Archive

Posts Tagged ‘Ruud Jolie’

Huntenpop – spetterend privé festijn met Within Temptation

20/08/2011 1 comment

tekst: Silviapd
foto’s: Monica Duffels

Met een unieke twee uur durende show op de vrijdag, heeft Huntenpop een festival in een festival gecreëerd voor de pop band Within Temptation.

Er is namelijk een apart gedeelte afgezet rond de megatent, zodat fans enkel een ticket voor deze performance konden aanschaffen.

Dat is wel een kleine inbreuk op de festival sfeer in Ulft, want gaat het niet om de samensmelting van diverse muziekstijlen? Daarvoor is de zaterdag uitermate geschikt. Vrijdag schittert al door de  internationale fans: Spanje, Turkije, Duitsland, Frankrijk en Italië, allen afgereisd voor deze band!

In het voorprogramma Guild of Stags, de band met ex-leden van Krezip. Daarmee houdt de vergelijking verder snel op. Zanger Michael Devlin is rauw en rockt stevig, maar blijkt niet over een eigen geluid te bezitten.

Voor muzikanten is het boeiende muziek die bol staat van de vingervlugge gitaar solo’s en krachtige drums, maar de bezieling en passie straalt te weinig over op het publiek.

Of het moeten de rendieren zijn, de wat winterse stage entourage. “School Day” heeft potentie en de muzikanten zijn ook zeer bekwaam, nu nog wat meer interactie. Wellicht komt de zaal meer los, wanneer het debuut album uit is.

Within Temptation schept hoge verwachtingen;  de eerste show na het uitbrengen van ‘The Unforgiving,‘ een grootschalig project waar naast muziek ook video, strips en animatie aan te pas komt.

Toch houdt de band het relatief sober met een groot videoscherm, trappen en vuurwerk. Zangeres Sharon den Adel wisselt ‘slechts’ een keer van outfit.

Het twee uur durende concert, toepasselijk “The First Challenge” genoemd,  is op te delen in twee helften: de eerste waar het nieuwe album centraal staat, en de tweede waar oude bekende hits voorbij komen. Verwacht een tijdreis door het repetoire van deze succesvolle band!

Shot In The Dark” is een stevig begin waar een stralende zangeres de fans welkom heet met een subtiele lach en zwaai. De band komt wat rommelig het podium op, maar de energieke houding maakt veel goed.

Na een zwangerschap  kriebelt het duidelijk om weer te spelen. De frontvrouw klinkt hier en daar wat hees, maar de aanstekelijke performance is de echte eyecatcher, inclusief trendy kuif. De grote jurken hebben plaats gemaakt voor een stoere zwarte outfit met wit jasje.

“In The Middle Of The Night” gaat uptempo door met krachtige drums van nieuwkomer Mike Coolen vormt samen met toetsenist Martijn Spierenburg letterlijk de achterhoede hoog achterin. Af en toe krijgen ze gezelschap van gitarist Robert Westerholt, die energiek heen en weer rent.

De backdrop splijt zich open en toont een groot videoscherm, waar de hele avond beelden voorbij komen van kastelen, wolken tot jaren tachtig lichtjes. De handen gaan in de lucht tijdens “Faster” en het publiek zingt volmondig mee. Het eerste hoogtepunt, omdat Sharon hier laat zien aan enorme power te beschikken en knallend vuurwerk aan het eind doet de energie exploderen.

Fire And Ice” opent met een prachtig pianostuk van Martijn Spierenburg, die de hoge stem van de Sharon omlijst. Wat een goede geluidskwaliteit heeft deze show!

Er is tijd en zorg besteedt om de instrumenten goed uit te kristalliseren en geen oerharde bastonen, ook al is Jeroen van Veen alles behalve onzichtbaar. De sterretjes verschijnen in het publiek en de bomvolle tent geniet.

Zelfs buiten staan mensen, vele gezinnen zijn aanwezig naast de fanatieke fans op de eerste rij. Het nieuwe materiaal wordt luidkeels meegezongen, al zakt het halverwege wat in. De adrenaline keert terug op “Iron” die door Sharon den Adel wordt ingeluid als ‘de ode aan Iron Maiden’ en dat betekent gierende gitaren met een mooie climax bij de solo van Ruud Jolie.

