Serenity – Death & Legacy

tekst: Sabrina Smit

band: Serenity
album: Death & Legacy
genre: symphonic metal
release date: 25 februari 2011
label: Napalm Records

Het Oostenrijkse Serenity brengt hun derde album uit ‘Death & Legacy‘. Eerder volgde al ‘Words untold & Dreams‘ (2007) en ‘Fallen Sanctuary‘ (2008). Serenity maakt symfonische metal en deze derde aanwinst brengt je betoverende legendes en historische verhalen.

Prominenten figuren zoals Christopher Columbus, Giacom Casanova, Sir Francis Drake en Queen Elizabeth I zijn terugkerende personages. Het is allemaal erg mooi beschreven in de teksten. Zo ga je een aantal eeuwen terug in de tijd. De historische figuren Columbus en Drake zijn echte ontdekkingsreizigers en Casanova een avonturier. Genoeg stof voor een groots verhaal.

Zo ontvang ik deze muziek ook als een ontdekking en als nieuw avontuur! De muziek is theatraal en opzwepend, maar de vette gitaren en drums zijn nog wel echt metal. De zanger George Neuhauser valt niet met iemand te vergelijken, en daarom is deze CD net wat interessanter dan menig andere album uit dezelfde hoek. Wanneer George met één van de gast zangeressen zingt is er een goede balans tussen beide stemmen.

Ik kan alle drie de duetten zeer waarderen, gezien de meewerkende zangeressen zijn er zeker raakvlakken met Delain en bands als Sirenia. Een grote dosis bombast en catchy gitaren tot gevolg. Zo  vertolkt Amanda Sommerville (Avantasia) een prachtige ballade,  ”Changing Fate” is een ongelooflijk juweeltje!

“Serenade of Flames” met Charlotte Wessels (Delain) is wel een tikkeltje commercieel, maar werkelijk alles klopt: de gitaren, zang en opbouw. Vol met power en een mooi orkest zorgt voor het laatste opwindende sausje. De muzikale tussenstukjes (interludes) snap ik niet maar is wel leuk voor de afwisseling en brengt je naar het volgende verhaal.

De CD bevat zestien nummers en je verveelt je geen moment. Rustige partijen en uptempo stukken volgen elkaar op. Als afsluiter “My Legacy” waar de band op eigen kracht weet te imponeren. Daarin wordt gezongen over donkere en duisteren tijden, maar die zijn gelukkig na vier minuten voorbij. Dan kun je weer deze prachtige sferische CD afspelen. Serenity heeft wederom prima werk afgeleverd en zichzelf op de kaart gezet, een formatie met veel potentie!

Conclusie

Serenity laat een goede indruk bij mij achter met dit mooie symfonische album. Door de support van Charlotte Wessels (Delain), Ailyn (Serenia) en Amanda Sommerville (Avantasia, Epica, Kiske) is het verrassend afwisselend te noemen. Wanneer je liefhebber bent van Kamelot, Epica en Delain, dan zal deze CD jou ook bekoren. Ben je niet gecharmeerd van deze zangeressen, dan is frontman George een grote reden om tot de aanschaf over te gaan: wat een dijk van een stem!

Rating
8,5/10

Tracklist
01. Set Sail To (Intro) 0:29
02. New Horizons 6:49
03. The Chevalier 5:32
04. Far From Home 4:48
05. Heavenly Mission 5:24
06. Prayer (Interlude) 1:22
07. State Of Siege 6:48
08. Changing Fate 5:42
09. When Canvas Starts To Burn 4:48
10. Serenade Of Flames 4:55
11. Youngest Of Widows 4:08
12. Below Eastern Skies (Interlude) 1:35
13. Beyond Desert Sands 4:54
14. To India’s Shore 4:34
15. Lament (Interlude) 0:40
16. My Legacy 4:45

Line-up
George Neuhauser (vocals)
Thomas Buchberger (lead & rhythm guitars)
Simons Holzknecht (bass)
Mario Hirzinger (keys, vocals)
Andreas Schipflinger (drums, vocals)

Website
http://www.serenity-band.com/

Roy Khan – vocalist part ways with Kamelot

Norwegian vocalist Roy Khan part ways with Kamelot after a burn-out. Since 1997 he is the face of this power-symphonic metal band. Also he wrote many hit songs together with guitarist Thomas Youngblood.

