My Favorite Scar – dampende en stampende avond met Hangover Hero

tekst: Sabrina Smit
foto’s: Monica Duffels

Een aparte combinatie kun je Hangover Hero en My Favorite Scar niet noemen in Xinix, Niewendijk. Nee, eerder een perfecte combinatie! Dampende gitaren, stevige drumpartijen en dan als kers op de taart: twee leadzangers die beiden over een zeer fijne rockstem beschikken.

Hangover Hero heeft al een behoorlijke staat van dienst, wat betreft optreden; sinds mei actief door heel het land. De band is aan een aantal vernieuwingen toe, want de website is aangepast. Ook is bassist Mats van der Valk  vanwege andere prioriteiten, uit de band gestapt. Voortaan zal Rob van der Loo (MaYaN, ex-Delain) de baspartijen op zich nemen.

Het geluid in Xinix  is buitengewoon goed en na het intro speelt Hangover Hero de sterren van de hemel met “Play In A band”.  Ik sta al snel te heupwiegen, genietend van de tomeloze energie van deze -toch wel- jonge band.

De hele show is energiek; stevig, maar toch heerlijk simpel met een aantal stukken die groovy worden gespeeld.

Alle nummers van het debuut van de band passeren de revue. Het valt mij op dat Ronald Landa beter is gaan zingen, sinds het begin dat ik ze zag. De band speelt sindsdien ook meer, en dat werpt zijn vruchten af.

Ik raak absoluut niet verveeld tijdens deze show, want zanger Jay Scar van My Favorite Scar zingt een nummer mee. “Would” van Alice in Chains wordt ingezet. Het  klinkt mysterieus, stevig en wordt door beide zangers  goed gedragen.

De twee stemmen passen erg goed bij elkaar. Jay zingt lekker laag de diepte in en Ronald zingt juist weer een hogere octaaf. Ik ben zwaar onder de indruk, wat was dat mooi!

Als Ronald ons meldt dat “Harder”het laatste nummer is wat wordt gespeeld, ben ik benieuwd wat deze avond nog  zal brengen en is er kort tijd om bij te komen van deze actieve set.

Headliner van deze dampende, stampende avond is My Favorite Scar. Ze staan bekend om een dynamische, rokerige  en rockende show. De band is het afgelopen half jaar druk bezig geweest met het schrijven van nieuwe nummers. Het eerste resultaat is “ Like A Loaded Gun”  en deze single is via de social media verspreid.

De  show wordt geopend door middel van een “intro” wat nogal modern klinkt maar is bedoeld  als een inleiding naar “Waste” en daarmee wordt direct de toon gezet.

De  band is vet, stevig maar vooral aanwezig. De stoere heren spelen dit jaar voor het eerst weer met elkaar en ik merk eigenlijk weinig fouten. Er is meer samenhang, meer samenspel en de podiumpresentatie is charismatisch.

Frontman Jay zingt buiten de kaders om. Zo geeft hij een andere interpretatie, aan zijn eigen zanglijnen. Dit is nu juist waarom live een band zo leuk is om te zien en horen!

Drummer  Stefan van Heastregt  is een stille kracht, maar zijn drumspel is dat zeker niet. Heerlijk zoals hij beukt en nog meer het publiek opzweept. De baspartijen van Pat Scar dragen daar ook aan mee.

“Liberty Is Dead” wordt door het publiek luidkeels meegezongen en op “Kingsize” wordt verder mee gerockt, door middel van zwierende haren in het publiek. De heren zetten vervolgens “My Favorite Scar” in. Carnaval kan niet tippen dit optreden.

Het publiek in Xinix is enthousiast, wanneer Ronald Landa erbij wordt geroepen om “Love Like blood” ten gehore te brengen. Weer blijkt dat de stemmen van beide zangers zeer goed samen gaan.Zoiets unieks hoor je tegenwoordig weinig.

Er is jammer genoeg wel heel veel rook op het podium, maar de bezoekers rocken lekker verder. Het nieuwe werk “Like A Loaded Gun” is onvoorspelbaar en heeft meerdere lagen in het nummer.

