Archive
Zwarte Cross za 20 juli 2012 – spektakel en vertier in Uitopia, het beloofde eiland in de grote grijze zee
tekst: Tari ter Maat
foto’s: Monica Duffels, Henk-Jan Graven
De Schans in Lichtenvoorde is omgedoopt tot Uitoptia, het beloofde eiland in de grote, grijze zee van saaiheid en vervelende dingen. Dit is wat festivaldirectrice Tante Rikie altijd heeft gewild.
Het land van de Zwarte Cross is dan ook vernoemd naar haar favoriete snack, de zilverui. Inmiddels staat de Achterhoek al weer voor de zestiende keer op zijn kop met dit spektakel.
Met maar liefst 24 verschillende festivalweides is de Zwarte Cross het grootste betaalde muziekfestival van Nederland. De cross is uitgegroeid van een wedstrijd waar iedereen aan mee mag doen, naar de grootste crosswedstrijd van de wereld.
Met ruim 150 bands uit binnen –en buitenland zit er voor ieder wat wilds bij; van metal tot reaggae, van blues tot dance. Ook aan de kinderen is gedacht in het blagenparadijs en kunnen kunstenaars hun ei kwijt in de theaterweide. Niemand hoeft zich te vervelen dit weekend.
Zoals gezegd heeft Lichtenvoorde met de Zwarte Cross de grootste cross ter wereld. Met het Wilhelmus opent Tante Rikie zaterdag de eerste wedstrijddag, welke start met de Calimeroklasse. Deze klasse is speciaal voor de jongste deelnemende talenten.
Voor het massaal toegestroomde publiek laten zij hun kunsten zien. Later in de middag is het tijd voor de Brommerklasse. Met ronkende motoren staan meer dan 200 coureurs te wachten voor hun ronde door het circuit.Verkleed in de meest bizarre creaties wagen zij zich op het crosscircuit. Van bijen tot beren, van eenden tot koeien, Nintendo Mario en het grootste deel van de bewoners van Sesamstraat scheuren voorbij. Hoe gekker, hoe beter.
De brommerklasse wordt opgevolgd door de Specialklasse, beter omschreven door de organisatie als een soort ‘carnaval on wheels’. We zien Sinterklaas en zijn pieten voorbij rijden in een stroomtrein, ‘Uitopia Airlines’ is present en ook de ‘le Tour de Schance’ wordt niet vergeten. Een belangrijke boodschap wordt overgebracht door Occupy De Schans: ´Make Pies, Not War´.
Ondertussen komt de sfeer er op het festivalterrein al goed in.
Al vroeg loopt het vol op deze droge, aangenaam warme zaterdagmiddag. Her en der wordt er door de drek gestampt, maar over het algemeen is het terrein goed begaanbaar.
In de megatent staat het publiek al te wachten op The Answer. Met het nummer ´Under The Sky´ komen de mannen uit Noord-Ierland het podium op, waar ze met luid geklap en gejuich worden ontvangen.
Met het bekende ‘Vida, I Want You’ zingt het publiek luidkeels mee. Knetterende gitaarsolo’s worden afgewisseld door het gouden keeltje van zanger Cormac Neeson. Het publiek wordt enthousiast van deze klassieke rockgeluiden.
De remmen gaan helemaal los bij het nummer ‘Never Too Late‘ welke net zoals ´Under The Sky´ van hun debuutalbum ‘Rise’ komt. Met strakke gitaarsolo’s wordt het feest compleet en gaat de hele tent uit haar dak.
Op het hoofdpodium is het tijd voor de Motorband, een unieke gelegenheidsformatie bestaande uit de Achterhoekse helden Bennie Jolink (Normaal), Hendrik Jan Lovink en Gijs Jovink (beiden bekend van Jovink & the Voederbietels).
Onder luid gejuich wordt Bennie Jolink als laatste aangekondigd op het podium. Zijn eerste woorden: “Woar is dat bier?!”. Via jerrycans gevuld met Grolsch, zorgen de mannen dat ze niet met een droge keel op het podium komen te staan.
Bennie Jolink trapt af met het nummer ‘Wat Mooi’ van Normaal. Een rustig nummer, begeleid door een klappend publiek. Maar daarna wordt het toch echt tijd om te knapp’n!
Het is duidelijk dat het publiek er nog even in moet komen. Maar dit lukt goed bij het nummer “Motorcross is O.H.I.O”. Apart detail is dat bij dit nummer een doventolk op het podium verschijnt.
De Zwarte Cross kent natuurlijk haar eigen versie van ‘We Will Rock You’ van Queen, met de tekst “Moar Ik Re-j Wel Motor”. Het wordt een gezellige bende op het podium met een band die zichtbaar geniet van het optreden.
Op weg naar de reggae-weide horen we Di-rect spelen op het hoofdpodium. Nog altijd erg populair en met de sound die ze tegenwoordig maken passen ze prima op de Zwarte Cross.
De rauwe stem van zanger Marcel Veenendaal is aangenaam om naar te luisteren, terwijl het stevige rock is wat je hoort. Als ze de hit ‘This Is Who We Are’ inzetten, zingt de verzamelde menigte luidkeels mee. Een goede keuze van de organisatie om hier de zaterdagavond mee te beginnen.
Tegelijkertijd staat Beef te spelen op de reaggaeweide. Even een compleet ander geluid tussen al het rockgeweld. Even geen motoren, maar bloemenslingers en coctails. Het is een topdrukte bij Beef. De mannen zijn terug van weggeweest. Spoedig brengen ze het publiek in een zalige relax modus.
