Archive
Huntenpop – grote namen met Ilse DeLange en BLØF
Grote namen zijn bekend gemaakt voor de vierentwintigste editie van Huntenpop festival. Dit jaar op 23 en 24 augustus in Dru-Park te Ulft.
Op zaterdag 14 augustus staan Bløf, Ilse DeLange, Boemklatsch, Mister and Mississippi, Rilan & the Bombardiers en Tenement Kids bevestigd voor het tweedaagse festival.
Programmering
Bløf behoeft eigenlijk geen introductie. De band grossiert in gouden en platina platen, onderscheidingen en awards. In 2012 vierde Bløf zijn twintigjarig jubleum en momenteel zijn de Zeeuwen bezig met een theater tour door Nederland. De band beleeft zijn debuut op Huntenpop.
Ook Ilse DeLange is geen onbekende in de Nederlandse popmuziek. Ook zij won tientallen muziekprijzen, haar albums bereikten ruim tien keer de platina status, speelde ze in het GelreDome en tourt ze in maart door Nederland.
Hoe snel het in de muziekwereld kan gaan bewijst het Utrechtse Mister and Mississippi. Stonden ze vorig jaar nog in een kleine setting op Huntenpop, inmiddels is er nogal wat veranderd.Na een succesvolle clubtour en werd het debuutalbum goed ontvangen. Ondanks de Huntenpopregel om bands niet twee jaar op rij uit te nodigen, maken we voor Mister and Mississippi dit jaar graag een uitzondering.
Met het zeskoppige Boemklatsch Equalizer staat er op 24 augustus een hele vette dance act op het podium. Met “Equalizer” slaat Boemklatsch een geheel nieuwe weg in. Nog steeds een sound vol energie, ondersteund door zestien video walls.
Haarlemmer Rilan Ramhane staat vooral bekend om zijn rauwe stem en energieke liveshows. Zijn muziek kan het best omschreven worden als “Rock ’n Soul” met een vleugje hiphop en funk. Op Huntenpop zal hij muzikaal worden bijgestaan door zijn negenkoppige band ‘The Bombardiers’, inclusief DJ en contrabas. Rilan & The Bombardiers wordt een spektakel.
Als er één band is die dit jaar zeker niet mag ontbreken op Huntenpop, dan is het wel Tenement Kids. Naast het feit dat frontman Gijs Wilbrink een geboren Ulftenaar is, levert hij ook nog eens een dijk van een tweede plaat af. Een plaat die louter lovende recensies kreeg en hij verscheen in tv-shows.
Kaarten
dagkaart zaterdag 14 augustus (exclusief camping) 35,00 euro
dagkaart vrijdag13 augustus (exclusief camping) 15,00 euro.
kaart Festival Passe-partout (exclusief camping) 45,00 euro.
Camping (exclusief vrijdag) 20,00 euro.
Deze kaarten zijn online te bestellen via: http://www.huntenpop.nl/?page_id=16
Meer info via: www.huntenpop.nl
Huntenpop – verscheidenheid aan bands en spannende circus act
foto’s en tekst: Monica Duffels
Dit jaar vindt de 23ste editie plaats van het muziekfestival Huntenpop in het plaatsje Ulft. Voor velen is dit het gezelligste festival van de Achterhoek. Met een dynamische programmering legt de organisatie de lat steeds hoger.
De sfeer is zeker gemoedelijk en het mooie weer maakt het extra gezellig. Met een kleinschalige opzet en een keur aan activiteiten, is er voor jong en oud wel wat te beleven.Voor de kinderen is er bijvoorbeeld de circusact van Le Cirque Du Platzak. Sommigen vermaken zich uitstekend met het verzamelen van plastic bekers, om dat in te ruilen voor munten.
Er is een festivalmarkt en er zijn enkele kermisattracties aanwezig. Met voldoende keus aan eten en drinken, wordt ook aan de inwendige mens gedacht. Uiteraard draait het op dit festival voornamelijk om de muziek.
De organisatie heeft een grote verscheidenheid aan bands weten te programmeren, zoals de populaire Miss Montreal, Racoon, de folkband Bellowhead, de Spaanse feestband Muchachito Bombo Infierno, de Italiaanse gothic metal band Lacuna Coil en de alternatieve act Blood Red Shoes.
De bands worden aangekondigd door Coen en Sander, Dj’s bij 3FM. Zij doen dit met verve en zorgt voor een vrolijke toon tussen de acts door. De headliner van het festival is de Vlaamse band Triggerfinger die het publiek versteld doet staan met hun vuige gitaarrock.
