Archive
Stream of Passion – wederzijds respect tijdens een bijzondere jaarafsluiting in Tivoli
tekst: Gerianne Meijer
foto’s: Monica Duffels
De Nederlandse symfonische metalband Stream of Passion heeft een druk jaar gehad: door Europa reizend als voorprogramma van Epica en begonnen met het schrijven van een nieuw album.
Vlak voor de jaarwisseling heeft de band nog wat in petto: een speciale eindejaarsshow in Tivoli De Helling. Officieel genaamd ‘A winter evening with Stream of Passion, part 2’ belooft het, net als vorig jaar, een bijzondere avond te worden vol gastmuzikanten en verrassende nummers.
Nadat de deuren geopend zijn stroomt de zaal gestaag vol met een divers publiek. Als de band (pas) om negen uur start, staat iedereen hutje mutje. Geen wonder, want het optreden is uitverkocht. Toetsenist Jeffrey Revet mag de avond openen en wordt snel aangevuld door de rest van de band die ‘Spellbound’ inzet.
De eerste gastmuzikant is meteen al zichtbaar: Ben Mathot (Ayreon) die met zijn viool de band extra ondersteunt. Zijn viool is goed te horen, maar de bas lijkt in eerste instantie erg te overheersen. Het applaus is nog wat matig, maar frontvrouw Marcela Bovio weet bij het oudgediende ‘Passion’ wel het publiek op te zwepen.
Haar perfecte hoge stem en de subtiele bewegingen lijken te betoveren. Na afloop is het publiek dan ook enthousiaster. Ook bassist Johan van Stratum ademt muzikaliteit met zijn performance en expressie, wat prachtig is om te zien.
Het rustige ‘When You Hurt Me The Most’ is een van de emotionele hoogtepunten van de avond. Het nummer laat zien hoe goed Bovio emotie kan overbrengen in zowel stem als uitstraling en het publiek kijkt geboeid toe.
Marcela kondigt vervolgens aan dat het volgende nummer ‘Out In The Real World’ een verzoekje is van een fan. Gedurende de avond volgt er nog een verzoek. Het is erg mooi om te zien hoe dicht de band bij haar fans staat.
Het is duidelijk te merken dat de band de steun van de fans erg waardeert en zo ontstaat een sfeer van wederzijds respect die gedurende de avond alleen maar groeit.
De eerste cover van de avond is er een die de band vaak speelt, namelijk ‘Street Spirit’ van Radiohead. De band heeft het nummer prachtig naar eigen hand gezet en het is duidelijk een favoriet van zowel band als de muzikanten.
Marcela’s hoge uithalen blijven verbazen en de blauwe laserlichten geven een donkere sfeer die goed past bij dit zwaarmoedige nummer. Tegen het eind gaat gitarist Eric Hazebroek helemaal los door zijn gitaar in zijn nek te gooien. Het is lastig voor te stellen dat dit nummer ooit uit de setlist zal verdwijnen.
Dat het volgende nummer bijzonder wordt, blijkt wel als Marcela Bovio haar korset afdoet om zodoende zo goed mogelijk te kunnen ademen. Stream of Passion wil wat klassieks laten zien en doet dat in de vorm van ‘Summertime’ van George Gershwin.
Het siert de zangeres enorm dat ze ter plekke op het podium nog even opwarmt. De aria wordt vervolgens prachtig vertolkt en het publiek luistert muisstil om bij het eind meteen in applaus uit te barsten.
Helaas krijgen we hierna te horen dat een van de gastmuzikanten, Daniël de Jongh van Textures deze avond niet aanwezig kan zijn vanwege een auto-ongeluk. Na ons ervan verzekerd te hebben dat hij wel in orde is, zetten ze alsnog ‘Awake’ in.
Het nummer van bovengenoemde band komt goed naar voren en wordt rustig gehouden door de viool van Ben en de akoestische gitaar van Eric. De stem van Marcela past ook in deze andere stijl goed en deze vertolking maakt me nieuwsgierig naar het origineel.
‘All I Know’ wordt vervolgens ondersteund door Marjan Welman, de zangeres van Autumn. Haar tweede stem voegt nog meer emotie toe aan het nummer, maar het lijkt ingekort. Dat had best langer mogen duren!
Met ‘My Curse’ wordt een gloednieuw nummer gespeeld. Het lijkt een typisch Stream of Passion nummer met een begin vol gitaar, bas en stevige drums van Martijn Peters en schone vocalen er overheen gelegd. Het refrein is pakkend en er is genoeg ruimte om het publiek op te zwepen. De band lijkt hierin duidelijk plezier te hebben en dat belooft wat voor het nieuwe album.
Bij ‘Calliopea’ en cover ‘When The Levee Breaks’ mag Marjan het podium weer delen met deze energieke band. Het laatsgenoemde nummer is geschreven door Kansas Joe McCoy en Memphis Minnie, maar is gecoverd door Led Zeppelin. Het nummer wordt opgedragen aan iedereen die altijd ver reist om de band te zien en dat valt goed bij de zaal.
Ook op het podium straalt het plezier van alle leden af. Beide zangeressen laten hun vocale kracht zien in uithalen en de knuffel tussen de dames op het eind bezegelt een leuk gastoptreden.
Helaas is Jelle Schrooten van Face Tomorrow minder goed voorbereid. Hij maakt af en toe gebruik van een spiekbriefje en zijn optreden komt wat introvert over. Het publiek slikt de interessante vertolking van ‘New Born’ van Muse als zoete koek en het moet gezegd dat met Marcela op de achtergrondzang dit best een bijzonder geheel is. ‘Deceiver’ brengt hij met passie, maar toch komt het niet goed van de grond.
‘My Leader’ is daarentegen een van de krakers van de avond. Als Charlotte Wessels van Delain voor dit nummer het podium betreedt stijgt er flink gejuich op. De zangeres doet haar best en haar contrasterende stem werkt wel samen met die van Bovio, maar ze haalt haar kracht niet. De rest van de band kolkt energiek om de twee zangeressen heen en zo wordt dit een geslaagde vertolking.
Als vervolgens Damian Wilson (Ayreon, Maiden United) opkomt krijgt hij het grootste applaus van alle gastmuzikanten. Dit is niet verwonderlijk, want de innemende man heeft een charmante verschijning op het podium en kletst vrolijk de overgang aan elkaar.
Hij mag vervolgens zijn eigen ‘When I Leave This Land’ ten gehore brengen. Dit doet hij netjes en de band laat hem een beetje de show stelen. Marcala, die de achtergrondvocalen verzorgt, straalt en zingt zelfs mee als de microfoon niet aan haar mond staat.
Met de Iron Maiden cover ‘The Trooper’ gaat ‘de Damian Wilson show’ nog even door, maar het moet gezegd: hij beschikt over een geweldige stem. Het publiek vind het geweldig en er gaan veel handen omhoog.
Met de Ayreon cover ‘Into the Black Hole’ komt Charlotte Wessels het feestje compleet maken. Wederom verzorgt Damian de hoofdvocalen, maar er is hier ook genoeg ruimte voor de twee dames. Marcela kan haar viool ook nog even laten gelden en ook gitarist Stephan Schultz krijgt zijn moment in de spotlights.
