tekst: Martijn Mansvelders
foto’s: Robert Middeljans
Al zesendertig jaar lang wordt het nieuwe seizoen van Nirwana in de tuin geopend middels een festival dat dan ook Nirwana Tuinfeest wordt genoemd.
Dit tuinfeest is in ‘festivalland’ misschien wel het best bewaarde geheim van Nederland gebleven. Eens per jaar weet dit muziekfestijn moeiteloos de lokale bewoners van Lierop en omliggende dorpen en die-hard muziekfans uit het gehele land naar het knus ingericht evenemententerrein te trekken.
Geheel volgens traditie kent de line-up naast enkele talentvolle bands vele grote en gevestigde nationale en internationale namen.
Ook dit jaar is het de organisatie gelukt om diverse aantrekkelijke bands te boeken, zoals Suicidal Tendencies, Fishbone, the Answer en Triggerfinger. Als het weer dit weekend meezit zijn alle ingredienten voor een heus feestweekend aanwezig. De mensen lijken er zin in te hebben want de camping voor deze vrijdag is vol.
Door het winnen van het Eurosjopper Festival mag het jonge en talentvolle Curly Ice deze editie van het Tuinfeest om vier uur openen. Wanneer de eerste bezoekers het festivalterrein betreden trekt er een regenbui over Lierop. Gelukkig is daar, na een jaar van afwezigheid, de ‘megasol’. Onder deze grote parasol bekijken de toeschouwers de openingsact vanaf een afstandje.
Zanger/gitarist Xavier Elbersen vertelt hen: “Als viertienjarige stond ik enkele jaren geleden op het veld, het is tof om nu hier te staan”. Met aanstekelijk enthousiasme speelt de band een set vol ‘feel good punkpop’.
Het goed verzorgde gitaar- en koortjeswerk staat in dienst van de pakkende up-tempo liedjes. Wanneer het Eindhovense band wat gas terug neemt valt ineens alles niet langer meer op zijn plaats. Dit en de matige uitvoering van ‘Whole Lotta Rosie’ zorgt er uiteindelijk voor dat de band de aandacht van het publiek niet de gehele set weet vast te houden.
Door de klanken en het uiterlijk van het hardwerkende Nederlandse hardrocktrio Vanderbuyst waant men zich in de jaren ’70 of ’80, de jaren dat melodische hardrock hoogtij vierde. Deze ervaren muzikanten timmeren dit jaar goed aan de weg en laten zien en horen dat zij hun instrumenten volledig beheersen.
Gitarist Willem Verbuyst (ex-Powervice) speelt achteloos en overtuigend vingervlugge solo’s die vreemd genoeg na verloop van tijd beginnen te wennen waardoor verzadiging op de loer ligt. De uitgerekte solo’s horen natuurlijk bij dit genre en voor pure hardrockliefhebbers valt er dan ook genoeg te genieten.
Zanger/bassist Jochem Jonkman vraagt het publiek wie er Thin Lizzy kent? Hij krijgt niet veel reactie. De mensen hebben het nog te druk met kletsen en (voornamelijk) bier drinken. De prachtige vertaling van ‘Don’t Believe A Word’ en de rest van de set krijgen hierdoor niet de respons die het verdient.
Het Amerikaanse Karma to Burn is een trio dat al vaker binnen onze landsgrenzen viel te aanschouwen. Het is naast And So I Watch You From Afar één van de weinige instrumentale bands die er voor zorgt dat je geen moment de zang te mist.
In het verleden hebben zij enkele malen met een zanger samengewerkt, maar steeds komt men tot de conclusie dat het onvoldoende toevoegt. Het laatste jaar is Karma to Burn regelmatig de samenwerking aangegaan met Daniel Davies. Hij is bekend als zanger van Year Long Disaster en zoon van Ray Davies.
Op het Nirwana Tuinfeest treedt Karma to Burn met drie man sterk aan en slingert het haar stoner nummers zonder opsmuk het veld in. De composities worden voorzien van een nummer, in plaats van een titel, waardoor het nog duidelijker wordt dat het hen echt om de muziek gaat.
Opmerkelijk gezien worden (slechts) twee nummers van hun onlangs uitgebrachte nieuwe album ‘V’ (opgenomen is in Studio 606 van Dave Grohl) gespeeld. Te weten ‘Forty Seven’ en ‘Fifty One‘.
Het lukt Karma to Burn om, met een degelijke set en dito show, het goed volgestroomde veld massaal aan het ‘ja-knikken’ te krijgen. De eerste t-shirts gaan uit, crowdsurfers en biertjes gaan de lucht in. Mocht je ze vandaag gemist hebben, ze spelen ook op Kempenerpop te Waalre, 17 of 18 september 2011.