Ook “Sinéad” slaat goed aan, de nieuwe single. Jaren tachtig invloeden klinken goed door in de symfonische stukken en orkestratie. Wanneer de band het op een springen zet, staat de tent al snel te schudden op de grondvesten.

Dan verschijnen donkere wolken en doven de lichten, dan verschijnt ‘Within Temptation’ in beeld en een sereen koor is het startsein voor de tweede helft. “See Who I Am” is een feest der herkenning met Sharon den Adel in een wapperende zwarte cape die de trap afdaalt. Opgevolgd door een nog bekendere “Stand My Ground.”

Het lijkt wel alsof de band in plaats van vermoeidheid (geheel terecht na ruim een uur) als een goed geoliede machine warm is gelopen en juist meer energie toevoegt. Het gaspedaal is gevonden en zelfs de stem van Sharon den Adel is warmer in alle toonaarden. Vooral in de lage delen heeft ze nog veel power over.

Dat de band niet alles voorgeprogrammeerd heeft, blijkt wel wanneer man Robert de diva uit de jas helpt na een paar nummers en het “microfoonkastje” opnieuw aangesloten wordt; een ontspannen moment. Enig minpunt is dat er niet zo groot wordt uitgepakt als de tijdsduur van de show zou vermoeden: geen speciale gasten bijvoorbeeld. Wel knallend vuur en mooie videobeelden.

Eindelijk spreekt Sharon ook de menigte toe: ” Wat een geweldig publiek, we hebben nog nooit zo lang gespeeld!” Dan vult Robert Westerholt aan: ” Het is voor ons lang geleden en dit bevalt echt goed zo!” dan knalt de formatie stevig door met “Angel.”

Hier wederom aandacht voor de nieuwe drummer Mike, die met een geheel eigen geluid een stevige draai geeft aan het einde. Nu en dan achterover leunend op zijn kruk. Er is van tevoren hard geoefend door de band en dat werpt zijn vruchten af: het zweet parelt op ieders hoofd, maar het is geen uitputtingslag en de concentratie is stil daar.

Wanneer na “Mother Earth” met veel vuurwerk het doek valt, is het gegil niet uit de lucht en de band keert nog een keer terug voor de bekendste hit “Ice Queen” en nu is zichtbaar dat de stem van Sharon de hoogte minder goed haalt, maar dat is vergeven. Het perfecte geluid, de sympathieke houding, ontspannen performance en bovenal grote inzet maakt deze eerste dag van Huntenpop onvergetelijk.

This slideshow requires JavaScript.

Paaspop – het echte festival gevoel op de zondag

27/04/2011 1 comment

tekst: Silviapd
foto’s: Monica Duffels

De laatste dag van Paaspop in Schijndel, is een zonovergoten dag en dat speelt de organisatie mooi in de kaart: niet alleen de driedaagse-bezoekers zijn al vroeg op de been, ook de dagkaarten gaan moeiteloos over de toonbank. Met deze aftrap van het festival seizoen is een goede toon gezet en niet alleen qua weer, de line-up is om van te watertanden.

Veel grote Nationale en Internationale acts, in totaal 150 bands over drie dagen verspreid, waarvan zeventig op de zondag. Zeker vijftienduizend bezoekers genieten van acts zoals Alain Clark (foto), Golden Earring en headliner Dorpkick Murphys mag het festijn afsluiten.

Niet alleen de line-up, maar ook de goede aankleding (zelfs een houten wegenplan, diverse eettentjes,en genoeg gras om op uit te rusten) maken Paaspop tot een genot en niet voor niets een topper van het seizoen!

De eerste band bij aankomst is Miss Montreal. Een rijzende ster die op de main stage goed tot haar recht komt en een flink aantal bezoekers trekt tot haar eigen verbazing: “Ik ben vanaf half zeven op en had niet verwacht zo veel mensen te zien, geweldig! Ik was echt bang dat er niemand zou zijn.“ Haar nieuwste plaat ‘ So Anything Else’ (2010) is goed aangeslagen, geen wonder dat ze ook op Paaspop te bewonderen valt.