Voordat afsluiter ‘In The End’ gestart wordt, volgen een hoop bedankjes van Marcela aan de band, crew en fans. Het melodische nummer laat nog een keer de typische energie van de band zien en het publiek doet enthousiast mee.
Als voor de buiging alle gastmuzikanten nogmaals terugkomen ontstaat een onvoorziene situatie: Damian krijgt Charlotte zover dat ze gaan stage-diven en de dame en heer gooien zich met succes in het publiek!
Het gebaar staat haast symbool voor deze avond: Stream of Passion weet dat hun fans ze altijd zullen ‘vangen’ als dat nodig is en hebben daarom door middel van deze show een mooi bedankje gecreëerd. Deze band verdient respect en heeft dat gekregen door middel van een uitverkochte zaal. Vervolgens hebben ze dit respect teruggegeven aan de fans dooreen memorabele show te geven. Tot volgend jaar!
Delain – zangeres Charlotte Wessels diepgaand over de nieuwe plaat “zonder wrijving geen glans”
tekst: Gerianne Meijer
promo foto: Delain, Sandra Ludewig
live foto: Marc de Jong, Ton van Moll.
Nederlandse rockers Delain zitten momenteel in een drukke periode. Vlak na de release van hun derde album ‘We Are The Others’ en aan het begin van een Europese toer, is er veel gaande rondom de band van ex-Within Temptation Martijn Westherholt.
Met een daverende showcase in Tivoli wordt de toer goed afgetrapt. De ochtend na deze knallende show spreek ik frontvrouw en zangeres Charlotte Wessels. Met de telefoon in de ene hand, en een kop koffie in de andere hand, zit ze klaar voor een openhartig gesprek.
Allereerst hoe is het met je? Het was namelijk best een pittige show gisteren.
Charlotte Wessels: “Ja goed, inderdaad een klein beetje slaperig, maar ik zit lekker met koffie op de bank dus dat komt helemaal goed.”
Jullie gaven gister een daverende show in Tivoli. Ik was er erbij en vond het persoonlijk een erg goed optreden, maar hoe vond je het zelf gaan?
Charlotte Wessels: “Ik heb het gister onwijs leuk gehad. Ik weet dat er een paar mensen wat slecht geluid op het podium hadden, maar ik denk altijd: ‘ik hoef dat niet direct door te hebben’ dus ik vond het erg leuk. Voor mij was het wel een beetje vals spelen, want het is vijf minuten van mijn huis en veel familie en vrienden waren er. Dus dan kan er sowieso niet veel meer misgaan.”
Hoe was het dan om de nieuwe nummers te spelen?
Charlotte Wessels: “In principe zijn we daar al wel goed op ingespeeld, want we hebben al een complete Europese toer achter de rug waarop we eigenlijk alle nieuwe nummers van gisteren op twee na ook gespeeld hebben. Het grote gedeelte is dus al ingespeeld.”
Dat was zeker te horen, ook qua zang. Ik zag ook dat je een nieuwe outfit had, zat daar nog een idee achter?
Charlotte Wessels: ‘We hebben voor de afgelopen toer het hele stage design en visuele gedeelte veranderd. Het oog wil namelijk ook wat. We hebben outfits voor de hele band laten ontwerpen door Rosanne van Rosie’s Art en zij heeft onze outfits gemaakt. Ze heeft daarbij gekeken naar de backdrop en albumcover en heeft dingen bedacht die daar goed bij pasten.
Gisteren had ik toevallig een andere outfit dan normaal aan, omdat we de hele toer al hadden gehad en voor Utrecht wilde ik wat anders. Er waren een aantal mensen die ons de hele toer hebben gevolgd en die hadden het natuurlijk allemaal al gezien. We wilden tijdens onze shows een totaal plaatje afleveren en de kleding is daar een onderdeel van.”
We Are The Others
Dan wil ik het natuurlijk over het nieuwe album ‘We Are The Others’ hebben. Jullie staan al in behoorlijk wat (hit)lijsten. Had je zelf verwacht dat het zo hard zou gaan met het album?
Charlotte Wessels: “Aan de ene kant wel, want ik heb heel veel vertrouwen in het album. Aan de andere kant hebben we wel zodanig gesteggel gehad, met de wisseling van maatschappijen en dergelijke, dat ik me wel druk heb gemaakt over de voorbereidingen van de release; is er genoeg promo en weten mensen dat hij uitkomt?
Dus wat dat betreft ben ik vrolijk verrast om te zien dat hij het toch wel goed doet. Vandaag krijgen we de eindstand van de album top 100. We hebben al op 4 gestaan dus hopelijk zijn we in de buurt daarvan geëindigd. Dat horen we vandaag.”
(Later werd bekend dat het album inderdaad op de vierde plek is binnengekomen, red.)
Jullie zijn naar Zweden geweest voor de opnames en het schijfproces, is daar een specifieke reden voor geweest?
Charlotte Wessels: “Ja, toen we begonnen met de plaat hebben we besloten, in samenspraak met het label, dat we voor het eerst met een externe producer zouden werken. De vorige platen van Delain zijn door Martijn Westerholt (toetsenist) geproduceerd samen met Oliver Philips. Zij waren best wel twee handen op een buik; dat voelde niet echt als een extern iemand.
Dus zijn we op zoek gegaan naar iemand anders en dat was best wel spannend. Het was de vraag of dat nog positieve veranderingen teweeg zou brengen. Martijn is altijd al erg fan van het werk van Rammstein en zo zaten we al snel te denken aan Jacob Hellner. We hebben met hem gesproken en hij wilde Frederick Thomander en Anders Wikström erbij betrekken. Toen hebben we met hen gepraat en dat ging erg goed.
Het zijn erg goede songwriters dus ik heb met hen ook het hele zanggedeelte gedaan. Uiteindelijk is het een ‘tripod’ team geworden: drie externe mensen erbij. Op sommige momenten was dat wel erg spannend, want je zit opeens met heel veel mensen aan de muziek te werken.
Ik heb wel erg het idee dat ze ons tot het uiterste hebben gedreven: zowel in het schrijven als met de opnames. Waarom we echt naar Zweden zijn gegaan, is om simpele logistieke redenen. We hebben in veel verschillende studio’s gewerkt.
De drummer Sander Zoer nam op in Atlantis studio’s, ik zat bij Frederick en Anders in hun studio en de gitaren en bas werden opgenomen in Jacob zijn studio. Zodoende we waren op veel verschillende plekken bezig. Die plekken waren daar helemaal op ingericht. We hebben met zijn allen een paar maanden in een appartement in Zweden gezeten.”
Ballade
Ondanks dat je dan om praktische redenen in Zweden zat, heeft dat land je misschien toch nog op een bepaalde manier geïnspireerd?
Charlotte Wessels: “ Nou het is op zich wel fijn dat je met muziek gaat slapen en ermee wakker wordt. Je hoeft niet te denken aan de dagelijkse beslommeringen van thuis. Dat is wel heel prettig.”
Is dat dan weer lastig los te laten?
Charlotte Wessels: ‘Nee, we hebben er zodanig lang gezeten dat naar huis gaan ook wel weer fijn is!’