Zelfs doorgewinterde hardrockers deinen mee op de vrolijke deunen van deze mannen. Als gevraagd wordt wat het publiek wil horen, wordt er luid en duidelijk om ‘Fifty Fifty’ gevraagd. Het tijdloze ‘Late night session’ volgt en het publiek gaat helemaal mee.
De sfeer is top. De mannen van Beef genieten overduidelijk zelf ook van het optreden. De ondergaande zon en deze heerlijke klanken maken dat je even in een totaal andere wereld bent.
Ook een andere wereld is het op de Metalweide, waar de Duitse Doro op het programma staat. Al 29 jaar is deze dame een begrip in de wereld van metal. En terecht. Vol energie stuitert ze over het podium.
Onder andere ´Fur Immer´ en ´Breaking The Law´van haar vroegere band Warlock komen voorbij. Maar ook introduceert ze haar nieuwe nummer, welke in augustus uit gaat komen. Het heet ´Raise Your Fist In The Air´ en komt te staan op haar nieuwe album.
De verwachting is dat deze in oktober uitkomt. Het nummer wordt goed ontvangen en al snel wordt er luidkeels meegeschreeuwd door de fans. Als het laatste nummer is gespeeld wordt de inmiddels 47-jarige koningin van de metal door middel van een spandoek ten huwelijk gevraagd. Helaas heeft ze deze grote fan in dat opzicht moeten teleurstellen. Maar haar spetterende optreden verzacht ongetwijfeld de pijn.
Dan door met een andere topband uit het buitenland, de Kaiser Chiefs. In 2007 braken zij in Nederland door met hun hit ´Ruby´. Dit jaar staan ze voor het eerst op de Zwarte Cross.
Al ruim van te voren hopen de fans zich op voor het podium. De mannen gaan gelijk vol gas met het nummer ´Never Miss A Beat´. Al snel springt zanger Ricky Wilson het podium af en gaat op de dranghekken bij zijn fans staan.
Onder andere ´Kinda Girl You Are´ en ´On the Run´ komen voorbij. Het publiek houdt van de band en gaat helemaal los als knaller ´Ruby´ dan eindelijk gespeeld wordt. Een passende afsluiter van het hoofdpodium op deze tweede dag van de Zwarte Cross.
Meer beeldmateriaal van Sonata Arctica,Kreator, Di-rect, Dog Eat Dog, Fuerengel, metalweide, sfeer, rennerskwartier en de bovengenoemde bands in de fotoreportage hieronder. Met dank aan de organisatie voor de faciliteiten en mogelijkheid om aanwezig te zijn.
Kreator – Phantom Antichrist
text: Basak Gunel
band: Kreator
album: Phantom Antichrist
genre: Thrash Metal
release: first of June 2012
label: Nuclear Blast
Introduction
Kreator is a thrash metal band from Essen, Germany. They started as a speed metal band with influences from the band Venom, but from 1992 till 1999 industrial influences were mixed with thrash metal roots. Their style is also similar to other German thrash metal bands such as Destruction and Sodom.
Kreator has released thirteen studio albums, including the latest album ‘Phantom Antichrist’,two EPs, one live album and three compilation albums. Kreator’s first debut album ‘Endless Pain’ was released in 1985. Kreator gained the biggest success in the USA in 2009 with their twelfth (and previous) studio album ‘Hordes of Chaos’.
Kreator was first formed in 1978 but they formalized under the name Tormenter later in 1982. The original line-up of the band was vocalist and guitarist Mille Petrozza, drummer Jürgen ‘Ventor’ Reil and bassist Rob Fioretti. ‘Pleasure to Kill’, which was released in 1986, is considered as one of the classic thrash metal albums and a big influence on the death metal genre. With this album, Kreator also became one of the most promising European metal acts.
Starting from 1990, with the decreasing popularity of thrash metal, Kreator had a change of style and they experimented with more death metal and industrial metal. In 1992 they released ‘Renewal’. This album did not receive good criticism mainly because of the band’s change of style. In 1996, the drummer Jürgen Reil, who left the band beforehand, rejoined Kreator again and the band released two albums ‘Outcast’ and ‘Endorama’. These albums had more gothic and ambient influences. Once again, these albums unfortunately did not make the band’s success any better and the record sales went down.
In 2001, the new guitarist Sami Yli-Sirniö was added to the line-up and Kreator released ‘Violent Revolution’. With this album, Kreator returned to their classic thrash metal style and gained good criticism. Worldwide successful tours are followed by ‘Enemy Of God’ in 2005 and ‘Hordes of Chaos’ in 2009. Both albums show a mature Kreator easily leaving other bands behind with their new influences and remarkable sound of Mille Pettroza.
Album Review
The album opens with a short intro “Mars Mantra” and the main song “Phantom Antichrist“. The intro starts really slowly, but it is clearly an indication of a pure thrash song; like the silence being an indication of a storm. The first thing that attracted me, are the powerful drums in the song. Of course, there is no need to say how amazing the riffs are; they are really fast and technically really successful. The guitar riffs from Sami are also in the foreground of the song; especially the guitar solo towards to the end is really catchy. In my personal opinion, this song is an amazing intro song and it will surely attract any metalhead in general. It is also proof that Kreator did not change in any way. As a matter of fact, they have been stronger than ever!
