Archive

Posts Tagged ‘Evergrey’

Evergrey en Iced Earth – metal package aan de Maas

tekst: Stefan Peters
foto’s: Andrea Beckers

Evergrey en Iced Earth door Andrea Beckers 15De Rotterdamse Maassilo, niet de eerste plaats waar je aan denkt bij het woord metal. De oude opslagplaats op Zuid, waar de ooit zo populaire discotheek ‘Now N Wow’ een doorstart probeerde te maken, wat uitmondde tot een deceptie.

Tegenwoordig zijn het vooral hiphop- en dancefeesten die in dit karakteristieke pand gehouden worden. Af en toe is het tijd voor een potje metal aan de Maas.  Een schande dat deze muziekstroming zo weinig voet aan de grond krijgt in één van de grootste steden van het land.

Evergrey en Iced Earth door Andrea Beckers 6

Vanavond mogen onder andere Evergrey en Iced Earth aantreden om in de naam van metal Rotterdam te veroveren. Is de Maasslio hier een geschikte locatie voor? Ja en nee. Ja, omdat het industriële interieur iets stoers en onoverwinnelijks uitstraalt wat synoniem is aan beide bands. Nee, omdat het geluid hier verre van ideaal is.

Zo is bij Evergrey de stem van frontman Tom Englund amper te horen, zodra er ook maar een beetje muzikaal geweld losbarst. In veel gevallen zou dit een totale dooddoener zijn voor een optreden, maar de energie, het enthousiasme en de bekwaamheid die deze vijf muzikanten uit Zweden redden de avond.

Evergrey en Iced Earth door Andrea Beckers 3Tussen de nummers door worden er plectrums uitgedeeld aan de mensen in het publiek, die lijken op te gaan in de muziek. Zij kennen de teksten van de nummers waarschijnlijk wel uit hun hoofd en het matige geluid valt in het niet bij de intieme show die ze er voor terug krijgen.

Wat ook opvalt aan de band is dat ze goed op elkaar zijn ingespeeld en veel interactie tonen. Op een gegeven moment wordt er speels over en weer gegooid met lege flesjes water.

Met een geïnspireerde versie van A Touch Of Blessing” neemt Evergrey met een lach afscheid van het publiek.

Evergrey en Iced Earth door Andrea Beckers 21Na een korte ombouw is het tijd voor Iced Earth. Met een goed applaus worden de Amerikanen welkom geheten. Wat bij de eerste noot opvalt is dat het geluid vele malen harder is dan bij de voorgaande band. Betekent dit dat zanger Stu Block net zoals Tom Englund moeilijk boven het geluid uitkomt?

Nee. Deze man heeft daar waarschijnlijk niet eens een microfoon voor nodig. Wat een stem, wat een beest. De nadruk ligt uiteraard op het meest recente werk ‘Dystopia‘. Ook het enige album tot nu toe ingezongen door Stu Block.

Ook de oude nummers zet hij lekker naar zijn hand, wat al meteen duidelijk wordt tijdens “Burning Times” waar hij geen noot verkeerd raakt.

Evergrey en Iced Earth door Andrea Beckers 23

Voordat de band de klassieker “I Died For You” wordt ingezet, vertelt Stu dat dit nummer voor hem een emotionele lading met zich meebrengt. Toen hij het inspeelde, pleegde een goede vriend zelfmoord. De vriend zou vandaag jarig zijn. Wat volgt is een emotionele uitvoering, waarbij Stu de pijn overdraagt en deze doet meevoelen.

Zo goed als de zanger te horen is, zo slecht zijn de solo’s van Troy Steele uit de muur van geluid te onderscheiden. Echt een gemis, want op plaat komt hij zeer virtuoos over.

Er moet ook nog een woord gewijd worden aan de verborgen ster van Iced Earth: diep verborgen achter zijn drumkit steelt Brent Smedley toch echt de show.

Voordat Iced Earth afscheid neemt, komt bandleider Jon Schaffer aan het woord. Hij zegt dat er snel gewerkt wordt aan een nieuw album en belooft dat de komende drie jaar, de mooiste jaren gaan worden die fans ooit gekend hebben. “Watching Over You” wordt gespeeld en met een applaus, grootser dan bij de entree, wordt er afscheid genomen van de Amerikanen.

Fotoverslag beide bands:

Categories: Concerts Tags:

Evergrey – gouden single ‘Wrong’

De progressieve metal band Evergrey heeft in thuisland Zweden een gouden single ontvangen voor ‘Wrong‘, eerste single van het eind februari verschenen album “Glorious Collision“.

Er zijn in Zweden inmiddels meer dan 10.000 singles verkocht. Het is de eerste gouden single voor de band en ook de eerste award in Scandinavie voor platenlabel SPV.

Bekijk hier de video voor ‘Wrong‘. Daarnaast is er op deze webzine een uitgebreide cd reviewen bijpassend interview te vinden met een van de bekendste progressieve metal bands!
song – by – song review: http://musiccredo.wordpress.com/2011/02/07/evergrey-glorious-collision/
Interview met zanger en componist Tom.S Englund:
http://musiccredo.wordpress.com/2011/02/20/evergrey/ 

Evergrey is binnenkort weer in de Benelux te zien:
26/05 – Rock Mine cafe, Genk
27/05 – Bibelot, Dordrecht
28/05 – Dokk’em Open Air, Dokkum

Categories: News Tags:

Evergrey – frontman Tom Englund about new roads

text: Silviapd
photo: Evergrey, Monica Duffels

“ Evergrey never changed, we only used new elements!”