Zo hoor je rechts en links, de gitaren steeds los van elkaar door de speakers. Er zit veel dynamiek in dit nummer.Als dit de nieuwe sound is, dan ben ik nog enthousiaster over deze band en zal ik zeker nog een keer een show bezoeken.

“Burn Down” brengt de fans even in een rustiger vaarwater, zodat iedereen op ademen komt. Maar dat is van korte duur want op “This Poison Love”,” Rain” en “Save Me”  wordt stevig verder  gerockt.

Met als toetje “No Love Lost” voorgeschoteld  en dan merk je echt de veelzijdigheid van deze band. Na drie kwartier wordt er helaas afgesloten.

Gelukkig staan de heren weer pijlsnel op het podium om “Lie To Me” in te zetten. Een erg mooie uitvoering en heel strak gespeeld. Vooral de drumpartijen zijn in dit nummer erg mooi, die goed aansluiten op de gitaarpartijen. Het unieke zanggeluid van Jay is hees maar goed verstaanbaar met af en toe een vleugje grunts.

Tijdens “Angel Eyes” wordt door iedere fan gefilmd, want je kan een intieme show thuis winnen. Dit geeft een andere dimensie aan deze show. Overal staan mensen te filmen.  Als “kleine” reporter is het lastig om bovenuit iedereen te filmen, maar ook ik doe mijn best. De stukjes worden ook gebruikt in de nieuwe clip. “This Sultry” is een mooie afsluiter van een geweldig avondje in Xinix.

This slideshow requires JavaScript.

Stream Of Passion – memorabele jaarafsluiting in Tivoli

tekst: Silvia Deurwaarder
foto’s: Henk-Jan Graven

In Tivoli de Helling, sluit Stream Of Passion op spectaculaire wijze het jaar af, met gastoptredens en ruim een drie uur durende show.

Zangeres Marcela Bovio noemt het een lange dag, omdat de band al vroeg in de weer is voor de laatste repetities met gasten. Om deze speciale show tot in de puntjes te verzorgen.

En goed verzorgd is deze avond zeker: het programma is doordacht, vol verrassingen. Wie niet aanwezig was, zal spijt krijgen: de unieke samenkomst van artiesten en hoogstaande kwaliteit, maken dit optreden tot een ware traktatie!

De avond is verdeeld is drie blokken: het eerste deel met veel nieuwe nummers, een akoestisch middenstuk en een afsluitend elektrische set met veel gasten. Zo brengt Stream Of Passion variatie aan. Voor de fans eens wat anders dan de clubshows van het nieuwe album ‘Darker Days.’

Om klokslag half negen begint de band met de opener van dit derde album, wat steviger en progressiever is dan zijn voorgangers. Wanneer ‘leading lady’ Marcela Bovio het podium betreedt is het geklap en gejuich niet uit de lucht. Ondanks dat de band pittig inzet, komt ze met gemak boven ze uit en weet het publiek meteen te betrekken bij de show.

De band staat vol vertrouwen op het podium, en weet van begin tot eind een hoge kwaliteit vast te houden, zonder te verslappen. Dat klinkt misschien makkelijk, maar dat vergt van ieder bandlid veel concentratie en vakmanschap. Met name de nieuwe nummers leggen de lat technisch hoog voor Stream Of Passion.

Zoals ‘Collide’ met zware gitaren van Eric Hazebroek en Stephan Schultz. Drummer Martijn Peters werkt zich al snel in het zweet met indrukwekkende versnellingen en creëert een stevige basis.

Johan van Stratum presteert het om op een vol podium nog een gat in de lucht te springen. Om zonder adempauze stevige basriffs te combineren met een energieke performance.

Marcela Bovio neemt de viool ter hand op ‘In The End’ waar de energie vanaf spat, maar vooral de aanstekelijke melodie zweept het publiek op. Gevolgd door een ouder nummer ‘ Calliopeia’ met een melodieus piano intro van Jeffrey Revet.