The fast rhythm of the album continues with the second song “Death To The World”. Also this song is technically fast with the riffs being in the center of the mix. What attracted me the most in this song is the aggression in the lyrics(especially in the chorus). It is impossible not to headbang to a song like this!
The album becomes more melodic on “From Flood Into Fire’. The rhythm also becomes slower, but the listener can still feel the aggression. The fast guitar solos in contrast to the rhythm of the song are really good. What I also liked is the ‘slow’ part in the middle of the song.
Generally, the album is really fast and ‘thrash’ with songs like “Phantom Antichrist”, “Death to The World”, “Civilization Collapse” , “Victory Will Come”. These songs can be defined as the songs with ‘true thrash-metal vibe’ which means fast guitar riffs, powerful drums, aggressive lyrics. On the other hand, the album also has a ‘slower and ‘more melodic’ side with songs like “From Flood Into Fire”, “The Few, The Proud, The Broken” , “ and the last song “Until Our Paths Cross Again”.
In my opinion, the highlights of ‘Phantom Antichrist‘ are the two amazing guitar solos from Sami Yli-Sirniö in “Civilization Collapse” and the last song “Until Our Paths Cross Again”. These songs really stay in the listener’s mind. Especially the starting of “Civilization Collapse” and the ending of “Until Our Paths Cross Again”.
Conclusion
All in all, it is impossible to pick a favorite from this album because each song is different from each other (although they might seem the same during your first listening session). The vibe of the songs are different; some are more melodic, some start slowly and continue fast and some are just pure thrash-metal.
It makes this album even more successful and more original. As a matter of fact, the listener might expect an ordinary thrash-metal album but this is not the case and the listener will feel it while listening to the songs; each of them carry a different vibe but the same aggression. Nevertheless, if I had to pick my favorite songs, they would be “Phantom Antichrist” , “Until Our Paths Cross Again”, “Civilization Collapse” and “United In Hate”.
I have to say that this album is the fastest and the most ‘thrash’ album I have listened to recently. It is aggressive and powerful. It is not only ‘full-metal’ but it is also very original and it proves that Kreator is still there on top of the scene.
Rating
10/10
Tracklist
1. Mars Mantra + Phantom Antichrist
2. Death to The World
3. From Flood Into Fire
4. Civilization Collapse
5. United in Hate
6. The Few, The Proud, The Broken
7. Your Heaven My Hell
8. Victory Will Come
9. Until Our Paths Cross Again
Line-up
Miland “Mille” Petrozza – vocals, guitar
Sami Yli-Sirniö – guitar
Christian “Speesy” Giesler – bass
Jürgen “Ventor” Reil – drums
Website
www.kreator-terrorzone.de
Zwarte Cross – eerste namen zestiende editie met Kreator, Beth Hart en Within Temptation
De eerste namen voor de zestiende editie van de Zwarte Cross festival zijn bekend. Dit jaar op 20, 21 en 22 juli in Lichtenvoorde. Naast de motorcross, komen er meer dan honderd artiesten op twintig podia.
De eerste namen zijn grandioos, zo zijn Within Temptation, Di-rect, Beth Hart, Kreator, Chef’Special, Textures, Fiddler’s Green en Il Nino bevestigd.
“Alle artiesten zijn een uitzonderlijk hoog niveau en we hebben nu al een mooie mix van allerlei genres. Dit is nog maar het topje van de ijsberg, want zeer binnenkort komen we met nog meer binnen- en buitenlandse namen. Er is ook dit jaar weer voor ieder wat wils! ”zegt festivaldirectrice Tante Rikie Nijman.
Er is meer nieuws, ook het theater programma begint vorm te krijgen. Zo is er straattheater, poëzie, cabaret, toneel, en stand-up comedy. Meer dan 800 theaterartiesten op de drie verschillende podia. De eerste theaternamen zijn: Kamagurka, Ronald Snijders, slidegitaar cursus door Alan Gascoigne, De Complimentencabine, Trio Zazi, Johnny Cash Swingnight met Def Americans, Leo Blokhuis, lachmeditatiecursus, “BOOT” door Vincent de Rooij, Frédérique Spigt, André Manuel, Paul Kemper en Ronald Bekking. Bijzonder is dat Arjan Erkel met muziek, vertelt over zijn ontvoering.
Zwarte Cross
Het Zwarte Cross Festival is een feest met muziek, motorcross, stunts, humor, theater en spektakel. Op de vijftiende editie in 2011 kwamen 152.500 bezoekers, een nieuw record. Naast een breed muziekaanbod is er een festivalmarkt, kermis, theater, festivalcamping, kinderactiviteiten en ludieke stunts.
Dan is er natuurlijk nog de spectaculaire cross zelf waaraan brommers, specials, zwaargewichten en zijspannen meedoen. Serieuze motorsport met echte wereldkampioenen wordt afgewisseld met bizarre klassen, waar het helemaal niet om het winnen gaat. Zo deden in het verleden in de superklasse vele kampioenen mee. Zoals Josh Hansen uit de VS vorig jaar en Jeffrey Herlings.
Muziek
vrijdag 20 juli: Within Temptation
zaterdag 21 juli: DeWolff, Asteroids Galaxy Tour, Di-rect, Textures, The Deaf, Frei.Wild, Ben Prestage, Kreator
zondag 22 juli: Beth Hart, Chef’Special, Fiddler’s Green.
De speeldata van Ill Nino, Backcorner Boogie Band, en The Swinging Mood Orchestra worden later bepaald.