The huge success for the American band came with the albums ‘ Epica‘ (2003) and ‘Black Halo‘ (2005).  The most recent one  ’Poetry For The Poisoned‘ (2010) is the last contribution of Khan together with Kamelot. He suffered from a burn-out and had to cancel the first promotion tour of their ninth album.

Today the European tour ‘ Pandemonium Over Europe’ of Kamelot together with Evergrey, Amaranthe and Sons Of Seasons begins in France. Tomorrow the band will perform in Paradiso, Amsterdam. Fabio Lione from Raphsody replaces Roy Khan. It isn’t confirmed yet if it is temporary or he’ll become a band member of Kamelot.  Khan last performance in The Netherlands was on the ‘Zwarte Cross’ festival 2010.

Roy Khan writes on his Myspace blog:
There have been a lot of speculations around why I am not touring with Kamelot and I want to make a statement although it may not prevent further guessing as to what’s actually going on. It is a fact however that I told the guys in the band already last fall (well after my burnout) that I was leaving the band. Naturally enough they were shocked (as was the label and everyone else working with Kamelot). In addition to risk of dropping ticket sales they wanted to give me time to think things over, and so I did. My decision still stands; It is finished.

I am currently spending time with my family in Norway taking it easy and wondering profoundly what the future is going to bring. Communication with the outer world has been so and so, but I have had several talks with Thomas along the way although I am still called in sick. I am terribly sorry that my decision is affecting so many others and I want you to know I wish the band & associates all the best for the future and that I enjoyed every second in the spotlight. How could I not…they were nourished by the best fans in the world! I am eternally thankful for everything you and Kamelot have given me and equally sorry that it has to end here. The good news is; God was there after all…

Love you to death!!!
All the best & so long, Roy Khan

More information about Kamelot and their tourdates on: http://www.kamelot.com/

Kamelot – Poetry Of The Poisoned

Tekst: Sabrina Smit

band: Kamelot
album: Poetry Of The Poisoned
genre: power – symphonic metal
release: 10 September 2010
label: KMG Recordings, Edel

Magistraal, Energiek, Orchestraal, Magnifiek zijn een aantal steekwoorden die in mij opkomen bij het beluisteren van de nieuwe plaat van Kamelot “Poetry of the Poisoned”. Kan power metal vernieuwend zijn? Jazeker, luister maar eens naar dit geweldige nieuwe album van Kamelot. Roy Khan en consorten zijn in staat een nieuw meesterwerk aan ons te presenteren.

Een aantal bekende namen die ik kan noemen als gastvocalist(e) op deze CD: Simone Simons (Epica), Gus G. (Firewind, Ozzy Osbourne), Björn “Speed” Strid (Soilwork) en Jon Oliva (Savatage, Jon Oliva’s Pain). Mede door al deze ‘voices’ en door de opbouw van de liedjes is Kamelot weer verder gegroeid als band.

Als liefhebber van Kamelot is voor mij de stem van Khan toch echt het ‘geluid’ van de band en ben ik verrast door de samenwerking met de andere vocalisten. Veel pakkende liedjes die tweestemmig zijn ingezongen en vooral “Seal of Woven Years” is wat mij betreft een uitschieter, maar ook “Necropolis”maakt mijn dag goed. Heerlijk om de mooie warme stem van Khan tezamen met Simons te mogen beluisteren. Poetry of the Poisened bevat hele gave gitaargeluiden en afsluitend is een instrumentaal nummer te beluisteren.

Conclusie
Stiekem ben ik een beetje verliefd op deze CD ‘Poetry of the Poisoned‘, die duidelijk een stap verder gaat dan alle voorgaande albums van Kamelot. Songs die prima in elkaar steken, geweldige toetsenpartijen en veel vreemde geluiden, arrangementen zoals regen, vrachtwagens, treinen, klokken en stemmen. Na beluistering van dit album kom ik tot de conclusie dat ik frisse energie heb opgedaan en dat ik hem eigenlijk nog een keer wil beluisteren.

Niet geheel onbelangrijk: het artwork van de CD is gecreëerd door vele grote artiesten, waaronder Seth Siro Anton, Natalie Shau en Michiel Loranc. Het is allemaal piekfijn in orde! Het zal dan ook geen verrassing zijn als de band met deze plaat zichzelf nog meer in de spotlight plaatst.

