Marcela Bovio – met Stream of Passion is het altijd speciaal

tekst: Gerianne Meijer
foto’s: Monica Duffels

Stream of Passion timmert de laatste tijd flink aan de weg. Met een Europese headliner toer en het nieuwe album ‘Darker Days’ heeft de band duidelijk zijn plekje gevonden.

Voor de show in Luxor Live, Arnhem spreek ik frontvrouw Marcela Bovio over optredens en alles wat daaromheen gebeurt. Beginnend met de show in Tivoli eind vorig jaar. De show was een speciale jaarafsluiting, met een akoestische set, veel gasten en covers. Ik vraag haar hoe dit idee ontstaan is.

Marcela Bovio: Het was eigenlijk een idee van Tivoli om er een speciale show van te maken en wij hadden zoiets van ‘Ja is goed’. We wisten in de eerste instantie niet wat we wilden doen. We hadden al wel een paar keer akoestisch gespeeld en het leek ons leuk om een akoestisch stuk erin te doen. Daarnaast is het altijd fijn om ook andere mensen uit te nodigen en zo kwamen we met het idee.

Ik heb iedereen gevraagd en allen zeiden ja! Er is heel spontaan overlegd, wat iedereen leuk vond en welke nummers we samen zouden doen. Het is inderdaad een hele speciale avond geworden, wat nummers met gasten erbij en een akoestische set in het midden. Het publiek heeft het ook goed ontvangen!”

Is er nog veel gerepeteerd met de gastmuzikanten?

Marcela: ”Dat ging best soepel, eerlijk gezegd. We hebben één keer samen gezeten en door de partijen heengelopen. Nog wat dingen opgenomen en dat was meer dan genoeg. Iedereen was heel professioneel en goed voorbereid.”

Improvisatie

Zijn er nog dingen van die show die je wil behouden in andere shows?

Marcela Bovio: ”Nou, ik vind sowieso het idee van akoestisch spelen en andere versies van de nummers verzinnen, heel leuk. Dus ik zou dat persoonlijk meer willen doen. En volgens mij zijn er wel plannen om weer een paar akoestische optredens te doen.”

Dat is ook echt een uitdaging voor je, om de nummers zo te veranderen?

Marcela Bovio: ”Ja en vooral dat het ietsje anders wordt. Ik vind het juist fijn om, als ik naar een optreden ga, andere versies te horen dan op de cd. Ik wil verrast worden door de band. Dat het een uniek moment wordt. Dat zou ik graag willen doen.”

Hoe is het dan nu om na zo’n speciale show weer een ‘normaal’ optreden te spelen?

Marcela: ”Nou ja normaal, het  blijft heel leuk. Het is minder spannend, omdat het minder nieuw is. Maar dat is ook fijn. We genieten gewoon meer van elkaar , in plaats van ‘oh ja hoe moet het ook weer’. Wat dat betreft is het heel leuk en comfortabel, een beetje als thuis zijn.”

Hoe zorg je er dan elke show voor dat het die keer toch speciaal wordt?

Marcela: Ik denk dat wij sowieso altijd wel proberen erg spontaan te zijn. Als er kans is om iets anders te doen, dan doen we dat ook. Ik vind dat ook heel fijn: een paar partijen anders zingen of improviseren.

Sowieso is de energie altijd speciaal.  Niets is verzonnen of gerepeteerd, maar het is heel eerlijk en spontaan. Dus er kan altijd van alles gebeuren!”

Word het altijd goed opgevangen door de andere bandleden als je improviseert?

Marcela Bovio: ”Euhm ik vraag me af of ze daar altijd goed op letten (lacht). Iedereen is een beetje met zijn eigen ‘taak’ bezig, dus ik vraag het me af. Ik heb er nog nooit commentaar op gehad. Maar op de momenten dat het heel duidelijk is, bijvoorbeeld bij een akoestisch show in Frankrijk, hebben we met piano en zang gespeeld. Toen deed ik dat ook en toen kreeg ik er wel commentaar  op dat het leuk was. Omdat de band toen wel goed aan het opletten was!”

Doet de rest van de band dat ook? Het lijkt me dat veel partijen toch wel redelijk vastliggen?

Marcela: ”Ja, op zich wel. Soms kan het wel wat anders worden in het moment. Maar voor de rest ligt het inderdaad redelijk vast.”

Zijn er vanavond nog plannen om er iets speciaals aan toe te voegen?

Marcela Bovio: ”Vanavond wordt wel een redelijk normale show, maar bij ons betekent dat alsnog 120 procent geven. Het is gewoon genieten van elkaar en van de mensen die langskomen. Vanavond komt er bijvoorbeeld iemand uit Schotland en we hebben koekjes bij de merchandise!”

Wat is er bijzonder aan deze zaal?

Marcela: ”Het is een heel mooie zaal en dat inspireert ook. De crew is fantastisch en het eten ook en dat geeft gewoon een goed gevoel. Martijn onze drummer komt hier vandaan dus zijn familie komt straks kijken.”