Vocalist Tom S. Englund is the face of progressive metal band Evergrey. “Glorious Collusion” (SPV/Steamhammer February 2011) is a milestone for the band; it marks more than ten years of experience and most of all the debut of a new line-up. For those ten years that I follow this band, the Swedish man never lost his energy or demanded less than everything from him. Finally they get what they deserve: a lot of attention and more fans.

A whole media circus started around their new album and Tom is a bit overwhelmed by it: “We never had this much interest from the media and fans. It is a relief after the changes we made.” He sounds very happy and energetic over the phone.

Changes

Wasn’t it hard to push the new members so far to deliver this album, to get what you want?

Tom Englund: “It was very positive, it helped not knowing them so well. I could be as pushy as I can, because we aren’t friends or too close. It is all about the music and what music needs concerning Evergrey: to be as good as possible! That was the problem with the old line-up, because I was friends with them so I was thinking ‘ what would he think when I say this’ and that didn’t work well for the band.”

It is a long process to make the decision to continue Evergrey with Rikard Zander (keyboards) at that time?

Tom Englund: “It happened in one night, after a long time of knowing that we hadn’t fun on stage. We are all mature enough to deal with that and want the best for the band… Now I like it to be in a van with the others and drive to the Netherlands for a gig; I missed that for a long time. We have a lot of fun on stage and that is such a difference to me.”

On this new album I feel a lot of energy and power coming back, is that something you felt as well during the recording process?

Tom Englund: “It is fine that you feel energy, but it isn’t what I feel. I want to make every album the best album I could have done. With all the albums I am extreme pleased and it is hard to compare them to me. This time we had different surroundings like other studios and make a new appear in certain ways.”

Recordings

The new album has a lot of layers, many contradictions in songs and it’s a very colourful collection of what Evergrey stands for nowadays. Englund reveals more about the recording process:

This is the easiest album we ever did. Rikard Zanger (keyboards) and me worked together in a very good way. Also Marcus Jidell (guitarist) contributed on two songs. Rikard and I had finished ten songs even before we met the new guys. After that we wrote three songs in one week, so it went all very easy.

You recorded ‘Recreaton Day’ in six weeks, so how long was your studio time for this album?

Tom Englund: “We had a longer studio time with ‘Glorious Collusion’ because we used different studios. It took six months in total and that includes the writing of the songs in the studio.”

Does it make a big difference to work with a concept, or write lyrics for thirteen songs with an own story?

Tom Englund: “It is easier to write songs with each an own story than using one concept for a whole album. I can’t say it is less emotional, because I can’t compare those albums. Every album is close connected to you during the recordings and than it has it’s own life. I do have a good feeling about this one.”

Positive

Before I can say more, he almost screams at me that during our interview the new video ‘Wrong’ has its world premiere online on a big metal magazine: “ You have to check it out. It is amazing; suddenly those huge magazines are talking to us. They never paid attention and now it is my fourth week of interviews and promotion!

Englund continues with enthusiasm: “It is for the first time in fourteen years that anyone praise the album and likes it. It is like we have hit a button and that everyone suddenly understands. The world grew to understood us finally – haha. No seriously, I think the melodies are more accessible.

What is your dream concerning Evergrey, because you have seen so much and had high peaks and dark sides with the band.

Tom Englund: “ This is one of the dreams! Having great reviews and knowing that people like it and having more fans. For example two-thirds of the journalists hated ‘ Monday Morning Apocalypse’ and suddenly they are writing those beautiful sentences to describe this new album, that is amazing!

Deep

Ten years ago when I interviewed Evergrey for the first time, I was looking for a deeper meaning in their music. Englund immediately said ‘ we aren’t that deep’ something that stayed in my head. I wonder if after those years that isn’t changed.

Tom Englund: “We had a dark period before the changes, but you discover that afterwards. So it is not so dramatic: people are looking for a story, but it simply became something that wasn’t fun anymore. Now I am happy every second, we all have that common feeling in the band.”

On the other level the singer denies to be very deep, only using his experience: “ Rikard Zander and me sat down after the break and decided to write what we liked. It just happened and we aren’t great thinkers. We are very serious during the writing process and there is a lot of knowledge how to make an Evergrey album. We aren’t planning a ballade after a very uptempo song for example, it just happens.

Isn’t hard to know when the vocals are right, because you are the singer demanding and criticism yourself?

Tom Englund: “The lyrics and vocals are never perfect. You learn over the years when it is all right. Also I produced other bands and then you discover that the more you do it over, it often get’s worse. I just feel it when I did the best I could.”

To tease him a bit, I wonder if he gave everything on this album. The only critic can be that his vocals sounds a bit like other albums now and then: elements that are used before, melody parts that are very common.

Tom Englund: “It is totally the opposite, I worked on the ultimate level on this album and put everything in it I could. Because I wanted to prove that I didn’t need anyone else and did it on my own. I never laid back on things, but this time I wanted to prove it even more for myself.

After a moment of silence, the charismatic singer tries to analyze his new album a bit:

The new album is more understandable, although it has more layers. I did something right, because of all the attention. Evergrey never changed; we only used new elements. The voice never changes and so don’t expect a totally different album. Then you can listen to an other bands with a totally different sound.”

