Tekst: Gerianne Meijer
Foto’s: Evelyne Steenberghe
MaYaN de nieuwe symphonische metalband van Mark Jansen (Epica), Frank Schiphorst en Jack Driessen (ex-After Forever), heeft in rap tempo bekendheid verworven in de Nederlandse Metalscene.
Mede door de bekende line-up, maar ook zeker door hun knallende debuut ‘Quarterpast’, die lovende recensies ontving. Momenteel zijn ze druk aan het toeren door Nederland en Zuid-Amerika. Gelukkig heeft toetsenist Jack vlak voor de show in Tivoli nog wat tijd om wat vragen te beantwoorden.
Na een tijdje rondgelopen te hebben op zoek naar een goede plek voor het interview, besluiten we te gaan zitten in een grote zaal waar net iedereen gegeten heeft.
Je bent in 2000 gestopt met After Forever en dit jaar is MaYaN opgericht. Wat heb je in de tussentijd gedaan?
Jack Driessen: Dat is een goede vraag. Ik heb die vraag al eens vaker gehad, want het is inderdaad al weer elf jaar geleden. In de tussentijd ben ik eigenlijk niet heel serieus met muziek bezig geweest. Ik heb mijn studie Human Computer Interaction afgemaakt en nu zit ik overdag in de computers.
Op een gegeven moment in 2007 kwam ik Mark weer een keer tegen op een klein festival vlakbij Reuver. Daar raakte ik met hem in gesprek. Door allerlei redenen hadden we niet echt contact meer gehad en we hebben toen wat dingen uitgepraat.
Daarna hebben we er een punt achter gezet en zijn we muziek gaan maken. Ik ben naar hem toe gegaan en we zijn dingen gaan componeren. Voor ‘Design Your Universe’ van Epica had hij al een intro klaar, maar hij had nog geen openingstrack voor erachter en daar zijn we samen aan gaan werken.
Hij vroeg aan mij een melodie, en binnen twee avonden hadden we de hele structuur van het nummer al klaar. Dat was eigenlijk de basis voor het begin van MaYaN.
Dat was dus eigenlijk in 2007 al?
Jack: In 2007 hadden we het eerste contact, toen heeft het nog even geduurd. We zijn eerst met zijn tweeën begonnen. Daarna hebben we een paar keer afgesproken met Sander Gommans (ex-After Forever, red). Hij had helaas een hele volle agenda , maar het componeren ging ook heel goed met hem. De stijl was wel anders dan dat we nu hebben.
Dat komt ook omdat toen we verder gingen denken wie Sander moest vervangen Mark meteen dacht aan Frank Schiphorst. Mark had hele goede herinneringen aan de Christmas Metal Symphony waar hij een paar keer had gespeeld.
We hebben hem een keer uitgenodigd en dat was fantastisch. Er kwamen allemaal chaotische riffs uit en dat liep als een trein. Vanaf dat punt ging het eigenlijk heel snel. Binnen een paar maanden hadden we de meeste nummers opgezet en afgemaakt. Ondertussen hebben we bij Nuclear Blast getekend. Het werd echter wel vrij snel duidelijk dat we er ook een live band van wilden maken. De keuzes waren gelukkig vrij voor de hand liggend.
Mark Jansen is even bij Epica gaan ‘winkelen’ zo van: ‘wie van jullie heeft er zin?’ Isaac Delaaye (gitaar) had wel interesse en Ariën van Weesenbeek (drums) werd gewoon meegedeeld dat hij mee moest doen.
Toen hadden we een band compleet, maar we hadden nog weinig invulling aan de zang gegeven.
Mark zou in ieder geval gaan grunten, maar meer wisten we nog niets. Mark kende Laura Macri al en met haar is het begonnen. Floor Jansen en Simone Simons zijn er niet altijd live bij, omdat dat moeilijk te combineren is.
Als laatste hebben we nog een geweldige zanger gevonden in de vorm van Henning Basse (zanger bij Sons of Seasons). Die kan gewoon alles, je hoeft het maar te vragen en er komt altijd iets prachtigs uit. Toen hadden we onze live band compleet en zijn we in mei gestart met toeren door Nederland. Te beginnen met de try-out in Baroeg. Dat was hartstikke leuk! Terug op het podium was wel een gek gevoel na al die jaren, maar wel heel leuk.