Kies je er dan ook voor om hier te spelen of is dat puur aanbod?

Marcela: “Ja aanbod. Gelukkig spelen we de laatste tijd in alleen maar in leuke zalen.”

Voorbereiding

Hoe bereiden jullie je voor op een show?

Marcela: Iedereen heeft zijn eigen ritueel. Drummer Martijn Peters begint zijn stukjes te doen, en gitarist Stephan Schultz gaat door al zijn solo’s heen. De jongens drinken altijd één biertje , dat hoort erbij. Ik probeer gewoon in te zingen en tien minuten voor de show rustig zitten en mijn eigen ding te doen, vooral  concentreren en dan gewoon knallen!”

Krijg je nog veel mee van  het voorprogramma?

Marcela Bovio: ”Ja dat proberen we wel tijdens de soundcheck, maar daarvoor en daarna lukt het vaak niet. Ik ben ook veel bezig met make-up etc.”

Weet je dan vooraf al een beetje wat voor uitstraling je wil neerzetten?

Marcela: ”Ja een beetje wel, ik ben daar niet heel erg mee bezig. Ik pak gewoon kleding die ik leuk vind. Ik doe mijn best maar ik ben niet heel modebewust.

Energie

Wat voor sfeer probeer je neer te zetten op het podium?

Marcela: ”Ik denk dat het de bedoeling is dat de emoties van de nummers goed doorkomen, maar het is wel lastig. De nummers zijn vrij intens, maar om op het podium de energie eruit brengen dat maakt het allelmaal wel leuk en spannend. Dus het word een combinatie van emotie en energie. Ik denk dat het uiteindelijk daar allemaal om draait.”

Zelfs de ingetogen nummers?

Marcela: ”Ja in de meer rustige nummers kan ik de emotie meer projecteren en ik denk dat wij een goede connectie proberen te maken met het publiek; het is erg leuk om te zien dat iedereen meedoet. Ik speel liever voor tien mensen die het leuk vinden, dan voor duizend die het niet leuk vinden.”

Setlist

Hoe word de setlist bepaald?

Marcela Bovio: ”Dat laten ze aan mij over! Ik probeer gewoon een soort opbouw te maken met wat nieuwe en oudere nummers. Natuurlijk ook wat we leuk vinden om te spelen.”

Zijn er dan ook nummers die live minder lekker lopen, zodat je die er later uitgooit?

Marcela: ”Ja, er zijn nummers die we bijna nooit live spelen , want het werkt niet zo goed en je kan niet zoveel rustige nummers in de setlist gooien bijvoorbeeld. Dat haalt het tempo eruit.”

Hebben jullie bewust gekozen voor Kingfisher Sky als voorprogramma?

Marcela: ”Om eerlijk te zijn weet ik dat niet (lacht). Ik weet dat alle shows worden geboekt door een boeker en die regelt dat we hier spelen. Ik weet niet of het zo is dat Kingfisher Sky zich aanbiedt om te spelen of dat onze boeker een lijstje heeft met bands. We hebben wel bands waar we goed me samenwerken en Kingfisher Sky is er een van. We weten dat het goed loopt en heel gezellig wordt.”

Wat is het verschil tussen Nederlandse podia en buitenlandse?

Marcela: De podia zelf zijn in NL toch heel goed geregeld. De apparatuur is goed,  de crew is goed. Lang geleden in Italië kwamen we aan en er was helemaal niks qua apparatuur! Dat is echt vechten om het goed te regelen. Het is niet dat het overal slecht is maar in NL is het wel erg goed geregeld. Qua publiek vind ik persoonlijk dat het Nederlandse publiek heel erg goed oplet en erg rustig is. Ze genieten mee maar op een rustige manier. In Frankrijk bijvoorbeeld of Mexico zijn ze veel gekker, met schreeuwen en meezingen, maar het is allebei leuk!

Hoe weetje dan dat een show geslaagd is geweest?

Marcela: ” Ik vind dat wel moeilijk. Op verschillende plekken in Nederland, bijvoorbeeld in het noorden, blijven mensen heel rustig en zijn ze heel attent. Ik krijg dan soms een gevoel van dat ze het misschien niet zo leuk vinden. Maar als we na de show de zaal in komen, dan hoor je wel dat ze het heel tof vonden. Dan is het heel duidelijk. De fans zijn ook heel eerlijk als bijvoorbeeld het geluid niet goed was.”

Toekomst

Wat zijn jullie nog van plan voor de toekomst?

Marcela Bovio: ”We willen echt ver gaan met toeren, er zitten nog wel dingen in de planning, maar dat mag ik nog niet zeggen (lacht)! Ik kan het misschien later nog wel laten weten (lacht). We zijn ook al een beetje bezig met schrijven.”

Wat verwacht je van vanavond?

