Archive
Huntenpop – grote namen met Ilse DeLange en BLØF
Grote namen zijn bekend gemaakt voor de vierentwintigste editie van Huntenpop festival. Dit jaar op 23 en 24 augustus in Dru-Park te Ulft.
Op zaterdag 14 augustus staan Bløf, Ilse DeLange, Boemklatsch, Mister and Mississippi, Rilan & the Bombardiers en Tenement Kids bevestigd voor het tweedaagse festival.
Programmering
Bløf behoeft eigenlijk geen introductie. De band grossiert in gouden en platina platen, onderscheidingen en awards. In 2012 vierde Bløf zijn twintigjarig jubleum en momenteel zijn de Zeeuwen bezig met een theater tour door Nederland. De band beleeft zijn debuut op Huntenpop.
Ook Ilse DeLange is geen onbekende in de Nederlandse popmuziek. Ook zij won tientallen muziekprijzen, haar albums bereikten ruim tien keer de platina status, speelde ze in het GelreDome en tourt ze in maart door Nederland.
Hoe snel het in de muziekwereld kan gaan bewijst het Utrechtse Mister and Mississippi. Stonden ze vorig jaar nog in een kleine setting op Huntenpop, inmiddels is er nogal wat veranderd.Na een succesvolle clubtour en werd het debuutalbum goed ontvangen. Ondanks de Huntenpopregel om bands niet twee jaar op rij uit te nodigen, maken we voor Mister and Mississippi dit jaar graag een uitzondering.
Met het zeskoppige Boemklatsch Equalizer staat er op 24 augustus een hele vette dance act op het podium. Met “Equalizer” slaat Boemklatsch een geheel nieuwe weg in. Nog steeds een sound vol energie, ondersteund door zestien video walls.
Haarlemmer Rilan Ramhane staat vooral bekend om zijn rauwe stem en energieke liveshows. Zijn muziek kan het best omschreven worden als “Rock ’n Soul” met een vleugje hiphop en funk. Op Huntenpop zal hij muzikaal worden bijgestaan door zijn negenkoppige band ‘The Bombardiers’, inclusief DJ en contrabas. Rilan & The Bombardiers wordt een spektakel.
Als er één band is die dit jaar zeker niet mag ontbreken op Huntenpop, dan is het wel Tenement Kids. Naast het feit dat frontman Gijs Wilbrink een geboren Ulftenaar is, levert hij ook nog eens een dijk van een tweede plaat af. Een plaat die louter lovende recensies kreeg en hij verscheen in tv-shows.
Kaarten
dagkaart zaterdag 14 augustus (exclusief camping) 35,00 euro
dagkaart vrijdag13 augustus (exclusief camping) 15,00 euro.
kaart Festival Passe-partout (exclusief camping) 45,00 euro.
Camping (exclusief vrijdag) 20,00 euro.
Deze kaarten zijn online te bestellen via: http://www.huntenpop.nl/?page_id=16
Meer info via: www.huntenpop.nl
De Vrienden van Amstel LIVE! – jubileum spant de kroon met hartverwarmende duetten in de grootste kroeg van het land
tekst: Silvia Deurwaarder
foto’s: Monica Duffels
De jubileumshow van De Vrienden van Amstel LIVE! stijgt letterlijk naar grote hoogte. Vijftien jaar wordt gemarkeerd met acht shows en een record van ruim honderdduizend bezoekers in Ahoy, Rotterdam.
Nooit eerder zijn er zoveel artiesten samen gebracht, waarvan velen onaangekondigd. Een extra lange show vol spektakel, maar bovenal met sterke duetten. Te beginnen bij Nederpop koning Marco Borsato, die ieder jaar gevraagd is en dit keer geen overvolle agenda heeft.
Het toepasselijke ‘Binnen’ wordt ingeluid met een compilatie aan videobeelden; honderd artiesten hebben bijgedragen aan een ijzersterke formule, die met ieder jaar de grenzen van de techniek opzoekt.
De spanning stijgt in een overvol Ahoy, wanneer het doek valt en in goudkleur de Amstel fabriek wordt onthuld: een imponerend podium doorlopend naar het midden, een enorme bierbrouwerij met koperen ketel en videoschermen.
Al snel wordt Marco Borsato geflankeerd door de onderkoning Paskal Jakobsen, die bij de eerste editie ook al meedeed. Beiden synchroon bewegend en al lachend een vriendschap smedend. Knaller is de luchtacrobatiek: vier dansers hangend aan doeken in de nok.
Het geluid is oorverdovend, de videobeelden kleurrijk en spectaculair, maar het draait toch om de diverse podia. Het is omdraaien voor Nick en Simon, die in een intieme setting met ‘Rosanne’ de zaal laat meezingen.
Na zo’n grootse aftrap is het feest begonnen en gastheer Xander de Buisonjé komt met een cryptische onthulling: “er is een nieuw onderdeel toegevoegd.” Nieuw talent krijgt een plaats, zo maakt Nielson zijn entree.
Ook Gers Pardoel al rappend met Simon Keizer en Jeroen van Koningsbrugge: een sterkte interactie in het midden. Op zijn beurt zingt Pardoel mee bij Rob de Nijs op ‘Banger Hart.’
Onaangekondigd staat ook Rowwen Hèze daar, die een grote groep om zich heen verzameld op ‘Bestel Mar.’ Nieuwkomer Sandra Nieuwland zingt op haar beurt samen met de gastheer van de avond.
BLØF viert een dubbel feest met zijn twintigjarig jubileum, de zaal plat spelend met ‘Hier’ en ‘Blauwe Ruis.’ Technisch hoogstandje bij ‘Alles Is Liefde’ wanneer foto’s uit het publiek geprojecteerd worden. Er ontstaat een grote dynamiek, die de hele avond zal aanhouden.
Grote indruk maakt een duet hoog op de tweede ring, die zo ook betrokken raakt bij het spektakel. Als een Shakespeareaanse balkonscène, verschijnt aan de ene kant Dinand Woesthoff van Kane tussen het publiek. Aan de andere kant zet Ilse de Lange ‘Miracle’ in, een prachtige samenzang op afstand en Ahoy is voor het eerst echt stil.
Een groter contrast is niet denkbaar, wanneer Di-Rect een hommage brengt aan The Rolling Stones, inclusief bijpassende Outfits. Een voorproefje van De Helden van Amstel LIVE! http://www.heldenvanamstel.nl.
Roel van Velzen brengt al rennend over de bühne, energiek ‘Rush Of Life’ en al keuvelend toont hij de grote verrassing van de avond: een ronde pianobar die de lucht in gaat (inclusief bierhouders). Met hem gaan ook Marco Borsato, Jeroen van Koningsbrugge en Paskal Jakobsen de lucht in.
Borsato neemt ‘ Kronenburger Park’ van Frank Boeijen voor zijn rekening, met een mooie harmonie tussen alle vier de zangers. Voordat Jeroen van Koningsbrugge ‘Suzanne’ inzet, vliegt de pianobar nog hoger boven het publiek. Een geschrokken Jakobsen (die hoogtevrees heeft) laat bijna zijn microfoon vallen.
Met beide benen op de grond met De Dijk, die in duet gaan met Acda en De Munnik. Opgevolgd door Ilse DeLange, die met haar band ‘The Great Escape’ en ‘Next To Me’ vol verve brengt.
Het elektronische, uptempo versie van ‘I’m Not So Tough’ die indruk maakt. Hier staat de diva van de avond bijgestaan door Marcel Veenendaal van Di-rect.
Onverwacht is het omdraaien voor BLØF, die nog een keer terugkomt met ‘Zo Stil’ wat menigeen kippenvel bezorgd. Met Marco Borsato in de gelederen wordt ‘Harder Dan Ik Hebben Kan’ vol kracht gebracht.
De reeks van duetten wordt afgesloten met Acda en De Munnink in samenzang met Nick en Simon op ‘Het Regent Zonnestralen.’ Zoals bekend hebben de duo’s zich opgesplitst en ieder een nummer opgenomen.
Nick Schilder en Thomas Acda ‘Sterker Dan Ooit’ met begeleiding van de anderen (inclusief Simon op tamboerijn). Dan wordt de microfoon overgedragen aan Simon Keizer en Paul De Munnik op ‘Kijk Me Na.’