Swing The Night Away’ ligt goed in het gehoor waar Miss Montreal vol gas geeft; de hele band staat te swingen en dat werkt aanstekelijk! Binnen een paar seconden is Paaspop tot een mini-Lowlands gebombardeerd: de tent staat al snel te deinen op gierende gitaar solo’s gecombineerd met de rauwe uithalen van de frontvrouw.

Het is allemaal even heerlijk en deze zangeres heeft de kracht om binnen een seconde het ijs te breken en iedereen te imponeren met haar volume: woww wat een rockchick!

De sing- songwriter mag zichzelf dan wel op akoestische gitaar begeleiden, liefelijk is ze allerminst. Van gevoelig schakelt ze razendsnel om tot pittige uithalen ondersteund door stevig drumwerk en bas. ‘ I Wanna Do Something Good’  wordt door Sanne Hans openhartig ingeleid: “Dit liedje gaat over het feit dat ik weer vrijgezel ben en daar mag wel op geklapt worden!”

Hier en daar doet het wat denken aan K’s Choice of Ilse de Lange qua warme stem, en ook Sanne Hans weet een gevoelige snaar te raken. Wat ingetogen met gitaar begint, is goed opgebouwd naar een vrolijk nummer, wat zeker in je hoofd blijft rondzingen. De gedurfde cover ‘Love In An Elevator’ van Aerosmith maakt het feest compleet. Het publiek is enthousiast en het dak gaat er toch echt af vandaag,  wat een fantastisch begin van de dag!

Om klokslag half drie maakt My Favorite Scar zijn opwachting in de ‘Masters of Rock’ tent, waar een totaal andere sfeer heerst: het is er vrij donker, stoffig en het publiek is voornamelijk zwart gekleed en langharig. Een groter contrast op deze zonnige dag is bijna onmogelijk.

Zanger Jay komt met wandelstok het podium op, omdat hij zijn teen heeft gebroken. Toch is hij paraat om eens flink te gaan rocken, zoals hij uitroept. Met die stevige aftrap is het wel acclimatiseren, maar de  band ligt goed in het gehoor. De tent is helaas half leeg, want ‘Liberty Is Dead’  moet de metalfans wel aanspreken met zwarte gitaren en krachtig stemgeluid.

Moeiteloos rolt de band door de set heen, en het klinkt goed al is het helaas wel oerhard. Dat doet de trommelvliezen opblazen en de details gaan soms wat verloren. Hier en daar lijkt Jay moeite te hebben om boven de bas uit te komen.

De nieuwe single ‘Rape’ is een groovy nummer, waar de vergelijking met Metallica zeker wel op gaat. Voeg een goede zanger bij een aanstekelijke, stevige  band en je hebt een goedlopende formule, en dat geldt zeker voor My Favorite Scar. Ze laten een prima indruk achter, alleen iets minder hard graag.

Van totaal ander kaliber is VanVelzen op de mainstage, die in een bomvolle tent zijn entree maakt. Het podium heeft nog een extra verhoging gekregen en staat vol met piano’s en gitaren. ‘Take Me In’ rockt meteen al lekker en het is duidelijk dat Roel van Velzen erg goed bij stem is, vol energie en enthousiasme. Zelfs zijn applaus voor Miss Montreal is oprecht en de massa eet uit zijn hand.

De hele band swingt lekker en het staat simpelweg als een huis. Kwaliteit en enthousiasme zijn een belangrijke peiler, en de ontwapende Roel weet de spanning op te bouwen.  “Het is de opening van het festival seizoen, wat betekent dat wij nieuwe dingen gaan proberen en wat experimenteren als jullie het goed vinden! Als het mis gaat, dan is het mijn schuld” grapt Roel.