Tracklist
1. The Great Pandemonium
2. If Tomorrow Came
3. Dear Editor
4. The Zodiac
5. Hunter’s Season
6. House On A Hill
7. Necropolis
8. My Train Of Thoughts
9. Seal Of Woven Years
10. Poetry Part 1 – Incubus
11. Poetry Part 2 – So Long
12. Poetry Part 3 – All Is Over
13. Poerty Part 4 – Dessection
14. Once Upon A Time
15. Where The Wild Roses Grow

Website
Kamelot

Kamelot – Oliver Palotai about devotion, energy and perfection

tekst: Silvia Deurwaarder
foto’s: Eus Straver – metal experience
content copyright: Metal Experience.com

An impressive Curriculum Vitae as a composer, guitarist and pianist. He worked with Doro, many jazz- and classical musicians. He is also the mastermind behind Sons Of Seasons.

Currently he is working on a musical production, besides playing keyboards in Kamelot. It is almost too perfect to be true, but Oliver Palotai stands firmly with both feet on the ground with one motivation: his strong passion for music.

More than ever before, the new Kamelot album ‘The Poetry For The Poisoned” is a puzzle. This album title does not reveal its meaning as easily as ‘Epica’ or ‘Ghost Opera’. What is your interpretation of the title?

Oliver Palotai: Since the titles of the songs are linked to the lyrics I am also referring to them when I am saying the album is more open to the subjective viewpoint of the listener. See it as a mirror of your own soul and experiences you had in the past. Maybe more like a modern painting. But then there are also titles like “The Zodiac” based on true, solid stories.

For the first time, the artwork was done by several artists and also with a modern touch.

Oliver Palotai: I think it is the best artwork of all the Kamelot albums so far. So it was a nice surprise seeing it the first time. Seth Siro Anton has a fantastic surreal and dark touch to his art.

Roy Khan (vocalist) and Thomas Youngblood (guitar) are the Kamelot writing duo. Does more teamwork take place after the preproduction phase?

Oliver Palotai: From my first months in the band on they offered me a chance to contribute to the song writing. I wrote for many bands in the past and I am maybe even more of a composer than an instrumentalist. But Kamelot has such a delicate and special sound, and every band has a different approach to pre- production. So it took until ‘Poetry For The Poisoned’ to take this step, resulting in “Dissection” and the Japanese bonus track “Thespian Drama”.

The bonus track has a long piano intro, the first one on the album. You chose a less compact way of song writing?

Oliver Palotai: I wanted a song with a touch of the older Kamelot titles, like on ‘Epica.’ The song changed a lot and was originally meant for vocals as well. In the end it became an instrumental.

‘Poetry For The Poisoned’ is the ninth Kamelot album, a very complex one with many details. Every second of the album, the listener can hear that the team spent a lot of time on it.

Oliver Palotai: It was not more of a struggle than the other albums, but it was quite an effort. Not an easy birth and the layers are more complex than ever. I see it as the most homogeneous Kamelot- album. We started three years ago and in the end we had to crawl more into the details and the fine- tuning than before.

Is it the format for Kamelot to work on every detail to get the best out of it?

Oliver Palotai: It takes an immense energy, and definitely not only for showing that we did everything we could to reach perfection. I feel fulfilled afterwards, but also a bit empty. That is probably always the case when something is determining your life so much for a long period.

Isn’t there more pressure as Kamelot gets more popular with every album?

Oliver Palotai: I guess you feel the same pressure when you have only 50 fans out there in the world. What is different with bands which have been around for a while successfully, is their strategy to exceed the preceding album. Either you don’t do that at all and deliver the same sound again and again. Or you take turns with the risk of losing fans. We decided for the latter, also to keep the spirit and creative energy within the band fresh.

Isn’t it hard sometimes to challenge yourself and develop new ways of creating music with Kamelot?

Oliver Palotai: My basic life philosophy is to stay a student forever. I could probably make much more money if I would just produce the same stuff over and over. But I decided to become a professional musician when I worked in the only 9 to 5 job of my life, during civil service here in Germany. So, learning, improving, going new ways is why I do this, what keeps me motivated.

With every album it is the same process of writing and touring. So you are all a part of the same game right?

Oliver Palotai: Well, after all we are just a rock band with all that comes with it. We rehearse, we write music, we play and it doesn’t matter if it is for forty thousand people at Wacken or in front of seventy fans with Sons Of Seasons. Sometimes I prefer the smaller gigs because they are more intimate.

Is there one day in your life on which you aren’t busy with music?