Na rock komt ook het metalgenre vandaag aan bod. Belgisch metaltrots Channel Zero trapt af met een intro van het nummer waardoor ze geinspireerd zijn geraakt om deze band te formeren, ‘She watch channel zero?!’ van Public Enemy. Aan de podiumpresentatie kun je zien dat je hier te maken hebt met één brok ervaring.
Na een periode van dertien jaar afwezigheid zijn ze terug met een nieuw studio-album, genaamd ‘Feed ‘em with a brick’. Gistarist Xavier Carion is vanwege oorproblemen vervangen door Mikey Doling, ex-Soulfly en SNOT. Met een krachtig en helder bandgeluid en een gedreven presentatie lukt het Channel Zero toch niet om te overtuigen. Ook tijdens hun optreden heeft het merendeel van de toeschouwers meer aandacht voor elkaar dan voor de band, nog steeds even druk kletsend en bier drinkend. Hoe kwalitatief de metal ook is, het heeft geen verpletterende impact op het stugge publiek.
Bijna niemand op het Nirwana Tuinfeest zal het Belgische Triggerfinger vandaag voor het eerst zien spelen. De laatste jaren is dit trio bezig met een haast onophoudelijke zegetocht over de internationale podia.
Bij aanvang van hun optreden is het geluid ondermaats. Het klinkt dof, blikkerig en krachtloos. Wanneer het geluid op orde is begint Triggerfinger aan een inhaalrace en weet het middels de charismatische frontman Ruben Block het publiek bij ‘First Taste’ en ‘Short Term Memory Love’ aan het zingen te krijgen.
De strakke ritmesectie maakt het Block eenvoudig om zijn gitaar en zangwerk te verrichten. De witte en effectieve lichtshow, podiumopstelling en glitterende banner zorgen ervoor dat de band ook visueel goed tot haar recht komt.
Fishbone is de grootste naam vandaag op het affiche. Dit Amerikaanse cross-over gezelschap vormt op papier de ideale afsluiter van deze eerste festival, onder andere vanwege hun aanstekelijke en goed dansbare mix van punk, ska en funk. Te bedenken dat ze zijn opgericht in 1979.
Fishbone kent een lange geschiedenis en heeft veel uiteenlopende bands en artiesten geïnspireerd. Zanger en saxofonist Angelo Moore , Dr. Madd Vibe, komt strak in pak en met hoed op het podium op. Hij is in gezelschap van een even zo kleurrijk gezelschap.
De set bestaat voornamelijk uit meer funk en reggae gerichte nummers en de uptempo en punkgerichte nummers laat de band vrijwel achterwege. Hoewel Fishbone een veteranenstatus heeft oogt de formatie energiek en enthousiast.
Het blazerswerk en de koortjes zorgen voor een uiterst verzorgd en uitgebalanceerd totaalgeluid. Dr. Madd Vibe zoekt het publiek en de interactie op maar de vonk slaat niet geheel over.
Het Nirwana Tuinfeest kan terugkijken op een geslaagde eerste dag. Aan de organsatie, vrijwilligers en bands heeft het vandaag zeker niet gelegen. Zij hebben er alles aan gedaan om er een feest van te maken. Het zijn de bezoekers die het wat af hebben laten weten en mogelijk teveel op zichzelf en elkaar gericht zijn geweest deze dag.
Op die manier is er geen optimale wisselwerking tussen band en publiek mogelijk. Of zou het kunnen zijn dat de toeschouwers in de loop der jaren in Lierop gewend zijn geraakt aan grote namen en goede bands? Of misschien ben ik zelf wel met te hoge verwachtingen naar het Tuinfeest afgereisd?
Het is simpelweg onmogelijk om deze vragen goed te kunnen beantwoorden of conclusies te trekken. Voorzichtige conclusie is dat het Nirwana Tuinfeest in de loop der jaren een ideale trefplaats is geworden voor mensen uit Lierop en aanliggende dorpen met een hoog “reünie-gehalte”.
Gezamenlijk weten zij voor veel gezelligheid en sfeer te zorgen maar hierdoor fungeren bands soms teveel als ‘behang’. Mogelijk hebben de mensen zich ingehouden, omdat ze nog twee prachtige festivaldagen te gaan hebben, met daarbij voortreffelijke bands als Suicidal Tendencies, Peter Pan Speedrock en the Answer.
This slideshow requires JavaScript.