Na de afgelopen theatertour gaan de registers flink open, en naast de piano neemt de frontman ook de gitaar ter hand op de megahit ‘ Baby Get Higher’ (inclusief man/vrouw duet van de massa). Er staat hier een zeer volwassen band die met ieder nummer blijft verrassen.  Het gaat iedere keer een standje hoger met de geweldige fanbasis; van voor tot achter staat iedereen te swingen en dat is het echte festival gevoel!

Dan is het flink omschakelen naar Maiden UniteD in de volle tent verderop. Het is warm, maar dat mag de sfeer niet drukken. Even is er de angst of de stevige rock- en techno bands de akoestische setting niet zullen verstoren, maar dat blijkt ongegrond.

Zanger Damian Wilson blaast iedereen omver met zijn loepzuiver stemgeluid en ook de band komt van goede huize: ze zetten flink in met ‘Quest For Fire’ en na verbazing alom wordt er al snel flink meegezongen en geklapt. Iron Maiden leeft bij jong en oud, dat is al snel duidelijk! Er is geen band die zo goed het erfgoed van die helden bewaakt, als deze formatie artiesten, die allen hun sporen in de muziek hebben verdiend. Dat levert prachtige herschrijvingen op waar Iron Maiden zelf nog jaloers op kan zijn.

Mind The Acoustic Pieces’ is het succesvolle debuut, wat goed is aangeslagen. Neem ‘ Revelations’ waar de inzet van Wilson zo helder en gevoelig is, dat het kippenvel op je arm staat. Bewonderenswaardig, vooral omdat het zweet op ieders gezicht parelt. Waarna de gitaar van Ruud Jolie,  in combinatie met de drums van Mike Coolen, de aanzet geven tot de verder melodie.  Er valt live ook veel te ontdekken aan dit nummer, met de zware bas van Joey Bruers en de jazzy piano intermezzo’s van Marco Kuypers.

Wie goed luistert ontdekt steeds weer wat  nieuws. Zelfs het bekende ‘ The Evil That Men Do’ wordt in een nieuw jasje gestoken en klinkt totaal anders. Wanneer Anneke van Giersbergen een duet komt doen tijdens ‘To Tame A Land’ is er weer een hoogtepunt bereikt,  wat een prachtige combinatie van stemmen. Voeg daarbij, het zichtbare plezier wat de muzikanten samen hebben en dit optreden is goud waard, onvergetelijk!

ReVamp timmert het laatste jaar behoorlijk aan de weg, en ontbreekt dan ook niet dit weekend. Floor Jansen is nog steeds een getalenteerde, krachtige zangeres met een grote fanbasis. De tour met Epica door Europa heeft de band goed gedaan, ze staan als een goed geoliede machine op het podium.

Nummers als ‘Fast Forward’ en ‘Million’ zijn krachtig, met de pittige uithalen van deze rock diva, omlijst door opzwepende drums en gierende gitaren. Bombastische metal met een rauw randje en stevige grunts door bassist Jord Otto. Alles draait om de frontvrouw en met reden, Floor Jansen blaast nog steeds iedereen met gemak omver.

Wanneer ze tijdens de set ook nog een gewaagde cover van Nirvana vertolkt, is de scepsis daar immers over de doden niets dan goeds. Toch weet Floor jansen ‘Heart Shaped Box’ eigen te maken en verrassend uit de hoek te komen.

Wanneer ze ook nog herhaaldelijk ‘bier’ door de microfoon in galmt, is de mannelijke schare zeker overtuigd.  Een volle tent is de dankbare respons. Ondertussen is Alain Clark aan zijn set op de main stage begonnen.

 De Duitse thrash metallers van Kreator zijn na de vijfentwintigjarig jubileumtour weer terug van weg geweest. Zanger Mille Petrozza is druk met het schrijven van een nieuw album, maar er is tussendoor nog tijd om het festival seizoen af te trappen voor deze grootheden.

Het is een show die goed in elkaar steekt van begin tot eind: je weet als fan precies wat je kan verwachten en alles is mooi aangekleed met grote backdrops, verhogingen en een flinke dosis rook. Van bekende hits tot oude kaskrakers, alles komt voorbij. Jammer is het slechte licht, wat zanger Mille in een rood schijnsel hult. Zijn stemgeluid is daarentegen nog even imponerend.