Kaarten
Kaarten zijn nog verkrijgbaar en te bestellen via de website. De organisatie adviseert om niet te lang te wachten met bestellen. De campingkaarten zijn bijvoorbeeld iedere editie nog uitverkocht. Tot en met 31 mei 2012 gelden goedkopere tarieven.
Prijzen tot en met donderdag 31 mei 2012.
dagkaart: € 25,00 p.p.
drie-dagenkaart: € 62,50 p.p.
campingkaart: € 100,00 p.p. excl. toeristenbelasting
(CJP leden krijgen € 10,00 korting)
Jeugdkaart (t/m 16 jaar): € 10,00 p.p.
kinderen onder 1.40 meter: Gratis entree!
caravankaart: Uitverkocht!
Prijzen vanaf vrijdag 1 juni 2012 , kassaprijzen.
dagkaart: € 30,00 p.p.
drie-dagenkaart: € 75,00 p.p.
campingkaart: € 110,00 p.p. excl. toeristenbelasting
(CJP leden krijgen € 10,00 korting p.p.)
jeugdkaart (t/m 16 jaar): € 10,00 p.p.
kinderen onderen 1.40 meter: Gratis entree
caravankaart: Uitverkocht!
Meer informatie op de vernieuwde website: http://www.zwartecross.nl
Paaspop – het echte festival gevoel op de zondag
tekst: Silviapd
foto’s: Monica Duffels
De laatste dag van Paaspop in Schijndel, is een zonovergoten dag en dat speelt de organisatie mooi in de kaart: niet alleen de driedaagse-bezoekers zijn al vroeg op de been, ook de dagkaarten gaan moeiteloos over de toonbank. Met deze aftrap van het festival seizoen is een goede toon gezet en niet alleen qua weer, de line-up is om van te watertanden.
Veel grote Nationale en Internationale acts, in totaal 150 bands over drie dagen verspreid, waarvan zeventig op de zondag. Zeker vijftienduizend bezoekers genieten van acts zoals Alain Clark (foto), Golden Earring en headliner Dorpkick Murphys mag het festijn afsluiten.
Niet alleen de line-up, maar ook de goede aankleding (zelfs een houten wegenplan, diverse eettentjes,en genoeg gras om op uit te rusten) maken Paaspop tot een genot en niet voor niets een topper van het seizoen!
De eerste band bij aankomst is Miss Montreal. Een rijzende ster die op de main stage goed tot haar recht komt en een flink aantal bezoekers trekt tot haar eigen verbazing: “Ik ben vanaf half zeven op en had niet verwacht zo veel mensen te zien, geweldig! Ik was echt bang dat er niemand zou zijn.“ Haar nieuwste plaat ‘ So Anything Else’ (2010) is goed aangeslagen, geen wonder dat ze ook op Paaspop te bewonderen valt.
‘Swing The Night Away’ ligt goed in het gehoor waar Miss Montreal vol gas geeft; de hele band staat te swingen en dat werkt aanstekelijk! Binnen een paar seconden is Paaspop tot een mini-Lowlands gebombardeerd: de tent staat al snel te deinen op gierende gitaar solo’s gecombineerd met de rauwe uithalen van de frontvrouw.
Het is allemaal even heerlijk en deze zangeres heeft de kracht om binnen een seconde het ijs te breken en iedereen te imponeren met haar volume: woww wat een rockchick!
De sing- songwriter mag zichzelf dan wel op akoestische gitaar begeleiden, liefelijk is ze allerminst. Van gevoelig schakelt ze razendsnel om tot pittige uithalen ondersteund door stevig drumwerk en bas. ‘ I Wanna Do Something Good’ wordt door Sanne Hans openhartig ingeleid: “Dit liedje gaat over het feit dat ik weer vrijgezel ben en daar mag wel op geklapt worden!”
Hier en daar doet het wat denken aan K’s Choice of Ilse de Lange qua warme stem, en ook Sanne Hans weet een gevoelige snaar te raken. Wat ingetogen met gitaar begint, is goed opgebouwd naar een vrolijk nummer, wat zeker in je hoofd blijft rondzingen. De gedurfde cover ‘Love In An Elevator’ van Aerosmith maakt het feest compleet. Het publiek is enthousiast en het dak gaat er toch echt af vandaag, wat een fantastisch begin van de dag!
Om klokslag half drie maakt My Favorite Scar zijn opwachting in de ‘Masters of Rock’ tent, waar een totaal andere sfeer heerst: het is er vrij donker, stoffig en het publiek is voornamelijk zwart gekleed en langharig. Een groter contrast op deze zonnige dag is bijna onmogelijk.
Zanger Jay komt met wandelstok het podium op, omdat hij zijn teen heeft gebroken. Toch is hij paraat om eens flink te gaan rocken, zoals hij uitroept. Met die stevige aftrap is het wel acclimatiseren, maar de band ligt goed in het gehoor. De tent is helaas half leeg, want ‘Liberty Is Dead’ moet de metalfans wel aanspreken met zwarte gitaren en krachtig stemgeluid.
Moeiteloos rolt de band door de set heen, en het klinkt goed al is het helaas wel oerhard. Dat doet de trommelvliezen opblazen en de details gaan soms wat verloren. Hier en daar lijkt Jay moeite te hebben om boven de bas uit te komen.
De nieuwe single ‘Rape’ is een groovy nummer, waar de vergelijking met Metallica zeker wel op gaat. Voeg een goede zanger bij een aanstekelijke, stevige band en je hebt een goedlopende formule, en dat geldt zeker voor My Favorite Scar. Ze laten een prima indruk achter, alleen iets minder hard graag.