Degenen die nog energie over hebben, begeven zich naar de tent waar Sister Bliss, bekend van Faithless, een dj-set verzorgt. De grote verscheidenheid aan band springt eruit dit weekend met een mooie aankleding. De organisatie van Huntenpop kan terugkijken op een geslaagde editie.
Fotoreportage Huntenpop
Huntenpop – swingende zaterdag met grote namen
tekst: Silviapd
foto’s: Monica Duffels
De tweede dag van Huntepop is een feest aan grote namen die Ulft aan doen. Met name in de tent is het al vroeg dringen voor Anouk later die dag.
Er is meer, zo is er een open podium met een keur aan artiesten, vrolijk aangekondigd door Coen en Sander, bekende presentatoren van 3FM.
Wie met de buien de tent in wordt gejaagd, kan zijn hart ophalen bij de reggaeweide en de kleine tent, waar DJ’s met luide bas alle podia overtreffen. Van alle kanten komt muziek, de een nog luider dan de ander: een uit de kluiten gewassen kermis.
De Staat is een naam die als een komeet tot grote hoogte blijft stijgen en de tent staat dan ook bomvol in de middag. “This Is Time To Rock n Roll’ swingt goed. Deze Nijmeegse formatie is goed op elkaar ingespeeld, met als resultaat een dynamische, krachtige show die blijft verbazen.
Zanger en gitarist Torre Florim is goed bij stem: met een rauw, jazzy gevoel. Bovenal rockt hij stevig zonder maar iets te verslappen gedurende de set. Voeg daarbij een natuurlijk charisma en je hebt een succesverhaal.
Improvisatie van de gitarist Vedran Mircetic, een swingende toetsenist Rocco Bell en drummer Tim van Delft die geen seconde verslapt: een samenkomst van talenten die de Nederlandse bodem al zijn ontgroeid.
Zelfs een koebel wordt van stal gehaald, er is veel interactie tussen de bandleden die dit grote podium prima opvullen. Ook is er veel contact met de zaal, met name de ontspannen frontman in overhemd en bretels weet het spannend te maken.
Van rauwe gitaren, jazzy piano en zelfs a capella samenzang “Springtime” is een avontuur aan stijlen. Er wordt dan ook flink meegeklapt. Experimenteel, gedurfd en met een zware grove. Met een zittende zanger als climax.
Opvolger heeft meer een uptempo beat en wat rap, de opzwepende gitaren maken de explosie aan energie compleet!
In volle vaart door met “Felling Low” waar een toegegooid fluitje uit het publiek ook inzet. Dan gaat ook de gitaar af en staat zanger daar alleen. “het valt niet mee maar we zijn er nu toch.”
De massa gaat los op “Swing Sop” waar het zweet op het gezicht van de frontman parelt en extra roept “Laten We Dansen” om vervolgens ook Anouk te eren met een groot enthousiasme. De machine gaat aan, ritmische slagen van metalen buis: alles swingt en dan komt toch echt een einde aan deze geweldige show: wat een band, wat een geweldige mix aan stijlen en wat een energie!
Dan volgt voor velen het lange wachten op Anouk, de rockartieste die weer terug is met een nieuwe plaat. Coen en Sander verwoorden het pakkend: de komende 24 uur heeft veel hoogtepunten en dit is er een van!
Met “Girl, Girll” opent Anouk stevig, gekleed in een nonchalante outfit met wijde trui. Een nieuwe band en met achtergrond koor, een vol podium. Het duurt even voor het geluid in orde is, maar dan knalt het ook echt!
Ze heeft er echt zin in, dansend voor de massa. Ze heeft een achtergrondkoor mee met een bekend gezicht: Jenny Lane. “Modern World” is opzwepend en goed neergezet, toch blijft het wat tam vooraan: wellicht te weinig ruimte om te bewegen?
Uptempo raast Anouk door de set heen, met “Jerusalem” en “More Than You Deserve.” De rauwe zangeres, geeft iedereen exact wat ze verwachten. Muzikale details zijn live goed hoorbaar zoals gitaar effecten en melodieuze keyboards.
Wanneer ze bier nonchalant uitspuugt, richt ze zich eindelijk tot het publiek: “Dit is te strak toch” om de slappe lach te krijgen en rustiger te melden “mijn make-up zit nu tot mijn lippen.”
“Nobody’s Wife” wordt niet vergeten, snel opgevolgd door het meer bezielde nummer “Lost.” Allemaal even goed uitgevoerd: Anouk beheerst haar stem volkomen en toch zijn de rauwe uithalen geen moment gekunsteld.