Van ‘ Pleasure To Kill‘ tot het spreekwoordelijke ‘ Enemy Of God‘ (waarbij hij refereert naar Pasen) staan bol van de woede, agressieve groms en typerende grunts. Hij mag dan ouder zijn geworden, zijn stem doet het nog prima! Ook de instrumentatie is nog even energiek, van drummer Ventor tot bassist Speezy, het lijkt wel alsof de duivel ze op de hielen zit.

Clichés zijn er met reden en voor deze keer erg toepasbaar; Kreator is een vreemde eend in de bijt op dit festival, maar ze zeker de snelst spelende band van de dag. De stoffige circelpit is het gevolg bij ‘ Warcurse‘ en ook de schare langharige fans weet dit zeker te waarderen. Een enthousiaste show van goede kwaliteit!

De Golden Earring is een band die iedereen wel eens live moet zien, al is het maar omdat ze zo bepalend zijn voor het Nederlandse muzikale landschap en ongekend groot voor de Lagelanden. Onevenaarbaar en het is dan ook niet een verrassing dat heel Paaspop zich samen perst rond de main stage.

Het is warm, plakkerig, broeierig, bedompt, vol, en toch geniet de massa van begin tot eind van het concert. Het geluid is dan ook geweldig en daarnaast valt er gewoon veel te zien. Iedereen komt natuurlijk voor de grote hits, zoals ‘ Twilight Zone‘ al vooraan in de set.

Alle ogen zijn gericht op zanger en gitarist George Kooijmans die een tijd uit de running is geweest wegens stemproblemen. Na bijna een half jaar staat de band weer op de planken en er wordt zichtbaar genoten, niet alleen door de band maar bovenal door de meezingende meute!

Normaal zou iedereen een zanger als  ‘arrogant’ bestempelen wanneer hij met zonnenbril op het podium betreedt, maar Barry Hay is het vergeven. Na al die jaren dwingt het respect af dat hij nog zo goed bij stem is en nog vol passie  ‘Razorlight‘ kan vertolken. Het is van begin tot eind rocken vol gas!

De meeste indruk maakt de ijzersterke drumsolo van Cesar Zuiderwijk, die het voorgaande ‘Radar Love‘ doet verbleken, wat vrij knap is aangezien het wel een persoonlijke favoriet is.

Wat deze man voor talent in huis heeft, is ongekend. Er is niemand die dit weekend maar in de buurt komt van die paar minuten op het hoofdpodium van Paaspop. Het is simpelweg magisch en wie het gemist heeft, zal eeuwig spijt krijgen. Gelukkig gaat de band binnenkort weer op tour en is een nieuw album in de maak.

Dan is het tijd voor wat voor  velen de headliner van de avond zal worden: BLØF. De band is sterker terug dan ooit met de nieuwste plaat ‘ Alles Is Anders‘ en verenigd wederom alle muziekliefhebbers in de grote tent met prachtige Nederlandstalige teksten en dynamische instrumentatie.

Klokslag half tien staat de band op het podium en verraden de jankende gitaar, oosters arrangementen met keyboards de intro van ‘Mens.’  De set bestaat uit een goede mix van bekende hits en nieuw materiaal. Het is niet de eerste keer dat de Zeeuwen op Paaspop staan en toch is het enthousiasme er wederom! Zanger en gitarist Paskal Jakobsen ontpopt zich tot een nuchtere frontman die kalm de massa toespreekt zonder veel grappen en grollen. Het lijkt op het eerste gezicht de de nummers niet geschikt zijn voor festivals, omdat je luisteraar je meteen in de teksten wil verdiepen. Toch weten de heren zich prima staande te houden en zingen velen van begin tot eind mee.

Beter‘ en de nieuwe single ‘Hou Vast, Hou Vol‘ staan als een huis, met zowel Paskal Jakobsen als toetsenist Bas Kennis die wisselend op staat achter de piano, en zelfs de gitaar ter hand neemt. Het is jammer dat de drummer wat weggestopt staat, maar dat neemt niet weg dat er voor op het toneel genoeg te zien valt!