De harmonieën zijn betoverend. Het lijkt alsof dit kwartet dagelijks samen zingt, van kleine handgebaren tot een lach over en weer.
De grande finale van het jubileum is in handen van Marco Borsato, die ‘Magarida’ nu zelf zingt: in 2011 bracht Laura Jansen met Acda en De Munnik een hommage. Simon Keizer komt nog een keer langs, maar het is de solo performance op ‘Rood’ die de avond omlijst.
Borsato is energiek, oprecht in zijn emoties en dat maakt de zaal uitzinnig. Het vraagt om meer, maar het doekt valt dan toch echt. Een waardige avond, die de groei van dit evenement bestempeld.
De Vrienden van Amstel LIVE! op 22, 23, 24 en 25 januari 2014 is in de verkoop via http://www.amstel.nl/
De Helden van Amstel LIVE! op 6 april in Alkmaar, 7 september in Groningen en 19 oktober in Utrecht. De kaartverkoop is gestart via: http://www.heldenvanamstel.nl
Ilse DeLange – 6 april optreden in Metropool, Hengelo
Op 6 april komt Ilse DeLange met de concert tour van ‘Eye Of The Hurricane‘ naar het Metropool in Hengelo. Na jaren in een uitverkocht GelreDome gespeeld te hebben, maakt de zangeres weer een clubtour.
Update op 19 november 2012: inmiddels is het concert uitverkocht!
Met nummers als ‘ The Great Escape, Miracle, I Still Cry, Next To Me, Puzzle Me’ en de nieuwste single ‘We Are One‘ zullen op deze avond zeker voorbij komen. Ze stond van de zomer op Dauwpop en in het verleden op de Zwarte Cross: iedereen die daar bij was, weet wel dat Ilse stevig rockt!
Ilse DeLange – 6 april 2013
Metropool, Hengelo
deuren open: 19.30 uur
aanvang: 20.30 uur
tickets: 32,50 euro in de vvk
Meer informatie: http://www.metropool.nl/agenda.asp?EvenementID=954&maand=4&jaar=2013&dag=6
Ilse DeLange – ” Ik ben te nuchter om te gaan zweven”
tekst: Silviapd
foto: Femke Hansen, Monica Duffels, Marc de Jong
Sommige interviews blijven je bij, eentje daarvan is die met Ilse De Lange op 26 november 2006. Uit het archief, een indrukwekkend verhaal met een zeer gedreven en sympathieke zangeres!
Het is een sfeervolle locatie. Tussen de groene velden slingert een weg naar boven. Verscholen door de bomen ligt daar een restaurant, geheel in stijl met open haard en jachttaferelen aan de muur. Aan een tafel in een rustig hoekje zit Ilse de Lange. De zangeres heeft een paar drukke weken achter de rug. In plaats van moe te zijn, bruist ze van energie: gepassioneerd vertelt ze waar ze vol van is.
Heden
Haar nieuwe album ‘The Great Escape’ (Universal Music) kan wel eens de doorbraak voor een nog groter publiek betekenen. De twee singels ‘The Great Escape’ en ‘The Lonely One’ stijgen nog steeds in de Top 100. Toch blijft de zangeres er nuchter onder. Drie jaar geleden sprak ik haar op Paaspop: toen was ze net terug uit Amerika. Daar had ze nieuwe muzikanten ontmoet, inspiratie opgedaan en was weer helemaal vol energie. Er is een hoop gebeurd in de tussentijd.
Ilse de Lange: “Weer een nieuwe plaat er bij en ik ben er echt heel erg blij mee. Het is allemaal wel een beetje overweldigend wat er allemaal gebeurd. Natuurlijk hoop je daarop, maar ineens draait 3FM en 538 mijn muziek. Dan nog een TMF-Award. Dat is een segment wat toch een hele tijd niet in beeld was.”
Dan de standaard cliché vraag: hoe voelt dat nu?
“Ik ben veel te nuchter om te gaan zweven. Dat betekent niet dat ik er niet van geniet. Ik vind het heel mooi wat er nu gebeurd, hoe de plaat is ontvangen en wat we kunnen doen aan promotie. Niet te vergeten dat we nu ook in het Gelredome gespeeld hebben.”
Hoe was dat om die shows te doen?
“Het was echt te gek dat Marco Borsato ons daar speciaal voor uitgenodigd had. Hij zei dat hij mijn carrière had gevolgd en blij is hoe zich dat nu ontwikkelt. Over de nieuwe plaat is hij ook erg enthousiast. Tien keer een uitverkocht Gelredome is heel wat: 320.000 mensen. Het was vooral voor ons een enorme uitdaging. We spelen normaal in clubs, festivals en theater. We staan wel eens in Ahoy, maar dat is vaak maar kort. Zoals bij de ‘Vrienden Van Amstel.’ Bij een Award show kan je maar één nummer spelen.”
Ze neemt een slok van haar koffie, veegt een blonde pluk weg en vervolgt:
“Dit was dus toch wel even wat anders. Het Gelredome is weer een maatje groter en we kregen van Marco Borsato alle ruimte om te doen wat we wilden en de hele bühne te gebruiken. Het was heel gastvrij. Voor mij was het heel nieuw: we hebben voor het eerst met zenders gewerkt. Ook met de gitaren, dus alles was draadloos. Vooral het zingen en lopen tegelijk of gitaar spelen en lopen: dat was wel wennen de eerste keer.
Bij de repetitie hebben we dat wel extra geoefend. Wanneer loopt wie waar naar toe, en waar ontmoeten we elkaar weer? Stel dat je te laat bent met lopen, dan moet je hard rennen om op tijd bij de microfoon te zijn. Dat hoor je dan weer aan je ademhaling tijdens het zingen.”
Ilse is hoorbaar enthousiast: ze begint vol passie te praten, steeds sneller en met een grote glimlach op haar gezicht.
“Ik vind het zo leuk om het op die manier te doen. Het is zo anders optreden dan de podia waar we normaal staan. Dat is toch veel statischer: als ik daar twee stappen zet val ik van het podium.”
Hoe moeilijk was het om de setlist voor de shows met Barco Borsato in elkaar te zetten?
Ilse de Lange:”“Natuurlijk hebben we veel nieuwe nummers gespeeld. Beide singles: ‘The Great Escape’ en ‘The Lonely One.’ Nog een ander liedje van de plaat: ‘I Love You.’ De mensen kennen de laatste hit wel, maar je moet ook nog wel wat meer herkenbare nummers spelen, dus hebben we ‘I’d Be Yours’ ook gedaan. Dat was ook te gek: al die handen gingen de lucht in en dat geeft zo’n kick!”
Toekomst
Ik kan me voorstellen dat je nu overloopt van energie.
“Het was geweldig. Laten we nu zelf maar eens zo’n Gelredome doen!
Het is zo’n andere manier waarop je met je performance, show en muziek bezig bent. Voor zo’n show moet ik nadenken over de graphics, beelden op de schermen, de lichten etc. Er zijn opeens zo veel meer facetten die je kan gebruiken om de kern van het liedje te benadrukken.”
Ilse de Lange is even stil, maar wil die laatste zin nog wel verder uitleggen:
“Marco Borsato begint te spelen en dat is een aaneenschakeling van enorme hits. Dat is bij mij wel anders, dus er zullen ook momenten zijn waarbij de liedjes niet altijd herkenbaar zijn. Dan is het heel belangrijk dat je de essentie van het liedje weet te pakken in sfeer en zo maakt dat je het kan spelen. Dat het niet rumoerig wordt, door een bepaalde manier met het licht om te gaan, de beelden erbij en dan je kan afdwingen dat je die luister- liedjes ook kan spelen.”
Dat is een beetje de toekomst droom?
“Het lijkt me wel te gek om in het Gelredome te spelen. Natuurlijk moeten we nog gaan kijken hoe realistisch dat is. Het zijn nogal wat mensen, maar de drive is er! Het smaakt zeker naar meer!”
Verleden
Er zit nogal wat tijd tussen haar laatste twee platen. Er is dan ook een hoop gebeurd.