Marcela: ” Ik ga er heel erg van genieten, want hierna hebben we een paar maanden rust van spelen. Dus ja, ik denk dat we gewoon vol gas moeten gaan.”

In maart staan jullie als voorprogramma van Epica in 013, Tilburg. Dat wordt vast een speciale show: Hoe kijk je daar tegenaan?

Marcela Bovio: ”Ja, we houden de voorverkoop goed in de gaten! Het wordt zeker een heel leuke show en ik woon in Tilburg dus we k

unnen er een mooi feestje van maken.”

Gaan jullie dan zelf ook speciaal uitpakken?

Marcela: Ja dat weet ik niet, wel een leuk idee! Ik heb twee maanden om daar over na te denken, dus wie weet!

Concert verslag van deze avond in Arnhem is te vinden op Muzikantenweb.

Meer informatie over Stream Of Passion: http://www.streamofpassion.com/

Met dank aan: Stream Of Passion, Napalm Records.

 

 

Stream of Passion – bezorgt Arnhem een intieme avond in Luxor Live

tekst: Gerianne Meijer
foto’s: Sharik Derksen

Stream of Passion is al een tijd een gevestigde naam in de (Nederlandse) metalscene. Met hun nieuwste wapenfeit ‘Darker Days’ leverde de band een prachtige plaat af, die overal goed ontvangen is. De band is druk bezig geweest met een headliner toer door Nederland, Engeland en Frankrijk met als voorlopig laatste show: Luxor Live in Arnhem.

Als Kingfisher Sky het podium opkomt staat het merendeel van het publiek al vier rijen dik  voor het podium. Wanneer ‘Craving’ ingezet wordt, wordt er flink geklapt. Er zijn duidelijk een groot aantal fans aanwezig, wat ook aangeduid wordt door frontvrouw Judith Rijnveld.

Voordat ze‘Balance of Power’ start aangevend veel bekende gezichten te zien. Het bombastische nummer is, getuige het gejuich, een van de favorieten en terecht. Rijnveld zingt loepzuiver en de krachtige drums van Ivar de Graaf komen goed naar voren.

‘Hallway of Dreams,’ het titelnummer van het eerste album, zorgt voor wat rondvliegende haren hier  en daar en ook de band gaat helemaal los. Het plezier straalt er duidelijk van af. Als zowel Judith als Ivar ‘Liquid Clocks’ introduceren zonder medeweten van elkaar, draagt dit bij aan de gemoedelijke sfeer.

Het ritmische nummer start het tweede deel van de setlist bestaande uit nummers van laatste album ’Skin of the Earth’.

Helaas valt de zang in de lage regionen wat weg, maar het krachtige einde maakt dit meer dan goed. Tijdens ‘My Better Part’ is er een glansrol weggelegd voor gitarist Edo van der Kolk. Die met een akoestisch intermezzo een fijne sfeer neerzet.

Judith laat hier wederom zien dat ze iedereen omver kan blazen met haar hoge uithalen. Afsluiter ‘Rise from the Flames’ wordt met veel gejuich ontvangen en kenmerkt de hele show van de band: krachtig, sfeervol en energiek. Een erg fijne opwarmer voor de hoofdact!

Als de intro van Stream of Passion start is er qua drukte in de zaal weinig veranderd. Opvallend is dat wanneer de band het podium opsluipt er geen gejuich te horen is. Op het moment dat ‘Lost’ uit de versterkers knalt is het toch al te laat: het harde nummer staat als een huis en meteen worden de nekken alvast losgemaakt.

Frontvrouw Marcela Bovio pakt met haar charmante verschijning iedereen in, en het lukt dan ook meteen om het publiek op te zwepen. Ondersteund door kraker ‘Passion’ ontlokt de beweeglijke band alsnog veel gejuich.

Marcela geeft aan dat ze blij is om in zo’n mooie zaal te spelen. Voor drummer Martijn Peters is vanavond extra speciaal: Arnhem is zijn woonplaats en er zijn dan ook wat familieleden komen kijken. Naast familieleden zijn er ook vanavond een aantal bekende fans aanwezig. Een die-hard fan is zelfs uit Schotland gekomen. En hij wordt dan ook hartelijk bedankt door Marcela, die benadrukt hoe gezellig deze avond is.

‘Collide’ wordt ingezet met raggende gitaren en het wordt goed duidelijk dat deze band live nog harder is. Helaas valt hierdoor de zang af en toe wat weg, wat gelukkig niets afdoet aan de emotie die de frontvrouw uitstraalt. Met krachtige gebaren maakt ze deze emotie nog voelbaarder.

Deze uitstraling zorgt ervoor dat het publiek niet alleen geboeid luistert, maar ook kijkt. Dit samen met de tomeloze energie van de overige bandleden, zorgt ervoor dat het publiek zich ook visueel geen seconde zal vervelen.

Dit wordt onderstreept als Marcela voor ‘In the End’ haar viool ter hand neemt: een plaatje! Het nummer is een van de knallers van de band en wordt dan ook afgesloten met veel respons vanuit de zaal.