Waarom ‘The Hunt’ niet op het album terecht is gekomen, maar als bonus is uitgebracht blijft raadselachtig. Vooral omdat het live een krachtige song is die in je hoofd nazoemt. Met logge gitaariffs, die een progressief begin verraden. Maar schijn bedriegt, want het ontpopt zich tot een uitgesponnen melodie, waar Marcela’s warme stem de eyecatcher is.

Na een korte pauze begint het meest indrukwekkende deel, of in ieder geval het meest verrassende, de akoestische set. Dat Marcela Bovio een ervaren zangeres is, die een goede controle heeft over haar stem is wel bekend. Dat ze zowel laag als tot duizelingwekkende hoogte kan stijgen, laat ze zien op ‘Romeo et Juliette Walz’ een klassiek nummer voor sopraan.

“Na jaren heb ik weer klassieke zangles genomen en het is voor het eerst dat ik voor zo veel mensen iets probeer vanavond, dus dat is wel spannend!” onthult ze bescheiden. Met gemak houdt de zangeres adem over, om na een uithaal nog te verbazen met een krachtig hoge noot die iedereen kippenvel bezorgd.

Met die bekwaamheid schaart Marcela zich aan de top van het genre en zelfs daarbuiten. Er zijn maar weinig zangeressen die een goede techniek hanteren en echt de kenmerken van een sopraan hebben, zonder trucjes toe te passen.

Violist Ben Mathot is de eerste gast, die volgens Marcela alles kan spleen, van jazz tot klassiek. Samen met toetsenist Jeffrey Revet vooraan op het podium tijdens ‘Deceiver.’ Met zowel elektrische- als klassieke viool, krijgt dit nummer een extra dimensie: krachtig en bevlogen.

Dan een bijzonder moment van de avond, een duet tussen Marcela Bovio en Jay, de zanger van My Favorite Scar. Samen met producer Joost van den Broek (ex-toetsenist After Forever) op piano.

‘My Favorite Scar’ is een natuurlijke samensmelting van stemmen, alsof het nooit anders is geweest. Een mooie combinatie, omdat beide zangers een groot stembereik hebben.

Alsof deze hoogtepunten nog niet genoeg zijn, doet zangeres Marjan Welman (Autumn, Ayreon) mee op ‘Spark,’ een succesvolle combinatie. Haar tegenstem is helder. De zangeressen hebben een geheel eigen geluid wat prima samen gaat, mooi om te zien.

Een ode aan Muse op ‘Muscle Museum’ door Joost en de frontvrouw, ook nog eens akoestisch om het extra moeilijk te maken. Knap hoe de zangeres deze hit naar haar hand zet, terwijl de typerende stem van Matthew Bellamy erin doorklinkt.

Op ‘Far and Apart’ doet de band zijn rentree, waarna het publiek meer los komt op de ‘The Flame Within’ waarop eindelijk massaal meegeklapt wordt.

De band staat als een huis op ‘My Leader’ alleen jammer dat ze door de lichtshow slecht te zien zijn (dat geldt voor de hele avond).  Zanger Jay van My Favorite Scar komt nog een keer terug voor ‘Games We Play.’

Om iedereen daarna te trakteren op een Ayreon nummer ‘Computer Eyes’ met Marjan Welman als eyecatcher naast Marcela. Complimenten voor het indrukwekkende gtiaarwerkt van Stephan Schultz, met een vingervlugge solo. Voor velen is dit hét moment van de avond!

Charlotte Wessels van Delain zingt mee op ‘Broken’ een vrij donker nummer, wat een dynamisch duet wordt door de combinatie van een pop stem met de krachtige frontvrouw. Zelfs na ruim twee uur klinkt Marcela nog krachtig en dat contrast is nu goed te zien.

Op ‘Street Spirit’ worden beide stemmen knap vervlochten. Met name in de lage regionen pakt het goed uit. Wanneer met ‘Haunted’ (inclusief rook kanon) dan toch echt een einde komt aan deze spectaculaire avond, lijkt de band niet moe.

Wat een prestatie om zo mooi 2011 af te sluiten: dat mag beslist het begin zijn  van een traditie!

This slideshow requires JavaScript.