Een van de dingen die me opviel aan het album , is dat er niet een echte ballade op staat. Is dat bewust gedaan?
Charlotte Wessels: “Ik kan me ook niet herinneren dat er in het proces een echte ballade is geweest. We hebben echt wel dertig ideeën gehad, maar daar zat niet echt een ballade bij. Zo hebben we het ook zelf opgemerkt en afgewogen of het echt nodig was. We hebben natuurlijk ‘I Want You’ met een balladesk intro en andere rustmomenten in de plaat. We hebben het gevoel dat er genoeg momenten zijn die zorgde voor de juiste balans. Zo is er uiteindelijk geconcludeerd dat die echte ballade niet nodig was.”
Diepere lading
De titeltrack is best een bijzonder nummer geworden, ook qua emotionele lading. Het komt echt over als een lijflied voor mensen die afwijken van de zogenaamde ‘norm’. Het verhaal erachter deed duidelijk iets met je, wat deed je besloten om er een nummer van te maken?
Charlotte Wessels: “Misschien moet ik even uitleggen hoe dat echt gegaan is. Het verhaal van Sophie Lancaster kwam eigenlijk pas later in het schrijfproces in het nummer. Ik kreeg op een gegeven moment een instrumentale demo van Martijn en ik ging op zoek naar zanglijnen en teksten.
Ik vond het vanaf het begin al op een ‘anthem’ lijken en wilde een tekst schrijven die over iets groots en belangrijks ging. Een van de dingen waar ik me het meest over opwind, is stereotypering en discriminatie.
Zo was het al vrij duidelijk dat in de kern het nummer daarover zou gaan. Dus de ‘catchphrase’ van ‘we are the others’ was er al vrij snel. Met de gedachte daarachter dat er zoveel opposities zijn. Of het nou gaat over zwart wit, homo hetero, man vrouw en noem maar op. In bijna al die gevallen is het moeilijk om de ‘other’ te zijn.
Ik bedacht als we de ‘other’ claimen als een positief woord, dat lijkt mij heel mooi. Daar komt de titel vandaan. Het duurde daarna echter heel lang voordat de tekst zelf af was. Het bleef een klein beetje prekerig klinken, terwijl dat juist niet de bedoeling was!
Op een gegeven moment zaten we erover te mijmeren en toen zei Frederick: ‘wat wil je nou echt zeggen?’ Dus ik lag daarover nog na te denken en toen moest ik denken aan het verhaal van Sophie Lancaster.
Dat is in 2007 al gebeurd, dat zij in elkaar was geslagen door een stel jongens, om het feit dat ze er ‘gothic’ uitzag. Daaraan is ze later gestorven. Ergens is het zo’n tragisch voorbeeld wat er kan gebeuren als mensen anderen niet accepteren, als je dat erin betrekt wordt alle uitleg overbodig. Naast het feit dat het een ‘tribute’ aan haar is en dat goed voelde.
Ik twijfelde er wel heel lang over om het echt in het nummer te betrekken, want normaal schrijf ik over dingen die mezelf gebeuren of in abstracten. Dat kan niemand voor het hoofd stoten. Maar Sophie is wel een echt meisje met familie en vrienden die nog steeds pijn hebben. Dus ik wilde het respectvol genoeg doen.
Uiteindelijk is er dan een tekst, die we hebben opgenomen. En toen viel alles voor ons op z’n plek. Daarna hebben we de Sophie Lancaster Foundation gebeld en het aan hen voorgelegd. Dat is een goed doel dat door haar moeder is opgericht: ze doen heel goed werk in educatie over discriminatie en zinloos geweld op scholen.
Ze staan helemaal achter het idee van het nummer! Dat is voor mij wel een teken dat ik rustig kon ademhalen en dat het goed was om te doen. Je weet zelf namelijk wel dat je het vanuit een puur gevoel doet, maar anderen die er dichtbij staan hebben het misschien liever niet. Gelukkig zijn ze er erg blij mee. En ik ben er erg trots op, dat we als band het verhaal mogen vertellen.“
Boosheid
Dan over de rest van de inspiratie achter de nummers. Ik vind dit album wat donkerder met af en toe een boze onderlaag, komt dat nog ergens vandaan?
Charlotte Wessels (haalt diep adem): “Ja ik weet het niet zo. De meeste nummers komen vanuit een emotie; die er wel is maar dan vergroot. Het viel mij ook wel op hoor, je hebt natuurlijk ‘Where Is The Blood’ en ‘Hit Me With Your Best Shot’ en die zijn best wel gewelddadig.
Ik denk dat ‘I Want You’ wel de kroon spant, nou ja je hebt de tekst ook begrepen (lacht). Ik weet niet zo goed waar dat vandaan komt. Meestal komt het wel vanuit een gevoel in mezelf, maar ik heb niks met geweld en ervaar ik dat ook niet zo. Maar de nummers gaan in de kern, over relaties die stuklopen op wat voor manier dan ook.
Dat is wel een thema wat bij mij wel op elke plaat terugkomt. Om de een of andere reden blijft dat heel erg bij me hangen. Als ik uit het niks een tekst tevoorschijn moet vissen, dan kan je er donder op zeggen dat het een break-up song wordt en in dit geval zijn het wat heftigere songs geworden.
Misschien heeft het te maken met al het gezeik rondom het album, dat de dinge waar ik normaal over schijf een stuk bozer zijn geworden. Voor een gedeelte is het toch een onderbewust proces. Maar ik heb bij deze plaat in alles wel geprobeerd om het zoveel mogelijk ‘in your face’ te hebben.
Wat dat betreft heb ik nu ook wel bewust gekozen om dingen te zeggen. Waarvan ik normaal gezegd zou hebben ‘dat kan niet’. Zo ben ik ook mijn eigen grenzen wel over gegaan. Daar had ik wel veel hulp en bevestiging bij van Fredrick en Anders. Dan zaten we te brainstormen en riep ik voor de grap een tekst, waarvan zij zeiden, ja dat moet je doen!
Dan dacht ik: ‘ja, dat kan je natuurlijk ook gewoon doen.’ Daar heb ik ook een stuk bevestiging gekregen, waar ik normaal dingen veilig zou doen. Nu is het juist oké geweest om andere dingen te doen.
Dat het oké is om in muziek alle gevoelens een plek te geven. Het is niet zo dat we aan het begin dachten van ‘dit wordt echt een hele heftige plaat tekstueel’, maar het is door meerdere redenen wel zo gelopen.”
Albumhoes
Dan wil ik het nog even over de albumhoes hebben, die is gemaakt door een van je favoriete artiesten: Glenn Arthur, hoe is dat tot stand gekomen?
Charlotte Wessels: “ Ik had al een paar keer contact met hem, over zijn werk geblogd enzovoorts en toen we bezig gingen met het artwork van de plaat, heb ik zijn werk aan de jongens voorgelegd en die zagen het ook helemaal voor zich. Hij wilde speciaal voor ons wat maken, wat echt bijzonder is.
Een aantal werken van hem, en elementen die we goed vinden, zijn aan hem doorgegeven en de tekst van ‘We Are The Others’ erbij. Vervolgens kreeg Glenn een carte blanche; al waren er wel richtlijnen. Dit is geworden waar hij mee kwam.