Teamwork

You and Rikard Zander are a good writing team, something to explore more in the future?

Tom Englund: “We just had fun writing songs, at that time we had no record deal and just sat down together, not caring who liked it: we did this for ourselves.

It was so easy, simply turning my head to the left and asking ‘ do you like this’ and then Rikard sad ‘ good or bad, or change this.’ It is fantastic, only two guys involved!”

Then Tom get’s more serious: “ After five seconds we made a decision about an idea without stepping on someone’s toes. We both have a similar mind, knowing what we want in music and we don’t have to explain our feelings or decisions.”

Plans

Together with power metal band Kamelot, Evergrey will tour in Europe in May and April, something he looks forward to: “ It will be fun I guess. It is a different audience, so a chance to reach new fans.”

Then again the singer needs to mark that he is walking on clouds, because he is so happy with the good feedback and then the new guitarist Marcus Jidell comes up, because Tom isn’t the only one who made a big change in live:

It is very refreshing for Marcus to work with us. He told me that he found his musical brother in me, what is so nice! For the first time he can play what he wants, without being judged. He is different than Hendrik Danhage, and it is great that he doesn’t copy him and stays close to his own play, with new influences and ideas. That changed our sound in a very good way.”

With all the positive energy, easy writing process and lot’s of idea Evergrey has, it is simple to conclude that an album will be written soon after this one, or not?

Tom Englund: “ We are very consistent in our recordings. Since 1998, almost thirteen years we write an album each two years. So let’s see how it goes this time. It would be nice to make a DVD with the new line-up, but it is hard to break the other one. Only when we have a totally new concept.”

You are very active on social media, something you like or simply need to do to promote the band?

Tom Englund: “ Evergrey used video updates in 1999, long before bands started to do that. It ‘s an overkill all those networks. We recently discovered Facebook and it is a good marketing tool! You can reach so many people.”

Then it is time for the frontman to do more promotion work.
http://evergrey.net/

Categories: Interviews Tags:

Evergrey – launches video ‘Wrong’ on metalinjection.net

During my interview with vocalist Tom.S Englund from Evergrey, the new videoWrong‘ has it’s world premiere on Metal Injection.net. Englund is surprised: “it is unbelievable that such a huge magazine for the first time shows attention in us.

The video was helmed by acclaimed director Patric Ullaeus and the Revolver.se crew (Lacuna Coil, In Flames, Dimmu Borgir and Kamelot). The song is taken from their new album “Glorious Collision” which will be released on 18th February  via SPV/Steamhammer.

Frontman Tom Englund commented on the video:
This is the video for our song Wrong. Once again Patric Ullaeus and the Revolver.se film-crew made 5 stupid guys from Sweden look like a million dollars.. The song will give all dark, tough and depressed people a soundtrack and most certainly a legit reason to cry your hearts out. If crying is not your thing, see if you are man enough to match that guitar-solo. Or you can just enjoy the vid and the damn song!”

Also he states in the interview that the end of the song is rewritten specially for the video, the album release is a bit different: “It isn’t cut and paste, but totally rewritten to make is more special.”

The Swedish progressive metal band will return in Europe together with Kamelot in April and May this year.  Follow the latest news, updates, videos on: http://evergrey.net/ and their new Facebook page.

Categories: News Tags:

Evergrey – Glorious Collision

text: Silviapd

band: Evergrey
album: Glorious Collision
genre: progressive rock/metal
release: 28th February 2011
label: SPV/Steamhammer

This eight album from the Swedish band Evergrey is a hard one, because I can’t capture it in one word. When it was a debut from a band I haven’t followed in ten years, I would say it was a masterpiece, but from Evergrey I expect a bit more. “Recreation Day” (2003) is still one of the best metal albums I know, and on “Glorious Collision” they are back with a new line-up and a strong energy vibe.

Also the band left the more commercial path behind and returns to their roots a bit more. The new members are very talented and the writers duo Rikard Zander (keyboards) and Tom S.Englund (vocals, guitar, songwriter) is a golden combination.

Most of all strength and energy are back, something I missed the last two albums. On the other hand there are recognizable elements and parts that I have heard on previous albums, something I never thought I would say, because Evergrey has the reputation to chance their sound on each album. That doesn’t make this one less challenging. Keep in mind that the band returns from a dark period and all that said and done makes it clear that it is indeed a masterpiece if you only give it time.

Opening track “Leave It Behind Us” starts serene with a choir, but soon set the tone for a very catchy and heavy guitar- and drum sound. Vocalist Tom Englund is still outstanding whatever he does, but with many effects on his voice many layers disappear. The classical piano from Rikard Zander is a dynamic element that stays in your head. The melody is a bit predictable and somehow it makes me wonder if Englund has motivation to improve himself. The middle part with the guitar solo from Marcus Jidell has all the power and energy you can imagine.

A darker and groovier sound on “You” is reminding you of the old days of the band. Drummer Hannes van Dahl is fast, has technical knowhow and most of all doesn’t fill every empty minute. The end of the song has a very interesting battle of all instruments, going faster and faster and it definitely proves that this combination of musicians have a special chemistry that brings the band on a higher level. Johan Niemann on bass is finger fast and a perfect contradiction with the warm piano outro. It has the intense vibe, what gets under your skin and makes you silent afterwards.