Tijdens het emotionele ‘Spark’ gaat Marcela zo op in haar optreden, dat haar microfoon van de standaard afvalt. Als een professionele artiest, gaat ze na het oprapen meteen door waar de band gebleven was. Na afloop kan ze er zelf lekker om lachen: ‘Shit Happens,‘ zegt ze met een charmante lach.

Het maakt het optreden er alleen maar beter op: in zo’n intieme zaal moet zoiets kunnen. Deze intimiteit wordt aan de kant van de band onderstreept door het feit dat de dame van de merchandise koekjes heeft gebakken.  Met een brede lach geeft Marcela dit aan en dringt er op aan om er vooral een te nemen.

Teruggaand naar de muziek is ‘Broken’ is een van de betere nummers op het nieuwe album ‘Darker Days’ en dat blijkt ook live. Het nummers is een showcase voor de warme stem van Bovio , die de hoge uithalen moeiteloos haalt.

Ook de rest van de band heeft weer zichtbaar plezier: er ontstaat een leuke interactie tussen bassist Johan van Stratum en gitarist Stephan Schultz. Voordat de titeltrack ‘Darker Days’ wordt ingezet, geeft Bovio lachend toe dat ze even goed op de setlist moet kijken omdat ze het bij eerdere shows al eens verpest heeft.

Eindelijk stijgt er gejuich op bij een introductie:  tot nu toe was het publiek opvallend stil. Ook bij de band is dit nummer duidelijk favoriet: overal zijn brede glimlachen te vinden. Opvolger ‘Street Spirit’ een cover van Radiohead, doet het ook goed: de hele zaal en de band gaat los en de emotie in de zang geeft een extra laag.

‘The Hunt’ is niet alleen een uitlaatklep voor Bovio’s stem, maar ook voor de band. Op dit bombastische nummer wordt veel geheadbangd en eindigt met veel gejuich. Er wordt aangegeven dat ‘The Endless Night’ het laatste nummer is, maar na een hoop gejoel en ‘we want more’ uit de zaal, komt er uiteraard nog een toegift.

Voordat ‘Haunted’ wordt gestart, wordt echter eerst nog even een rondjes bedankjes gedaan. Niet alleen de rest van de band wordt door Marcela even in de spotlights gezet, maar ook de geluid- en lichtmannen en het meisjes van de merchandise krijgen een bedankje met gejuich uit het publiek.

Bij het laatste nummer wordt nog één keer alles uit de kast gehaald bij zowel de band als het publiek. Samen is dit een geslaagd einde van een warme, intieme show. En gezien de drukte bij de merchandise na afloop waren die koekjes héél snel op!

This slideshow requires JavaScript.

Met dank aan: Napalm Records en Stream of Passion

Stream Of Passion – doet Atak versteld staan met nieuw materiaal

tekst: Silvia Deurwaarder
foto’s: Henk-Jan Graven

Met ‘Darker Days’ heeft Stream Of Passion een zwaardere weg ingeslagen; de band daagt zichzelf technisch uit. Daarom is de  tour rond dit nieuwe album, nog meer dan voorheen, een muzikaal avontuur.

Een jaar geleden stond de band in de grote zaal als voorprogramma van Epica. Vanavond veroveren ze Enschede op eigen kracht in een iets kleinere zaal van Atak, dat wel. Niet dat dit de sfeer of kwaliteit ook maar iets aantast.

Kingfisher Sky is een geslaagd duo met de headliner vanavond, al is het maar omdat de bandleden elkaar goed kennen en de sfeer in Atak daarom erg ontspannen is.

De band timmert de laatste jaren goed aan de weg en met zichtbaar succes. Vele fans hebben zich vooraan verzameld wanneer zangeres Judith Rijnveld goed van start gaat.

Naast deze vakkundige fontvrouw, die met het grootste gemak de hoge uithalen afwisselt met wat donkere vocalen, is er celliste Maaike Peterse. Zij zijn de echte eyecatchers van de band met wapperend lang haar en een melodieus samenspel.

De setlist bestaat eigenlijk uit twee delen, passend bij het debuut album en de recente opvolger “Skin Of The Earth.” Beide albums hebben donkere kanten, maar de nieuwe nummers laten een groei zien die vooral live goed te zien is.

De hele band lijkt met groot gemak versnellingen in te zetten, om daarna door te zetten in een nog technischer deel. Zonder de aandacht te verliezen of saai te worden.

Inmiddels zijn de nieuwste leden Chris Henny op gitaar en David Gutiérrez Rojas op toetsen,goed ingespeeld en staan ze zichtbaar ontspannen op het podium. Vanavond ook een glansrol voor Edo van der Kolk, die naast de gitaar ook de bas voor zijn rekening neemt.