We zijn er heel blij mee en ik ben heel trots. Echt heel bizar om dan van een van je favoriete kunstenaars mails te krijgen waarin hij vraagt of het goed is zo. Ik heb ook alleen maar gezegd: ‘ja goed, goed!’ Mensen reageren er ook heel sterk op; veel mensen vinden het cool en anderen hadden het helemaal niet verwacht. Als de reactie maar heftig is!’
Groei
Jullie debuut ‘Lucidity’, begon met veel gastmuzikanten, daarna kwam ‘April Rain’ en nu dit album. Hoe zie je zelf de groei van de band over de jaren?
Charlotte Wessels (haalt nogmaals diep adem): ‘Ik zie dat in verschillende dingen. Ten eerste in de sound, ik heb toch het idee dat die volwassener is geworden. Op toer zie ik het in hoe we op het podium staan en met veel meer zelfvertrouwen optreden en er altijd een feestje van maken. Je staat natuurlijk ook voor grotere zalen en groeiend publiek. Dat is onwijs leuk om te zien.
Als je kijkt naar de platen dan waren er veel gastmuzikanten in het begin en bij degene daarna veel minder. We hoeven het daar niet meer van te hebben. Het is nog steeds wel erg leuk! Daarom hebben we op dit album ook samengewerkt met Burton C. Bell van Fear Factory, wat ook echt superleuk tot stand is gekomen.
We hadden hem twee jaar geleden op Wacken ontmoet en contact gehouden en het is zo natuurlijk gegaan met ‘Where is the Blood’. Hij twijfelde ook geen moment om mee te doen, daar zijn we ook heel blij mee. Ik weet niet waar je precies de groei aan kan aflezen, maar voor mij zit het in dat soort dingen.”
Perfectie
Dat wat je zegt van de volwassener sound heb ik ook opgemerkt. Wat ik ook heb opgemerkt is dat jouw zang ook steeds blijft groeien. Doe je daar nog iets speciaals voor?
Charlotte Wessels: “Dat vind ik wel heel bijzonder, want ik ben best wel onzeker geweest tijdens deze opnames. Vooral omdat ik voor het eerst met iemand anders de zang heb opgenomen. Ik was altijd gewend om alles tig keer te zingen, tot in perfectie.
De jongens in Stockholm zeiden veel eerder: ‘Stop, dit is goed’. En dan twijfelde ik nog erg of dit of dat niet nog anders kon. Dus voor mij was het echt een proces van loslaten van de technische perfectie. Het leuke is dat, terwijl ik het idee had dat ik veel eerder ben gestopt met proberen dan normaal, ik van iedereen hoor dat de zang zo goed is. Niet alleen van mensen die dat sowieso zouden zeggen, maar ook echt kritische mensen. Daarin zie ik ook echt bevestiging dat het een goede methode is geweest.
Op die manier leer je bij. Niet dat ik het nu altijd zo zou doen, maar misschien ergens tussenin. Verder ben ik een tijdje geleden weer met zangles begonnen, maar echt training van de spieren om te zorgen hoe je met zo min mogelijk moeite zoveel mogelijk effect bereikt. Met name voor de toer, zodat ik niet mijn stem verpest. Maar voor mijn idee is dat meer onderhoud dan dat je daar echt aan kan horen dat ik anders ga zingen. Dat zit denk ik voornamelijk in de manier van opnemen, dat was echt een positieve verrassing!’
Zwaar
Is dat proces dan ook erg zwaar voor je geweest?
Charlotte Wessels: ‘Het is erg fijn als je een nummer hebt en hoort dat dit het is. Maar ik had nu vaak dat ik zoveel keer opnam en dat zij het niet in een keer knipte tot de ultieme take. Dus als ik dan thuiskwam, wist ik nog niet hoe het eindresultaat zou klinken. Dat is wel heel spannend, maar niet zozeer het zware, dat is toch gewoon je werk inzingen.
Het gedeelte ervoor, het schrijven, met beslissingen en dan vooral met zes mensen met anderen ideeën, dat vond ik zwaarder. Daar krijg je echt stevige discussies, maar dat zou ik ook niet uit de weg gaan.
Op het moment dat iemand zijn hand in het vuur wil steken, kan je er donder op zeggen dat het een goed idee is. Zonder wrijving geen glans en dat moet er ook zijn om te zorgen dat je tot een goed resultaat komt.’
Dan nog even een laatste vraag: Hoe zou je mensen die Delain niet goed kennen overtuigen het album te kopen of naar een show te gaan?
Charlotte Wessels: (stilte) “Eeeuhm.. Euhmm… Ik denk dat ik de clip van de nieuwe single Get The Devil Out Of Me’ laat zien. Dat laat zowel nieuw materiaal horen als dat het live beelden laat zien. Op die manier zou ik mensen overtuigen naar een show te komen.
Ik heb ook wel eens mensen van mijn studie, die niet van dit soort muziek houden overtuigd om naar een show te komen en die vonden het heel tof. Ook gewoon omdat het een feestje is. Dus dat zou ik sowieso zeggen. Mensen die de muziek wel leuk vinden zou ik gewoon de nieuwe plaat in de handen duwen en zegen ‘luisteren’ en hopelijk is dat genoeg!“
Meer informatie over Delain en komende tourdates: http://www.delain.nl/
Delain – fotoreportage optreden in Bibelot
foto’s: Marc de Jong
Samen met de donkere gothic band Sin7Sins heeft Delain afgelopen vrijdag in Bibelot te Dordrecht opgetreden. De dag ervoor verzorgt de band een daverend optreden in Tivoli.
Dit is het startsein voor de grote tour rond het nieuwe album ‘We Are The Others‘ dat net uitgebracht is. De clubtour in Nederland zal lopen tot december; een aantal concerten zijn verplaatst in verband met de vertraagde release van dit album (wat veroorzaakt werd door label problemen).
In Bibelot geeft de Rotterdamse band Sin7Sins een donker metal optreden en ook zij hebben net een nieuw album op zak. ‘Carnival Of No Tomorrow’ is de tweede plaat van dit gezelschap.
Delain weet in Bibelot een overtuigende indruk achter te laten. De band heeft dan ook veel ervaring opgedaan sinds de oprichting in 2002. Na wat wisselingen in de line-up, en vele optredens over de wereld, is ook de stijl van de band wat veranderd. Op dit laatste album is de symfonische gothic metal van debuut ‘Lucidity‘ vervangen door een zwaarder rock geluid. Met frontvrouwe Charlotte Wessels als de eye catcher van de avond.
Delain – enthousiaste show in warm Tivoli
tekst: Gerianne Meijer
foto’s: Ton van Moll
Het is altijd afwachten hoe nieuwe nummers live gebracht worden. Gelukkig heeft de band – tijdens de afgelopen Europese toer – al ervaring kunnen opdoen met het spelen van verschillende nieuwe nummers. De opener vanavond is de Oostenrijkse band Serenity die symfonische metal brengen.