Ilse de Lange: “Ik ben al niet de snelste. In 2003 was ‘Clean Up’ gevolgd door de overzichtsplaat ‘Here I am.’ Daarna heb ik de tijd genomen om liedjes te schrijven. Er zat een periode aan vast waarin ik mij af moest vragen wat ik nu wilde. Het label Warner hield op met haar lokale product. Ik vond dat niet zo heel erg, want mijn laatste plaat had het goed gedaan. Ik had wel mogelijkheden om elders te tekenen, het was meer een pas op de plaats: met wie wil ik waar naar toe. Dan ga je gesprekken aan, over internationale mogelijkheden en waar ik me goed bij voel. Dat werd toen Universal Music.”
“In die periode van drie jaar zitten de gesprekken. Ik had al veel liedjes geschreven toen het moment kwam met Warner. Met Patrick Leonard heb ik twee jaar geschreven: soms eens in de twee weken, dan eens een week. Uiteindelijk heeft het liedjes schrijven voor deze plaat dus twee jaar in beslag genomen. Het was echt een heel leerzaam proces.”
Ik zag dat je een aantal nieuwe namen om je heen hebt verzameld.
“Ja daar ben ik ook heel erg blij mee. Bruce Gaitsch kende ik al van de vorige plaat. Hij speelt op de nieuwe plaat bijna alle akoestische partijen. Nieuw is Lyle Workman, gitarist bij Sting onder andere. Zo is er een heel scala aan muzikanten. Die in eerste instantie uit Leonard zijn hoed getoverd werden.
Hij heeft in Los Angels een heel netwerk van mensen die een team vormen voor bepaalde platen die hij produceert. De samenwerking was enorm leerzaam en vruchtbaar. Hij komt uit een hele andere achtergrond. Hij heeft met Madonna gewerkt, maar ook met Elton John en Jewel. Dat is behoorlijk breed. Daar zit nogal wat bagage in. Voor mij is dat een geweldige kans om met zo’n iemand liedjes te schrijven.”
Liedjes
De samenwerking met Patrick Leonard was erg succesvol voor Ilse. Hij produceerde niet alleen de plaat, schreef ook liedjes en heeft ook de toetsen partijen voor zijn rekening genomen. Ilse vertelt enthousiast hoe dat liedjes schrijven ging:
“Het leek wel of het met Patrick allemaal vanzelf ging. Hij is zo inspirerend. Dan zit hij achter zijn piano en begint te improviseren. Dat triggert meteen alles: melodie, teksten, het floept er gewoon uit. Soms dacht ik ’s morgens ‘dit wordt niks vandaag.’ Dan was ik wel wat zenuwachtig.
Op een gegeven moment vindt je wel die rust dat er altijd wel wat uit komt. Of dat nu goed of slecht is. Elk dag dat we samen waren om te schrijven, hebben we wel een liedje geschreven. Eén heel nummer op een dag. Dat is fijn, want ik hou van snel schrijven. Ik ben niet iemand die drie uur wil nadenken of dit woord goed is. Dan moet je niet bij mij zijn: ik verlies dan mijn interesse en dat voelt niet prettig.”
Het was dus een succesvolle samenwerking?
Ilse de Lange: “Zeker weten. Met mijn achtergrond in de Amerikaanse country hoek komende en dan zijn LA geluid: dat heeft voor iets unieks gezorgd. Ik heb het album ook bewust ‘ The Great Escape’ genoemd. Niet zozeer om waar het liedje over gaat, maar meer omdat ik heb gemerkt dat als je open staat voor nieuwe muzikale invloeden ik me meer kan ontwikkelen. Anders had ik vier keer het zelfde gemaakt. Ik wil ook weten wat ik niet kan: daarvoor moet je dingen proberen. Het was best wel een avontuur, maar het is erg goed gegaan.”
De plaat klinkt ook heel anders dan de voorgaande.
“Ja dat is zeker zo, al blijft mijn stemgeluid alles toch weer met elkaar verbinden. Ik vind het leuk om mezelf te verrijken met nieuwe invloeden. Als een nieuwe samenwerking goed voelt dan is dat het criterium om er onbevangen mee aan de slag te gaan. Dan moet je niet stil staan bij wat men misschien wel verwacht van mij. Daar ben ik echt niet mee bezig. Dan sta je stil. Er is nooit een garantie hoe dingen gaan. Je kan maar beter een goed gevoel hebben over wat je doet, dan maakt het ook niet zo veel uit wat er mee gebeurd. Dan kan je trots zijn op wat je hebt gemaakt en groei je door.”
Drijfveer
Het gaat nu zo goed, ben je niet bang dat het niet te snel gaat?
“Nee dat heb ik niet echt. Dat komt misschien door de manier waarop ik er in sta. Volgens mij hebben we het daar de vorige keer ook over gehad. Wat zijn de redenen waarom ik doe wat ik doe? Het grondbeginsel is muziek en dat is de drive, de motiverende factor en de reden van dit alles.
Als die prioriteit anders ligt, bijvoorbeeld beroemd willen worden of rijk als doel stellen. Dan kan ik me voorstellen dat je bang wordt. Alles is vergankelijk, maar roem en succes al helemaal. Het gaat in deze industrie zo snel: alles moet nieuw en hot zijn.
Een levensduur van een single is nu veel korter dan vroeger. Toen ging je voor een carrière en nu gaan ze voor die ene hit. Dat is een ander perspectief. Je kan je beter houden aan dingen die toch niet meer weg gaan: mijn passie is muziek maken. Als het niet zo goed gaat op een ander niveau met minder luxe omstandigheden. Dat pakt niemand van me af. Als je dat voor ogen houdt dan heb je die angst ook niet. Natuurlijk denken we na over een release: strategisch denken. Maar waarmee we werken is zoiets echts en daar begint het bij. Nee ik ben er niet bang voor: het gaat zoals het gaat en je kunt niks forceren.”
Ilse de Lange is op gang gekomen en springt over naar datgene waar ze nu juist zo vol van is:
“Ik geniet heel erg van dat het nu zo goed gaat. Daar sta ik ook echt bij stil en dat vind ik fantastisch. Ik ervaar het ook nog bewuster dan voorheen. Ik ben niet bang dat het weg gaat, want het gaat een keer weg. Ik probeer me daarin nuchter op te stellen en te relativeren.
Fans
Je hebt een stevige fanbasis ontwikkelt door de jaren heen en dat is natuurlijk ook fijn om te weten.
“Ik heb een erg loyale fanbasis. Het is natuurlijk zo dat er met elke plaat mensen komen en gaan. Dat komt ook omdat iedere plaat bij mij weer erg verschilt. Mensen die erg van het Ilse country geluid houden, zullen met de laatste twee platen wat minder affiniteit hebben. Er zijn ook mensen die bij alle platen erg enthousiast reageren. Het is fijn te merken dat mensen je door dik en dun steunen. Dat is heel bijzonder denk ik”
Je maakt wel zijstappen en met de laatste plaat heb je zelf ook meer mogelijkheden benut. Een ander stemgeluid en toch blijft de basis ergens wel herkenbaar.
“Ja dat is absoluut zo. Dat ligt aan mijn stemgeluid en de manier waarop ik zing. Op de laatste plaat zing ik soms ook anders, omdat het liedje erom vraagt. Ik interpreteer het anders, maar dat komt ook door Patrick Leonard. Het is leuk om dat te leren kennen. Door al die veranderingen heen is er de rode draad Ilse. Dat zit erin en zal er altijd zijn. Al mijn bagage draag ik mee, dus ook mijn country achtergrond. Dat koester ik en maakt me tot wie ik ben.”
Persoonlijk vond ik ‘Miss.Politician’ heel erg leuk, omdat je daar zo’n andere kant van jezelf laat zien. Ilse begint spontaan te roepen: ‘Echt? Wat leuk!’
“Ik vind dat ook te gek. Live krijg ik er ook echt een kick van.”
De tweede helft van de plaat miste ik dat wel een beetje.
“Misschien had voor jouw smaak de volgorde anders moeten zijn. Het is maar goed dat we met niet te veel mensen in de studio zaten. Gelukkig was het Patrick, ik en twee mensen bij de platenmaatschappij. We hebben allemaal een lijstje gemaakt. Dan heb je het over variatie, langzaam en snel, verschillende atmosferen en toonhoogtes. Het moet niet allemaal donker en depressief zijn. Ik vind melancholische dingen echt fantastisch. Het was heel frappant dat we allemaal heel erg het zelfde lijstje met nummers hadden. Het was heel duidelijk: dit is het album. We hebben gelukkig geen oeverloze discussie gehad. Dat zorgde voor een positief gevoel.”