Oliver Palotai: (laughs) Besides Kamelot , I produce bands and single artists, I teach and orchestrate. Right now I am preparing the presentation of a new Yamaha keyboard series. I have to keep myself busy, need those small bits of success every day.

Not the success given to you by the approval of others, but the success when you challenge yourself and win. But of course I take days off, sometimes. In the past I sometimes went too far, so I force myself to calm down here and there.

Then it comes as a shock when suddenly vocalist Roy Khan has a break down and needs torest for a while.

Oliver Palotai: It came pretty sudden but that is the case with burn outs. Khan was one of the main persons involved in the production of ‘Poetry For The Poisoned’. I guess he didn’t even feel it coming.

Is Metal more open to experiments in comparison to other genres?

Oliver Palotai: Classical music is totally the opposite, not experimental music at all. Since 1900 not much has happened, almost nobody is listening to modern classical music from the twentieth century. In Jazz it is different but you need a million first to survive as a Jazz musician. When I got into Metal first – as a musician , which was pretty late – I was surprised how tolerant the fans are towards different sounds.

Round table question

Muzikantenweb has a ’round-tabel’ interview format: one artist creates a question for the one after him. Arien and Yves from Epica recently had a special question for Kamelot: ‘What would you do if you won one million, and would you stayin Kamelot then?

Oliver Palotai: I am from Southern Germany, Swabia, and we are a bit like the Scots (laughs). The money would probably end up under my pillow until the end of my life. No, seriously, I wouldn’t change much. I was never much of a materialist and you can’t buy yourself into a life- time experience like being a member of Kamelot.

A word of thanks to : Kamelot, especially Oliver for all his time, and Edel Records

 

Zwarte Cross 2010 (dag 2) – veel hoogtepunten en stoffige stunts

Tekst: Silvia Deurwaarder
Foto’s: Monica Duffels en Edwin van der Ende

Een dag om naar uit te kijken, deze volle festivaldag op de Zwarte Cross met scheurende motoren, stunts en veel grote namen: het is dus rennen geblazen tussen al de locaties!

Wat cijfers op een rij. Dit jaar heeft de Zwarte Cross 21 podia, waarvan 16 met live muziek. Voor het eerst er een reggaeweide (in de handen van Beef). Meer dan honderd bands uit heel de wereld, 400 theaterartiesten, 20 stuntmannen en voor het eerst dit jaar is er een religieklasse tijdens de cross, kortom veel scheurende nonnen!

Opener Revamp op de metalweide is vertraagd wegens het tragisch dodelijke ongeval. Al vroeg staat er een lange file bij Lichtenvoorde, toch is de weide goed gevuld wanneer zangeres Floor Jansen met haar band het podium betreedt. Presentator Metal Mike slaat de spijker op de kop vergeet After Forever, hier staat een nieuwe top band!. Vanaf Here’s My Hell tot het einde is duidelijk dat hier een goed ingespeelde band staat, die veel samenhang heeft. Het is een mooi geheel, het oogt totaal anders dan After Forever. Ook staat Floor er zeer ontspannen bij en geniet ze zichtbaar.

In volle vaart vliegt de band door de set heen. Fast Forward is een pittig nummer, waar Floor haar rauwere kant laat zien, en dan toch onverwacht ingetogen: een zangeres die enorm veel kan en beheerst. In Million heeft toetsenist Ruben Wijga een grote rol, al wapperend op zijn verhoging.

Tijdens de ballade Sweet Curse, waar gitarist Jord Otto ook beschikt over een zuivere cleane zang, spot Floor Jansen vier grote poppen met lange nekken in het publiek en een grote lach verschijnt. Ze haakt er spontaan op in: Ik vind het niet prettig dat mensen langer zijn dan ik, dus dat wordt wel headbangen bij Head Up High.

Een nummer wat bol staat van technische gitaren, bombast en een catchy refrein. Het is een genoegen deze top metal lady weer op het podium te zien, haar stem doet soms wat aan Doro denken met een rauwer randje. Als Revamp zo door gaat, dan zullen ze nog veel succes oogsten met deze goed lopende formatie.

Sonic Syndicate is met een berg aan energie misschien iets te actief op de vroege middag. Met twee opzwepende zangers, walst de metalcore over de bezoekers heen. De Zweden hebben zeker een fris geluid, en Flashback mixt stevige gitaren met elektronische arrangementen. Het is zeker de meest actieve band van de dag: rennend, jumps en veel interactie.