Als de deuren om iets over half acht opengaan, staat er al een aardige rij. De zaal vult langzaam totdat de eerste klanken van de intro van Serenity beginnen en de zaal al aardig vol is. Het gejuich wat opstijgt is dan ook niet mis: er zijn duidelijk een aantal fans aanwezig.
De symfonische metal is hard maar toegankelijk en de piano is ondanks het te harde geluid in de zaal goed hoorbaar. De vijf mannen worden meteen bijgestaan door gastzangeres Clementine Delauney (ex-zangeres Whyzdom), helaas valt ze wat weg door een te zachte microfoon.
De band ziet er verzorgd uit en met name zanger Georg Neuhauser heeft een erg charismatische verschijning. Met veel enthousiasme weet hij het publiek op te zwepen en ook de rest van de band heeft zichtbaar erg veel plezier. Als een fan uit het publiek zichtbaar los gaat op “Reduced To Nothingness” spot de zanger dit meteen en zorgt dat hij contact maakt.
Ook ontstaat er in de vorm van een aai over de bol een genegen interactie tussen de zanger en bassist Fabio D’Amore. Deze heren zijn duidelijk erg blij dat ze hier mogen zijn! Dit blijkt ook uit het verhaal dat de zanger even laten vertelt: elf uur rijden voor een show van drie kwartier, maar het is het allemaal waard volgens hem!
“Heavenly Mission” valt op door de goede tweestemmige zang en de ritmische piano. Sowieso complimenten voor de zanger, die alles moeiteloos haalt. Ook ballad “Fairytales” valt in goede aarde en er is zelfs een moment waarop het publiek meezingt. Tevens wordt “Serenade of Flames” gepeeld. Verrassend genoeg worden de vrouwelijke vocalen niet door Charlotte Wessels gedaan, zoals op het album wel het geval is, maar wederom door Delauney.
Ze houdt zich redelijk, maar gaat op een gegeven moment zo op in haar bewegingen dat ze bijna de zanger omver stoot. Met veel geklap en gejuich vanuit de zaal komt uiteindelijk na zeven geslaagde nummers een einde aan het enthousiaste optreden van Serenity.
Ook tijdens het vormen van een rij om te buigen ontstaan er nog wat kleine botsinkjes, maar meer als uitingen van genegenheid dan per ongeluk. Met gigantisch grote glimlachen buigen de Oostenrijkers en gaan ze zwaaiend en klappend het podium af om ruimte te maken voor Delain.
Op de een of andere manier weten sommige mensen toch nog een gaatje te vinden in de drukke zaal en als de intro klinkt staat iedereen dan ook hutje mutje op elkaar. Dit drukt de pret echter niet, want onder veel geklap en geroep komt de band het podium op om “Mother Machine” in te zetten, tevens de opener van het nieuwe album. Het nummer is op plaat al hard, maar komt zo in de zaal nog harder over.
Frontvrouw Charlotte Wessels komt in afgestemde outfit compleet met hoedje het podium op. Helaas staat ook haar microfoon eerst wat zacht. Het stevige nummer vormt een goede opener en ook “Stay Forever” van het album ‘April Rain’ knalt er goed uit getuige het vele geklap.
Er ontstaat een leuke interactie tussen Bas Maas en Charlotte. De ex-After Forever gitarist valt deze toer in voor Timo Somers, die wegens het drukke schema niet alle shows mee kan doen.
Voordat “We Are The Others” start, geeft Charlotte aan dat ze erg blij is hier vanavond te zijn en van plan is er een groot feest van te maken. De emotionele, doch pakkende titeltrack wordt ontvangen met veel gejuich en gespring. Charlotte’s krachtige zang komt goed uit de verf. Het is erg fijn om te horen dat ze niet alleen op de plaat, maar ook live is vooruit gegaan.
“Sever” is een bekend nummer voor het publiek, om dan ook mee te doen, en dit gebeurt ook. De band geniet ook zichtbaar van dit nummer: Charlotte zweept onvermoeibaar de zaal op en zowel Gitarist Bas Maas als bassist Otto Schimmelpenninck van der Oije, gaan op een verhoging staan om hun kunsten te laten zien.
Bas Maas heeft hoorbaar wat trucjes aan de solo’s toegevoegd en dit geeft veel nummers wat extra’s. Voor “Virtue And Vice” komt ook Timo Somers het podium op om het feestje compleet te maken. Beide gitaristen gaan met veel plezier op in het nummer en Timo mag met een grote grijns de solo voor zijn rekening nemen.
De avond krijgt ook een primeur in de vorm van “Where Is The Blood” dit nummer heeft de band nog niet eerder gespeeld. Het loopt verrassend goed, met Maas die de vocalen van Fear Factory zanger Burton C. Bell invult.
Het siert de band dat veel van de nieuwe nummers ook live goed uit de verf komen: sommige zijn zelfs nog harder dan op de plaat.
Om toch niet teveel als een geoliede machine over te komen, vergist de zangeres zich heel gracieus in de aankondiging van het volgende nummer. In de veronderstelling dat een oude single “April Rain” gespeeld gaat worden, is ze verrast als opeens ‘Invidia’ start. Niks aan de hand, want na een enthousiaste uitvoering, met rookpluimen erbij, wordt alsnog de single gespeeld.
Een van de beste nummers op het nieuwe album “Are You Done With Me” is er eentje die live hard klinkt, maar zodoende erg goed past in de knallende setlist. Charlotte klapt erg veel en houdt haar eerste uithaal voorzichtig. De tweede keer is deze een stuk beter en ze toont zich wederom een sterke zangeres.
Met een terechte glimlach introduceert ze de nieuwste single “Get The Devil Out Of Me’. Het nummer is pakkend en zorgt voor veel gespring op het podium, en in de zaal. Onder het mom van ‘het is zo leuk om de nieuwe nummers te spelen’ worden ook “Babylon” ”Electricity” en “Not Enough” nog gespeeld.
Wessels geeft alles en legt op een gegeven moment haar hand op haar hart, duidelijk overrompeld door alle warmte vanuit de zaal. “Not Enough” is officieel het laatste nummer, maar met een vette knipoog verlaat de band de zaal en belooft terug te komen ‘omdat het zo gezellig is’.
De toegift wordt gevormd door “Control the Storm” en de kraker “The Gathering”. Voor beide nummers wordt Somers er weer bijgehaald en met veel geheadbang en gejuich gaat het hele publiek nog een keer helemaal los.
Charlotte is zelf ook zo enthousiast dat ze probeert te klappen en zingen tegelijk, want nogal schokkende zang oplevert. Het toont wel hoe ongelofelijk enthousiast ze is.
Met een ontploffing van glitters, en verschillende omhelzingen die gedeeld worden tussen de bandleden, sluit Delain een erg geslaagde avond af. Het gejuich vanuit de zaal wordt afgewisseld met herhaalde bedankjes vanaf het podium en zo gaan zowel de band als de fans met een warm gevoel naar huis.
Delain – We Are The Others
tekst: Gerianne Meijer
band: Delain
album: We Are The Others
genre: Alternative/Rock
release: 1 juni 2012
label: CNR Entertainment
Delain heeft inmiddels naam gemaakt in de alternatieve muziekwereld. Onder leiding van ex-Within Temptation-toetsenist Martijn Westerholt werd in 2006 debuutalbum ‘Lucidity’ uitgebracht met vele gastbijdrages van bekende artiesten.