Van totaal ander kaliber is VanVelzen op de mainstage, die in een bomvolle tent zijn entree maakt. Het podium heeft nog een extra verhoging gekregen en staat vol met piano’s en gitaren. ‘Take Me In’ rockt meteen al lekker en het is duidelijk dat Roel van Velzen erg goed bij stem is, vol energie en enthousiasme. Zelfs zijn applaus voor Miss Montreal is oprecht en de massa eet uit zijn hand.
De hele band swingt lekker en het staat simpelweg als een huis. Kwaliteit en enthousiasme zijn een belangrijke peiler, en de ontwapende Roel weet de spanning op te bouwen. “Het is de opening van het festival seizoen, wat betekent dat wij nieuwe dingen gaan proberen en wat experimenteren als jullie het goed vinden! Als het mis gaat, dan is het mijn schuld” grapt Roel.
Na de afgelopen theatertour gaan de registers flink open, en naast de piano neemt de frontman ook de gitaar ter hand op de megahit ‘ Baby Get Higher’ (inclusief man/vrouw duet van de massa). Er staat hier een zeer volwassen band die met ieder nummer blijft verrassen. Het gaat iedere keer een standje hoger met de geweldige fanbasis; van voor tot achter staat iedereen te swingen en dat is het echte festival gevoel!
Dan is het flink omschakelen naar Maiden UniteD in de volle tent verderop. Het is warm, maar dat mag de sfeer niet drukken. Even is er de angst of de stevige rock- en techno bands de akoestische setting niet zullen verstoren, maar dat blijkt ongegrond.
Zanger Damian Wilson blaast iedereen omver met zijn loepzuiver stemgeluid en ook de band komt van goede huize: ze zetten flink in met ‘Quest For Fire’ en na verbazing alom wordt er al snel flink meegezongen en geklapt. Iron Maiden leeft bij jong en oud, dat is al snel duidelijk! Er is geen band die zo goed het erfgoed van die helden bewaakt, als deze formatie artiesten, die allen hun sporen in de muziek hebben verdiend. Dat levert prachtige herschrijvingen op waar Iron Maiden zelf nog jaloers op kan zijn.
‘Mind The Acoustic Pieces’ is het succesvolle debuut, wat goed is aangeslagen. Neem ‘ Revelations’ waar de inzet van Wilson zo helder en gevoelig is, dat het kippenvel op je arm staat. Bewonderenswaardig, vooral omdat het zweet op ieders gezicht parelt. Waarna de gitaar van Ruud Jolie, in combinatie met de drums van Mike Coolen, de aanzet geven tot de verder melodie. Er valt live ook veel te ontdekken aan dit nummer, met de zware bas van Joey Bruers en de jazzy piano intermezzo’s van Marco Kuypers.
Wie goed luistert ontdekt steeds weer wat nieuws. Zelfs het bekende ‘ The Evil That Men Do’ wordt in een nieuw jasje gestoken en klinkt totaal anders. Wanneer Anneke van Giersbergen een duet komt doen tijdens ‘To Tame A Land’ is er weer een hoogtepunt bereikt, wat een prachtige combinatie van stemmen. Voeg daarbij, het zichtbare plezier wat de muzikanten samen hebben en dit optreden is goud waard, onvergetelijk!
ReVamp timmert het laatste jaar behoorlijk aan de weg, en ontbreekt dan ook niet dit weekend. Floor Jansen is nog steeds een getalenteerde, krachtige zangeres met een grote fanbasis. De tour met Epica door Europa heeft de band goed gedaan, ze staan als een goed geoliede machine op het podium.
Nummers als ‘Fast Forward’ en ‘Million’ zijn krachtig, met de pittige uithalen van deze rock diva, omlijst door opzwepende drums en gierende gitaren. Bombastische metal met een rauw randje en stevige grunts door bassist Jord Otto. Alles draait om de frontvrouw en met reden, Floor Jansen blaast nog steeds iedereen met gemak omver.
Wanneer ze tijdens de set ook nog een gewaagde cover van Nirvana vertolkt, is de scepsis daar immers over de doden niets dan goeds. Toch weet Floor jansen ‘Heart Shaped Box’ eigen te maken en verrassend uit de hoek te komen.
Wanneer ze ook nog herhaaldelijk ‘bier’ door de microfoon in galmt, is de mannelijke schare zeker overtuigd. Een volle tent is de dankbare respons. Ondertussen is Alain Clark aan zijn set op de main stage begonnen.
De Duitse thrash metallers van Kreator zijn na de vijfentwintigjarig jubileumtour weer terug van weg geweest. Zanger Mille Petrozza is druk met het schrijven van een nieuw album, maar er is tussendoor nog tijd om het festival seizoen af te trappen voor deze grootheden.
Het is een show die goed in elkaar steekt van begin tot eind: je weet als fan precies wat je kan verwachten en alles is mooi aangekleed met grote backdrops, verhogingen en een flinke dosis rook. Van bekende hits tot oude kaskrakers, alles komt voorbij. Jammer is het slechte licht, wat zanger Mille in een rood schijnsel hult. Zijn stemgeluid is daarentegen nog even imponerend.