Voor de vele fans is het genieten en ook de sceptici weet Anouk met gemak te overtuigen: het staat als een huis en halverwege slaat de sfeer om naar een meer ontspannen artiest die ook echt plezier beleefd aan de show.
Met “Good God” neemt Anouk afscheid: “Ik ben niet zo’n prater, maar ik vond het gezellig!” en nog eenmaal is het genieten met deze rockende, eigenzinnige artiest.
Na een flinke pauze maakt My Dying Bride zijn opwachting in de duistere tent, een grotere omschakeling is niet mogelijk en dat werkt duidelijk tegen deze Britse doom metal band.
De setting is eigenlijk ook te groot voor de intimiteit en melancholie die deze ban zo goed kan neerzetten, al lukte dit vorig jaar op de Zwarte Cross prima.
Vandaag komt het niet van de grond. Dat ligt bovenal aan het buitensporige harde geluid (wat de herrie buiten maar half overstemd, dat zegt wel hoe enorm hard en uit balans alles is).
“ Bring Me Victory” met de warme stem van Aaron, theatraal de handen voor zijn ogen slaand, neergaand op de knieën. De viool samen met de melodieuze piano is betoverend.
Intens wordt het op “Like Gods Of The Sun” waar de gitaar kracht brengt zonder te storen, die zware groove doet je naar donkere dieptes glijden in een verlammende extase.
Dan is het opeens rennen voor Go Back To The Zoo als headliner op het buiten podium, waar de kermis voor een vrolijke entourage zorgt. Deze band is net terug uit het buitenland, om na vanavond naar een Zweeds festival te reizen.
Het geluid is goed, maar de muzikanten zijn duidelijk veel aan het touren geweest, een automatische piloot is erin geslopen. Er valt weinig emotie af te lezen gedurende set, waar de band stevige rockend bekende nummers laat horen.
Waar de muzikanten wat statisch erbij staan, zijn de fans uitzinnig en volop aan het meezingen op “ Beam Me Up” een opzwepend ritme, met stevige bas en daar is het vleugje pit wat Coen en Sander aankondigden als “ de afsluiter dit jaar is misschien wel de beste band van Nederland.”
Dit jaar brengt Huntenpop veel grote namen en diverse stijlen naar Ulft, maar dat wil niet zeggen dat de organisatie perfect is verlopen. Vooral de overdosis aan geluid, maakt de dag een lange zit. Dat neemt niet weg dat een unieke combinatie aan artiesten dit festival zo uniek maakt!
Huntenpop – spetterend privé festijn met Within Temptation
tekst: Silviapd
foto’s: Monica Duffels
Met een unieke twee uur durende show op de vrijdag, heeft Huntenpop een festival in een festival gecreëerd voor de pop band Within Temptation.
Er is namelijk een apart gedeelte afgezet rond de megatent, zodat fans enkel een ticket voor deze performance konden aanschaffen.
Dat is wel een kleine inbreuk op de festival sfeer in Ulft, want gaat het niet om de samensmelting van diverse muziekstijlen? Daarvoor is de zaterdag uitermate geschikt. Vrijdag schittert al door de internationale fans: Spanje, Turkije, Duitsland, Frankrijk en Italië, allen afgereisd voor deze band!
In het voorprogramma Guild of Stags, de band met ex-leden van Krezip. Daarmee houdt de vergelijking verder snel op. Zanger Michael Devlin is rauw en rockt stevig, maar blijkt niet over een eigen geluid te bezitten.
Voor muzikanten is het boeiende muziek die bol staat van de vingervlugge gitaar solo’s en krachtige drums, maar de bezieling en passie straalt te weinig over op het publiek.
Of het moeten de rendieren zijn, de wat winterse stage entourage. “School Day” heeft potentie en de muzikanten zijn ook zeer bekwaam, nu nog wat meer interactie. Wellicht komt de zaal meer los, wanneer het debuut album uit is.
Within Temptation schept hoge verwachtingen; de eerste show na het uitbrengen van ‘The Unforgiving,‘ een grootschalig project waar naast muziek ook video, strips en animatie aan te pas komt.
Toch houdt de band het relatief sober met een groot videoscherm, trappen en vuurwerk. Zangeres Sharon den Adel wisselt ‘slechts’ een keer van outfit.
Het twee uur durende concert, toepasselijk “The First Challenge” genoemd, is op te delen in twee helften: de eerste waar het nieuwe album centraal staat, en de tweede waar oude bekende hits voorbij komen. Verwacht een tijdreis door het repetoire van deze succesvolle band!