Drummer Ivar de Graaf is erg veelzijdig met de nodige kracht, die er bijvoorbeeld op “Balance Of Power” goed uit komt. Voeg daarbij zweverige gitaren met een sterke samensmelting van piano en cello. Daar bovenop de krachtige stem van Judith Rijnveld die blijft boeien.

In Atak speelt Kingfisher Sky een ontspannen set, met veel interactie naar de fans en bovenal is het duidelijk genieten op het smalle podium.

Bombast en Middeleeuwse accenten op “Rise From The Flames.” Dit is een prachtige balans van lichtvoetige instrumenten en verrassende versnellingen door drums en gitaren. Judith is erg erg helder en blijft verbazen. Een mooie afsluiter van een perfecte opwarmer!

Wanneer alles is af-en opgebouwd, met veel geren door de zaal is het tijd voor de band waar iedereen voor kwam, verrassend genoeg staat nu zelfs het hele balkon ook vol!

Stream Of Passion zet met “Lost” van de nieuwe plaat, meteen de versnelling in. Een nummer wat goed de verandering van de band laat horen: zwarte gitaar en bas maken plaats voor een accordeon en melodieuze stem van Marcela Bovio.

De setlist is een afwisseling aan nieuwe nummers en bekende oude hits. Voor velen moeten nummers zoals “Collide” nog groeien, met name omdat het minder meezingbaar is.

Dat merk je duidelijk aan de zaal; de hele avond komt het lastig van de grond door de afwachtende houding en wat stugheid.

De gitaren van Stephan Schlutz, en met namen de indrukwekkende solo’s van Eric Hazebroek, blijven hangen bij dit nummer. Door gebrek aan ruimte staat iedereen vrij vast, al lukt het Johan van Stratum om nog wat te springen.

Drummer Martijn Peters maakt indruk met zijn soms simplistisch, dan weer zeer vol geluid en weet de lat hoog te leggen.

Toch klinkt het geheel soms wat slordig, misschien omdat de band iets te los op het podium staat: de tweede helft lijkt de concentratie beter.  Aan Marcela zal het niet liggen: van begin tot eind bewijst ze een van de beste zangeressen in dit genre te zijn met haar prachtige stem en vooral overtuiging.

“Spark” is het kippenvel moment van de avond, waar de warme piano melodie van Jeffrey Revet heel ingetogen Marcela Bovio ondersteunt.  Zo klein, zo mooi en zo’n groot contrast met de rest van de avond die vooral bol staat van een zware instrumentatie en bombast. Zoals bij “Broken” waar de energie vanaf spat!

Wederom blaast Stream Of Passion iedereen omver, met bovenal talent en grote inzet. De nieuwe nummers laten nog meer technisch kunnen zien, en de hele avond is een aaneenschakeling van mooie momenten of het nu een viool intro is of Spaanstalige intermezzo’s; het blijft verrassen.

Kritiekpunt is het rommelige geluid, wat naast te luid ook nog een krakerige bas oplevert.  Dat de band overeind blijft is aan hun kunnen te danken. “The Mirror” is een nieuwe  energie explosie, die live erg sterk uit de verf komt.

De fans worden bij de toegiften getrakteerd op de bonus track “The Hunt” waar ieder bandlid met de nodige kracht weer naar een grootse climax toewerkt. Van warme piano, naar progressieve gitaren met de krachtige stem van Marcela Bovio.

Een zeer geslaagde avond, waar beide bands erg goed presteren. En met nieuw materiaal zo de zaal plat spelen. Wie dacht dat Stream Of Passion  uitgegroeid was, zal nog versteld staan!

Delain – together with Stream Of Passion, Kingfisher Sky in Tivoli

tekst: Silvia Deurwaarder
foto: Monica Duffels

Three completely different female metal bands share the stage tonight in Tivoli, Utrecht to celebrate the last show of the ‘April Rain’ tour by Delain. It’s been a busy year for this Dutch symphonic metal band.

Like performances at the major summer festivals like Wacken Open Air, Sonisphere, tours in America, Mexico, Brasil and Sweden. As a word of thanks to their loyal fans, they will play one show on their home ground to celebrate their international success.

It is not a surprise that there is a long queue outside when Kingfisher Sky enters the stage as early as half past six. Opening song “Multitude” is also the first song of their new album ‘Skin Of The Earth.’ A very dynamic and progressive song, but it also has a strong and serene atmosphere.

Especially on this new album Kingfisher Sky is showing a very mature combination of progressive metal and an easy listening structure through fragile and melodic parts.

It is not easy to label this band or describe them in one word, and that definitely makes them more interesting than many other female fronted bands.

Throughout the set, vocalist Judith Rijnveld gives it everything she’s got, and that’s not just a lot of energy. She moves on stage gracefully and in a sophisticated manner, but her strength is her high voice. Easily rising above the strong guitar lines and uprising drums from Ivar de Graaf. There is a lot of interaction between the band members, which creates a dynamic and vivid show.