Er is veel interactie tussen de bandleden, al is bassist  Peter Slager wat bescheiden aan de rechterkant. Na enkele nummers ontdooit ook hij en vindt er meer beweging plaats.

Het is gelukkig niet lang wachten op de kaskraker ‘ Aan De Kust’ die woordelijk door iedereen uit volle borst wordt meegezongen. Jakobsen moedigt iedereen nog even aan: “Ik wil twintigduizend man horen meezingen, dat kan harder Paaspop!”  waarna hij de akoestische gitaar ter hand neemt en het refrein inzet. De warmte is wat weggetrokken en iedereen lijkt ontwaakt te zijn; voor de laatste keer dit weekend gaat het dak eraf!

Een waardige afsluiter voor een ieder die minder gecharmeerd is van Ierse rock en dronkemansliedjes. Dat is wel een groot contrast met de verfijnde muziek van deze Zeeuwen. Helaas speelt wederom het hoge geluidsniveau parten; de trommelvliezen staan te klapperen en ook de benen beginnen verzuurd te raken. Tijd voor de terugreis, tevreden en nog nagenietend van deze prachtige festivaldag. Paaspop is onvergetelijk en legt de lat wel hoog voor het festival seizoen dit jaar! Daar hebben Pinkpop, Lowlands en al die anderen nog een zware kluif aan!


For All We Know – artwork debut album

19/01/2011 2 comments

 

For All We Know is a new progressive project, led by Dutch guitarist Ruud Jolie (Within Tempation). Today the artwork of the debut album is revealed, made by Ana Correal. The release is planned for April 2011.

Members of this new progressive project are:
Wudstik – vocals (Dutch rapper, Ayreon)
Ruud Jolie – guitar (Within Temptation, Maiden UniteD)
Kristoffer Gildenlöw – bass (DIAL, ex Pain Of Salvation)
Léo Margarit – drums (Pain Of Salvation)
Thijs Schrijnemakers – hammond (Stereo)
Marco Kuypers – rhodes and piano (Maiden UniteD)

Also guest appearances from: Daniel Gildenlöw (vocals, Pain Of Salvation), Sharon den Adel (vocals, Within Temptation), Ruud Houweling (vocals, Cloudmachine), Anke Derks (vocals) and Damian Wilson (vocals, Threshold). Also John Wesley (Porcupine Tree) and  Richie Faulkner (Lauren Harris) on guitar.

A colorful and promising ensemble of artists. At the moment the mix of the album is almost done according to the official Facebook page. Hopefully soon more information about the ‘ canon’ of vocalists and song details. On his own website you can read a personal message of the recording process and a glimpse of what it will be. It reveals that Sharon den Adel appears on one track for sure.

Official website: http://www.forallweknow.net/
Twitter: http://twitter.com/_forallweknow

Maiden UniteD – sluit tour af op indrukwekkende wijze

13/01/2011 1 comment

tekst: Silviapd
foto: Pauline van der Kraats

Weersomstandigheden werken tegen de dag dat Maiden UniteD in Azotod-Utrecht, de tour afsluit rond het debuut ‘ Mind The Acoustic Pieces.’ De voorafgaande Iron Maiden cover bands spelen voor een paar man, velen zitten vast in de sneeuw. Toch is de zaal goed gevuld wanneer het licht dooft, de gitaren worden gestemd en de kaarsen ontstoken. De headliner maakt zijn opwachting.

De witte sneeuwdeken buiten doet bijna warm aan wanneer, in een intieme setting, Damian Wilson (Threshold) inzet met ‘Where Eagles Dare.’ Een gevoelig nummer, wat meteen duidelijk maakt hoe uniek deze vertolking is. Hier geen vuurwerk, maar grootste heavy metal songs omgetoverd in een brok emotie door zanger Wilson.