Heb je de hele tijd zo’n goed gevoel gehad?
“Ik heb het hele proces een positief gevoel gehad: dat bleef tijdens het maken en bij de release van ‘The Great Escape.’ Er heerst een hele positieve vibe en dat is echt super. Het voelt echt heel goed.”
Wat staat er nu nog verder te wachten?
“De clubtour komt er weer aan. Dat zijn weer wat kleinere zalen. In die hele Gelredome reeks waren er rustdagen. Zondag hadden we een Gelredome show en dan maandag weer naar Brussel in een kleine zaal. Dinsdag vrij, woensdag weer Gelredome en donderdag een klein theater in Antwerpen. Vrijdag en zaterdag weer Gelredome. Die dynamiek was te gek en ik had geen moeite om me aan te passen.
Die Gelredome shows hebben me ook weer gesterkt, ook voor de kleinere shows. Het is een bewustwording van hoe je met dingen om kunt gaan. Je leert er echt veel van. Het brengt meer zelf zekerheid met zich mee. Hoe rustiger je bent, hoe beter je kan presteren. Een gezonde adrenaline moet er zijn, maar echte zenuwen gaan in de weg zitten van mijn ademhaling.”
Heb je nog wel eens zenuwen?
“Ja hoor. Ik zeg dan ook tegen mezelf: Wat is dat nu voor onzin? Je hebt het niet altijd in de hand. Als ik me opgelaten voel, dan vraag ik me ook wel af hoe dat komt. Soms zijn het de stomste dingen. In het theater zie je vaak wel de mensen, want je hebt licht van achter. Die mensen hebben niet door dat ik ze dan kan zien. Vaak zien ze er heel ontspannen uit.
Ilse gebaart hoe hij er bij zit, ze laat haar hele gezicht slap hangen. Bij het publiek kan zo’n ontspannen gezicht er nors uit zien. Dan vraag ik me af of ze het wel naar hun zin hebben. Dat soort kleine dingen kunnen je beïnvloeden. Daar baal ik ook van, maar het is menselijk.”
Een goed einde van een half uur durend gesprek: het is maar beter om op het hoogtepunt te stoppen.
Website
www.ilsedelange.com
Dauwpop – optredens achttiende editie van hoog niveau
tekst: Silvia Deurwaarder
foto’s: Monica Duffels
Al jaren is Dauwpop een vaste traditie op Hemelvaartsdag. Dat betekent vroeg uit de veren om in het groene landschap, met een lammetje hier en daar, de bekende roze tent te vinden. Dit jaar zijn er een aantal verrassingen. Zo is het terrein wat verandert, met een paar nieuwe podia. Met zevenduizend bezoekers is de opkomst opmerkelijk laag, terwijl juist het weer meevalt.
De line-up van deze achttiende editie is veelbelovend. Met een mainstage waar de crème de la crème van de Nederlandse muziek verenigd is. Daarnaast experimentele podia, waar ook aanstormend talent een kans krijgt. De sfeer is bij binnenkomst gemoedelijk.
Bij de laatste tonen van festivalopener Guus Meeuwis breekt de zon al door en weten velen de weg naar het nieuwe ‘King King’ podium te vinden. Een knus, wit houten gebouw is de setting waar Greg Holden zijn tour afsluit. Na veertig dagen intensief touren mag de Brit even naar huis. De zanger is een rijzende ster en een van de vroege hoogtepunten op dit festival.
Zijn opkomst is bescheiden met de gitaar in de hand, geflankeerd door drummer Francis Moon en voor de gelegenheid met gitarist Jan Peter Hoekstra (bekend van Krezip). De titletrack van zijn debuut ‘I Don’t Believe You’ toont meteen de sterkte van Greg Holden. Zijn stem is gevoelig zonder aan kracht in te boeten. Hij weet zijn nummers te vertolken met een oprechtheid, die ontroert.
“Empty Hands” is ingetogen, gevoelig en bijna kaal: een troubadour die zijn ziel bloot legt. Dan richt Greg het woord tot de toestromende massa:”It is my first festival and I am happy to be here. Even I can hear the band next door.“
Een heel andere kant komt naar voren op “Hell & Back” met opzwepende drums, wat enkel een trommel is bespeeld uit de koffer. Het publiek komt ook los, al klappend. De mix van country, blues en rock is verfrissend.
De 3FM hit “The Lost Boy” mag niet ontbreken en het is de bezieling van Greg Holden die de luisteraar bewust maakt van ieder woord. Bijna woedend articulerend. Zo dwingt de zanger met de minuut meer respect af.
Er wordt wat verlegen meegezongen op het Ierse drinklied, maar na wat aansporingen weet Greg iedereen te winnen. De band staat als een huis en vliegt door de set heen. Er is nog tijd voor “Irony.” Een waardige afsluiting van deze stijlvolle, emotionele achtbaan die Greg Holden heet.
Het is even overschakelen naar Chef Special op de mainstage, waar het feest al is ingezet met Gers Pardoel. De huisband van De Wereld Draait Door staat op eigen benen met een unieke mix van funk, rap en zelfs rock.
Zanger Joshua Nolet staat ontspannen op het podium en heeft het publiek meteen op zijn hand. De zware gitaren met bluesorgel zijn een verrassende basis voor de versnellende rap.
Ook Nolet is bescheiden: “Hellendoorn ik hoop dat ik mag bijdragen aan een mooie dag!” en dat terwijl de volle tent hem flink toejuicht. Nummers als “Colors” en “Birds” maken het feest compleet. Het is jammer dat het geluid ongelooflijk hard is, waardoor veel details verloren gaan.
Dan maakt The Kyteman Orchestra zijn opwachting tegen het eind van de middag. Het podium is nog nooit zo vol geweest met al die instrumenten; van blazers tot strijkers, koor en zangers. De opening met de opkomst van geestelijk vader Colin Benders, oftewel Kyteman, is bombastisch. Zelf staat hij wat weggedoken in zijn hoodie, voornamelijk alle muzikanten dirigerend.
De piano vloeit moeiteloos samen met heldere blazers en de tenoren. De klassieke invloeden doen denken aan Carl Orff; bombastisch en krachtig. Soms klinkt het zelfs wat lelijk met schelle bekkens tussendoor.
Kyteman heeft met zijn nieuwe project “The Kyteman Orchestra” een nieuw pad bewandelt en met een verrassend resultaat. Hij weet als geen andere muziekstijlen te verenigen die mijlenver van elkaar verwijderd liggen.
Neem de drie zangers, die duidelijk een rap of hiphop achtergrond hebben. Opeens worden grenzen doorbroken en klinkt het geheel bijna sereen.
Het is even wachten op de befaamde trompetsolo van Kyteman, die dit keer vrij sporadisch aanwezig zijn. Wanneer hij de capuchon afzet en zich omdraait naar het publiek, raakt hij de overvolle tent met zijn fragiele tonen.
Benders zoekt al dirigerend interactie met zijn muzikanten. Hij beweegt veel en duikt overal op. Zo is er een voordurende circulatie aan muzikanten en zangers, die in het centrum opgesteld staan. Iedereen krijgt de ruimte en dat maakt de show erg goed verzorgd.
Zelf geeft Kyteman aan niet zo’n prater te zijn. Toch weet hij oprecht de mensen te overtuigen met: “Goedemiddag en welkom. Volgens mij is het een heerlijke dag, en we zijn er komend uur nog. Ik hoop dat het bevalt. Volgend stuk is een favoriet en steeds een puzzel om goed te spelen.”
“Day 1” is het bombastische, grootse muzikale thema wat iedere stoute droom overtreft. De zangerige cello; die ingetogen en uitgesponnen overgenomen wordt door het koor en de blazers. Wat een dromerige sfeer oproept, zo licht en harmonieus. Zo stel je de schepping voor, wonderschoon.
Het doet bijna pijn te merken dat al het geluid compleet overstuurd is en veel te hard wordt weg gezet: de hoge en lage tonen hebben de overhand. Met de inzet van al die mensen, is dat iets om verdrietig van te worden. Dat er zo ontzettend veel belangstellenden zijn die geboeid luisteren, maakt veel goed.