It is clear that they are very talented, easily producing a complex sound without creating a massive wall or unrecognizable choruses. “Balance Of Power” is another new song with a very Celtic-sounding intro. Chris Henny and Edo van der Kolk on guitars are creating a very minimalistic and strong basis for the long cello tones by Maaike Peterse.

She is a real eye-catcher and is responsible for a special dimension in the bamd’s sound. Halfway through the song, a sudden change takes place, introducing a groovy bassline by Eric Hoogendoom which creates a real energy boost on stage.

The feedback from the crowd is great, the adrenaline slows down during the calm, warm cello intro of “Hallway Of Dreams”. During the last song which is entitled, “Brody” David Rojas plays a major part on keyboards.

The song grows into a strong ensemble of instruments. This has been a very convincing show and a strong performance during which the band have warmed up the crowd with their natural charisma.

Another band that displays a lot of energy on stage is Stream Of Passion. For all the bands it has been an exciting year and for this progressive formation their recent tour in Canada has been a highlight so far. “Art Of Loss” sets in with a powerful vibe, which is unstoppable till the end of the set.

Johan van Stratum on bass can’t move around as much as he normally does, but he is a real energy booster on stage. The real spotlight is on Marcela Bovio, a female singer with a voice so great that it makes other singers jealous. Especially live on stage she is very convincing, as she shows so many emotions and carries each song to a new level.

On first sight their opening song doesn’t seem too complex, till she stops holding back and bombastically reveals the climax at the end of the song. It is a promise for the following 35 minutes: she will amaze the crowd with her intense performance, no wonder they start cheering loudly. There’s even a Mexican fan in the audience, who came over especially to see the show.

Creating unforgettable music means good song writing, something Stream Of Passion understands and since the beginning Marcela has been an important part of that too. It is rare for a band to have the talent to create catchy structures mixed with very progressive melodies, but this band has it all. You can feel that the band is growing during the songs, working towards a powerful and challenging end.

On ‘Passion’ it is Martijn Peters on drums who plays a dominant role, which taken over by the guitars during the songs.

The hit song “In The End” is an example of the rising talent and excellent song writing of this band. Their secret weapon is the violin intro by Marcela Bovio. It is not only a new show element, but also emphasises the warm layers of her voice.

Again the uprising beat of the drums is the sign for Eric Hazebroek on guitar, to start head banging and fasten up the groovy basis. Don’t underestimate the influences of Jeffrey Revet on keyboards in this song, and there is also the classic rock guitar solo by Stephan Schlutz, on his lighted guitar.

He has a very own sound which makes you feel like it is coming from somewhere deep inside, and again the energy is a huge drive here. The whole band is filled with such a strong energy, but that alone is not enough to create such a talent. Stream Of Passion always sounds natural, even with the automatical elements which have been added to the performance.

They don’t let go of the attention and when they play the Radiohead cover “Street Spirit”, which is a more midtempo song, they handle it very well. “Out In The Real World” is an ode to their roots and Arjen Lucassen, but with an own twist.

There is not much front light during this song, and Jeffrey Revet is practically hidden in the back during his solo. Currently, the band are writing news song for their upcoming album, and there are many fans wanting more Spanish phrases included in the songs, as Marcela Bovio sounds quite enchanting in her own language.

After the overwhelming song “This Endless Night” the band says goodbye. The audience needs to get some air, because it is warm, crowded and many people are excited in anticipation of the headliner of the evening.

Delain have toured extensively after the release of their second album ‘April Rain’(2009) which brought them even more success than their debut ‘Lucidity’ (2006). The setlist of this special evening is an excellent mixture of both albums, and after it a rare live single will be released for the fans.

A perfect idea by Roadrunner Records, because it is a night to remember. Not only because guitarist Ewout Pieters is saying goodbye tonight. It is also a steping stone from where Delain is going further, because a new album is in the making.

The band has the tradition of concluding a year with guests in Zwolle, but this time Tivoli has the honor and this was a good choice. Many fans are able to see the show close by from the balcony and even in the back there is a wide view of the stage.

The opening song “Invidia” is introduced with smoke and with clapping and screaming from the audience. A huge transformation has taken place on stage, during which higher levels for keyboards and drums, a huge backdrop and side elements have been added.

A very professional crew is an important part of this band, and together with an outstanding lightshow and a good sound this guarantees a high level of quality from Delain. It proves that Martijn Westerholt (songwriter, keyboards) made a good decision by changing the project into a real band some years ago.

Charlotte Wessels suddenly appears from the back of the stage, taking her time to reach the front row, building up the expectations. Performing in her hometown is a real happening and with her big smile she wins over the audience in no time. Touring had a very good reflection on the band, because Charlotte has grown in many ways.

Her performance is more mature, diva-like with her golden shiny dress and she moves around with grace. There is also a lot of interaction between the band members. The energy vibe rises during “Frozen”, their first single.

Maybe it’s because of Charlotte’s sincere and warm words of thanks to the fans. The song fits perfectly to the more pop and rock orientated voice of the front lady. The duet with guitarist Ewout Pieters is an intro to his finger fast solo, which reflects his roots in more technical metal.