Meteen heel veel mensen op een klein podium.
Jack: Ja, dat klopt! Acht man geloof ik. Maar het hoogtepunt tot nu toe is wel Paradiso geweest denk ik.
Ja, dat was heel gaaf. Hoeveel van jezelf kan je eigenlijk kwijt in de band?
Jack: Ik componeer sowieso stukken mee, net als bij After Forever. Die stijl heb ik eigenlijk een beetje doorgezet. Ik heb niet veel anders gedaan als toen en je hoort soms ook riedeltjes die voor After Forever fans misschien bekend klinken. Wat ik wel anders heb gedaan is wat meer met orkestraties gewerkt.
Toen ‘Prison of Desire’ uitkwam, de eerste AF plaat , heb ik echt alles live gespeeld. Nu heb ik daar ook orkestraties bij gemaakt, zodat het allemaal wat voller klinkt. Het grootste verschil is dat ik veel bewuster ben gaan letten op waar de toetsen iets toevoegen en waar niet. Ik ben wel tevreden met hoe dat gelukt is.
Dus je bent in die zin wel gegroeid?
Jack: Ja, misschien wel. Toentertijd was het zo dat overal toetsen op moesten, toen kwamen alle gothic bands op en hoe ‘spookier’ het klonk hoe beter. Dat is nu niet meer zo. Ik denk dat die hele scene, verzadigd wil ik niet zeggen, maar er is wel behoefte aan vernieuwing. Er zal niet meer een band zijn in dat genre die zo groot wordt als Nightwish of Within Temptation.
Maya-cultuur
Dan wil ik het nu graag even hebben over de inspiratie achter de bandnaam. Die is vernoemd naar de Maya cultuur, wat inspireert jullie daar het meest aan?
Jack: Ja, een aantal dingen. Als je kijkt naar de hele geschiedenis, de kalender, over waar de wereld naartoe gaat dan zie je veel mensen de vergelijking trekken tussen de versnelde economie en versnelde technische ontwikkelingen en dat inspireert mensen heel erg.
In die zin is de Maya cultuur een hele mooie bron van informatie om meer inzicht te krijgen, met name de normen en waarden die zij hadden. Het ging toen echt nog over de essentiële dingen van het leven en niet zozeer om geld en macht.
Dat kom je ook veel tegen in de teksten inderdaad.
Jack: Ja en corruptie. Allerlei schandalen die gewoon maar kunnen en niemand doet er wat aan omdat er geld mee gemoeid is. Dat geeft een beetje aan hoe ziek deze wereld is en daarom zie je in veel nummers ook een beetje dat thema terugkeren. Eigenlijk om te laten zien van we (de mensheid, red) het eigenlijk een beetje verknald hebben.
Alles gaat steeds sneller en het grappige is dat er een parallellijn is met de Maya kalender, waarin we nu aan de top zitten. Waar alles steeds sneller gaat, totdat er een moment is waarop je weer opnieuw moet beginnen.
Je merkt nu dan ook dat de mensen in paniek raken: de economie is slecht, de olie raakt op, enzovoorts. Je kunt daar eindeloos over vertellen maar wat mooi is dat de Maya cultuur laat zien wat de kern van leven is en dat fascineert ons.
Wat hadden jullie voor ogen toen jullie de band oprichtten? Qua boodschap en muziek?
Jack Driessen: Qua muziek is dat wel grappig (lacht), want toen Mark en ik begonnen, dachten we: ‘laten we kijken wat goed klinkt’ en als dat lijkt op After Forever dan is dat zo, maar dat is wel veranderd.
Toen Sander Gommans erbij kwam wilde hij juist heel erg dat we niet op die band gingen lijken. Sander had helaas op een gegeven moment niet genoeg tijd meer en dat respecteerden we. Toen Frank Schiphorst erbij kwam, wisten we dat het extremer en heftiger zou gaan worden.
Het resultaat is dan ook steviger. Echter niet alles en ik denk ook dat dat onze kracht is. Er zitten hele harde stukken tussen, maar ook dingen die fans van Epica leuk vinden. We willen gewoon dat de muziek vernieuwend zou zijn, dat is het hoofddoel.
Gezien de recensies is dat wel gelukt!