Van ‘ Pleasure To Kill‘ tot het spreekwoordelijke ‘ Enemy Of God‘ (waarbij hij refereert naar Pasen) staan bol van de woede, agressieve groms en typerende grunts. Hij mag dan ouder zijn geworden, zijn stem doet het nog prima! Ook de instrumentatie is nog even energiek, van drummer Ventor tot bassist Speezy, het lijkt wel alsof de duivel ze op de hielen zit.
Clichés zijn er met reden en voor deze keer erg toepasbaar; Kreator is een vreemde eend in de bijt op dit festival, maar ze zeker de snelst spelende band van de dag. De stoffige circelpit is het gevolg bij ‘ Warcurse‘ en ook de schare langharige fans weet dit zeker te waarderen. Een enthousiaste show van goede kwaliteit!
De Golden Earring is een band die iedereen wel eens live moet zien, al is het maar omdat ze zo bepalend zijn voor het Nederlandse muzikale landschap en ongekend groot voor de Lagelanden. Onevenaarbaar en het is dan ook niet een verrassing dat heel Paaspop zich samen perst rond de main stage.
Het is warm, plakkerig, broeierig, bedompt, vol, en toch geniet de massa van begin tot eind van het concert. Het geluid is dan ook geweldig en daarnaast valt er gewoon veel te zien. Iedereen komt natuurlijk voor de grote hits, zoals ‘ Twilight Zone‘ al vooraan in de set.
Alle ogen zijn gericht op zanger en gitarist George Kooijmans die een tijd uit de running is geweest wegens stemproblemen. Na bijna een half jaar staat de band weer op de planken en er wordt zichtbaar genoten, niet alleen door de band maar bovenal door de meezingende meute!
Normaal zou iedereen een zanger als ’arrogant’ bestempelen wanneer hij met zonnenbril op het podium betreedt, maar Barry Hay is het vergeven. Na al die jaren dwingt het respect af dat hij nog zo goed bij stem is en nog vol passie ’Razorlight‘ kan vertolken. Het is van begin tot eind rocken vol gas!
De meeste indruk maakt de ijzersterke drumsolo van Cesar Zuiderwijk, die het voorgaande ‘Radar Love‘ doet verbleken, wat vrij knap is aangezien het wel een persoonlijke favoriet is.
Wat deze man voor talent in huis heeft, is ongekend. Er is niemand die dit weekend maar in de buurt komt van die paar minuten op het hoofdpodium van Paaspop. Het is simpelweg magisch en wie het gemist heeft, zal eeuwig spijt krijgen. Gelukkig gaat de band binnenkort weer op tour en is een nieuw album in de maak.
Dan is het tijd voor wat voor velen de headliner van de avond zal worden: BLØF. De band is sterker terug dan ooit met de nieuwste plaat ‘ Alles Is Anders‘ en verenigd wederom alle muziekliefhebbers in de grote tent met prachtige Nederlandstalige teksten en dynamische instrumentatie.
Klokslag half tien staat de band op het podium en verraden de jankende gitaar, oosters arrangementen met keyboards de intro van ‘Mens.’ De set bestaat uit een goede mix van bekende hits en nieuw materiaal. Het is niet de eerste keer dat de Zeeuwen op Paaspop staan en toch is het enthousiasme er wederom! Zanger en gitarist Paskal Jakobsen ontpopt zich tot een nuchtere frontman die kalm de massa toespreekt zonder veel grappen en grollen. Het lijkt op het eerste gezicht de de nummers niet geschikt zijn voor festivals, omdat je luisteraar je meteen in de teksten wil verdiepen. Toch weten de heren zich prima staande te houden en zingen velen van begin tot eind mee.
‘Beter‘ en de nieuwe single ‘Hou Vast, Hou Vol‘ staan als een huis, met zowel Paskal Jakobsen als toetsenist Bas Kennis die wisselend op staat achter de piano, en zelfs de gitaar ter hand neemt. Het is jammer dat de drummer wat weggestopt staat, maar dat neemt niet weg dat er voor op het toneel genoeg te zien valt!
Er is veel interactie tussen de bandleden, al is bassist Peter Slager wat bescheiden aan de rechterkant. Na enkele nummers ontdooit ook hij en vindt er meer beweging plaats.
Het is gelukkig niet lang wachten op de kaskraker ‘ Aan De Kust’ die woordelijk door iedereen uit volle borst wordt meegezongen. Jakobsen moedigt iedereen nog even aan: “Ik wil twintigduizend man horen meezingen, dat kan harder Paaspop!” waarna hij de akoestische gitaar ter hand neemt en het refrein inzet. De warmte is wat weggetrokken en iedereen lijkt ontwaakt te zijn; voor de laatste keer dit weekend gaat het dak eraf!
Een waardige afsluiter voor een ieder die minder gecharmeerd is van Ierse rock en dronkemansliedjes. Dat is wel een groot contrast met de verfijnde muziek van deze Zeeuwen. Helaas speelt wederom het hoge geluidsniveau parten; de trommelvliezen staan te klapperen en ook de benen beginnen verzuurd te raken. Tijd voor de terugreis, tevreden en nog nagenietend van deze prachtige festivaldag. Paaspop is onvergetelijk en legt de lat wel hoog voor het festival seizoen dit jaar! Daar hebben Pinkpop, Lowlands en al die anderen nog een zware kluif aan!
Summer Breeze Open Air 2010 – day 1
copyright text: Silviapd
copyright photo’s: Monica Duffels
Every year Summer Breeze Open Air in Dinkelsbuhl manage to find an outstanding line-up of bands. What means 180 bands in one weekend, unexpected names, rising stars, and unique projects. The best opportunity to find a combination of bands you never see on tour.