“Go Away”’ continues the excellent energy vibe, and has a more dominant role for Martijn Westerholt on keyboards. An up tempo song, which means lots of movement in the audience and head banging by Otto Schimmelpennick on bass, on the left side of the stage.

Charlotte Wessels uses different layers in her voice and carries the whole song to a higher lever, with a lot of power in the lower rocky parts and then switching to a more fragile high sound.

Grunter George Oosthoek is the first guest on stage during “A Day For Ghosts” and for many fans this is a moment to sing along and scream for more. Besides his deep, unique growling sound and powerful screams, George is also an amazing performer with his moves and energy. It is always a pleasure to have him on stage, creating a spectacular duet.

The second guest tonight is Ivar de Graaf on acoustic guitar during “Start Swimming”. The Kingfisher Sky drummer shares a history with Martijn Westerholt concerning Within Temptation. A highlight of the show, Charlotte plays a major role in the performance of this song, showing a fragile and more emotional side of herself. Ivar is playing like he’s always belonged there, in modest and very natural manner. Nice performance and great combination of guitarists. A huge contradiction is “The Gathering” another hit song of the band and again it is the catchy melody that stays in your head.

The audience is amazing, the whole evening they are giving so much response to all the bands and they aresinging along all the time. Of course there are always little mistakes or changes in a set, but they are not worth mentioning.

Charlotte needs time to warm up her voice and you can hear a difference in comparison with the beginning of the set. After a strong second part of the show with “Control The Storm” and “Sleepwalker’s Dream” and the last song “Silhouette Of A Dancer” Ewout shines ones more.

The band has a few minutes’ time to catch their breath and find the energy for the encore. People are screaming for more and calling Ewout’s name to thank him for his years of service and “Virtue And Vice” is the sign for another energy vibe exploding in the crowd.

One last time George performs on “Pristine” and this is the perfect ending, with the familiar arrangements in the intro (even at the back of the venue everyone is screaming and clapping) and then we are given a great opportunity to scream our lungs out one last time. Delain have done it again, they do not only impress with their songs but also show how, each year, they are growing more and more  into an international rock act.

more picture on Metal – Experience webzine.

We Are The Fallen – stevige package met rauw randje in de Melkweg

 

tekst: Silvia Deurwaarder
foto’s: Monica Duffels

Al enige tijd timmert My Favorite Scar met success aan de weg, een rockband met een zeer eigen geluid en bovenal een performance die staat als een huis. Helaas zit de geluidsman te slapen, of is hij doof of denkt hij dat hij in een vol Ahoy staat, want de balans is ver te zoeken.

Dat blijft de bands de hele avond parten spelen. Zanger Jay komt er toch met gemak bovenuit, en grijpt je meteen met zijn wisselende rauwe en cleane zang.

De hele set is spannend, en grijpt je naar de keel. Een band die de zaal op zijn grondvesten doet trillen en heren die ook nog eens beschikken over een grote dosis uitstraling. De formatie voelt heel natuurlijk aan wat het publiek opzweept zonder ze een seconde kwijt te zijn, terwijl de muziek toch zeer dynamisch is.

Zoals de nieuwe single ‘King Size’ met groovy gitaren en heerlijke uithalen van Jay. Een ding is zeker: deze band maakt het zichzelf niet gemakkelijk. Soms zijn de nummers wat donker, maar toch liggen ze goed in het gehoor. Altijd een rauw randje, ook na aan catchy refrein.De ervaring van de bandleden komt hier om de hoek kijken. Zo is drummer Stephan bekend van Within Temptation, waar hij kortgeleden is opgestapt omdat hij met deze band een nieuwe uitdaging aan gaat. Het past hem prima: rustig achter de drumkit, die vrij minimalistisch is, en toch zichtbaar genieten.

Tot voor kort speelde Feeler nog bij Kingfisher Sky, maar bij deze groep is hij ook als een vis in het water. Stevige gitaar en bas domineren de nummers en zijn meteen een link naar de grote namen waarmee ze recent hebben gespeeld: Megadeth, Stone Sour, en Kiss binnenkort. Dat laat wel zien hoe kleurrijk dit gezelschap is.

‘Liberty’ is agressiever en met enorme ritmische drum wordt snel toegewerkt naar een climax die barst van de energie. Met ‘Waisted’ nemen de heren afscheid, de zaal is overtuigd en het gegil is niet uit de lucht.

Keer op keer zet My Favorite Scar zichzelf op de kaart en in dit snelle tempo zal de wereld snel aan hun voeten liggen. Jammer dat band zo kort speelde als opener. Het debuut album komt 6 augustus uit onder Univeral Records. De productent is Oscar Holman (Gorefest).The Name is een Haagse metal formatie die een geheel eigen geluid vertolkt. Hadassa past niet in het plaatje van de female fronted metal zangeres, waar Epica en Witin Temptation groot mee zijn geworden. Ze is rauwer, en gaat zelden de hoogte in.