Het contrast kan niet groter zijn met een kakofonisch samengaan van instrumenten met daar bovenop een rauwe Franse rap. Er ontstaat een wisselwerking tussen violen, koor en blazers. Jammer dat de ruis de overhand krijgt. Het slotstuk is adembenemend en onovertrefbaar. Een diepe buiging voor dit project: ongekend voor Nederlandse begrippen en zo grens overstijgend.
Ilse DeLange heeft een roerige tijd achter de rug en het is goed de zangeres terug te zien op bekend terrein. Ze heeft in het verleden vaak op dit festival gespeeld en het is haar thuisbasis.
Nonchalant gekleed in gympies en spijkbroek, wekt Ilse DeLange een ontspannen indruk. “Next To Me” is de vrolijke en zonnige opening. De stem van Ilse is erg zuiver en de band staat als een huis. Het geluid is helder, het kan dus toch op een festival.
In al die jaren heeft Ilse DeLange altijd een hoge standaard weten vast te houden: geen enkel optreden was beneden de maat of minder goed verzorgd. Ook dit keer is ieder nummer prima uitgevoerd.
Er valt dan ook niets aan te merken op dit optreden. Soms wil een zangeres nog wel eens vermoeid klinken of kampen met stem problemen. Dit is bij Ilse de Lange niet het geval en dat verdiend respect.
“Puzzle Me” is dynamisch uitgevoerd met twee achtergrondzangeressen erbij. Het is makkelijk meezingbaar en veel gezinnen genieten volop. Zelfs een jongen van zeventien zingt woordelijk alles mee. De sfeer is ontspannen en gemoedelijk.
Het publiek reageert enthousiast wanneer Ilse het woord neemt: “En zijn jullie op de fiets wezen Dauwtrappen? Hoe is het hier zo vlakbij huis.” Dan neemt ze de gitaar ter hand. Bij het orgelachtige intro volgt de megahit “World Of Hurt” met een gierende solo van gitarist Arnold van Dongen.
De show blijft een feest der herkenning met “Livin’ On Love” en swingen bij “I’d Be Yours.” De zangeres weet zich met een bekwame band prima staande te houden, zelfs na een imponerende show van Kyteman.
De sfeeromslag is wat groot naar de duistere rock van Silvert Høyem, de voormalige zanger van Madrugada. Aan de andere kant van het terrein speelt de Noor voor een handjevol bezoekers.
Gekleed in zwart benadrukt de zanger nog meer de donkere sfeer, die blijkt mee te vallen wanneer een logge gitaar inzet en zijn diepe stem de overhand krijgt. Wanneer hij de tamboerijn pakt, wordt het tempo opgevoerd. De melodie wordt door Silvert gedragen, de instrumenten geven slechts ondersteuning.
Het is dan ook lastig om een refrein te onderscheiden en dat is tevens de kracht van zijn solo nummers. Het vormt een geheel wat je mee doet voeren. Al is het wat opmerkelijk wanneer hij even van het podium verdwijnt.
Hier en daar is de stem van Silvert vergelijkbaar met Depeche Mode alleen is dit niet even toegankelijk. De fans worden getrakteerd op een net geschreven nummer “Where Is My Moon.” Zeker de meest experimentele artiest in de Dauwpop line-up.
Terug bij de mainstage maakt De Dijk zijn entree door meteen flink te rocken op “Ietsje Later.” Zanger Huub Lubbe draagt een driedelig ruitjespak, wat wel veel de aandacht opeist. Zijn stem is simpelweg goed en ook de mede bandleden weten een degelijk optreden te verzorgen. De mondharmonica en blazers maken het geluid van de band veel voller.
De Dijk verslapt geen seconde en dat is meteen het gevaar: het wordt wat voorspelbaar en clichématig. Daar is niets mis mee, maar verrassend is het niet. Of het moet de Dauwpop Award zijn die de heren overhandigd krijgen, waarna ze vol enthousiasme nog een toegift inzetten. Het ontbreekt Huub Lubbe niet aan energie, dat is wel duidelijk.
Afsluiter van het festival ligt dit jaar in handen van Within Temptation, de goedverkopende rockband met frontvrouwe Sharon den Adel. De band is net terug uit het theater en komt wel iets te laat op.
Het is flink dringen vooraan en het is dan ook snel erg benauwd in de tent. “Shot In The Dark” is een perfecte opener vol bombast, gierende gitaren en zware drums. De stem van Sharon klinkt hier en daar wat dunnetjes, maar dat kan aan het geluid liggen.
De show is goed aangekleed met verhogingen op het podium en videoprojecties. De energieke ontlading volgt op “Faster” waarbij de band veel contact maakt met het publiek.
Waar de band op Huntenpop een speciaal optreden verzorgde, wordt dit keer gekozen voor de grote hits waaronder “What Have You Done Now” en “Ice Queen.” Er wordt traditiegetrouw afgesloten met “Mother Earth.”
Within Temptation verzorgt een goedlopend optreden, waarbij het aan energie niet ontbreekt. De gedachte dat er op automatische piloot gespeeld wordt, doemt wel op. Het publiek deert het niet, die geniet volop.
Deze achttiende editie van Dauwpop brengt veel artiesten samen en alle optredens zijn boven gemiddeld goed verzorgd. Een kritiek punt blijft het geluidsniveau wat al minder hard is dan vroeger, maar toch vrij overstuurd bleef.
Een punt van zorg is de buitensporige hoeveelheid rook die overal is: zowel in de persruimte als in de festivaltenten wordt erg veel gerookt. Met kinderen in het publiek toch niet erg bevorderlijk. Wanneer er op het podium veel rook vrij komt, ontstaat er een zuurstof tekort. Voor de organisatie is dat zeker een punt van aandacht voor de toekomst.
Ilse DeLange – nieuwe single ‘Hurricane’ als voorproefje van komend album
De nieuwe single van Ilse DeLange getiteld ‘Hurricane‘ is vandaag officieel uit. In september komt het nieuwe album uit bij Universal Music.
Dit achtste album is de opvolger van ‘Next To Me‘ uit 2010. Onlangs won de zangeres nog een 3FM Award in de categorie ‘Beste Zangeres.’
De single is te verkrijgen op iTunes. Bij de download maak je kans op twee tickets voor het concert in het GelreDome op vrijdag 14 september. Stuur je aankoopbewijs voor woensdag 23 mei op naar prijsvraag@universalmusic.nl
Afgelopen maandag bracht de zangeres haar single hoogstpersoonlijk langs bij diverse radiostations waaronder 3FM,Sky Radio, Q Music en Radio 2.
Aanstaande zaterdag op 19 mei, zal Ilse optreden bij Paul! vanaf 20.25 uur op Ned 1.
Meer informatie: http://www.ilsedelange.nl/
De Vrienden van Amstel LIVE! – eerste namen voor jubileum editie bekend
De eerste namen voor het jubileum van De Vrienden van Amstel LIVE! 2013 zijn bekend. Op deze vijftiende editie zal Xander de Bousonjé de gastheer zijn in de grootste kroeg van Nederland.
Een record aantal artiesten zal in januari Ahoy te Rotterdam aan doen. Onder meer Marco Borsato, Nick & Simon, BLØF, Ilse Delange, Gers Padoel, Di-Rect, Acda en de Munnik, VanVelzen en De Dijk.
De afgelopen vijftien jaar, wat terug gaat tot 1999, zijn er meer dan honderd verschillende artiesten te gast geweest bij De Vrienden van Amstel Live! Dit jaar is Marco Borsato voor de eerste keer aanwezig en zal voor Ilse DeLange en BLØF dit jubileum erg speciaal zijn. Zij stonden namelijk ook op de eerste editie in 1999.
Concertreeks
De achtste avond is toegevoegd aan de concertreeks wegens de grote vraag naar kaarten. Op vrijdag 18 januari 2013 zijn nu ook kaarten verkrijgbaar. Voor de andere zeven concerten op 19 – 20 – 23 – 24 – 25 – 26 en 27 januari zijn nog beperkt kaarten te koop. Er worden na deze acht data geen extra shows meer toegevoegd!
Tickets
De kaarten voor januari 2013 zijn online te bestellen via de officiële website: http://www.vriendenvanamstel.nl/kaartverkoop en daar kunt U ook verdere informatie over de concertreeks vinden.