Arriving on the Wednesday means that only the Party stage is open, a white tent next to the Main- and Pain stage on the other side. Its a dark mass for now, but in the morning it turns into a musical heaven.
Summer Breeze is located on a hill, and when you look down, you can clearly see how huge the festival ground really is. The camping side covers the whole grade and logistically it is very wise to situate both stages next to each other. So it is easy to switch between the bands. And there is the VIP tent, our second home, in between. That makes surviving a four day festival so much easier.
The organisation wants to promote upcoming artists, and one of them is the opener of the festival on the Mainstage Barren Earth. Finnish masters assemble of respected musicians. There is vocalist Mikko, wellknown from Swallow The Sun, guitarist Sami Yli-Sirniö from Kreator, and keyboardist Kasper ex-Amorphis. With Curse Of The Red River they delivered a very strong debut album, what’s very promising for the future. No wonder that it is crowded in the early afternoon with a burning sun on your shoulders.
Full force on opener ‘Curse Of The Red River’ where Mikko impress with his deep aggressive grunts, covering his eyes under his cap. Opeth meets his darker sister today. The sound is not always well balanced, especially during the clean backing vocals from Sami Yli-Sirniö.
Impressive team work from guitarists Janne and Sami on this guitar dominated song, where the ‘screaming’ high tones stays in your head. Both men are meters separated from each other, but there is a strong interaction: they have such an own style, bounding it into a technical adrenaline rising song. Drummer Marko has the flue, but his sound is fast, groovy and very dynamic. Unbelievable how fast he goes, even during his background vocals, impressive.
It is an once-in-a-lifetime moment for many metal fans to hear the songs live in the original formation. Naturally it is important to have a strong united band on stage and Barren Earth retains the attention, making you curious how the set will develop. Impressive when you consider that they rarely play together, caused by the long tours their bands make in the world.
It is a short, powerful set where Barren Earth shows to be a strong adversary to all Finnish bands that day, and even more. ‘Our Twilight’ is the titletrack from the EP. Live on stage it gets an extra dimension, because it is clear that all the members are doing this mostly for the fun and alloy their talent for that reason. Kasper on piano has such a crystal clear sound, and it makes you shiver even on such a hot day. Bassplayer Olli is very vivid on stage, jumping around all the time.
‘ Forlorn Waves’ asks a lot from all the members with technical solo’s, even faster grunts and it must have been energetic process during the writing process. It doesn’t reflect much on the members, they are frozen behind their microphone. Perhaps the stage is too big, although frontman Mikko changes positions with Janne and Olli.
Then ‘ Flicker ‘ is one of the most progressive songs, switching from mid-tempo doomy atmosphere to a heavy groovy part with fast grunts and technical bas, guitar lines. The performance crows during the song, it seems the feedback from the crowd woke them up.
And all the power is there during ‘The Leer’ a more old-school song, dominated by Marko on drums and a strong rhythm section. On top of that a high guitar mixed with the clean vocals from Sami, in contrast of the dark grunts from Mikko.
There is a long instrumental part, where all the solo interactions come together, especially on stage you feel the vibe better and Mikko shows here very well that he is an excellent vocalist. The only remark is the fact that he isn’t such a great performer, because he shows a lack of interest when he smokes a cigarette and turns his back to the crowd.
During the last song ‘ Floodred’ Olli gets the attention, suddenly he surprises the crowd with his clean voice. A catchy ending of a short set, Barren Earth convinces strongly with a dynamic, melodic and technical impressive sound. They definitely have a stronger fan base since that day. T he kick-off from Summer Breeze 2010 is a fact and it was a highlight to see these Finnish musicians on one stage today.
Line-up
Mikko Kotamäki– Vocals (Swallow The Sun)
Olli-Pekka Laine – Bass (Ex-Amorphis, Mannhai)
Kasper Mårtenson –Keyboards (Ex-Amorphis, Ben Granfelt Band)
Janne Perttilä– Guitar (Rytmihäiriö)
Marko Tarvonen – Drums (Moonsorrow)
Sami Yli- Sirniö – Guitar, backing vocals (Kreator, Waltari)
Napalm Death dominated the metal scene in the eighties with their typical grintcore sound. Vocalist Barny is still standing strong, angry at the world and his raw voice is so unique that you recognize them everywhere. Their power blows away the enthusiastic crowd.
From begin till the end they impress with their wall of music, without getting boring or predictable. Guitarist Mitch is in a good shape today and makes songs like Strong Arm, Deceiver, When All Is Said And Donelive even stronger than on the album. Personally I am happy that Silence Is Deafening is on the setlist as well.
Many well known hits are played, and it is a pleasure to be an eye-witness of this dynamic show, also because Barney is very talkative and creates a good atmosphere. Polite as always with his British accent and it sounds so much better than the screams and aggressive shouting parts from the American bands this weekend. Its totally a different world then, and after more than twenty years it is a fact that this band is going strong with a strong adrenaline and motivation in their bones, lots of respect for that!
An other uptempo band is Ill Nino with their roots in South-America, totally different in compare with other nu-metal artists. It is all about the adrenaline and how fast you can scream ‘ fuck.’ Unbelievable how often vocalist Christian Machado it repeats, till it irritates a lot. Nevertheless the whole Pain Stage is shaking and their sound is perfect.