The single “Wrong” shows a more fragile side from Tom Englund, putting all his emotions in his sometimes broken voice. The lyrics are suddenly breathing and more convincing. When the choir and guitar are working towards a bombastic climax it makes me shiver. Jidell has such a seventies inspired sound, and it fits so well, that it is a real ‘diamond’ to develop that chemistry over the years.

Frozen” has the dark, dynamic sound that reminds me of “ Monday Morning Apocalypse” (2006), a classical Evergrey song with very strong progressive elements, bombastic guitars and synths.

On “Restoring The Loss” the power grows. The low voice of Tom S.Englund is the top layer, but when you dive deeper very technical guitar, bass, and orchestrations are the strong base of this song. A very surprising song, because the band uses new elements and create a deep sound without getting too bombastic and become even darker than before.

“To Fill The Mold” is also a complex, melancholic and sensitive song. Acoustic guitars and a more serene Tom S. Englund create a fragile atmosphere that soon breaks into a raw chemistry between all instruments without loosing sight on the essence of the song. It unites contradictions in a beautiful way: dark and light are finding a way by the guitarsolo, melodic drums and orchestrations.  This is a masterpiece that gives me the evidence that Evergrey still can do it: writing amazing, unforgettable songs that take my breath away. After four times I still discover new elements that amaze me.

Out Of Read” is an intense wall of music, marking that we are halfway ‘Glorious Collision’ and “ The Phantom Letters” is an acoustic midtempo ballade. Finally I can focus more on Tom Englund his voice, but not for long.  A bombastic twist makes the song very dynamic, good songwriting and teamwork.

It Comes From Within” is again a strong ensemble, definitely pay attention to all the layers, in a raw and straightforward approach.  “Free” has a beautiful intro, short and very gothic. Then in an explosion of energy Evergrey is saying indirectly that they are back full force to concur the metal scene again, and I believe they have a lot to carry out: it is a full album and it demands a lot from the listener in a good way.

The Disease” is the song I recognize from the demo and again the melody stays in my head.  Again the golden duo from Rikard Zander and Tom Englund are perfectly finding the right key to open everyone’s heart: it’s sensitive, intense, beautiful and interesting.

After this highlight, the contrast on “I’m Drowning Alone” can’t be bigger.  Even the voice of his daughter is a part on this bombastic, groovy song. After more than fifteen years Evergrey is still a strong band, and on the finale “..And The Distance” a duet between Tom Englund and his wife Carina with her warm voice, makes it all complete. This guitar orientated song, convinces me that the band is back delivering a dynamic, strong, convincing, amazing, vivid and powerful album. That is the best promise for the future!

Rating
9/10

Website
http://www.evergrey.net/

Discography
- 1998 The Dark Discovery
- 1999 Solitude-Dominance-Tragedy
– 2001 In Search Of Truth
– 2003 Recreation Day
– 2004 The Inner Circle
– 2005 A Night To Remember
– 2006 Monday Morning Apocalypse
– 2008 Torn
– 2010 Glorious Collision.

Line-up
Tom.S Englund – vocals, guitar
Rikard Zander – keyboards, piano
Marcus Jidell – guitar
Johan Niemann – bass
Hannes van Dahl – drums.

Categories: CD reviews Tags:

Ayreon – Arjan Lucassen gaat de diepte in

Tien landen in twee weken, reizend van hotel naar hotel en iedere dag vijftien journalisten te woord staan over het nieuwe zevende Ayreon album ‘01011001.’

Arjen Lucassen heeft het druk. Jarenlang heeft de componist, producent en muzikant zich wereldwijd op de kaart gezet door zijn verschillende projecten. Met deze laatste aanwinst scoort hij ogen met de indrukwekkende lijst aan gastmuzikanten.

Het Begin


Arjen klinkt erg opgewekt en vrolijk aan de telefoon; het is meer een gezellig gesprek en dat terwijl we elkaar nooit gezien hebben, de techniek staat voor niets. Hij vertelt dat hij ruim anderhalf jaar bezig is geweest met het maken van ‘01011001.’

Ik kan niet precies zeggen hoe lang het heeft geduurd, omdat vooral in het begin ik niet iedere dag ermee bezig was. Ik ga er niet voor zitten, maar af en toe komt er een idee boven. Wanneer ik tv kijk bijvoorbeeld. Daarbij heb ik een tijdje rust gehad, omdat ik in een depressie terecht kwam.

Het lijkt mij een intensief proces om en een heel verhaal te bedenken, de muziek te schrijven en de zangers erbij te zoeken.

Het is dan altijd wel op de achtergrond. Ik heb er ook voor gekozen om helemaal alleen te zijn dat jaar. Iedere dag heb ik er wel aan gewerkt, behalve in de avond dan.

Is het niet moeilijk omdat je jezelf controleert en het perfect wil hebben?

Het moeilijkste vind ik om inspiratie te krijgen en aan het eind ben ik dan ook helemaal leeg. Dan denk ik dat ik nooit meer een plaat kan maken. Als ik een idee heb ga ik meteen mijn studio in en ik heb de ervaring om daarna te kijken hoe de zang moet gaan. De muziek is weer een inspiratie voor mijn teksten. Ik doe alles in kleine stapjes. In het begin denk ik ‘ Ik ga een Pink Floyd-achtige plaat maken, een simpele enkele plaat.’ Dan groeit het verhaal en wordt het een monster. Ik ga ooit nog een keer iets helemaal in mijn eentje doen. Dat is tenminste het voornemen.