Racoon – De Vrienden van Amstel LIVE! is als een sportwedstrijd
tekst: Silviapd
foto’s: copyright Paul Bergen, De Vrienden van Amstel Live
Het is de vierde keer dat Racoon op De Vrienden van Amstel LIVE! speelt, een prestatie die niet ongemerkt voorbij gaat. Het is een mooie gelegenheid om na twee dagen, in ‘de grootste kroeg van Nederland’ de balans op te maken.
Al jaren is de band uit Zeeland bekend om zijn melodieuze rock. Met ‘Liverpool Rain‘ de vijfde CD, is duidelijk een ander geluid te horen van de vier muzikanten. Het levert de band een Edision op. De single ‘No Mercy’ domineert de hitlijsten.
Racoon voelt zich nog geen oudgediende, ondanks de vierde keer in Ahoy. Zo deelt de band deze keer het podium met Waylon, VanVelzen en Glennis Grace.
Dennis Huige (gitarist): “Ik was gisteren bij de eerste show echt dood nerveus. Nu gaat het wel weer en aan het eind van de week is de spanning er helemaal af.”
Dat heeft niets te maken met de hoeveelheid bier wat hier rijkelijk vloeit?
Bart van der Weide (zanger): “We worden wat ouder en we zijn erachter gekomen dat een dag bier drinken, drie dagen ellende betekent. Dat is jammer, maar het is niet anders.”
Hoe was het om weer in de grootste kroeg van Nederland te staan?
Dennis Huige: “Te gek!”
Bart van der Weide: “We stonden als band lekker knus op elkaar en dat is wat we het liefste doen. Als het geluid goed is dan sta ik net zo lief op dit tweede podium, als aan de andere kant op dat grote podium.”
Er waren natuurlijk weer gastoptredens. Waarvan Waylon de eerste is, hoe was het om met hem samen te werken?
Bart van der Weide : “Dat is hartstikke leuk! Waylon kan erg goed zingen en heel veel ook. Hij is zo goed, dat het bijna een battle wordt. Je staat op het podium tegen elkaar in te zingen.” Ontspannend pratend wordt de zanger begroet door de 3JS, die ook aanwezig zijn.
“Je kon duidelijk merken dat het nog maar onze tweede keer was, want we moeten onze draai nog vinden. Je moet het zien als sporten, de eerste helft moesten we op gang komen en de tweede helft hebben we wat kansen laten liggen.”
Dennis Huige: “ Voor mij is het een stuk makkelijk, want ik speel gewoon onze liedjes, wat ik al honderd keer heb gedaan. Voor Bart is het veel spannender en dan is het afwachten of de chemie tussen de stemmen ook werkt.”
Bart, ben je ook iemand die van tevoren toenadering zoekt met de artiest. Zoals met Waylon bijvoorbeeld?
Bart van der Weide : “Daar was ik niet zenuwachtig voor, omdat Waylon met ons meezingt. Hij heeft zich aan te passen en ik heb een aantal ideeën geopperd. Daarvan heeft hij er eentje gekozen. Dan is het aan ons samen om er een geheel van te maken. Wat ik spannender vond, was net met Roel van Velzen op ‘When Summers End,’ want dan moet ik mij aanpassen aan zijn lied. Volgens mij ging het wel goed.”
Je hebt een historie met de zangeressen op De Vrienden Van Amstel Live! Zo heb je gezongen met Ellen ten Damme, Ilse de Lange en Sarah Bettens. Nu was het de beurt aan Glennis Grace.
Bart van der Weide : “Het nummer ‘Love You More’ leent zich uitstekend voor een duet, dat zing ik liever niet tegen een man (lacht). Glennis Grace heeft een dijk van een stem. Als we beiden op ons best zijn, dan hebben we een hele goede versie. Nu was het goed, maar eigenlijk moet je over drie dagen terugkomen. We zitten nu in een opstart proces en dat merk je aan alles. Het is al heel leuk, maar het kan allemaal veel beter. Dan wordt het vanzelf nog leuker.”
Leg je iedere dag de lat ook wat hoger?
Bart van der Weide : “Je probeert steeds wat meer spanning op te bouwen. We geven iedere avond honderd procent en dat moet ook!“
Verslag van deze concertreeks op deze webzine.
Racoon speelt eind maart in een uitverkochte Heineken Music Hall.
http://racoon.nl/
Dank aan: organisatie Vrienden van Amstel, Paul Bergen en Racoon.
Ilse DeLange – nieuwe single ‘Doluv2luvu’ themanummer voor 3FM Serious Request
De nieuwe single van Ilse DeLange ’Doluv2luvu‘ is het themanummer voor de Serious Request actie van 3FM. Dit werd bekend gemaakt tijdens de ochtendshow van Giel Beelen, waar het nummer voor het eerst live te horen is.
Ilse: “Ik wilde graag de actie ondersteunen met een nieuwe song en ben heel blij dat ‘Doluv2luvu’ door 3FM als het themanummer van Serious Request gekozen is.”
De single ‘Doluv2luvu‘ is vanaf vandaag via iTunes te downloaden, en dan steun je direct ook Serious Request. Op deze single laat Ilse DeLange een nieuw geluid horen, totaal anders dan vele fans gewend zijn.
De country roots zijn met de laatste paar platen al meer op de achtergrond komen te staan. Met dit catchy, volwassen geluid geeft de zangeres een voorproefje van haar komende zevende album. Deze zal ze komende tijd afronden in Los Angeles.
“Met het Gelredome in het vooruitzicht ben ik de uitdaging aan gegaan om een sound te creëren, die de energie van een stadion show versterkt. Ik wil mezelf muzikaal blijven uitdagen, niet gaan voor makkelijk, veilig of voorspelbaar. Ik wil dat het spannend blijft voor mij en m’n fans. ‘Doluv2luvu’ is een perfecte kennismaking voor alles wat komen gaat!” aldus Ilse.
Serious Request
Dit jaar zal het Rode Kruis en 3FM weer een stille ramp onder de aandacht te brengen. 3FM Serious Request 2011 vraagt aandacht voor moeders die geraakt zijn door oorlog- of conflictsituaties. Vanuit het Glazen Huis focust 3FM zich op deze drijvende, maar zeer kwetsbare kracht van het gezin.
Op zaterdag 24 december 2011 gaat het Glazen Huis te Leiden weer open en wordt het opgehaalde bedrag voor de Serious Request actie bekend gemaakt. Dit wordt gevierd met optredens van een aantal fenomenale artiesten en daarbij zal Ilse DeLange niet ontbreken.
Meer informatie over Serious Request op: http://seriousrequest.3fm.nl/
The Rock Experience – Hollandse avond in modderig Overschie
tekst : Dennis van der Maden
foto´s : Marc de Jong
Enkele duizenden mensen zittend op het gras van het Sidelingepark in de Rotterdamse deelgemeente Overschie, genietend van de vroege avondzon met een biertje erbij. Zo had de organisatie van het gloednieuwe festival The Rock Experience de avond waarschijnlijk voor ogen.
Zoals deze zomer enigszins gebruikelijk blijkt, is dat echter niet het geval. Het mooie, ruime park is omgetoverd tot een modderpoel en roept wel enige flashbacks van Woodstock op.
Deze avond echter geen hippies die buikschuivers door de modder maken, het publiek en de sfeer is niet vergelijkbaar. In het begin en tegen het einde van de avond miezert het af en toe, maar gelukkig blijven de echte buien uit.
De aftrap van The Rock Experience wordt aangekondigd en de energieke Yasmin rent het podium op. Het is een thuiswedstrijd, want de 19-jarige rockchick komt namelijk uit het nabij gelegen Maassluis. Al snel staat de donkerharige tiener te springen en te schreeuwen op haar muziek. Een diepe stem die vergelijkbaar is met die van Anouk, brult door de microfoon.
Af en toe zet de zangeres een angstvallig hoge toon in. De wisselingen in de hoge noten en lage noten, schreeuwerige refreinen en rustige, sentimentele coupletten geeft het gevoel dat ze de ervaring van een beroemde ster heeft. De energie die vrij komt tijdens het drukke, ruige nummer ‘Chemical love’ is enorm, mede door de fanatieke drums en het stevige gitaargeluid van de band.
Anderzijds geeft het refrein van haar bekendste nummer ‘Why Don’t You Go’ een bijzonder effect als ze dit een aantal keer achter elkaar, zonder begeleiding van de instrumenten, op gevoelige wijze zingt. Af en toe een hoge uitval erbij, en een mooie kreunende afronding van bepaalde klemtonen maakt het geheel compleet.