Het is dus flink wennen voor de gemiddelde fan vooraan in de zaal. Het is de vuurdoop van de nieuwe bassist Danny en het is duidelijk dat er een flinke fanbase is meegekomen.

Mooi is de samenzang tussen Hadassa en grunter, gitarist Silas. Hadassa heeft een unieke performance die soms wat over de top is. Toch doet het de band wel goed, en de songs vliegen voorbij. ‘Masquerate’ is een nieuwer nummer, met stevige gitaren en zeer progressief. Dat is ook het moeilijke aan deze band. Het is niet makkelijk om als eerste kennismaking meteen mee te gaan in de nummers. Dat schept verwarring, maar dat is ook wel weer een uitdaging.Zelf kondigen ze ‘Fight’ aan als het hardste nummer wat ze in huis hebben. Dat klopt ook wel, gezien de fanatieke pit midden in de zaal. De blonde zangeres kan niet zonder ventilator en een glijder langs de microfoon standaard. Misschien wat overdreven, maar ze komt er wel mee weg. ‘Light’ heeft een verrassende drumpartij die zeer verfrissend is, goed werk van Michel. Al met al een band met potentie, die je zeker uitdaagd.We Are The Fallen is een jonge rockband uit Amerika met drie ex-leden van Evanescence (Ben Moody, John LeCompt en Rocky Gray), samen met Marty O’Brien (ex-Disturbed) en natuurlijk de imponerende, idols zangeres Carly Smithson. Op 11 mei is het debuutalbum ‘Tear The World Down’ verschenen. Evanescene gaat door met Amy Lee, die druk is met een nieuw album. Het is zeker geen vervolg, maar eerder een uitbreiding op female vocals meets american metal. Kortom een vleugje Linkin Park met imponerende uithalen.

Dat punkformatie Bad Religion in de grote zaal speelt, deed mij nog twijfelen maar ik besloot toch dat dit een unieke kans is om zo’n band in een wat kleinere setting te zien. Helaas is weer het geluid bedroevend hard, waardoor alle nummers als een muur op je af komen. Daar komt bij dat de band nogal slordig begint met rommelige gitaren en stram voor zich uit kijkend.

Helaas zal de hele avond de interactie met het publiek zeer nihiel zijn, op een paar momenten na waar vooral de eerste rij van kan genieten. Zangeres Carly heeft een gedaanteverwisseling ondergaan. Tijdens de Amerikaanse idols was ze zeer ontwappenend, maar nu is ze ontpopt tot een echte rock chick. Als een ware kenau stormt ze over het podium, wapperend maar haar lange zwarte haar en grootse armbewegingen. Dat is nu niet echt wat je verwacht bij gevoelige teksten.

Wat het meest stoort is dat ze geen seconde het publiek echt aankijkt, steeds haar ogen dichtknijpt bij iedere uithaal en niet even de rust pakt om die zuivere stem voor zich te laten spreken.

Een topzangeres, die zo veel in huis heeft en toch zo dubbel over komt. Of hebben we in Nederland gewoon een hoge standaard met bands zoals Stream Of Passion, Dejafuse, Epica en al die anderen? De bandleden zijn zeker vakkundig, maar de vraag komt al snel boven of deze nu-metal invloeden wel geschikt zijn voor de Nederlandse markt.

Gitarist John zegt achteraf dat hij een zeer energieke avond heeft gehad: Ik ben blij dat ik een uitgebreide set kon spelen, anders dan op al die festivals. Ook was het publiek erg enthousiast, en dat pept ons ook enorm op!

De cover van Madonna ‘Like A Prayer’ is gewaagd en toch laat Carly hier zien dat ze veel muziek stijlen beheerst. Graag had ik haar eens in een wisselde setting willen zien, zonder hard rammende drummers en nog hardere gitaren. Haar stem zelf kan makkelijk een ballade dragen, en halverwege de set is daar de gelegenheid voor. Op een knie zittend, haar voor haar gezicht en bijna introvert tovert de zangeres de ene zuivere noot na de andere uit haar mouw, alsof het niets is.

Af en toe een slok thee nemend en bescheiden naar het publiek. De tweede helft is beter, omdat ze dan meer rust lijkt te vinden. Een spaarzame lach van de gitarist en een klein ‘thank you’ zijn de schaarse momenten waaraan je kan zien dat de band echt geniet. Meestal is het een geroutineerde act die zijn program af draait. De single komt pas aan het eind ‘Burry Me Alive’, dan volgt er spontaan een cover van Iron Maiden ‘Flight Of Icarus’ en weer doet Catly je verbazen, toch wel.

Een dubbel gevoel overheerst, een geweldige stem maar een slordige performance. My Favorite Scar stak daar schril tegen af, maar de package is goed gekozen, omdat in alle gevallen de stevige rock overheerst op een fantasierijke manier.