De vocalisten

Daniel Gildenlöw van Pain Of Salvation en Tom S. Englund van Evergrey vervullen een grote rol op het album. Hoe was het om deze zangers te benaderen?

Daniel reageerde helemaal niet, maar hij is een warhoofd en beantwoord zelfs de e-mails van goede vrienden haast niet. Het was echt een paar maanden stil. Daniel heb ik uiteindelijk via het label Inside Out gestrikt en ben meteen naar hem toe gegaan in Zweden. Het was een super fijne tijd.

Dan is het even stil, maar Arjen gaat toch door: Ik heb ook wel negatieve ervaringen. Als ik merk dat het om geld gaat, of iemand hogerop wil komen dan haak ik af. Ik heb ooit Tony Martin (ooit zanger van Black Sabbath) benaderd. Die riep meteen ‘ Do you have a big wallet’ nou dan hoeft het niet meer.

Wie denkt dat het voor Arjen Lucassen een hoogtepunt is om de muzikanten te regelen, omdat het hem makkelijk af gaat, heeft het mis.  Ik vind artiesten benaderen altijd het meest vervelende aan het hele album. Ik ben wel bekender nu, want iedere week krijg ik wel wat opgestuurd van iemand die zich aanbiedt. Vaak heb ik iemand op het oog, maar kent hij mijn muziek niet en dan moet ik hem echt overtuigen. Dan snel een datum prikken en over laten vliegen. Ik vind het fijn om er toch bij te zijn om de bezieling en emotie in de muziek te leggen.

Bij Tom van Evergrey was het vooral aanvoelen: een stoere man, maar een teddybeer als je hem kent. Anneke van Giersbergen (zangeres Aqua de Annique) is weer een heel ander uiterste. Bob Catly (zanger Magnum) is echt een grootheid, maar die vroeg mij juist hem erg te sturen.“

Met Anneke en Floor Jansen (Revamp, ex-After Forever) heb je vaker gewerkt, is dat fijner dan bijvoorbeeld met een Tom te werken die je niet kent.

Het heeft voor- en nadelen. Bij Floor en Anneke is het spontane wat weg, omdat je weet wat iemand kan. Floor is altijd op de achtergrond geweest bij ‘ Star One’ en ik wilde alles met haar doen: ze kan geweldige opera zingen, maar ook heel fragiel of heavy. Ik heb – vind ik – een van de beste zanger Jorn Lande en ik kon daar moeilijk een andere zanger naast zitten in het duet, maar Floor past daar prima bij: dat blijft echt hangen.

Dan oordeelt Arjen toch even over ‘ zijn’ muzikanten: Tom is gewoon arrogant en ik vind dat ook weer te gek, omdat je elkaar wilt imponeren, maar eigenlijk is hij erg aardig en het was een fijne samenwerking. Anneke is gewoon de beste zangeres van Nederland, zo niet in de wereld met wat ze doet. Een super stem en ik vond het geweldig haar akoestisch te begeleiden in Griekenland met haar nieuwe band ‘ Agua de Annique.’

De Symbolen

Zeventien zangeres doen in totaal mee aan dit project, waaronder Arjen Lucassen zelf. Tien behoren er tot ‘ Forever’ de Aliensoort op de planeet Y. In het binaire systeem wordt Y ook wel weergegeven als 01011001, vandaar de albumtitel. Deze tien zijn de main cast, die op alle nummers meedoen.


De andere zeven zijn de mensen. De rollen van deze tien worden bij de lyrics aangegeven met symbolen. ,,Ik wilde wel Alien 1,2,3 gaan benoemen, maar dat leek me ook niets. Forever is net als de Borg in Star Trek een gemeenschap. Met dit verschil dat ze ook wel overhoop liggen met elkaar en niet als één denken.

Ik heb de zangers zelf gevraagd een symbool te bedenken, alleen Tom wist niets dus heb ik hem maar een bliksemschicht gegeven. Daniel moest ‘dwars liggen’ met zijn R-copyright tekentje. Hij wil nu eenmaal graag anders zijn, maar het is natuurlijk een persoonlijke keus.

De langste plaat

Het is een vrij lange plaat, van ruim een uur en veertig minuten. Een vrij lange zit en het is zeker meer een luisterplaat. Er zit niet echt een hit tussen, het is allemaal een geheel. Arjen vindt dat niet zo erg: Ik heb hits scoren opgegeven. Ik pas niet in het format van de radioprogramma’s. Met de vorige single haalde ik de hoogste verkoop van de maand, maar ik had geen airplay dus dan haal je de top 40 niet. Ik heb een trouw publiek die een verhaal wil horen.

In de wereld heb een hoge verkoop, dus ik ben tevreden. Al denk ik dat ‘ Waking Dreams’ van de tweede cd zeker een hit is: zo catchy en met een lekker ritme. Als het label het wil proberen, ach dan vind ik het prima.

Als advocaat van de duivel zeg ik wel dat de plaat wat lang is: je verwacht wel veel van de luisteraar om alles te horen. Kan het niet compacter?