Opvolger ‘April Rain’ versterkte de pakkende rock kant van de band, want het album stond vol met meezingbare songs. De toetsen van Westerholt en de interessante stem van zangers Charlotte Wessels geven de band een herkenbare sound. Na wat problemen met de oude platenmaatschappij is het derde album ‘We Are The Others’ uitgebracht onder CNR Entertainment.
Vanaf opener ‘Mother Machine’ wordt al duidelijk dat de band een iets andere richting ingeslagen is. Openend met ‘spookhuisgeluiden’ is de band onheilspellender dan fans gewend zijn. Als harde gitaren en drums invallen dan wordt de krachtige toon gezet. De karakteristieke toetsen zijn nog wel aanwezig. De vocalen van Wessels zijn lager en het refrein bevat een meeslepende zanglijn. Een groot pluspunt is dat de gitaar vrij veel naar voren staat, wat het geheel wat donkerder maakt. Alle elementen van de oude Delain zitten erin: maar dan met een wat zwaarder randje, een erg fijn nummer!
‘Electricity’ bouwt voort op deze sfeer met gedempte toetsen en opbouwende drums. De gitaarriff doet denken aan een draaikolk en zodoende ontstaat er eer een muur van geluid. Helaas is dit nummer door de vele herhaling wel minder pakkend dan zijn voorganger, maar zeker niet slecht.
Titeltrack ‘We Are The Others’ verdient alleen al door de inspiratie erachter een bijzondere vermelding. Wessels liet zich inspireren door wat het Britse meisjes Sophie Lancaster overkwam. Door haar alternatieve uiterlijk werd ze aangevallen door een groep jongeren en is aan haar verwondingen overleden. Een duidelijk lijflied voor mensen die niet bij de ‘norm’ willen horen en tegelijk een emotionele ode aan dit meisje. De toetsen aan het begin laten meteen goed de melodie horen en de tekst weet meteen te grijpen. Bijzonder is dat het nummer pakkend en meezingbaar is zonder emotionele lading te verliezen. Het gebruik van het kinderkoor geeft nog meer impact. Live moet dit zeker een knaller worden.
‘Hit Me With Your Best Shot’ vertoont de eerste echte barsten in het nieuwe album. Veelvuldig gebruik van elektro arrangementen zou vernieuwend moeten zijn, maar komt licht irritant over. Het erg simpele refrein laat ook te wensen over. De raggende gitaar is dan wel weer fijn.
Gelukkig geeft ‘I Want You’ weer erg veel om blij van te worden. De snelle piano en goede zang weven een mooi geheel en als de gitaar erin knalt voelt het nummer helemaal als een warm bad. Het nummer ontpopt zich een stuk donkerder dan verwacht. Opvallend ook is dat het sterk aan Stream of Passion doet denken.
Ook ‘Are you Done With Me’ valt op door het lichte gitaarwerk in combinatie met vloeiende zang. Hierdoor lijkt dit nummer nog het sterkst op een ballad, die gek genoeg mist op dit album. Het refrein is echter knallend door drums, gitaar en een sublieme uithaal van Wessels.
Afsluiter ‘Not Enough’ is ook een echte knaller en klinkt erg karakteristiek door de toetsen. De drums geven bombast en de zang is wederom krachtig. Charlotte Wessels is hoorbaar gegroeid. Qua tekst valt dit nummer helaas tegen, waardoor het misschien niet de meest geweldige afsluiter is.
Conclusie
Met ‘We Are The Others’ is Delain duidelijk een iets andere richting ingeslagen. De herkenbare elementen bestaan nog steeds, maar dit album klinkt donkerder en volwassener dan zijn voorgangers. De zang van Charlotte is verbeterd en ook het gitaarwerk is een pluspunt. Desondanks bevat het album wel een aantal schoonheidsfoutjes; zoals soms de simpele refreinen en experimentele uitstapjes die niet helemaal goed uitpakken. Dat gezegd is het ook een groeialbum: één luisterbeurt doet geen recht aan de nummers, sommigen weten pas later te overtuigen. Al met al mag Delain trots zijn, het laat een interessante groei zien en wekt belangstelling naar wat de band nog meer van plan is.
Rating
7.8/10
Website
http://www.delain.nl/
Metal Female Voices Fest – special anniversary and contest
Belgium festival Metal Female Voices Fest celebrates this year their tenth anniversary. At the moment more bands are added and the line-up is getting better and better. Arch Enemy, Lacuna Coil, Epica, Delain and Xandria are the headliners.
On 19,20 and 21 October 2012 in Oktoberhalle, Wieze in Belgium te anniversary will take place. Three days filled wit excellent bands: MFVF wants to excel all previous editions. Rising talents and famous bands are united together. From all over the world coming to this unique indoor festival.
Contest
Also there is a new contest ‘The Rock Station’ by Sander Gommans (songwriter and guitarist ex-After Forever). When you are a solo musician, or play in a band, you are welcome to join this special contest. Gommans will begin an all-in-one music academy. Besides songwriting for many projects like Trillium, he wants to assist musicians in every possible way.
All you have to do is submit a demo song or Youtube clip to info@therockstation.eu and “Like” facebook.com/therockstation. Only one song will be chosen, giving the winning artist the opportunity to work together with Sander Gommans on taking your music career to the next level. The prize will consist of a recording of two new songs in The Rock Station including vocal coaching, a band workshop, a songwriting or band management workshop.
Bands
Anwynn
Arch Enemy
Arkona
Benighted Soul
69 Chambers
Delain
Diabulus In Musica
Dimlight
Epica
Krypteria
Lacuna Coil
Lahannya
Meden Agan
Nemesea
November-7
Sarah Jezebel Deva
Seduce The heaven
Skeptical Minds
Trail Of Tears
Trillium
Valkyre
Xandria
Tickets
Tickets are 77.30 euros for two days and a one day ticket is 55.30 euros. You can order it online on Metaltix or ticketnet.be for local orders. More international online selling websites on: http://www.metalfemalevoicesfest.be/tickets.html
Selling points are Free Record shop Benelux and Primeria in The Netherlands. New is Billetterie Belle-Ile in Liège.
Online VIP tickets are sold-out; only tickets in Aalst and Brussels are available on sale.
More information about MFVF and facilities on: http://www.metalfemalevoicesfest.be/
Stream Of Passion – memorabele jaarafsluiting in Tivoli
tekst: Silviapd
foto’s: Henk-Jan Graven
In Tivoli de Helling, sluit Stream Of Passion op spectaculaire wijze het jaar af, met gastoptredens en ruim een drie uur durende show.
Zangeres Marcela Bovio noemt het een lange dag, omdat de band al vroeg in de weer is voor de laatste repetities met gasten. Om deze speciale show tot in de puntjes te verzorgen.
En goed verzorgd is deze avond zeker: het programma is doordacht, vol verrassingen. Wie niet aanwezig was, zal spijt krijgen: de unieke samenkomst van artiesten en hoogstaande kwaliteit, maken dit optreden tot een ware traktatie!
