tekst: Silvia Deurwaarder
foto’s: Monica Duffels
De tweede dag van Huntepop is een feest aan grote namen die Ulft aan doen. Met name in de tent is het al vroeg dringen voor Anouk later die dag.
Er is meer, zo is er een open podium met een keur aan artiesten, vrolijk aangekondigd door Coen en Sander, bekende presentatoren van 3FM.
Wie met de buien de tent in wordt gejaagd, kan zijn hart ophalen bij de reggaeweide en de kleine tent, waar DJ’s met luide bas alle podia overtreffen. Van alle kanten komt muziek, de een nog luider dan de ander: een uit de kluiten gewassen kermis.
De Staat is een naam die als een komeet tot grote hoogte blijft stijgen en de tent staat dan ook bomvol in de middag. “This Is Time To Rock n Roll’ swingt goed. Deze Nijmeegse formatie is goed op elkaar ingespeeld, met als resultaat een dynamische, krachtige show die blijft verbazen.
Zanger en gitarist Torre Florim is goed bij stem: met een rauw, jazzy gevoel. Bovenal rockt hij stevig zonder maar iets te verslappen gedurende de set. Voeg daarbij een natuurlijk charisma en je hebt een succesverhaal.
Improvisatie van de gitarist Vedran Mircetic, een swingende toetsenist Rocco Bell en drummer Tim van Delft die geen seconde verslapt: een samenkomst van talenten die de Nederlandse bodem al zijn ontgroeid.
Zelfs een koebel wordt van stal gehaald, er is veel interactie tussen de bandleden die dit grote podium prima opvullen. Ook is er veel contact met de zaal, met name de ontspannen frontman in overhemd en bretels weet het spannend te maken.
Van rauwe gitaren, jazzy piano en zelfs a capella samenzang “Springtime” is een avontuur aan stijlen. Er wordt dan ook flink meegeklapt. Experimenteel, gedurfd en met een zware grove. Met een zittende zanger als climax.
Opvolger heeft meer een uptempo beat en wat rap, de opzwepende gitaren maken de explosie aan energie compleet!
In volle vaart door met “Felling Low” waar een toegegooid fluitje uit het publiek ook inzet. Dan gaat ook de gitaar af en staat zanger daar alleen. “het valt niet mee maar we zijn er nu toch.”
De massa gaat los op “Swing Sop” waar het zweet op het gezicht van de frontman parelt en extra roept “Laten We Dansen” om vervolgens ook Anouk te eren met een groot enthousiasme. De machine gaat aan, ritmische slagen van metalen buis: alles swingt en dan komt toch echt een einde aan deze geweldige show: wat een band, wat een geweldige mix aan stijlen en wat een energie!
Dan volgt voor velen het lange wachten op Anouk, de rockartieste die weer terug is met een nieuwe plaat. Coen en Sander verwoorden het pakkend: de komende 24 uur heeft veel hoogtepunten en dit is er een van!
Met “Girl, Girll” opent Anouk stevig, gekleed in een nonchalante outfit met wijde trui. Een nieuwe band en met achtergrond koor, een vol podium. Het duurt even voor het geluid in orde is, maar dan knalt het ook echt!
Ze heeft er echt zin in, dansend voor de massa. Ze heeft een achtergrondkoor mee met een bekend gezicht: Jenny Lane. “Modern World” is opzwepend en goed neergezet, toch blijft het wat tam vooraan: wellicht te weinig ruimte om te bewegen?
Uptempo raast Anouk door de set heen, met “Jerusalem” en “More Than You Deserve.” De rauwe zangeres, geeft iedereen exact wat ze verwachten. Muzikale details zijn live goed hoorbaar zoals gitaar effecten en melodieuze keyboards.
Wanneer ze bier nonchalant uitspuugt, richt ze zich eindelijk tot het publiek: “Dit is te strak toch” om de slappe lach te krijgen en rustiger te melden “mijn make-up zit nu tot mijn lippen.”
“Nobody’s Wife” wordt niet vergeten, snel opgevolgd door het meer bezielde nummer “Lost.” Allemaal even goed uitgevoerd: Anouk beheerst haar stem volkomen en toch zijn de rauwe uithalen geen moment gekunsteld.
Voor de vele fans is het genieten en ook de sceptici weet Anouk met gemak te overtuigen: het staat als een huis en halverwege slaat de sfeer om naar een meer ontspannen artiest die ook echt plezier beleefd aan de show.
Met “Good God” neemt Anouk afscheid: “Ik ben niet zo’n prater, maar ik vond het gezellig!” en nog eenmaal is het genieten met deze rockende, eigenzinnige artiest.
Na een flinke pauze maakt My Dying Bride zijn opwachting in de duistere tent, een grotere omschakeling is niet mogelijk en dat werkt duidelijk tegen deze Britse doom metal band.
De setting is eigenlijk ook te groot voor de intimiteit en melancholie die deze ban zo goed kan neerzetten, al lukte dit vorig jaar op de Zwarte Cross prima.
Vandaag komt het niet van de grond. Dat ligt bovenal aan het buitensporige harde geluid (wat de herrie buiten maar half overstemd, dat zegt wel hoe enorm hard en uit balans alles is).
“ Bring Me Victory” met de warme stem van Aaron, theatraal de handen voor zijn ogen slaand, neergaand op de knieën. De viool samen met de melodieuze piano is betoverend.
Intens wordt het op “Like Gods Of The Sun” waar de gitaar kracht brengt zonder te storen, die zware groove doet je naar donkere dieptes glijden in een verlammende extase.
Dan is het opeens rennen voor Go Back To The Zoo als headliner op het buiten podium, waar de kermis voor een vrolijke entourage zorgt. Deze band is net terug uit het buitenland, om na vanavond naar een Zweeds festival te reizen.
Het geluid is goed, maar de muzikanten zijn duidelijk veel aan het touren geweest, een automatische piloot is erin geslopen. Er valt weinig emotie af te lezen gedurende set, waar de band stevige rockend bekende nummers laat horen.
Waar de muzikanten wat statisch erbij staan, zijn de fans uitzinnig en volop aan het meezingen op “ Beam Me Up” een opzwepend ritme, met stevige bas en daar is het vleugje pit wat Coen en Sander aankondigden als “ de afsluiter dit jaar is misschien wel de beste band van Nederland.”
Dit jaar brengt Huntenpop veel grote namen en diverse stijlen naar Ulft, maar dat wil niet zeggen dat de organisatie perfect is verlopen. Vooral de overdosis aan geluid, maakt de dag een lange zit. Dat neemt niet weg dat een unieke combinatie aan artiesten dit festival zo uniek maakt!
This slideshow requires JavaScript.
Huntenpop komt met een eigen ticketsysteem, om zo de kosten voor de bezoekers te drukken. Dit jaar is het festival in Ulft op 10 en 11 augustus. Wederom in het Dru Park te Ulft in de achterhoek.
“Shot In The Dark” is een stevig begin waar een stralende zangeres de fans welkom heet met een subtiele lach en zwaai. De band komt wat rommelig het podium op, maar de energieke houding maakt veel goed.
Voor dit jaar heeft het Achterhoekse festival Huntenpop een bijzonder presentatie duo in petto: 3FM-duo Coen Swijnenberg en Sander Lantinga zullen iedere middag tussen 16.00 uur en 19.00 uur een bijzondere ‘Coen & Sander Show’ show maken en de bands aankondigen.