“Shot In The Dark” is een stevig begin waar een stralende zangeres de fans welkom heet met een subtiele lach en zwaai. De band komt wat rommelig het podium op, maar de energieke houding maakt veel goed.
Na een zwangerschap kriebelt het duidelijk om weer te spelen. De frontvrouw klinkt hier en daar wat hees, maar de aanstekelijke performance is de echte eyecatcher, inclusief trendy kuif. De grote jurken hebben plaats gemaakt voor een stoere zwarte outfit met wit jasje.
“In The Middle Of The Night” gaat uptempo door met krachtige drums van nieuwkomer Mike Coolen vormt samen met toetsenist Martijn Spierenburg letterlijk de achterhoede hoog achterin. Af en toe krijgen ze gezelschap van gitarist Robert Westerholt, die energiek heen en weer rent.
De backdrop splijt zich open en toont een groot videoscherm, waar de hele avond beelden voorbij komen van kastelen, wolken tot jaren tachtig lichtjes. De handen gaan in de lucht tijdens “Faster” en het publiek zingt volmondig mee. Het eerste hoogtepunt, omdat Sharon hier laat zien aan enorme power te beschikken en knallend vuurwerk aan het eind doet de energie exploderen.
“Fire And Ice” opent met een prachtig pianostuk van Martijn Spierenburg, die de hoge stem van de Sharon omlijst. Wat een goede geluidskwaliteit heeft deze show!
Er is tijd en zorg besteedt om de instrumenten goed uit te kristalliseren en geen oerharde bastonen, ook al is Jeroen van Veen alles behalve onzichtbaar. De sterretjes verschijnen in het publiek en de bomvolle tent geniet.
Zelfs buiten staan mensen, vele gezinnen zijn aanwezig naast de fanatieke fans op de eerste rij. Het nieuwe materiaal wordt luidkeels meegezongen, al zakt het halverwege wat in. De adrenaline keert terug op “Iron” die door Sharon den Adel wordt ingeluid als ‘de ode aan Iron Maiden’ en dat betekent gierende gitaren met een mooie climax bij de solo van Ruud Jolie.
Ook “Sinéad” slaat goed aan, de nieuwe single. Jaren tachtig invloeden klinken goed door in de symfonische stukken en orkestratie. Wanneer de band het op een springen zet, staat de tent al snel te schudden op de grondvesten.
Dan verschijnen donkere wolken en doven de lichten, dan verschijnt ‘Within Temptation’ in beeld en een sereen koor is het startsein voor de tweede helft. “See Who I Am” is een feest der herkenning met Sharon den Adel in een wapperende zwarte cape die de trap afdaalt. Opgevolgd door een nog bekendere “Stand My Ground.”
Het lijkt wel alsof de band in plaats van vermoeidheid (geheel terecht na ruim een uur) als een goed geoliede machine warm is gelopen en juist meer energie toevoegt. Het gaspedaal is gevonden en zelfs de stem van Sharon den Adel is warmer in alle toonaarden. Vooral in de lage delen heeft ze nog veel power over.
Dat de band niet alles voorgeprogrammeerd heeft, blijkt wel wanneer man Robert de diva uit de jas helpt na een paar nummers en het “microfoonkastje” opnieuw aangesloten wordt; een ontspannen moment. Enig minpunt is dat er niet zo groot wordt uitgepakt als de tijdsduur van de show zou vermoeden: geen speciale gasten bijvoorbeeld. Wel knallend vuur en mooie videobeelden.
Eindelijk spreekt Sharon ook de menigte toe: ” Wat een geweldig publiek, we hebben nog nooit zo lang gespeeld!” Dan vult Robert Westerholt aan: ” Het is voor ons lang geleden en dit bevalt echt goed zo!” dan knalt de formatie stevig door met “Angel.”
Hier wederom aandacht voor de nieuwe drummer Mike, die met een geheel eigen geluid een stevige draai geeft aan het einde. Nu en dan achterover leunend op zijn kruk. Er is van tevoren hard geoefend door de band en dat werpt zijn vruchten af: het zweet parelt op ieders hoofd, maar het is geen uitputtingslag en de concentratie is stil daar.
Wanneer na “Mother Earth” met veel vuurwerk het doek valt, is het gegil niet uit de lucht en de band keert nog een keer terug voor de bekendste hit “Ice Queen” en nu is zichtbaar dat de stem van Sharon de hoogte minder goed haalt, maar dat is vergeven. Het perfecte geluid, de sympathieke houding, ontspannen performance en bovenal grote inzet maakt deze eerste dag van Huntenpop onvergetelijk.