Dat Yasmin de ervaring van een beroemde ster nog niet heeft, valt uit hetzelfde moment ook af te leiden. Ze heeft interactie met het publiek dat gewillig het refrein terugzingt. Dit doet ze twee keer en dan gaat ze weer door met de song. Ze gebruikt het publiek tijdens de show eigenlijk te weinig en spreekt hen nog niet aan met de flair van een ster. Ook is niet alles altijd even zuiver tijdens deze performance.
Wel weet ze het optreden bijzonder te maken door zelf de nodige gitaarsolo’s te spelen, even enthousiast en energiek. Zelfs wat actie wanneer Yasmin in een constructiepaal van het podium klimt, om op een meter of acht hoogte over het publiek uit te zingen. Samen met de zangkwaliteiten die zij nu al heeft, geeft dit de indruk dat we nog veel van deze meid gaan horen. Al met al een zeer geslaagde opening en met veel potentie.
De rockchick wordt opgevolgd door de popchick. Ilse DeLange loopt het podium op en vanuit het publiek ontstaat een orkaan aan geluid. De geliefde zangeres beschikt over een grote hoeveelheid ervaring die tijdens het optreden goed merkbaar is. Deze artieste heeft ruimschoots haar sporen verdiend.
Ze zingt ook tijdens dit optreden steengoed. Haar bekende nummers als ‘Puzzle Me’, ‘The Great Escape’ en ‘So Incredible’ worden door jong en oud uit volle borst meegezongen, wat een goede sfeer creëert.
Het valt op dat de zangeres een heel breed publiek aantrekt. Stoere jongens staan met hun aansteker in de lucht mee te wuiven op het gevoelige ‘Miracle’ dat een van de hoogtepunten van de avond is.
Ilse de Lange zingt het nummer met veel passie en gevoel. Ze houdt het nummer klein, maar voornamelijk in het refrein weet ze de dynamiek flink op te voeren. Met als gevolg een krachtige performance. Ook vraagt ze het publiek om met mobieltjes en aanstekers lichtjes te creëren, een mooie sfeer bij deze hit.
De show is wel wat minder energiek dan die van haar vrouwelijke voorganger. De band speelt de nummers zoals ze op de cd’s staan: een zeer professioneel optreden en niet alleen in geluid.
Ilse de Lange straalt op het podium en zingt geweldig. Enkel als je het vergelijkt met het enthousiasme en de energie die Yasmin in haar optreden stopte om het publiek te veroveren, is dit bij Ilse wel een stuk minder. Dat heeft ze ook niet nodig, ze speelt haar nummers en overtuigt met haar geweldige stemgeluid. Zowel de zoetsappige pop nummers als de wat creatievere country nummers. Ze sluit in stijl af met een cover van Neil Young’s countrynummer ‘Field of Opportunity’.
Het fraaie optreden van Ilse DeLange wordt opgevolgd door de Hagenezen van KANE. Deze jongens begonnen als stevige rockers, maar intussen heeft de rock voornamelijk plaats gemaakt voor commerciëlere pop nummers en mooie ballades.
Zo begint de band in een schemerige sfeer met de sigaretten nog in hun mond aan nummers als ‘Shot of a Gun’ en ‘High Places’. Bij het laatstgenoemde nummer kwam Ilse DeLange nog even terug op het podium voor haar duet met zanger Dinand Woesthoff. Het intieme nummer zorgde voor een hoop knuffelende stelletjes in het publiek. Zelfs Dinand en Ilse staan op een gegeven moment te knuffelen op het podium.
Gelukkig bleef het niet alleen bij de gevoelige nummers en kwam het stevigere repetoire ook aan bod. Een hoogtepuntje ontstaat tijdens ‘Rain Down On Me’. Het typische KANE-nummer staat als een huis.
Het publiek weet eindelijk een beetje los te komen van de grond. Meer dan in de maat meeklappen en af en toe een beetje meezingen hebben we nog niet gehad. Hoe fanatieker het publiek meedoet, des te fanatieker worden de mannen op het podium.
Ze groeien tijdens hun optreden wat een leuk effect geeft. De lage stem van Woesthoff klinkt krachtig door de boxen. Zeker met enkele uithalen bewijst de frontman maar eens over wat een stem hij beschikt.
Door een goede afwisseling in oude- en nieuwe nummers, stevige- en softe songs, blijft het optreden boeien tot het einde.
Met deze drie goede optredens op het nieuwe Rotterdamse rockfestijn, heeft The Rock Experience een duidelijke stempel gedrukt op de Nederlandse festival agenda’s. Dat legt de lat zeker hoog voor komende edities betreft de muzikale kwaliteit.
Zwarte Cross za 16 juli 2011 – snelheidsduivels en spetterend jubileum festijn
Tekst: Silviapd
Foto’s: Monica Duffels, Femke Hansen
De tweede dag van de Zwarte Cross heeft een volle programmering. Al vroeg is het druk bij het hoofdpodium, de reggaeweide, megatent, fijnproevers podium, metalweide, undercover tent en natuurlijk op het crossterrein.
Niet te vergeten het blagenparadijs voor de jongste festivalgangers (tot 140 cm gratis entree), waar Jovink ook nog langs komt. Vijftien jaar wordt gevierd met een nog groter spektakel. ‘Het leven is een groot feest’ wordt wel weer waargemaakt dit weekend!
Het rennerskwartier is al vroeg in beweging om de toestromende bezoekers te vermaken. Dit jaar zijn er nieuwe categorieën toegevoegd, waaronder de Romaklasse die al snel vol zit.
Kleurrijke wagens scheuren over de crossbaan, waarbij de koets getrokken door zes motoren wel de kroon spant. Ook een wagen gemaakt van bierblikjes ontbreekt niet. Hoogtepunt van de dag is de Superklasse waar internationale toppers het opnemen tegen de trotse helden van de Achterhoek.
Al voor de race goed en wel begonnen is, ligt er al een motor in de prak bij de Omroeptoren waar de lokale radio de hele dag vermaak, muziek en een serieuze noot laat horen. Ondanks de regen verderop in het land, stuift het zand hoog op en schijnt de zon zelfs.
Wanneer Bennie Jolink met no.100 het terrein verkent in de Seniorenklasse, maakt Jos Hansen (ook no. 100) zich klaar om van start te gaan voor de eerste echte rennersrace van de dag.
In de vroege middag maakt de beroemdste Twentse zangeres haar opwachting, die onlangs nog in een uitverkocht Gelredome heeft opgetreden. Ilse De Lange behoort al jaren tot de Nederlandse top en het is al vroeg dringen bij het hoofdpodium.
Twee achtergrondzangeressen zijn meegenomen om er een speciaal feest van te maken! Opeens staat Ilse de Lange daar met “Almost” de lichte melodie past perfect bij het zonnige weer. Het knalt meteen goed, door de inzet van de band.
Drummer Bart Vergoossen zit goed verstopt achterin naast toestenist Will Maas, al swingen ze er flink op los tijdens “Next To Me” waarop het jasje van de zangeres uit gaat. Met haar ontwapende houding weet Ilse de Lange meteen indruk te maken; ze geniet zichtbaar en haar lach is oprecht en ontspannen.
“Hoe is het op de Zwarte Cross! Dit nummer is helemaal uit het begin en er hoort een actie bij: meeklappen boven je hoofd, anders zie ik het niet!” roept ze in onvervalst Twents. Haar gitaar wordt erbij gehaald en het afwachtende publiek klapt nu eindelijk mee op “World Of Hurt.”
Gitarist Arnold van Dongen geeft een spetterende solo weg, en de energie straalt er vanaf. Kleine details zorgen voor een ontspannen show: er wordt onderling gelachen en Ilse de Lange doet iedereen opvrolijken met een setlist vol hits.
Haar stem is krachtig en vol power, dan weer breekbaar en een prachtige samenzang op “Livin’ On Love.” Het is duidelijk dat de hele band een enorme sprong voorwaarts heeft gemaakt, en veel stijlen samenbrengt met het grootste gemak.
Bassist Aram Kerbergen, geflankeerd door gitarist Martijn van Agt zorgen voor een stevige basis en valt genoeg te zien op het podium, al blijft Ilse de Lange de eyecatcher. Ze toont pit op het vrolijke “Puzzle Me” en eindelijk staat het hele veld te swingen.