Jack: Ja en daar zijn we dan ook heel blij mee! Toen we begonnen, hadden we dat nog niet concreet als doel. Maar toen we de nummers aan het schrijven waren, beseften we dat het niet direct te vergelijken was met iets anders en toch toegankelijk blijft voor metalfans.
Creatief proces
Hoe lastig is het dan om met drie verschillende creatieve geesten op één lijn te gaan zitten?
Jack: Dat is een goede vraag. Elf jaar geleden waren we, om het oneerbiedig te zeggen, een stelletje pubers die allemaal best wel eigenwijs waren. We vielen elkaar in de rede of we pikten elkaars mening niet.
Nu accepteren we gewoon elkaars kritiek en beseffen we dat het altijd iets bijdraagt aan het geheel. We hebben alle drie wel een zekere invalshoek. Mark Jansen kan heel goed structuur creëren. Frank Schiphorst en ik zijn meer van de riffs en creativiteit. Op de een of andere manier hebben we gewoon geluk gehad met de ‘chemistry’ tussen ons drieën. Dat is heel gaaf om te zien.
Wie heeft er dan het laatste woord?
Jack: Niemand eigenlijk. We moeten alle drie ergens achter staan. Uiteindelijk zijn we best flexibel geweest en ik ben daar ook heel blij om. Ik denk niet dat iemand bij de muziek echt de overhand heeft gehad. Bij de teksten wel, want die heeft Mark voornamelijk geschreven.
Hoe lastig was het om de opnames goed te laten verlopen met al die verschillende elementen?
Jack: We zijn met de drums begonnen en vanaf daar bouw je het op. Van de toetsen had ik van tevoren al de orkestraties opgenomen, dus ik hoefde alleen de solo’s op te nemen. Dus de studio had aan mij weinig werk. De zang is allemaal erna gekomen.
Het was wel fantastisch om alle gastzangers aan het werk te zien. Het is allemaal in één studio gebeurd: Gate studio’s. Het was wel moeilijk om iedereen er altijd bij te hebben: Ik, Mark en Frank rouleerden daar een beetje in.
Er was wel altijd iemand van de band die een oogje in het zeil hield?
Jack Driessen: Ja, maar dat was ook wel nodig. Het is wel lastig, want je had toch veel mensen die niet altijd beschikbaar zijn. Mark Jansen zat bijvoorbeeld nog teksten te schrijven onderweg naar de studio, zo druk was het. Maar het is allemaal op zijn pootjes terecht gekomen (lacht).
Live
De nummers zijn vrij hard geworden, maar ik heb ook het idee dat ze in je hoofd blijven zitten, hoe is dat zo gekomen?
Jack: Daar ben ik blij om! Goede vraag, we stonden gewoon achter wat we componeerden en dat het blijft hangen is niet ons eerste doel geweest, maar ik vind het wel erg leuk om te horen!
Ja, want je zou het normaal niet verwachten van zulke complexe muziek.
Jack: Nee, wat we vaak live als feedback krijgen, omdat we openen met zo’n harde, technische track als ‘Symphony of Agression’, is dat het – voornamelijk voor Epica fans – wat rauw op je dak valt.
Dan hoor ik vaak dat ze bij volgende nummers de structuur wat meer snappen. Dus eigenlijk delen we bewust die klap uit om mensen te laten beseffen dat het wat extremer is. Wat ik ook vaak hoor is dat mensen eraan moeten wennen, dat het groeit als ze het wat vaker luisteren.
Dat vind ik ook fijner, ik heb liever dat mensen een album vaker luisteren en het later mooier vinden dan dat ze het de eerste keer prachtig vinden en na twee keer luisteren wegleggen.
Hoe lastig is het dan om die nummers live goed uit de verf te laten komen?
Jack: Ja dat oefenen was niet altijd even makkelijk (lacht). Maar we zijn er gewoon keihard voor gegaan, thuis geoefend en een paar keer in Reuver voordat we de eerst try-outs harden. Dat is gelukkig allemaal goed gedaan, maar het was vrij lastig!
De reacties live waren volgens mij vrij positief. Maar je zegt zelf al dat mensen moeten wennen, wat voor reacties heb je nog meer gehad?