All elements of a good show are there when they kick off with such a uncontrolled vibe, that only promise an erasing of anger and goorvy metal. Te Amo I Hate You has fast guitars, on top tortured grunts and grows into Corazon Of Mine when the drums transform in a heartbeat. The Latin roots, melodic parts mixed with nu-metal, creates an unique format. When the singers arms start to shake it proves that he screams his longs out, waving with his dreadlocks. There is a lot of emotion in a good way, it brings the energy you need to have a good festival vibe.
Finnish bands dominate the day a bit. Also The 69 Eyes are creating a catching sound, but aren’t progressive at all. They create a dark atmosphere, you also know from HIM. It isn’t a big surprise when he whole first row is filled with screaming girls and I wonder where they came from so sudden. The band has a good reputation, so I was curious to see them live on stage, but somehow they are disappointing me. Maybe its because of the provoked and slow voice from Jurki. He is creating a whole act around him, but I can’t take it very serious when he tries to be a second Elvis. The musicians are for sure very talented, but that is not good enough to impress for a whole hour.
Die Apocalyptischen Reiter is German proud with a reason, always they surprise me how popular they are. The whole field is packed. It’s been a long time since’ ‘ One Cold Winters Night’ ’ in Oberhausen, and today they have a spectacle with their metal meets folk influences. Their show is dynamic and there happens a lot on stage. It is hilarious to see a man sliding down with a big belly and a black mask on. Vocalist Fuchs screams too much, what makes the show indeed aggressive, but you have to like a raw voice on top of it.
There is a lot of interaction with the audience and I must say the crowd is amazing, showing that much energy at the end of a long day. Rammstein meets some German traditional roots and I guess you have to be more open minded than me to see the melodylines and become a real fan. It is a good entertaining moment, but not a musical challenge to me.
An other Finnish metal band Swallow The Sun personally requested to play the Party Tent instead of the bigger main stage, because they want darkness and less light. Expected an intense show what surrounds you like a black blanket, comfortable and scary at the same time.
Opener ‘These Woods Breathe Evil’ drags you down, not into the mud ,but to follow their songs and be open for the special atmosphere. Silouettes are standing there frozen against blue light. There is vocalist Mikko Kotamäki again, this time showing a totally different side of his voice. Still hanging over the microphone and smoking a cigarette with a thoughtless glance in his eyes.
Standing on a row, the band members let the music talks for itself in a way: they are simply standing there and don’t move at all during their intense performance. It suits the music very well, because you stay focussed on the little details. Like a absent smile from Markus Jamsen on guitar, in the corner. Aleksi Munter on keyboards is turning around to the drummer in the back, a moment of interaction.
From the side of the stage it is very impressive to see all those fans in the crowd, a strong mass of people, totally into the performance of five musicians. ‘Don’t Fall Asleep, Sleepless Swans and New Moon’ make the set strong with high guitars suddenly switching from a groovy to a minimalistic rhythm. Whispers are mixed with screams and grunts. Always searching for the contrasts, that is a master talent from these men. Especially the keyboards are a strong element in the doom, dark atmosphere in that combination.
It is impossible to analyse without sounding flat and not giving right to the story. It is about breathing, empathy and being a part of the music. The emotions are filling the whole tent easily, why?
Because Swallow The Sun knows their strength and they are so easy to get into like My Dying Bride on the other day. It is a talent you rarely find among musicians, to open up completely without a huge performance or mask between the one on stage and the crowd. Sadly enough I couldn’t be there during the promotion tour of ‘New Moon’ but they will return in December. To me it was the best band on the whole festival weekend!
Luckily ‘ we’ have Obituary to show the world what perfect death metal means. There is no band going strong for so long and still have a remarkable good reputation. They fulfil the expectations more than you can imagine! There is frontman John Tardy with his long blond hair, growling and screaming in a most melodic way. The whole setlist has a promise of high quality and lot’s of energy. Songs like Evil Ways, The End Complete and of course Slowly We Rot are played in a very uptempo, smooth set and close to perfection. In my opinion even better than on the albums.
The band is touring the world right now, and it is impressive how they find the motivation to give two hundred present today. Impressive, unforgettable and excellent promise for the future!
Subway To Sally comes with a lot of pyros to impress as a headliner on the main stage. Perhaps it is because I am not German, but to me their sound is totally a riddle, and even unbelievable why they are headliner of such a great day. It totally doesn’t fulfil the expectations you have from the last band on the big stage. Their rock from Potsdam is a bit flat, or maybe the impressions of the whole day are filling my head too much. The folk roots are there, and nowadays that combination with metal is very popular. Vocalist Eric Fisch sounds raw and enthusiastic toward the fans, but music wise it is not my cup of tea.
Clapping hands during Puppenspieler from the front till the back is very impressive, and Kleid Aus is a real hit and all the German fans are singing along. The violin from Silke makes it interesting to listen to. The traditional instruments like lute, mandolin, a small barrel-organ are very entertaining and definitely something extra, but the voice is the weakest point.
Behemoth was supposed to close the Pain Stage on this sunny Thursday, but unfortanatly one of their members became serious will. A good replacement is found in Endstille. Both bands have their roots in the old school black metal and created an unique sound over the years. A new record is in the making, but the band choices to have a diversity of songs. With their new vocalist Zingultus they found a well fitting member of the band and it doesn’t take much time to get used to his tortured voice, inclusive all the corpse-paint. Finally the day is over, a long intense festival edition and even more days to follow.
Thankword to: Summer Breeze Organisation, David Silverdust, Swallow the Sun and Barren Earth.