Op de crossbaan gaat het er ook wild aan toe, het stof vliegt overal heen. Af en toe komt een motor vast te zitten, en is t duwen en trekken om m de heuvel over te krijgen. Het ziet zwart van de bezoekers, die ontspannen kletsend hun ogen uitkijken tijdens de verkleed partij: scheurende nonnen, wagens met hele uitbouw en elfjes op een scheur motor. Vergis je niet, genoeg vrouwen doen mee.

K’s Choice is terug van weggeweest. Na een aantal succesvolle solo albums heeft Sarah Bettens zich met haar broer Gert verenigd. Opener Hide is een vrolijke meezinger en de toegestroomde menigte vermaakt zich prima. De band heeft een mooie mix tussen nieuwe nummers en oude bekende, Cocoon Crash en ook Another Year ontbreken niet. Sarah is bescheiden, maar rockt stevig. Met een grote lach rent ze heen en weer, af en toe haar gitaar afgooiend.De nieuwe single Enjoy Life is vrolijk en past perfect bij de stralende zon. De Belgen staan bekend om de mooie luisterliedjes, maar live staat het als een huis en is het volop genieten om Butterflies Instead enEverything For Free weer in deze setting te horen. Bescheiden zijn ze wel, maar dat neemt niet weg dat het een hoogtepunt is van de dag. K’s Choice heeft nog steeds een grote schare fans en levert kwaliteit af. Een perfect festival gevoel met alle blauwe springende hoedjes op het veld!

Het contrast kan niet groter zijn dan bij DevilDriver met een zanger vol tatoeages, oorringen en boze grunts. De band heeft zeker een goede reputatie opgebouwd met hun laatste albums en ook live knalt het er stevig uit.

Pray For Villains heeft zware groovy gitaren en enorm snelle drums, die live zeker imponeren. Geen wonder dat de band iedereen mee krijgt en het volk blijft toestomen. Halverwege de set begint hier en daar het stemgeluid van Dez Fafara wat af te nemen, maar de Amerikaanse machine ramt door en met Clouds Over California rekenend op een uitzinnige massa, die flink los gaat. Des te rauwer des te beter is het motto.

Geen Zwarte Cross zonder de de Motorband , die kan simpelweg niet ontbreken. Bennie Jolink (zanger Normaal), samen met zijn zonen Gijs Jolink (gitarist Jovink en de Voederbietels) en Hendrik Jan Lovink (zanger Jovink en de Voederbietels). Niet voor niets is het motto van dit festival: het leven dat is een groot feest! Deze speciale band geeft er een mooie draait aan.

Of zoals Bennie het verwoord: Er is maar een sport die telt, en dat is motor rijden. We gaan knappen op de Zwarte Cross!. En of motoren en scheurende gitaren goed samen gaan! Hello Josephine rockt lekker weg, en met twee enorme motoren die de zijkanten sieren, is het geknetter tussendoor net een rauw randje erbij.

Het is duidelijk dat iedereen samen komt om deze heren een homage te schenken, en gewoon te genieten van een festijn wat ze hebben opgezet en nu na jaren zeker tot de top van de Nederlandse festivals behoort. Yahmaaahaaaaaa wordt luidkeels mee geschreeuwd en het gas gaat los, met pluimen rook en bluesy gitaren. Het is puur genieten om alleen al te zien hoe de mannen zo vol energie, en passie op het podium staan. Jeffrey Herlings, winnaar van de Superklasse (dit jaar voor de tweede keer) komt met zijn motor even meedoen.

Paradise Lost is een band die je goed vindt of waar je helemaal niets mee hebt. De laatste jaren presteren ze live nogal wisselend, maar vandaag ogen ze fris. Al doet zanger Nick Holmes niet de moeite om zijn zonnebril af te zetten en echt contact te maken met het publiek.

Het past wel bij de doom metal waar ze zo bekent mee zijn geworden. I Remain en As I Die komen voorbij in een gelikte versie met hoge gierende gitaren en niet te vergeten een diepe donkere stem, met hier en daar een rauw randje.