Jack: Ja, sommige mensen zeggen toch dat het te hard voor ze is en dat begrijp ik ook wel. Maar er zijn ook mensen die zeggen dat ze zoiets al lang hebben willen horen. Kijk er zijn mensen die ervoor weg lopen en mensen die het aanspreekt en ik denk dat dat niet gek is.
Wat verwacht je van de Zuid- Amerikaanse toer?
Jack: Dat is voor mij de eerste keer, ik heb in ieder geval van Mark al een beetje meegekregen hoe het daar aan toegaat. Vergeleken met Nederland is dat een gekkenhuis, niks ten nadelen van Nederland uiteraard. Mensen die luisteren metal daar zoals wij hier zeg maar Christina Aguilera luisteren.
Op de een of andere manier zijn ze daar veel gevoeliger voor iets met rock en metal, de mensen daar zijn ook anders. Je kan daar echt niet zo makkelijk over straat als hier.
Een groot verschil, dus ik ben benieuwd of het ook echt zo is. Ik kijk er wel enorm naar uit. Het is wel een hele belevenis, je gaat binnen drie weken naar een stuk of zes verschillende landen waar je nog nooit geweest bent!
Zijn er nog plannen voor een toer ergens anders?
Jack: Wat we al gaan doen is volgend jaar in september gaan we in Noord-Amerika naar Prog-power USA. Daar speelt Epica vrijdag als headliner. Zaterdag zijn wij op twee bands na laatste en de hoofdact dan is Symphony X, dus ons hoor je niet klagen.
Hoe lastig is het voor sommige bandleden om Epica te combineren met MaYaN?
Jack Driessen: Ja, dat is in die zin lastig dat ze niet even drie uur op het podium gaan staan, want dat is nogal wat: dat is te vermoeiend. Los daarvan heb je gewoon agenda’s , als Epica een nieuw album opneemt moeten ze daarmee bezig gaan. Daarnaast heb ik ook natuurlijk een gewone baan. Maar ik heb het zo geregeld dat ik genoeg vakantie dagen heb (lacht).
Dit jaar is het goed gegaan en we zullen wel zien hoe het volgend jaar gaat. Ik heb wel zoiets van ‘ ik heb het zo lang niet gedaan en het zou zonde zijn als ik het nu niet zou doen’. Stel ik ben met pensioen en ik zou terugkijken zou ik het erg jammer vinden als ik het niet gedaan zou hebben.
Zijn er tenslotte al plannen voor een nieuw album?
Jack: Plannen, ja we hebben al verschillende stukjes uitgewerkt. In sommige opzichten klinkt het nog harder als wat we nu hebben, maar er zijn ook weer stukken waar het heel open klinkt zoals de old scool Epica en After Forever fans leuk zullen vinden.
Ik vind het lastig om te zeggen omdat we nog niet heel veel hebben, maar het zal zeker weer de elementen van de eerste plaat bevatten. Ik denk niet dat het een hele omslag naar iets anders wordt. We proberen wel dit genre voort te zetten!
dank aan: MaYaN, Nuclear Blast,
Het Paard van Troje in Den Haag heeft de eer om Epica onderdak te bieden voor het laatste optreden van de deze tour in Nederland.
Xandria brengt Duitse symfonische metal van de bovenste plank. Sinds Lisa Middelhauve (vrouw van bassitst Nils) de band in 2008 om persoonlijke redenen verliet, heeft de band na een paar wisselingen in 2012 een nieuwe zangeres gevonden, Manuela Kraller.
Ook zij ontkomt er niet aan om ouder werk te zingen. Waar dat bij veel andere bands regelmatig een teleurstelling is, doet Kraller dit voortreffelijk. Je ontkomt er niet aan om een vergelijking te trekken met origineel. De krachtige zang en performance van Manuela, laat je dat snel vergeten.
Epica brengt een nieuwe single uit ‘Storm The Sorrow’ bij Nuclear Blast. Later deze maand zal ook een video worden opgenomen.
“This is the Time“de single van de Nederlandse metalband Epica, die zij speciaal voor het Wereld Natuur Fonds (WNF) schreven, is op vrijdag 15 oktober 2010 digitaal uitgebracht.
On the 28th of January the keyboardist Coen Jansen from Epica and his wife Linda got a beautifull daughter. Her name is “Cato Dianne” and she is in perfect health.