Na een dynamische set worden de fans nog getrakteerd op “Born To Run” van Bruce Springsteen, met gierende gitaren die de adrenaline doet toenemen. De stem van Ilse de Lange overstijgt de verwachtingen; wat een power en zelfs het rauwe randje is charmant. Dat is wel het hoogtepunt van de dag!
Ondertussen zijn de motoren opgesteld en neemt de spanning toe. Wie zal de gouden helm winnen, vorig jaar in handen van niemand minder dan Jeffrey Hennings.
Met races in Spanje en Zweden werd het voor hem onmogelijk om langs te komen, maar de ogen zijn gericht op Jos Hansen, Kawasaki voor het ‘Monster Energy Pro Circuit team.’
Hij heeft in 2008 en 2009 de gouden medaille op het grootste Action Sports evenement ter wereld gewonnen: de X-Games. Dit jaar oogst hij veel respect door met een gebroken hand door te racen.
Toch weet Hansen drie van de negen wedstrijden van het Supercross seizoen te winnen, wat hem een derde stand in het kampioenschap oplevert. Hij gaat ook goed van start, maar na de eerste heuvel is er een ongeval met een jonge renner, die met mitella de cross moet verlaten.
Het ongekend hoe op het circuit het stof opwaait en renners de hoogte in springen. Het is dan ook geen verrassing dat het afgeladen vol is aan de zijkanten en de wedstrijd blijft tot op het laatst spannend.
Het is uiteindelijk no.28 William Saris die als het eerst de finish bereikt, op de voet gevolgd door no.88 Ronnie van Rooij. Ze kunnen trots zijn: de Achterhoek heeft zegegevierd, en de Amerikaan heeft ondanks zijn geweldige kunsten niet de top drie behaald.
Tijd voor muzikaal vermaak met Katzenjammer, een Noorse vrouwenband met een zeer eigen geluid. Al is het vooral de aankleding die bij blijft: kleurrijke jurken, beschilderde instrumenten en bloemen in het haar.
De naam betekent veelzeggend kater in het Noors. De dronkenmanliedjes zijn wellicht niet de beste benaming voor de vrolijke songs, maar het veld staat van begin tot eind te hossen en vrolijk mee te schreeuwen.
Een eigenwijs geluid op het podium van de Zwarte Cross, met een trompet, accordeon en ukelele en balalaika in de gelederen eens iets heel anders.
“A Bar In Amsterdam” is zeer toepasselijk en de samenzang van de bandleden is uitbundig. Voeg daarbij een opzwepende trompettiste, die net wat minder hees is als de rest van de formatie en met gemak wordt dan het hele veld veroverd!
Ook “To The Sea” doet het erg goed, al is het maar omdat Marianne Svein met haar rauwe stem het publiek makkelijk in beweging krijgt. Dan maakt het ook niet meer uit dat het gezang snel in geroep omslaat en een hees geschreeuw. Een vrolijk feest: de Zwarte Cross gaet los!
In de megatent is de sfeer heel anders, daar staat iedereen opeen gepakt om een glimp van Miss Montreal op te vangen. Een paar jaar geleden scheurde ze nog mee, speelde ze op het hoofdpodium en later nog eens met de Motorband, nu spelen ze op eigen kracht de hele tent plat.
Zangeres Sanne Hans is al lang geen onbekende meer, zowel de Achterhoek als de rest van Nederland heeft ze in rap tempo veroverd. Met haar enthousiasme en stevige rocknummers weet ze iedereen aan het swingen te krijgen.
Al vanaf de eerste noot is het dringen bij het hek op de voorste rij, veel jonge fans die alles van begin tot eind kunnen meezingen. In haar stoere rode leren jasje rent de zangeres over het podium, de gitaar achter zich wapperend.
Meteen vol power entree makend op “The Real Thing” en de uitroep ‘Boeruh’ is het enige gepaste welkom. De samenzang met bassist Kobus Groen zorgt voor de nodige interactie. “ I Know Better” begint met akoestische gitaar maar groeit uit tot een swingend nummer en wordt dan al flink gesprongen.
Wanneer Sanne Hans wat later zelf al rockend op het podium staat met wapperend haar en een enorme dosis energie, is de tent al plat gespeeld. Al verliest de drummer zijn bekken, en is de toetsenist was weggestopt dat mag de sfeer niet drukken.
Dan neemt de frontvrouw even de tijd om op adem te komen en het publiek toe te spreken, hartjes gebaren verschijnen vooraan door vele jonge handen op de eerste rij.
“Hebben jullie een kater? Ik eens eindelijk niet, maar ik heb wel bier! Deze volle tent is echt een droom en het is geweldig jullie te zien klappen. Mijn vader en zusjes staan daar ook nog ergens..” en uitzinnig voert ze het tempo van de set wat op.
Wanneer aan het einde de cover van “Whole Lotta Rosie” van AC/DC ingezet wordt, is het wederom flink springen en rennen op het podium. Deze rock artieste heeft energie voor tien en dat werkt duidelijk aanstekelijk. Daarnaast weet ze met haar unieke stemgeluid makkelijk te overtuigen. Wat een feest in de Achterhoek met dank aan deze pittige dame!
Wanneer het letterlijk knallen wordt met de Motorband op het hoofdpodium, heeft de regen ook Lichtenvoorde bereikt en in korte tijd betrekt de lucht en wordt iedereen flink nat, en vele gezinnen verlaten al snel het terrein.
De echte liefhebber laat zich niet wegjagen, en het veld staat bescheiden vol wanneer onder andere Bennie Jolink (Normaal), Hendrik Jan Lovink (Jovink & The Voederbietels) en Gijs Jolink (Jovink & The Voederbietels) met een aantal bekende coureurs het podium op komen.
Om met allemaal het gas eens flink los te laten onder genot van scheurende gitaren! Wat een beladen veld met fans moest worden is nu verregend, maar dat maakt het enthousiasme niet minder. Vooral als je bedenkt dat deze mannen het hele weekend van podia naar podia rennen en tussendoor nog flink de motor laten ronken op de crossbaan!
De gastheren staan toch vol energie op het podium en het plezier straalt er vanaf, de aanstekelijke bluesy rock met de bekende stem van Jolink doet de menigte opleven.
Bennie Jolink benadrukt het zelf nog een keer: “Hoe mooi is het om cross met muziek te combineren en dat nu al vijftien jaar lang!” dat moet zeker een droom zijn die uitkomt.
Tante Rikie in haar bloemetjesjurk doet het wat ‘hennig an’ vandaag, maar ze kan trots zijn. De echte crossers staan daar op het podium flink los te gaan en wanneer het bekende geronk de gitaren overstemt, heeft de Motorband de regen getrotseerd!
Na een lange dag met Death Angel, en Sepultura als grote namen op de metalweide is het lang wachten tot de headliner Monster Magnet op de main stage. De reporter is doof, fotografen doordrenkt en het veld een glibberige koeienstal: kortom aan alles komt een eind en zo ook aan deze feestdag. Nog een dag in het verschiet om energie te vinden en de blaren door te prikken: zondag breekt alle records!
Ilse DeLange – diva geeft excellente show in Ahoy
Er is geen support act en als de lichten doven, klokslag kwart voor negen, staat daar Ilse met band en gaat de kop eraf met ‘Broken Girl’ van haar recente album ‘ Incredible.’ Een vrolijk, swingend nummer vol energie. Ze beweegt sierlijk over het looppad met een enorme witte lichtbak boven haar: elk detail is te volgen oogt niet alleen zeer professioneel maar ook ongekend groots.
Van begin tot eind straalt Ilse en ook haar band een enorme energie uit, de performance blijft spannend en past goed bij de liedjes. Ze is gevoelig bij ‘I Still Cry’ waar ze wel even moet slikken, de zaal is muis stil. Gewoonweg indrukwekkend wat ze met haar stem bereikt, zeker het eerste kippenvel moment. Dan komt de energie terug met ‘I’ll Be Yours’ en rockt het stevig.
Miracle is een klein intiem moment, Ilse ziet als geen ander kans om emoties zo helder over te brengen. Het is zo écht en tijdens de toegift ‘I Love You is het laatste kippenvel moment daar.