De avond is verdeeld is drie blokken: het eerste deel met veel nieuwe nummers, een akoestisch middenstuk en een afsluitend elektrische set met veel gasten. Zo brengt Stream Of Passion variatie aan. Voor de fans eens wat anders dan de clubshows van het nieuwe album ‘Darker Days.’
Om klokslag half negen begint de band met de opener van dit derde album, wat steviger en progressiever is dan zijn voorgangers. Wanneer ‘leading lady’ Marcela Bovio het podium betreedt is het geklap en gejuich niet uit de lucht. Ondanks dat de band pittig inzet, komt ze met gemak boven ze uit en weet het publiek meteen te betrekken bij de show.
De band staat vol vertrouwen op het podium, en weet van begin tot eind een hoge kwaliteit vast te houden, zonder te verslappen. Dat klinkt misschien makkelijk, maar dat vergt van ieder bandlid veel concentratie en vakmanschap. Met name de nieuwe nummers leggen de lat technisch hoog voor Stream Of Passion.
Zoals ‘Collide’ met zware gitaren van Eric Hazebroek en Stephan Schultz. Drummer Martijn Peters werkt zich al snel in het zweet met indrukwekkende versnellingen en creëert een stevige basis.
Johan van Stratum presteert het om op een vol podium nog een gat in de lucht te springen. Om zonder adempauze stevige basriffs te combineren met een energieke performance.
Marcela Bovio neemt de viool ter hand op ‘In The End’ waar de energie vanaf spat, maar vooral de aanstekelijke melodie zweept het publiek op. Gevolgd door een ouder nummer ‘ Calliopeia’ met een melodieus piano intro van Jeffrey Revet.
Waarom ‘The Hunt’ niet op het album terecht is gekomen, maar als bonus is uitgebracht blijft raadselachtig. Vooral omdat het live een krachtige song is die in je hoofd nazoemt. Met logge gitaariffs, die een progressief begin verraden. Maar schijn bedriegt, want het ontpopt zich tot een uitgesponnen melodie, waar Marcela’s warme stem de eyecatcher is.
Na een korte pauze begint het meest indrukwekkende deel, of in ieder geval het meest verrassende, de akoestische set. Dat Marcela Bovio een ervaren zangeres is, die een goede controle heeft over haar stem is wel bekend. Dat ze zowel laag als tot duizelingwekkende hoogte kan stijgen, laat ze zien op ‘Romeo et Juliette Walz’ een klassiek nummer voor sopraan.
“Na jaren heb ik weer klassieke zangles genomen en het is voor het eerst dat ik voor zo veel mensen iets probeer vanavond, dus dat is wel spannend!” onthult ze bescheiden. Met gemak houdt de zangeres adem over, om na een uithaal nog te verbazen met een krachtig hoge noot die iedereen kippenvel bezorgd.
Met die bekwaamheid schaart Marcela zich aan de top van het genre en zelfs daarbuiten. Er zijn maar weinig zangeressen die een goede techniek hanteren en echt de kenmerken van een sopraan hebben, zonder trucjes toe te passen.
Violist Ben Mathot is de eerste gast, die volgens Marcela alles kan spleen, van jazz tot klassiek. Samen met toetsenist Jeffrey Revet vooraan op het podium tijdens ‘Deceiver.’ Met zowel elektrische- als klassieke viool, krijgt dit nummer een extra dimensie: krachtig en bevlogen.
Dan een bijzonder moment van de avond, een duet tussen Marcela Bovio en Jay, de zanger van My Favorite Scar. Samen met producer Joost van den Broek (ex-toetsenist After Forever) op piano.
‘My Favorite Scar’ is een natuurlijke samensmelting van stemmen, alsof het nooit anders is geweest. Een mooie combinatie, omdat beide zangers een groot stembereik hebben.
Alsof deze hoogtepunten nog niet genoeg zijn, doet zangeres Marjan Welman (Autumn, Ayreon) mee op ‘Spark,’ een succesvolle combinatie. Haar tegenstem is helder. De zangeressen hebben een geheel eigen geluid wat prima samen gaat, mooi om te zien.
Een ode aan Muse op ‘Muscle Museum’ door Joost en de frontvrouw, ook nog eens akoestisch om het extra moeilijk te maken. Knap hoe de zangeres deze hit naar haar hand zet, terwijl de typerende stem van Matthew Bellamy erin doorklinkt.
Op ‘Far and Apart’ doet de band zijn rentree, waarna het publiek meer los komt op de ‘The Flame Within’ waarop eindelijk massaal meegeklapt wordt.
De band staat als een huis op ‘My Leader’ alleen jammer dat ze door de lichtshow slecht te zien zijn (dat geldt voor de hele avond). Zanger Jay van My Favorite Scar komt nog een keer terug voor ‘Games We Play.’
Om iedereen daarna te trakteren op een Ayreon nummer ‘Computer Eyes’ met Marjan Welman als eyecatcher naast Marcela. Complimenten voor het indrukwekkende gtiaarwerkt van Stephan Schultz, met een vingervlugge solo. Voor velen is dit hét moment van de avond!
Charlotte Wessels van Delain zingt mee op ‘Broken’ een vrij donker nummer, wat een dynamisch duet wordt door de combinatie van een pop stem met de krachtige frontvrouw. Zelfs na ruim twee uur klinkt Marcela nog krachtig en dat contrast is nu goed te zien.
Op ‘Street Spirit’ worden beide stemmen knap vervlochten. Met name in de lage regionen pakt het goed uit. Wanneer met ‘Haunted’ (inclusief rook kanon) dan toch echt een einde komt aan deze spectaculaire avond, lijkt de band niet moe.
Wat een prestatie om zo mooi 2011 af te sluiten: dat mag beslist het begin zijn van een traditie!
Delain – together with Stream Of Passion, Kingfisher Sky in Tivoli
tekst: Silviapd
foto: Monica Duffels
Three completely different female metal bands share the stage tonight in Tivoli, Utrecht to celebrate the last show of the ‘April Rain’ tour by Delain. It’s been a busy year for this Dutch symphonic metal band.
Like performances at the major summer festivals like Wacken Open Air, Sonisphere, tours in America, Mexico, Brasil and Sweden. As a word of thanks to their loyal fans, they will play one show on their home ground to celebrate their international success.
It is not a surprise that there is a long queue outside when Kingfisher Sky enters the stage as early as half past six. Opening song “Multitude” is also the first song of their new album ‘Skin Of The Earth.’ A very dynamic and progressive song, but it also has a strong and serene atmosphere.
Especially on this new album Kingfisher Sky is showing a very mature combination of progressive metal and an easy listening structure through fragile and melodic parts.
It is not easy to label this band or describe them in one word, and that definitely makes them more interesting than many other female fronted bands.
Throughout the set, vocalist Judith Rijnveld gives it everything she’s got, and that’s not just a lot of energy. She moves on stage gracefully and in a sophisticated manner, but her strength is her high voice. Easily rising above the strong guitar lines and uprising drums from Ivar de Graaf. There is a lot of interaction between the band members, which creates a dynamic and vivid show.