Ik plan niets van tevoren. Ik ga de studio in met het idee om één plaat te maken. Nu was ik klaar en duurde het ruim 110 minuten. Ik kon niks weggooien, want dan was de balans in alle muziekstijlen weg. Ik heb blijkbaar met Ayreon twee platen nodig om een verhaal te vertellen. Een film duurt toch ook al snel anderhalf uur.

Het verhaal

IntoThe Electric Castle’ uit 1998 heeft een vrij duidelijk verhaal. Ik heb het idee dat het met deze nieuwe plaat het wat minder duidelijk naar voren komt, en meer aan de fantasie van de luisteraar wordt overgelaten om meer lagen te ontdekken. Is dat een bewuste keuze, of zo gegroeid?

Die plaat heeft een vrij plat verhaal: een Alien die experimenteert met menselijke emoties. Het is meer een stripverhaal. Onduidelijk blijft waarom hij geen emoties meer heeft. Met deze plaat vertel ik daar meer over en ga ik daar dieper op in.

Arjen Lucassen neemt de tijd om meer uit te leggen: Ook over hoe de planeet Y eruit ziet, want ik wil overal wat dieper op in gaan. Op het eerste album ‘ The Final Experiment’ (1995) gaat het over het jaar 2084 waar beelden van de vernieling van de aarde terug gestuurd worden in de tijd. Op deze plaat vraag ik mij af hoe het zo ver heeft kunnen komen op aarde.”

Centraal staat ook de afhankelijkheid van mensen met techniek. Is daar ook een link naar het dagelijks leven?

In de eerste instantie is het een leuk verhaaltje over planet Y en de machines. Ik wil de mensen geen les lezen. Toch komt het een beetje mee in het verhaal, maar ik ben het niet bewust van plan. Ik ben ook wel voor de techniek: wie staat er nu niet iedere morgen op en zet meteen de computer aan?

Wel ben ik tegen downloaden. Ik ben toch wel blij dat ik van een generatie ben van voor de computers; ik heb idee dat jonge kinderen wel wat missen. Misschien worden zij wel gelukkig als ze een video gedownload hebben, dat weet ik niet.

Opvallend is de rol van Jonas, de zanger van Katatonia. Hij lijkt te veel zijn bekende trucje te doen, terwijl je andere artiesten eens in een hele andere setting aantreft, was het lastig hem te prikkelen om een ander facet van zijn stem te gebruiken?

,, Jonas was eigenlijk de eerste zanger die ik vroeg. Ik vind ‘ The Great Cold Distance’ echt de mooiste plaat van dat jaar. Eerst dacht ik dat het niets voor mij was die death metal, maar toch sprak het me aan. Ik heb in het verleden met Mikael van Opeth gewerkt en die heeft meteen gezegd dat Jonas dit moest doen, zodoende dat ik hem snel binnen had. Jonas heeft vier van zijn zanglijnen zelf geschreven, dus misschien dat het daarom wat meer als Katatonia klinkt. Hij is ook een beperkte zanger en dat weet hij zelf wel, waardoor hij nu niet over zijn kunnen heen ging.”

Het is een vrij donkere, progressieve plaat maar wel met een stevige body. Folk, rock en symfonisch komen bij elkaar, wat juist het album zo sterk maakt.

De depressie heeft zijn weerslag in de muziek. De eerste nummers die ik schreef waren vrij donker, maar muziek genas dus later werd het positiever. De stijlen zijn heel divers en ik pas dan ook niet echt in een hokje. Dat komt denk ik, omdat ik opgegroeid ben in de jaren zestig.

 

Ik heb bands als The Beatles, Pink Floyd en Iron Maiden zien komen en gaan. Al die stijlen hebben ook invloed op mijn muziek. Ik ben wel verbaasd dat zo veel mensen mijn platen kopen. Zowel de folk – als heavy fans die er naar luisteren. Dat overstijgt wel de hokjes en de grenzen. Ik hoef geen bevestiging, ik doe gewoon wat ik voel wat goed is.

Tot slot op 27 januari 2008 vind de cd-presentatie plaats in ‘ The Stairway To Heaven’ in Utrecht. Zijn er nog speciale plannen?

Ik ga zeker wat nummers akoestisch doen, mogelijk met tien zangers erbij en ik zal delen van de DVD laten zien. Het wordt zeker gezellig en ik verheug mij er zeker op.

meer informatie op: http://www.spv.de/ayreon/bin/AyreonEPK.html

Evergrey – new album ‘ Glorious Collision’ release February 2011

Swedish progressive metal band Evergrey has their eight studio album ‘ Glorious Collision‘ in the making. It will be released  on 28 February 2011 on Steamhammer/SPV.

A dynamic goody bag featuring the most diverse material ever released on an Evergrey album. “This may sound like a contradiction in view of our personnel situation, but Rikard and I have allowed more influences on Glorious Collision than ever before. Some elements on Glorious Collision are classic rock, based on a metal format, sometimes the tracks are quiet and haunting, sometimes wild, demanding and gripping.” says Tom Englund, guitarist and vocalist in Evergrey.

Occasionally a musician has to take a step back into the past to develop artistically. Tom Englund took this risk and reorganised his artistic environment. “The most recent Evergrey line-up had reached a point where we no longer had fun as a group,” he confesses, adding: “So we went our separate ways to save our friendship. There were no angry words, and we’re still friends privately.”