De entourage is sfeervol; een donkere zaal met als middelpunt de band omringd door kandelaren, op de vloer een warm tapijt met band-opdruk. Iedere muzikant heeft een mok thee bedrukt met zijn naam. Alles is zo’n groot contrast met Iron Maiden en toch straalt het passie uit. Iedere noot is een ode aan deze muzikanten. Het debuut van Maiden UniteD draait om ‘Piece of Mind’ van Iron Maiden uit 1983. Waarvan het tweede acoustische nummer ‘The Trooper‘ heel herkenbaar is, en veel respons krijgt.

De band is opgericht door Joey Bruers, bekend als bassist van Up The Irons (deze Iron Maiden cover band heeft eerder die dag opgetreden). Hij praat de nummers aan elkaar, en hij doet dit vol enthousiasme en gevoel: hij is geroerd door het positieve ontvangt van het album, de fans en de mogelijkheid om hier te staan. Ondanks de vele meldingen dat mensen vast zitten, roept hij op om er een ‘cosy’ avond van te maken.

De getalenteerdheid blijkt wanneer ‘ Quest For Fire’ bij iedereen een gevoelige snaar raakt. Een mooi samenspel tussen Ruud Jolie en Joey Bruers, ingetogen en met bezieling. Halverwege ontvouwt het nummer zich, wanneer pianist Marco Kuypers (Silkstone, Vals Licht) inzet. Al snel geflankeerd door drummer Mike Coolen (Cloudmachine).

Het publiek luistert vooral, en is vrij timide. Damian geniet daarentegen van iedere seconde, ook is er veel interactie tussen de bandleden. De stem van Damian Wilson is loepzuiver, niet voor niets door Ronnie James Dio uitgeroepen tot een van de beste vocalisten. Hij duikt onverwacht op uit de zaal, dan rustig terug lopend naar het podium, zijn ogen ten hemel slaand. Het is allemaal even naturel. Hij is helemaal zichzelf en krijgt alle ruimte, mooi om te zien.

Het geluid is perfect, kristalhelder en mooi uitgebalanceerd. Nu vereist een akoestische set dat wel, maar dit overstijgt iedere verwachting. Ieder aanslag van de piano, trillende snaar of uithaal klinkt als een klok. Er is zorg besteed aan de details, en samen met een warm licht, zeker een van de beste shows van het jaar betreft kwaliteit.

Die With Your Boots On’ gaat door merg en been, zo goed weet Damian een gevoelige snaar te raken, maar dat komt mede door de bewerking die zeer minimalistisch blijft. Beginnend met een acoustisch basritme, uitbouwend met drums en gitaar en toch blijft het klein. De melodie ligt totaal in handen van Damian Wilson, die de spanning opbouwt met het volume en kracht in zijn stem. Werkend naar een climax, waar de hoge uithaal recht uit zijn hart komt. Ongemerkt zijn de drumpartijen grootser en de gitaren meer dominant. Zeker een van de beste nummers die avond.

Maiden UniteD mag dan in de kinderschoenen staan, onervaren zijn ze allerminst en dat laat de zorgvuldige uitwerking wel zien. Geen moment zakt het optreden in, al moet het publiek wel lang ontdooien. Halverwege is het gegil en geklap niet uit de lucht en leeft de band ook meer op. ‘ Flight Of Icarus’ is een bekende hit die goed aanslaat en herkenbaar blijft, verder is gekozen voor onbekendere nummers die nu weer tot leven komen.

Afsluiter ‘ Children Of The Damned‘  is een ontlading aan energie en er is duidelijk iets gebeurd gedurende deze avond: de zaal is ontspannen, velen genieten zichtbaar en ook de artiesten zien er opgelucht uit. Misschien zijn er zorgen om thuis te komen, maar dit is een waardige afsluiter van de eerste tour.

Een onvergetelijke avond, die alle ontberingen meer dan waard blijkt. Maiden UniteD maakt je stoutste verwachtingen waar. Het is alsof een deur open zwaait, en de kracht en emotie van Iron Maiden in alle eenvoud bloot komt te liggen. Een ware schat is ontdekt en dat maakt deze band een uitgesproken toevoeging in de metal scene: de muziek is uniek, puur, gevoelig en doet je verbazen.

Met dank aan: Maiden UniteD