It is clear that they are very talented, easily producing a complex sound without creating a massive wall or unrecognizable choruses. “Balance Of Power” is another new song with a very Celtic-sounding intro. Chris Henny and Edo van der Kolk on guitars are creating a very minimalistic and strong basis for the long cello tones by Maaike Peterse.
She is a real eye-catcher and is responsible for a special dimension in the bamd’s sound. Halfway through the song, a sudden change takes place, introducing a groovy bassline by Eric Hoogendoom which creates a real energy boost on stage.
The feedback from the crowd is great, the adrenaline slows down during the calm, warm cello intro of “Hallway Of Dreams”. During the last song which is entitled, “Brody” David Rojas plays a major part on keyboards.
The song grows into a strong ensemble of instruments. This has been a very convincing show and a strong performance during which the band have warmed up the crowd with their natural charisma.
Another band that displays a lot of energy on stage is Stream Of Passion. For all the bands it has been an exciting year and for this progressive formation their recent tour in Canada has been a highlight so far. “Art Of Loss” sets in with a powerful vibe, which is unstoppable till the end of the set.
Johan van Stratum on bass can’t move around as much as he normally does, but he is a real energy booster on stage. The real spotlight is on Marcela Bovio, a female singer with a voice so great that it makes other singers jealous. Especially live on stage she is very convincing, as she shows so many emotions and carries each song to a new level.
On first sight their opening song doesn’t seem too complex, till she stops holding back and bombastically reveals the climax at the end of the song. It is a promise for the following 35 minutes: she will amaze the crowd with her intense performance, no wonder they start cheering loudly. There’s even a Mexican fan in the audience, who came over especially to see the show.
Creating unforgettable music means good song writing, something Stream Of Passion understands and since the beginning Marcela has been an important part of that too. It is rare for a band to have the talent to create catchy structures mixed with very progressive melodies, but this band has it all. You can feel that the band is growing during the songs, working towards a powerful and challenging end.
On ‘Passion’ it is Martijn Peters on drums who plays a dominant role, which taken over by the guitars during the songs.
The hit song “In The End” is an example of the rising talent and excellent song writing of this band. Their secret weapon is the violin intro by Marcela Bovio. It is not only a new show element, but also emphasises the warm layers of her voice.
Again the uprising beat of the drums is the sign for Eric Hazebroek on guitar, to start head banging and fasten up the groovy basis. Don’t underestimate the influences of Jeffrey Revet on keyboards in this song, and there is also the classic rock guitar solo by Stephan Schlutz, on his lighted guitar.
He has a very own sound which makes you feel like it is coming from somewhere deep inside, and again the energy is a huge drive here. The whole band is filled with such a strong energy, but that alone is not enough to create such a talent. Stream Of Passion always sounds natural, even with the automatical elements which have been added to the performance.
They don’t let go of the attention and when they play the Radiohead cover “Street Spirit”, which is a more midtempo song, they handle it very well. “Out In The Real World” is an ode to their roots and Arjen Lucassen, but with an own twist.
There is not much front light during this song, and Jeffrey Revet is practically hidden in the back during his solo. Currently, the band are writing news song for their upcoming album, and there are many fans wanting more Spanish phrases included in the songs, as Marcela Bovio sounds quite enchanting in her own language.
After the overwhelming song “This Endless Night” the band says goodbye. The audience needs to get some air, because it is warm, crowded and many people are excited in anticipation of the headliner of the evening.
Delain have toured extensively after the release of their second album ‘April Rain’(2009) which brought them even more success than their debut ‘Lucidity’ (2006). The setlist of this special evening is an excellent mixture of both albums, and after it a rare live single will be released for the fans.
A perfect idea by Roadrunner Records, because it is a night to remember. Not only because guitarist Ewout Pieters is saying goodbye tonight. It is also a steping stone from where Delain is going further, because a new album is in the making.
The band has the tradition of concluding a year with guests in Zwolle, but this time Tivoli has the honor and this was a good choice. Many fans are able to see the show close by from the balcony and even in the back there is a wide view of the stage.
The opening song “Invidia” is introduced with smoke and with clapping and screaming from the audience. A huge transformation has taken place on stage, during which higher levels for keyboards and drums, a huge backdrop and side elements have been added.
A very professional crew is an important part of this band, and together with an outstanding lightshow and a good sound this guarantees a high level of quality from Delain. It proves that Martijn Westerholt (songwriter, keyboards) made a good decision by changing the project into a real band some years ago.
Charlotte Wessels suddenly appears from the back of the stage, taking her time to reach the front row, building up the expectations. Performing in her hometown is a real happening and with her big smile she wins over the audience in no time. Touring had a very good reflection on the band, because Charlotte has grown in many ways.
Her performance is more mature, diva-like with her golden shiny dress and she moves around with grace. There is also a lot of interaction between the band members. The energy vibe rises during “Frozen”, their first single.
Maybe it’s because of Charlotte’s sincere and warm words of thanks to the fans. The song fits perfectly to the more pop and rock orientated voice of the front lady. The duet with guitarist Ewout Pieters is an intro to his finger fast solo, which reflects his roots in more technical metal.
“Go Away”’ continues the excellent energy vibe, and has a more dominant role for Martijn Westerholt on keyboards. An up tempo song, which means lots of movement in the audience and head banging by Otto Schimmelpennick on bass, on the left side of the stage.
Charlotte Wessels uses different layers in her voice and carries the whole song to a higher lever, with a lot of power in the lower rocky parts and then switching to a more fragile high sound.
Grunter George Oosthoek is the first guest on stage during “A Day For Ghosts” and for many fans this is a moment to sing along and scream for more. Besides his deep, unique growling sound and powerful screams, George is also an amazing performer with his moves and energy. It is always a pleasure to have him on stage, creating a spectacular duet.
The second guest tonight is Ivar de Graaf on acoustic guitar during “Start Swimming”. The Kingfisher Sky drummer shares a history with Martijn Westerholt concerning Within Temptation. A highlight of the show, Charlotte plays a major role in the performance of this song, showing a fragile and more emotional side of herself. Ivar is playing like he’s always belonged there, in modest and very natural manner. Nice performance and great combination of guitarists. A huge contradiction is “The Gathering” another hit song of the band and again it is the catchy melody that stays in your head.
The audience is amazing, the whole evening they are giving so much response to all the bands and they aresinging along all the time. Of course there are always little mistakes or changes in a set, but they are not worth mentioning.
Charlotte needs time to warm up her voice and you can hear a difference in comparison with the beginning of the set. After a strong second part of the show with “Control The Storm” and “Sleepwalker’s Dream” and the last song “Silhouette Of A Dancer” Ewout shines ones more.
The band has a few minutes’ time to catch their breath and find the energy for the encore. People are screaming for more and calling Ewout’s name to thank him for his years of service and “Virtue And Vice” is the sign for another energy vibe exploding in the crowd.
One last time George performs on “Pristine” and this is the perfect ending, with the familiar arrangements in the intro (even at the back of the venue everyone is screaming and clapping) and then we are given a great opportunity to scream our lungs out one last time. Delain have done it again, they do not only impress with their songs but also show how, each year, they are growing more and more into an international rock act.
more picture on Metal – Experience webzine.
