor het wat onrustig is in de volle zaal. De heren laten zich niet kennen en gaan de strijd aan, met een hoge dosis energie worden de nummers ten gehore gebracht. De passie straalt er vanaf en de interactie tussen de bandleden werkt aanstekelijk: er wordt uiteindelijk toch flink meegezongen.
Vooroverbuigend, de ogen sluitend doet Schill zijn gitaar janken, samen met zijn rauwe stem ontstaat een grote dynamiek die enkel doorbroken wordt door een subtiele drums of keyboard. Zonder de melodie uit het oog te verliezen krijgt iedereen de ruimte om meer diepte aan te brengen.
Zo is er het Hammondorgel, bespeeld door toetsenist Bob Fridzema, wat net dat vleugje van de seventies mee geeft, en je doet terug verlangen naar Woodstock in de dagen van Janis Joplin of Jimi Hendrix. Het rijke stemgeluid van Stefan Schill verdiept die sfeer, meeslepend en vol enthousiasme zoals ‘ Take On My Believes’ een catchy rock nummer wat al snel uitgroeit tot een prachtige samenzang en bombastisch einde.
De set komt tot een adrenaline verhogend einde met ‘ Everybody’s Got To Be Somewhere’ waar de band nog een keer alles geeft, in een spannende interactie met elkaar. Deze band heeft nog veel in zijn mars, dat mag wel duidelijk zijn!
Na de succesvolle eerste tour rond het nieuwste album ‘My California‘ gaat het Beth Hart goed af: uitverkochte zalen, en positieve reacties. Deze keer meer nieuwe nummers, de nodige dosis energie en improvisaties van bekende nummers. Een uniek optreden, wat je niet vaak mee maakt.
Traditie doorbrekend begint ze niet achter de piano, maar met de hele band rockend op ‘Everybody Is Sober’ al zittend op de rand van het podium. Ontspannen en zichtbaar genietend werkt Beth Hart zich in rap tempo door de set heen. Toch blijft het spannend omdat ze stevige rock nummers afwisselt met gevoelige ballades. Haar kracht is haar unieke stemgeluid, maar tevens haar emotie die ze zo makkelijk vertolkt in haar liedjes.
Hoogtepunt van de avond is wanneer Beth Hart alleen achter de piano ‘Skin’ speelt al improviserend met een langer outro. Ook ‘My California’ in een speciale uitvoering; minimalistisch en alle ruimte gevend aan haar stem, die door merg en been gaat. Wanneer je denkt dat ze alles heeft gegeven, gaat ze nog net een stap verder. Het is wel jammer dat door de grote zaal deze intimiteit snel verloren gaat.
Een middenstuk waar de band geheel overbodig is, en Beth Hart alles voor haar rekening neemt. Ze kan het prima alleen af, gemakkelijk contact makend met de zaal en ze weet juist door haar minimale setting een grote indruk achter te laten. Enkel die unieke, grootse stem is alles wat nodig is.
Het doet weer denken aan haar begin jaren, toen ze Nederland veroverde in kleinere zalen en waar je echt dicht op haar huid zat als luisteraar. Ook nu raakt Beth Hart als geen ander een gevoelige snaar.
De band keert terug tijdens de versnelde versie van ‘ Lifts You Up’ waar Beth Hart zonder gitaar met blote voeten op het vloerkleed heen en weer rent. Ze voelt zich duidelijk op haar gemak en dat doet het galmende geluid wel vergeten, al blijft het de hele avond flink storen.
‘Am I The One’ is een van de krachtigste nummers die de band vertolkt en het is imponerend om deze muzikanten zo bezig te zien. Al is de zaal wat luidruchtig en lijkt niet iedereen even goed bij de les, al pratend met elkaar.
Onder luid geklap keert Beth Hart na ruim anderhalf uur terug voor een extra toegift, waaronder het bekende ‘ Leave The Light On’ en het prachtige ‘Waterfalls.’ Zo achter de piano is Beth Hart het best in haar element, al rockt ze als geen ander.
De band speelt de hele avond stevig door, wat haar duidelijk energie geeft: genietend van elke kleine improvisatie over onderonsje. Toch is ze enorm ontwapend achter die piano, al ratelend over hoe Nederland haar thuis is geworden, de moeilijkheden om van drugs af te raken en het publiek trakterend op een nieuw nummer: een ode aan chocolade!
Hier staat een artiest op de planken die zichzelf blijft vernieuwen, iedere show weer en dat maakt haar groots: deze avond gaat de geschiedenis boeken in. Niet als de meest indrukwekkendste, maar wel als experimenteel en gedurfd. Beide bands hebben boven gemiddeld gepresteerd in de Effenaar, een mooie conclusie van deze ‘battle.’
Met dank aan: Peter Schaap, PIMP, Stefan Schill Band en crew.