Naturally, the decision to break up wasn’t easy for these long-standing friends, especially for Englund and his remaining keyboardist, Rikard Zander, for whom a continuation of Evergrey was never called into question. Yet they both had to face a new challenge: “In the beginning, we weren’t sure whether we’d be able to write a new album without the wealth of experience that the previous line-up brought in. But after Rikard and I had composed a full three numbers during the first week, we felt that was a real coup.”

This diversity is also expressed in the instrumentation of this extremely dynamic studio production which presents the new band members Marcus Jidell (guitar), Hannes Van Dahl (drums) and Johan Niemann (bass)“It’s great to hear what a breath of fresh air Marcus, Johan and Hannes have brought into the band,”Englund enthuses. “Although the entire material, except for two songs to which Marcus contributed on the compositional side, had already been decided when we started recording, they all left their own, very personal mark on this album.” The great experience of Jidell and Niemann, who have worked with acts such as Royal Hunt and Therion, among others, and have now contributed lots of positive energy together with the 20-year-old drummer, Van Dahl, can be felt throughout the album.

Tracklisting:
Leave It Behind Us * You * Wrong * Frozen * Restoring The Loss * To Fit The Mold * Out Of Reach * The Phantom Letters * The Disease … * It Comes From Within * Free * I´m Drowning Alone * … And The Distance * … And The Distance (“Carina” –  Bonustrack for limited digipak with female vocals)

Evergrey live 2010:
25.11. SE/FI – Stockholm/Turku – Silja Galaxy Cruise
16.12. D-Bochum – Matrix
17.12. NL-Rotterdam – Baroeg
18.12. NL-Kerkrade – The Rock Temple
19.12. D-Ludwigsburg – Rockfabrik
20.12. CH-Pratteln – Galerie

More information on Pettingzoo Propaganda.

Last summer Evergrey performed on the Roadgrill festival, Rotterdam. A very special garage show after a thunder storm. It was a very unique experience to hear the songs in such a setting. Evergrey made a video report of that. (photographer Moon In Virgo had a little intermezzo with the camera man):

live performance of ‘ Words Mean Nothing ‘  

Categories: News Tags:

Roadgrill festival – onvergetelijke setting van headliner Evergrey

tekst: Silviapd
foto’s: Monica Duffels

De langverwachte regen is voorspeld, alleen is het wel erg memorabel dat juist de zondevloed losbarst voordat Evergrey het podium zal betreden. Het levert een unieke, speciale show op die je maar een keer in je leven meemaakt: een basic, garage optreden van deze progressieve metal band.

Een handvol mensen heeft het geduld om een uur te wachten op de ombouw van boxen en instrumenten van het open podium naar de garage. De sfeer is zeer goed, en samen met deze ervaring is het een zeer geslaagde editie om op terug te kijken!

 

De eerste band die Roadgrill opent, is Rorschach met Rotterdamse roots, maar een sterk Duits geluid.
Zelf omschrijven ze zichzelf als Nina Hagen meets Rammstein. De nummers marcheren inderdaad lekker door, maar het is vooral de zangeres Venomena La Chante die alles uit de kast haalt: een zweepje, lakpakje en een stem die de verwachtingen overtreft. De heren staan er erg statisch bij, en dat is jammer omdat de muziek wel opzwepend is.

Opener Dr. Russia doet mensen uit de schaduw vandaan halen om vooraan te gaan staan in de volle zon. Ook komt er een nieuw nummer voorbij Princes Of Darkness met groovy gitaren, electronische beat en een catchy vibe. Zeker een goede opwarmer, alleen de hitte doet het asvalt zo opwarmen dat het snel vluchten is naar de bankjes.
Manimal uit Zweden moet helaas afzeggen, wegens ziekenhuis opname van de zoon van Richard, de drummer. Begrijpelijk, maar zo gaat een optreden van deze powermetal band voorbij.
In plaats daarvan komt er een technische metal band Sobek op het podium, die met zware drums en gierende gitaar uithalen de zon trotseren.    Renal Gates klinkt niet zo strak en wat chaotisch in de opbouw, maar de rauwe stem van zanger Lennert is zeer uniek. Wie dacht dat Thrash op zijn retour is, opvallend is dat veel bezoekers spijkerjassen vol band patches dragen, inclusief kisten ondanks de warmte.

 

De sfeer is gemoedelijk en er is toch veel support bij het podium.Velen kijken uit naar Cirrha Niva een veelbesproken band na het album For Moments Never Done (2009) waarmee ze zichzelf weer helemaal op de kaart plaatsen. De nieuwe line-up heeft daar duidelijk invloed op.

Ook live staat het als een huis, en het siert de bandleden dat ze zich in oranje hebben gestoken. Zanger LeGrande heeft een helder stemgeluid, wat ver boven de voorgaande bands uitsteekt. Er is een mooi balans tussen de gitaren en de nieuwe drummer Wiebe Slim, die zeer een technisch en pittig geluid laat horen.

Progmetal met een vleugje heavy metal hier en daar, wat soms doet denken aan Death Angel. Kortom geen band die zomaar in een hokje past en het is zeker een bonus om ze eens in een kleine setting te zien.
Het is niet verwonderlijk dat ze veel festivals aan doen deze zomer, de band stoomt vooruit. Ook de performance is energiek en knalt stevig door. Een verkwikker van de dag.