De rock-n roll- band The Baseballs zijn in korte tijd razend populair en touren bijna non stop, het is zeker heel special dat deze Duitse groep Nederland aan doet. Geen liedje is te lastig voor de drie zangers om ze een jaren vijftig draai te geven. Met een contrabas, piano en een stevige vetkuif, geven Sam, Digger en Basti meteen een spetterende show weg. De grote hit Umbrella komt voorbij, maar ook meer verrassende covers zoals Angels ( Robbie Williams), She got the look en het swingende Hey There Deliah. Stuk voor stuk ijzersterk gebracht en het is onmogelijk om dan stil te blijven zitten. Geen wonder dat de eerste rijen vol staan met gillende vrouwen.

Al is het maar omdat de heren ook nog eens erg soepel bewegen in de heupen. Zelfs het klappen krijgt een aparte draai op instructies van Sam: Put your hands up, wave from the left to the right. Verrassend is de bijna a -capella samenzang tijdens Let’s Get Loud met jazzy piano.  Geen wonder dat je een beetje smelt: het is gewoon te verleidelijk!

Meshuggah staat synoniem voor technische, onverklaarbare metal vol technische loopjes en een zanger die de longen uit zijn lijf grunt. Bomen van kerels die gefocused op de gitaren een enorm indrukwekkend geluid laten horen,als is er qua performance weinig te kijken. Naturel, en recht door zee dat is duidelijk. Veel muzikanten kunnen hun hart ophalen met alle ingewikkelde loopjes en technische wisselingen. Wat de festival bezoeker betreft, ach de sfeer is goed en het bier vloeit rijkelijk.

Op de metalweide sluit Kamelot af, een band die ongekend populair is in Nederland. Ghost Opera zit vol bombast en is symfonische metal van de bovenste plak, al duurt het even voordat zanger Roy Khan zich bij de band voegt. I don’t know what happened, I didn’t hear the guys in my earplug so I had no idea it started already is zijn eerlijke commentaar. Hij krijgt wel meteen het publiek op zijn hand, en navigeert zonder te veel zijn stem te belasten door de set heen. De band pakt groot uit met vuur en bakken vol rook.

In september komt eindelijk de langverwachte nieuwe plaat uit, en de nieuwe backdrop laat al wat te raden over. The Great Pandemonium is een nieuwe song, met een vrij donkere sfeer door het stemgebruik van Khan: half pratend dan bijna schreeuwend. Toch is het geheel erg cathcy, zelfs met groovy gitaren. De zanger gaat wel op in de muziek, in zijn lange zwarte jas. Gitarist Thomas Youngblood beweegt ook veel en er is genoeg interactie. Centure Of The Universe en The Haunting worden met gejuich ontvangen.
Het is jammer dat zangeres Elis van Amarthe niet heel zuiver is, en iedereen toch aan Simone Simons ( zangeres Epica) moet denken, die normaal het duet voor haar rekening neemt.

De show zakt daarna ook wat in wanneer Khan een uitgebreid verhaal begint om zowel Elise als de zanger te bedanken voor hun verdiensten. Dat terwijl ze weinig toevoegen aan het geheel. Indrukwekkend zijn de grote troms tijdens het meest heavy nummers March Of Mephisto. Kamelot is een ijzersterke band, maar ze moeten oppassen geen kopie van zichzelf te worden met zo veel touren.

Dank aan: de organisatie Feestfabriek Alles Komt Goed, en alle vrijwilligers.

Kamelot – succes zet door met groots optreden

tekst: Gerianne Meijer
foto’s: Monica Duffels – meer op: www.mooninvirgo.nl

Kamelot is een ontzettend populaire band in Nederland en dat is merkbaar. Ondanks dat het nieuwe album ‘hopelijk in juni’ uitkomt, zijn de shows in Nederland uitverkocht. De afgelopen jaren wist Kamelot ontzettend gave shows neer te zetten, dus de verwachtingen zijn hoog gespannen.

Als opener Adagio begint is nog lang niet iedereen binnen. Duidelijk is wel dat als iemand eenmaal binnen is, de concertganger een muur van progressieve metal staat te wachten. De nieuwe zanger Mats Léven staat zelfverzekerd op het podium. Zijn zang staat als een huis en applaus stijgt op bij zijn uithalen.

Ook probeert hij het publiek flink te laten meeklappen, maar dit lukt maar half. De overige vier heren leven zich ook flink uit op het podium. Dit verbergt echter niet dat de muziek af en toe wat rommelig en veel van het zelfde lijkt.

Na een half uur moeten zij het veld ruimen voor populairdere band Leave’s Eyes . Inmiddels is Paradiso tot aan de nok toe gevuld. Bij opkomst stijgt aardig wat gegil op, een duidelijk teken er veel fans aanwezig zijn. De ontwapenende zangeres Liv Kristine ziet er prachtig uit en weet meteen te boeien. Af en toe klinkt ze echter wat iel, vooral bij het nummer ‘Elegy’. Zanger Alexander Krull is zichtbaar blij om in een uitverkocht Paradiso te staan.

Met een nieuwe drummer en gitarist, tourt de band voor de tweede keer door Europa met Kamelot. Het is duidelijk dat muzikaal de band een andere weg ingeslagen is die veel mensen kunnen waarderen: episciher, krachtiger en ook passioneel.

Zeer enthousiast rent en headbangt hij over het podium, soms wat in de microfoon schreeuwend. Het laatste album ‘Njord’ wordt zeker goed ontvangen. Als zij het nummer ‘My Destiny’ aankondigt leeft het publiek op.

In de muziek valt echter na een tijdje minder structuur te ontdekken: alle nummers beginnen een beetje op elkaar te lijken. Ook verdrukken de twee gitaren en bass de zang op den duur in de mix. De dag ervoor was dat in Tilburg beter. Dit neemt niet weg dat Leave’s Eyes toch een aardige show neerzet en ze krijgen dan ook een verdiend applaus na afloop.

Dan is het wachten op Kamelot. Als de lichten dimmen komt enorm veel rook over het podium en komen de muzikanten onder luid gejuich op. Als zanger Roy Khan’s krachtige verschijning zich vertoont is meteen duidelijk dat dit wederom een gave show gaat worden. Opener ‘Ghost Opera’ knalt er dan ook uit. Daarna volgt ‘Eden Echo’.

Door de zware effecten die bij de eerste nummers op Roy Khan’s stem worden gezet is zijn kenmerkende stemgeluid wat minder goed te horen; dit wordt later gelukkig rechtgezet. Ook valt zijn stem af en toe weg, waardoor dit komt is niet duidelijk.  Het allereerste nieuwe nummer heeft de naam ‘The Great Pandemonium’ gekregen. Dit nummer klinkt lekker hard en donker zoals de fans van het album ‘The Black Halo’ gewend zijn en belooft wat voor het volgende album!

Daarna volgt het knallende ‘Moonlight’ en hetmeezingbare ‘Center of the Universe.’ Tijdens ‘Sailorman’s Hymn’ de eerste ballad van de avond is Khan’s prachtige stem goed te horen. Daarna volgt een fijn instrumentaal nummer, waarin elk bandlid goed naar voren komt: het plezier straalt ervan af.

Bij ‘The Pendulous Fall’ en ‘When the Lights are Down’ wordt flink meegezongen en zijn overal handen in de lucht. Daarna worden de spotlights op de vingervlugge Oliver Palotai gericht voor een prachtige keyboardsolo.

Bij het daaropvolgende ‘The Haunting’ mag nieuwe achtergrondzangeres Elise Ryd van de band Amaranthe laten zien wat ze in huis heeft. Ze mag wel wat krachtiger zingen en ze valt dan ook een beetje weg naast Khan, maar de rest van de show vult ze de zanger wel goed aan.

Daarna volgt het nieuwe nummer ‘Hunters Season’, dat opgedragen is aan de vorig jaar overleden moeder van gitarist Youngblood. Door het harde geluid is niet heel goed te ontdekken hoe dit nummer in elkaar steekt, wat jammer is. Daarna volgt het harde ‘Rule the World’ en een spectaculaire drumsolo van Casey Grillo.

Dat het publiek als was in de handen van de band is, wordt vooral duidelijk tijdens ‘Forever’. Er wordt uit volle borst meegezongen en geklapt. Bij het begin van dit nummer verschijnt gitarist Thomas Youngblood zowaar op het balkon!  Daarna volgen toegiften ‘Memento Mori’ en het prachtige ‘Season’s End’. Met het stampende ‘March of Mephisto’ komt al vuurspuwend dan helaas een einde aan een spectaculaire avond!

Er zijn gelukkig nog wel een paar dingen om naar uit te kijken: ten eerste natuurlijk het nieuwe album wat volgens Khan hopelijk begin juni uitkomt; en ten tweede kondigde hij aan dat Kamelot van plan is volgend jaar een DVD op te nemen in Nederland. Wanneer en waar volgt nog. To be continued…