Martyr maakt er een groot spectacel van. Het lijkt wel of zanger Robert van Haaren gesponsord is door Spa. Gedurende de show gooit hij regelmatig een emmer water over de uitgelaten fans, en over zichzelf. Het is misschien cliche, maar hij weet het goed te verkopen. Voor het eerst is de nieuwsgierigheid gewekt en is het verbazen over de energie van de frontman: rennend over het podium, wandelend door de menigte op zijn vertrapte Allstars en hangend in de lichtmast.

 

Hij heeft zeker goed naar Iron Maiden gekeken, maar het slaat wel aan. Storm And Fire is een goed in het gehoor liggend nummer met hoge uithalen en een rauw randje. Geen wonder dat de band al lang zijn sporen heeft verdiend en sinds de jaren tachtig trouw is aan de heavy metal roots. Wat een vibe, en het klinkt zeer geolied.

Wanneer hij ook nog op de fingers gaat fluiten en de fans het podium op roept is de sfeer compleet. Het publiek is super enthousiast, en dan maakt het niet uit dat veel mensen heen en weer lopen, omdat de BBQ van start is gegaan.

 

Lappen spek en burgers komen te vooschijn tijdens Fear ook een pittig nummer met veel stem variaties. De menigte wordt tot slot nog getrakteerd op een nieuw nummer Circle Of Hate.

Dan is het tijd voor de organisator van het festival om het podium te betreden. Roadkill is een respectabele naam, en met al het werk wat ze verricht hebben om deze dag te realiseren, verdienen ze al een applaus.
Momenteel is de band bezig in de studio en met de nieuwe gitarist Tim in de gelederen, die zijn vuurdoop heeft, is het flink doorknallen met de setlist. Als een duveltje uit een doosje staat de band er en ontvangen met een groot gejuich en vuurblazers.
Darkside slaat goed aan, met old school jankende gitaren en zanger MacBlade lijkt zo uit de jaren tachtig weggestapt met leren broek en hoge uithalen. Zijn stem is rauw, dan weer verrassend helder en weet zeker de aandacht vast te houden.

 

Drummer Gary heeft een zeer technisch stabiel geluid, en het geheel staat als een huis. Shadow komt wat langzaam op gang, totdat de grunts losbarsten. Een sterke cover komt voorbij Symphony Of Destruction van Megadeth, die zeker niet onder doet aan het origineel. Een mooi begin van de avond!
Dan het is de beurt aan Avanger om voor het eerst echt in het donker te spelen. Helemaal overgekomen uit Engeland en vol enthousiasme starten ze met een Iron Maiden cover, en dat is zeker een aanslag op het uithoudingsvermogen van de band, omdat ze het tempo al snel opvoeren.

 

Helaas barst halverwege de set het noodweer los, inclusief donderslagen. Dat is funest voor het open podium, en het is geen wonder dat er kortsluiting ontstaat. Mensen schuilen langs de rand, en het is enorm gezellig.

 

Het wachten is op nieuws of Evergrey nog door kan gaan. Vrijwilligers zijn met zeilen in de weer, maar de afdekking is niet genoeg om veilig te spelen. Al snel is er het plan om de apparatuur naar achter de in de garage te verplaatsen.

De band zelf is er nuchter onder, zanger Tom Englund: Het is hilarisch, vliegen we over voor een optreden dan barst de hel los. Het zal zeker onvergetelijk worden, al zijn we het wel gewend van onze oefenruimte.. Echt old school wordt het wanneer na lang wachten de die hard fans zich achter de hekken hebben verzameld.

 

Wie naar achteren staat heeft pech, want er is geen enkele verhoging. Het is improviseren de hele set, en dat maakt de heren ontspannen: al grappen makend met het publiek en het geluid is rauw.

Met moeite kan er soms een zanglijn ontcijferd worden. Obedience is de eerste keus van het publiek, bij gebrek aan setlist. Zanger Tom staat rustig leunend op zijn microfoon standaard, af en toe contact zoekend met de nieuwe gitarist Marcus Jidell (Royal Hunt). Rikard Zander achter de toetsen krijgt een glansrol tijdens Words Mean Nothing en I’m Sorry, met jazzy improvisatie, spelend op Roadkill apperatuur.

 

Het enthousiasme loopt op en iedereen heeft een big smile op zijn gezicht: een unicum en ook onvergetelijk voor de band zelf. Solitude Within klinkt zeker een stuk harder dan normaal, vooral bassist Johan Niemann (Therion) is goed hoorbaar, al rondrennend.

 

Het maakt eigenlijk niet uit wat ze spelen, omdat je ze in deze setting nooit meemaakt.Er worden grapjes zoals wanneer Tom Masterplan aankondigd en Marcus met Rikard samen spontaan Born In The USA inzetten, waarop de zanger laconiek reageerd: Het was al de ergste maand voor ons, nu ga je ook zonder mijn toestemming wat aanrommelen. 

Waarna Rikard het over een andere boeg gooit:  Gefeliciteerd met de voetbal finale, ik vroeg me af hoe het kwam maar dit land is net een groot voetbal veld, zo plat!

 

Met A Touch Of Blessing neemt de band afscheid, Tom leunt tegen het hek nog een voetstap verwijderd van de fans. De band slaat elkaar op de schouders en gaat met een goed gevoel de studio in komende week, een nieuw album in de maak.

 





Categories: Festivals Tags: