Archive
Metal Female Voices Fest – Tarja Turunen, Serenity and Stream Of Passion confirmed
The first bands for Metal Female Voices Fest 2013 are revealed. On the eleventh edition some familiar gothic metal musicians from all over the world will perform in Wieze, Belgium.
On 18,19, 20 October artists like Tarja Turunen, Serenity, Imperia, Visions Of Atlantis, Victorians are confirmed. From the Netherlands Stream Of Passion and Anneke van Griesbergen are representative.
Since the 21th of February there is a special Winter Offer from the organization. Also in the Dutch Primera shops, and as well in Belgium. Then a ticket for the MFVF costs 60,00 euro for a 3-days eticket. More information on the website here.
Also are soon the limtied gold en VIP tickets available. More about the festival and bands on: http://www.metalfemalevoicesfest.be/home.html
Stream of Passion – wederzijds respect tijdens een bijzondere jaarafsluiting in Tivoli
tekst: Gerianne Meijer
foto’s: Monica Duffels
De Nederlandse symfonische metalband Stream of Passion heeft een druk jaar gehad: door Europa reizend als voorprogramma van Epica en begonnen met het schrijven van een nieuw album.
Vlak voor de jaarwisseling heeft de band nog wat in petto: een speciale eindejaarsshow in Tivoli De Helling. Officieel genaamd ‘A winter evening with Stream of Passion, part 2’ belooft het, net als vorig jaar, een bijzondere avond te worden vol gastmuzikanten en verrassende nummers.
Nadat de deuren geopend zijn stroomt de zaal gestaag vol met een divers publiek. Als de band (pas) om negen uur start, staat iedereen hutje mutje. Geen wonder, want het optreden is uitverkocht. Toetsenist Jeffrey Revet mag de avond openen en wordt snel aangevuld door de rest van de band die ‘Spellbound’ inzet.
De eerste gastmuzikant is meteen al zichtbaar: Ben Mathot (Ayreon) die met zijn viool de band extra ondersteunt. Zijn viool is goed te horen, maar de bas lijkt in eerste instantie erg te overheersen. Het applaus is nog wat matig, maar frontvrouw Marcela Bovio weet bij het oudgediende ‘Passion’ wel het publiek op te zwepen.
Haar perfecte hoge stem en de subtiele bewegingen lijken te betoveren. Na afloop is het publiek dan ook enthousiaster. Ook bassist Johan van Stratum ademt muzikaliteit met zijn performance en expressie, wat prachtig is om te zien.
Het rustige ‘When You Hurt Me The Most’ is een van de emotionele hoogtepunten van de avond. Het nummer laat zien hoe goed Bovio emotie kan overbrengen in zowel stem als uitstraling en het publiek kijkt geboeid toe.
Marcela kondigt vervolgens aan dat het volgende nummer ‘Out In The Real World’ een verzoekje is van een fan. Gedurende de avond volgt er nog een verzoek. Het is erg mooi om te zien hoe dicht de band bij haar fans staat.
Het is duidelijk te merken dat de band de steun van de fans erg waardeert en zo ontstaat een sfeer van wederzijds respect die gedurende de avond alleen maar groeit.
De eerste cover van de avond is er een die de band vaak speelt, namelijk ‘Street Spirit’ van Radiohead. De band heeft het nummer prachtig naar eigen hand gezet en het is duidelijk een favoriet van zowel band als de muzikanten.
Marcela’s hoge uithalen blijven verbazen en de blauwe laserlichten geven een donkere sfeer die goed past bij dit zwaarmoedige nummer. Tegen het eind gaat gitarist Eric Hazebroek helemaal los door zijn gitaar in zijn nek te gooien. Het is lastig voor te stellen dat dit nummer ooit uit de setlist zal verdwijnen.
Dat het volgende nummer bijzonder wordt, blijkt wel als Marcela Bovio haar korset afdoet om zodoende zo goed mogelijk te kunnen ademen. Stream of Passion wil wat klassieks laten zien en doet dat in de vorm van ‘Summertime’ van George Gershwin.
Het siert de zangeres enorm dat ze ter plekke op het podium nog even opwarmt. De aria wordt vervolgens prachtig vertolkt en het publiek luistert muisstil om bij het eind meteen in applaus uit te barsten.
Helaas krijgen we hierna te horen dat een van de gastmuzikanten, Daniël de Jongh van Textures deze avond niet aanwezig kan zijn vanwege een auto-ongeluk. Na ons ervan verzekerd te hebben dat hij wel in orde is, zetten ze alsnog ‘Awake’ in.
Het nummer van bovengenoemde band komt goed naar voren en wordt rustig gehouden door de viool van Ben en de akoestische gitaar van Eric. De stem van Marcela past ook in deze andere stijl goed en deze vertolking maakt me nieuwsgierig naar het origineel.
‘All I Know’ wordt vervolgens ondersteund door Marjan Welman, de zangeres van Autumn. Haar tweede stem voegt nog meer emotie toe aan het nummer, maar het lijkt ingekort. Dat had best langer mogen duren!
Met ‘My Curse’ wordt een gloednieuw nummer gespeeld. Het lijkt een typisch Stream of Passion nummer met een begin vol gitaar, bas en stevige drums van Martijn Peters en schone vocalen er overheen gelegd. Het refrein is pakkend en er is genoeg ruimte om het publiek op te zwepen. De band lijkt hierin duidelijk plezier te hebben en dat belooft wat voor het nieuwe album.
Bij ‘Calliopea’ en cover ‘When The Levee Breaks’ mag Marjan het podium weer delen met deze energieke band. Het laatsgenoemde nummer is geschreven door Kansas Joe McCoy en Memphis Minnie, maar is gecoverd door Led Zeppelin. Het nummer wordt opgedragen aan iedereen die altijd ver reist om de band te zien en dat valt goed bij de zaal.
Ook op het podium straalt het plezier van alle leden af. Beide zangeressen laten hun vocale kracht zien in uithalen en de knuffel tussen de dames op het eind bezegelt een leuk gastoptreden.
Helaas is Jelle Schrooten van Face Tomorrow minder goed voorbereid. Hij maakt af en toe gebruik van een spiekbriefje en zijn optreden komt wat introvert over. Het publiek slikt de interessante vertolking van ‘New Born’ van Muse als zoete koek en het moet gezegd dat met Marcela op de achtergrondzang dit best een bijzonder geheel is. ‘Deceiver’ brengt hij met passie, maar toch komt het niet goed van de grond.
‘My Leader’ is daarentegen een van de krakers van de avond. Als Charlotte Wessels van Delain voor dit nummer het podium betreedt stijgt er flink gejuich op. De zangeres doet haar best en haar contrasterende stem werkt wel samen met die van Bovio, maar ze haalt haar kracht niet. De rest van de band kolkt energiek om de twee zangeressen heen en zo wordt dit een geslaagde vertolking.
Als vervolgens Damian Wilson (Ayreon, Maiden United) opkomt krijgt hij het grootste applaus van alle gastmuzikanten. Dit is niet verwonderlijk, want de innemende man heeft een charmante verschijning op het podium en kletst vrolijk de overgang aan elkaar.
Hij mag vervolgens zijn eigen ‘When I Leave This Land’ ten gehore brengen. Dit doet hij netjes en de band laat hem een beetje de show stelen. Marcala, die de achtergrondvocalen verzorgt, straalt en zingt zelfs mee als de microfoon niet aan haar mond staat.
Met de Iron Maiden cover ‘The Trooper’ gaat ‘de Damian Wilson show’ nog even door, maar het moet gezegd: hij beschikt over een geweldige stem. Het publiek vind het geweldig en er gaan veel handen omhoog.
Met de Ayreon cover ‘Into the Black Hole’ komt Charlotte Wessels het feestje compleet maken. Wederom verzorgt Damian de hoofdvocalen, maar er is hier ook genoeg ruimte voor de twee dames. Marcela kan haar viool ook nog even laten gelden en ook gitarist Stephan Schultz krijgt zijn moment in de spotlights.
Voordat afsluiter ‘In The End’ gestart wordt, volgen een hoop bedankjes van Marcela aan de band, crew en fans. Het melodische nummer laat nog een keer de typische energie van de band zien en het publiek doet enthousiast mee.
Als voor de buiging alle gastmuzikanten nogmaals terugkomen ontstaat een onvoorziene situatie: Damian krijgt Charlotte zover dat ze gaan stage-diven en de dame en heer gooien zich met succes in het publiek!
Het gebaar staat haast symbool voor deze avond: Stream of Passion weet dat hun fans ze altijd zullen ‘vangen’ als dat nodig is en hebben daarom door middel van deze show een mooi bedankje gecreëerd. Deze band verdient respect en heeft dat gekregen door middel van een uitverkochte zaal. Vervolgens hebben ze dit respect teruggegeven aan de fans dooreen memorabele show te geven. Tot volgend jaar!
Epica en Stream Of Passion – geluid bederft kwaliteit optreden in Lille
tekst: Tom van den Broek
foto: Stéphane Odent
Een blauwe zaterdagavond in Noord-Frankrijk. Het is frisjes, maar het regent niet. De stad baadt in haar feeërieke kerstverlichting en straalt gezelligheid uit.
Even buiten het centrum van Lille ligt concertzaal Le Splendid. Hier zal het vanavond gebeuren: het eerste echte concert van Epica na hun Noord-Amerikaanse tournee.
Als opwarmer is de Nederlandse band Stream of Passion mee. Deze band werd in 2005 opgericht door Arjen Lucassen samen met frontvrouw Marcela Bovio. Ondertussen staat de band op eigen benen, met drie albums verder en klaar om Rijsel een staaltje van hun kunnen te tonen.
De roodharige zangeres Marcela is een indrukwekkende verschijning met een prachtige stem en weet bovendien de zaal te charmeren door ze in het Frans toe te spreken.
De eerste nummers “Lost”, “Passion” en “Collide” zijn allemaal vrij traag en het is alsof er twee melodielijnen in zitten: de muziek volgt één beweging en de stem een andere. Dit is vrij progressief, maar persoonlijk wordt het algauw wat veel van hetzelfde ondanks het loepzuivere geluid.
Van het vierde nummer ‘The Scarlet Mark” is recent een video van gemaakt. Bij “My Leader” begint de verveling weg te ebben en bij het bekende “Out In the Real World” hebben ze mij beet. De man achter de knoppen heeft er ook duidelijk plezier in en springt geestdriftig in het rond. “In The End”, “Street Spirit” en “This Endless Night” maken de set compleet.
Mijn eerste kennismaking met Epica was drie jaar geleden op Raismesfest, een klein festival in de buurt van Valenciennes. Toen speelde het geheel zich af in open lucht, was het ijskoud in september, en kwam er een grote show met heel veel vuurwerk aan te pas.
De nadruk lag toen meer op het spektakel en te weinig op de muziek. Ik ben dus benieuwd of groei heeft plaatsgevonden en of een optreden in een zaal verschil zou maken.
De sinds dan uitgebrachte albums zijn in elk geval veelbelovend, vooral het dit jaar verschenen ‘Requiem For The Indifferent‘. De verwachtingen zijn hoog gespannen en de omstandigheden zijn goed. De zaal lijkt over een goede akoestiek te beschikken en het publiek is helemaal opgewarmd.
Zoals verwacht is “Karma” het intro, gevolgd door een stevige verwelkoming bij “Monopoly On Truth”, gevolgd door “Sensorium” en “Unleashed”. De band heeft er zin in, zoveel is duidelijk én het publiek ook. De vonken spatten van het podium.
Maar het lijkt of er iets mis is. Simone Simons haar stem komt niet toonvast over en ik krijg de indruk dat ze niet boven de instrumenten uit komt. Ook de koorpartijen, die toch een wezenlijk deel van sommige nummers uitmaken en het geheel een eigen sfeer geven, verdrinken in de zware baspartijen.
Het volume staat een stuk hoger dan bij Stream of Passion. “Cry For The Moon” en “Sancta Terra” gaan ondanks een goede prestatie van Simone, genadeloos de afgrond in en ik haak af. Jammer, zeker wanneer je weet dat het anders kan. Luister maar naar de indrukwekkende live-registratie ‘The Classical Conspiracy’.
Simone kondigt ondertussen het jubileumconcert op 23 maart in Eindhoven aan: een niet te missen evenement, de grootste show die Epica ooit heeft gedaan en dit als intro op “The Phantom Agony”, het laatste nummer voor de toegift.
Epica zal in Eindhoven samenwerken met koor en orkest, die ook de ‘The Classical Conspiracy’ opnamen. Dat kan wel eens onvergetelijk worden!
In Rijsel trekt het publiek zich ondertussen niks aan van het geluid en zijn ze door het dolle heen. Als toegiften komen “Fools Of Damnation”, “Sorrow The Storm” en het bijna verplichte “Consign To Oblivion” voorbij. Voor mij hoeft het echter niet meer.
Ik merk op dat Marcela Bovio van Stream of Passion de zaal binnen komt en schrikt, de oren met de handen bedekt en weer de zaal uit loopt.
Dat de bar al gesloten is als we het pand verlaten, zullen we dan maar zien als een daad van genade. Volgende keer beter, wellicht in Eindhoven voor de special jubileum show.
Fotoreportage van de avond:
Stream Of Passion – zanger Damian Wilson te gast in Tivoli
Zanger Damian Wilson (Ayreon, Star One, Threshold, Maiden UniteD) zal te gast zijn bij het eindejaars optreden van Stream Of Passion in Tivoli op 28 december.
Samen met andere gasten wordt “A Winter Evening with Stream op Passion” een tweede succes. Vorig jaar was de eerste editie opzienbarend.
Naast Damian Wilson, zal ook Marjan Welman (Autumn), Ben Mathot (Ayreon), Daniel de Jongh (Textures) en Jelle Schrooten (Face Tomorrow) wordt het weer een sfeervolle en warme winterse avond. Opvallende songs en covers passeren de revue en ook zal er al iets te horen zijn van het in 2013 te verschijnen nieuwe album.
Meer informatie: http://www.streamofpassion.com
Metal Female Voices Fest X – jubilee opens with Eve’s Apple
text: Silviapd
photo’s: Monica Duffels
On Friday 19th October the jubilee of the tenth Metal Female Voices Fest opens fanciful. For the first time, a worldwide premiere, fifteen female singers are united on the stage in Wieze.
Some of the vocalists will perform this weekend, but others are traveling over for the Eve’s Apple show from an hour. Since 2010 Eve’s Apple is an international platform for female singers, to support each other in the music business and give advise.
The ladies are writing articles, video blogs, raise money for charity and reflect the goal of MFVF since their beginning: promote female metal bands. More on: http://www.facebook.com/evesapple
Philty the man behind the whole festival, can be proud with such a big spectacle on his stage. Also the ‘Eve Award’ was handed over for the first time. Singer Angela Gossow from Arch Enemy get’s the award “for standing up against just looks and the sterotyping of female musicians/artists in the metal scene.“
Songs from Evanescene and Nightwish were performed in trio’s and duets. For the Dutch fans, Marcela Bovio from Stream Of Passion performed ‘Open Your Eyes‘ together with Maxi Nil from Visions Of Atlantis, accompanied by Angel Wolf on the piano. Many other surprises on a very special evening!
Vocalists
Maxi Nil (VISIONS OF ATLANTIS)
VK Lynne (VITA NOVA, THE SPIDER ACCOMPLICE)
Kerstin Bischof (XANDRIA)
Gaby Koss (HAGGARD, EQUILIBRIUM)
Iliana Tsakiraki (MEDEN AGAN)
Lindsay Schoolcraft (MARY AND THE BLACK LAMB)
Grace Meridan (CANDLELIT)
Clémentine Delauney (SERENITY, WHYZDOM)
Elina Laivera (SEDUCE THE HEAVEN)
Kassandra Gruszkowski (ENEMY STAR)
Marcela Bovio (STREAM OF PASSION)
Melissa Ferlaak (VISIONS OF ATLANTIS, ECHOTERRA)
Angel Wolf-Black (BARE INFINITY)
Sanna Salou (DIMLIGHT)
Epica – sluit met Xandria de tour in Nederland af
tekst en foto’s: Ton van Moll
Het Paard van Troje in Den Haag heeft de eer om Epica onderdak te bieden voor het laatste optreden van de deze tour in Nederland.
Na een bezoek aan Griekenland volgt er een korte pauze. Daarna zal de band ruim een maand door de Amerika en Canada toeren. Ook staan ze op de jubileum editie van Metal Female Voices Fest.
Door het mooie weer, waren er vroeg in de middag al een paar Nederlandse en Franse fans verzameld voor de zaal. De grote drukte kwam pas vlak voordat de deuren opengingen. De organisatie kwam tot twee keer vriendelijk melden, dat de deuren iets later opgingen in verband met een technische storing.
Xandria brengt Duitse symfonische metal van de bovenste plank. Sinds Lisa Middelhauve (vrouw van bassitst Nils) de band in 2008 om persoonlijke redenen verliet, heeft de band na een paar wisselingen in 2012 een nieuwe zangeres gevonden, Manuela Kraller.
In deze nieuwe setting is de vijfde plaat ‘Neverworld’s End‘ opgenomen, en hebben ze Epica tien optredens vergezeld in deze tour.
De band heeft met Manuela duidelijk gekozen voor een wat steviger repetoire; de nieuwe CD is geen voort borduursel op eerdere stijlen. De zangeres laat op een positive manier duidelijk merken dat ze de nieuwe frontvrouw is.
Ook zij ontkomt er niet aan om ouder werk te zingen. Waar dat bij veel andere bands regelmatig een teleurstelling is, doet Kraller dit voortreffelijk. Je ontkomt er niet aan om een vergelijking te trekken met origineel. De krachtige zang en performance van Manuela, laat je dat snel vergeten.
Sinds het optreden afgelopen oktober tijdens MFVF, is de band duidelijk meer een team geworden. De leden vormen een geheel en dat vertaalt zich in een dynamische podium act. De zangeres prikkelt de fans om te melden dat Xandria nog veel in petto heeft voor het komende MFVF festival. Haar duet met Simone Simons is een mooi sluitstuk van deze tour.
Xandria weet de zaal zonder enig moeite te boeien, na “Valentine” wordt het publiek verder opgezweept met “Blood On my Hands.” Dan is goed te horen dat het publiek zijn teksten kent: er wordt goed mee gedaan met de interactieve act.
Nieuwe en oude nummers worden flink afgewisseld: van “Save My Life”, “Euphoria”, “Cursed”, “The Lost Elysion” totdat “Ravenheart” aangekondigd wordt. Bij dit nummer kan je er niet om heen om terug te denken aan de tijd dat Lisa dit zong. Deze uitvoering is geen imitatie, maar een heel eigen geluid. Een welverdiend applaus zwelt aan na afsluiter “India.”
Na een flinke ombouw van dertig minuten klinkt “Karma” en kan het feest beginnen. Epica laat goed merken dat ze er veel zin in hebben. Er wordt weer groots uitgepakt op dit laatste – net niet uitverkocht – optreden.
Na “Monopoly On Truth” en “Sensorium” komt Frank Schiphorst (MaYaN) op voor “Internal Warfare.” Spoedig opgevolgd door “Sancta Terra” met een tweede gastbijdrage. Namelijk Marcella Bovio (Stream of Passion) en Manuela Kraller (Xandria) in duet met Simone Simons. Een kippenvel moment bij de fans.
Tijdens gevoelige “Delirium” kan de zaal even op adem komen. Totdat het brandalarm af gaat, wat ervoor zorgt dat de stroom van alle stage-appertatuur uit viel. De band en publiek staan plots “droog” wat door Simone wordt opgelost door persoonlijk bier te brengen voor de fans.
Drummer Ariën van Weesenbeek maakt van de gelegenheid gebruik om een, niet geheel onverdienstelijke, drumsolo ten gehore te brengen. Na dit kleine oponthoud, komt de energie terug op “Blank Infinity.” De zaal gaat pas ect los op “Storm Of Sorrow.”
Het overbekende “The Phantom Agony” is het laatste nummer voor de break. Daarna krijgt het publiek nog een mooie serie oude- en nieuwe nummers te horen. Met als hoogtepunt “Cry For The Moon” wat door Marcela Bovio op viool wordt ondersteund.
Titletrack van de nieuwste plaat komt voorbij ” Requiem For The Indifferent“. Met “Unleashed” en “Consign To Oblivion” als afsluiter neemt de band voorlopig afscheid van Nederland.
Epica – knallende en kleurrijke cd presentatie in Tilburg
tekst: Sabrina Smit
foto’s: Ton van Moll
Al tien jaar brengt Epica heavy metal met vrouwelijke vocalen en vette grunts. Ooit in 2002 begonnen als voorprogramma van Anathema, toen ook in Tilburg. Tien jaar later worden fans getrakteerd op de presentatie van hun vijfde album ‘Requim For The Indiffirent‘ in een uitverkochte grote zaal van 013.
Stream Of Passion bijt de spits of door een goed verzorgde show neer te zetten. Terwijl de band stevig rockend inzet met “Lost” komt zangeres Marcela Bolvio stilletjes het podium op. Professioneel, strak en energiek kan ik deze band benoemen.
Dat zij nog niet aan het plafond van hun kunnen zitten, zie je vanavond heel duidelijk. Er is een mooie variatie in de setlist, zo worden er van het hele oeuvre voldoende nummers gespeeld. Deze band geeft het publiek wat zij nodig hebben; goede muziek en vooral veel energie.
Marcela Bovio kondigt in het Engels aan dat de bandleden zeer verheugd zijn om hier te zijn, en dat zij enorm genieten van deze tour zo samen met Epica. Het geluid is van een topniveau en bij “Collide” hoor je duidelijk de instrumenten los van elkaar. Maar wanneer je goed oplet, dan hoor je dat de bandleden een mooi samenspel bieden en is het geheel is echt af te noemen.
Stream Of Passion kan zowel op kleine als grote podia een goede show geven. Na vanavond, vind ik eerlijk gezegd, dat de band zeer tot zijn recht komt op een podium als dat van de 013. Het podium is behoorlijk groot, maar de bandleden blijven in contact met elkaar en met het publiek.
“Haunted” is erg vet gespeeld en wordt door het publiek goed ontvangen. Tijdens de cover van Radiohead ”Street Spirit” krijg ik kippenvel tot aan mijn tenen, want Marcela Bovio zingt haar hoge noten zo loepzuiver! Dit optreden van Stream of Passion is magistraal en van zeer hoog niveau.
Kan Epica nog verrassen na tien jaar? Die band moet je nu toch wel een keer gezien hebben? Neen dat is echt een foute gedachte! Ik verbaas mij ontzettend over de kwaliteit en de professionaliteit van deze, toch nog, jonge band.
Nadat het intro “Karma”wordt ingezet valt het doek met een ontzettende klap naar beneden en onthult een opgeruimd en verzorgd podium. De bandleden staan dan al te spelen. Goed gekamde, lange haren en verzorgde kleding maken het geheel meer dan af.
Opvallend is de kleurrijke lichtshow, die ieder nummer in een andere sfeer brengt. De nieuwe nummers van ’Requim For The Indifferent‘ ( sinds 9 maart 2012 uit, waarvan de review op deze webzine staat) zijn nog beter uitgewerkt dan op het vorige album.
Zangeres Simone Simons, die in meerdere toonhoogtes haar talent ten gehore brengt, vormt een goede samenzang met gitarist/grunter Mark Jansen. Op sommige stukken wordt echt even gekeken naar de instrumenten, want het is niet altijd even gemakkelijk om het nieuwe werk te spelen.
Een zichtbaar genietende band speelt voor ons “Monopoly Of Truth” en dat hakt er stevig in: Heavy metal zoals het hoort te zijn.
Alleen de sferische, dromerige toetsen met het stemgeluid van Simone maken het tot een geluid wat alleen Epica kan voortbrengen.
Wie goed luistert, onderscheidt koorgeluiden met wat meer achtergrondzang waardoor Simone (met haar vele outfits) echt op de voorgrond blijft staan. Verbazingwekkend dat de band opeens naar achteren stapt. Ik komt er snel achter waarom dit is: er wordt veel gebruik gemaakt van vuurwerk, wat er indrukwekkend uit ziet.
Mijn hart gaat nog sneller kloppen, want “Internal Warefare”heeft veel tempowisselingen en de nodige dosis bombast. Naast de stukken die pittig en snel zijn, wordt het afgewisseld met mooie solo’s van gitarist Isaac Delahaye. Bewonderenswaardig wat deze supersnelle gitarist kan.
Tijdens de show doen twee buikdanseressen mee, die heupwiegend dansen op de oosterse geluiden in “Requim For The Indifference”. Het is een hele epos wat de fans te horen krijgen, maar het publiek heeft nog lang niet genoeg gehad.
“Anima” is een kort intermezzo en wordt alleen gedragen door toetsenspel van Coen Janssen. Hierna komt de band weer op en wordt “Guilty Demeanor” ingezet. Ook op dit nummer bevat sferische arrangementen, maar met de aanvulling van de strakke baslijnen staat Yves Huts ook in de spotlights.
Tussen het nieuwe werk door, wordt nog oud materiaal ingezet. Wanneer Epica “Cry For The Moon” spelen, dan klinkt dit nog net zo verfrissend als het begin van 2002. Dat is nu juist waarom Epica er nog steeds is.
Met iedere show, ieder album lijkt deze band te groeien.De band is door dit hele grote podium in staat om veel contact te leggen met het publiek die er maar geen genoeg van krijgt.
Gitaren worden moeiteloos gewisseld voor een akoestisch onderdeel in de set. Mooi dat eerst Mark Jansen wisselt en daarna Isaac Delahaye, dit geeft de indruk dat er goed wordt nagedacht over hoe je de muziek het beste kan presenteren.
De teksten zijn begaan met allerlei wereldse zaken, maar daar moet de fan wel tijd er voor nemen om ze te doorgronden, om zelf je oordeel te vellen over deze onderwerpen.
Na de toegift “Avelanche” worden nog een tweetal nieuwe nummer gespeeld ,” Deter The Tyrant” en “Seranade Of Self Destruction”.
Zelfs dan valt het doek nog niet. “Sancta Terra” komt nog voorbij en als laatste nummer “Consign To The Oblivion” waarbij Simone Simons buiten adem dit nummer mee zingt. Deze show heeft op mij een grote indruk achter gelaten. De energieke bandleden, het nieuwe werk, maar ook de lichtshow maakt dit een optreden om niet snel te vergeten.
Met dank aan: Epica en management
Autumn – speelt kleine zaal 013 plat op grootse wijze
tekst: Irma Ploeger
foto: Maarten ter Braak
Om kwart over acht is er veel drukte bij 013 in Tilburg. In de grote zaal trekt Golden Earring veel bezoekers. Na het krijgen van mijn ticket begeef ik mij naar stage01, een zaal waar ik nog nooit geweest ben.
Het is er vrij klein, maar al goed gevuld zwart geklede mensen. Er zijn zelfs bekende gezichten te zien: bassist Johan van Stratum en zangeres Marcela Bovio van Stream of Passion zijn er om hun collega’s te bewonderen.
Eerder deze week zou Autumn optreden in Duitsland. Helaas zijn die optredens door werk gerelateerde omstandigheden verzet. Gelukkig kon vanavond wel door gaan!
Na ruim drie kwartier wachte, komen de bandleden ineens van achteren uit de zaal het podium op gelopen.
Het publiek is meteen enthousiast als de eerste noten van ‘Synchro Minds’ door de zaal galmen. Autumn houdt het enthousiasme vast door meteen door te spelen.
‘Paradise Nox’ is een stevig nummer. De band headbangt, vooral zangeres Marjan Welman gaat er vol overgave voor. Vooraan in het publiek wordt er vol overtuiging mee gedaan, maar de haren blijven echter netjes in een staart.
“Bedankt dat jullie er zijn, echt te gek!” Marjan is overduidelijk in vorm vanavond. Het volgende nummer dat ze gaan spelen, is ook een videoclip voor opgenomen. Enkele herkenningskreten weerklinken uit het publiek.
“Inderdaad,” beaamt Marjan, “dit is de single The Scarecrow!” Dat nummer blijkt meer dan welkom te zijn. Het wordt beloond met een hard applaus en gejoel na afloop. “Dankjewel, het is zo fijn om in Tilburg te zijn.” zegt de zangeres, blij om die avond toch te kunnen spelen.
Er staat de hele avond een glimlach op haar gezicht, van oor tot oor. “Spelen!” wordt er dan ineens geroepen vanuit het publiek. “Ja, dat gaan we doen, maar ik mag toch wel zeggen dat het fijn is hier te zijn?” Ze neemt alles nog even in zich op en dan neemt de muziek iedereen in beslag.
Door het kleine podium is er veel interactie tussen de bandleden, vooral tussen Marjan en de twee gitaristen, de broertjes van der Valk. Dit heeft waarschijnlijk ook te maken met het feit dat zowel Mats als Jens op meerdere nummers een deuntje meezingen.
Bij het laatste nummer van de setlist ‘Altitude’ gaat de band nog een keer helemaal los. Het is jammer om te zien dat het publiek wat mak is vanavond. Aan het optreden van Autumn kan het in ieder geval niet liggen!
Mats lijkt vanavond meer in de stemming voor ‘waarom moeilijk doen als het makkelijk kan’ en vraagt dan ook direct na het uitspelen van het laatste nummer: “Willen jullie meer?” Een wat matige “ja” weerklinkt vanuit het publiek.
Waarschijnlijk gaat iedereen er al vanuit dat er nog meer komt, aangezien de band geen aanstalten maakt de boel al af te breken. ‘Forget to remember’ wordt dan wel door iedereen met vol enthousiasme ontvangen.
De hele band geeft zichzelf over aan de muziek, maar zangeres Marjan lijkt zelfs één met de muziek. Ze geeft meer dan tweehonderd procent, beloont met een daverend applaus!
“Nu tijd voor een golden oldie,” puft Marjan zachtjes, even snel op kracht komend voor ‘Satellites.’ Nu wel meer respons met gejoel en geklap. Bij dit laatste nummer, belooft de frontvrouw dat ze na de show met z’n alleen nog even een after party houden.
Om alvast in de feeststemming te komen, gaat ze zelf halverwege het nummer ‘The Venamoured’, niet op maar vóór het podium dansen. De haren van Marjan zwieren heen en weer, terwijl de rest van haar lichaam ritmisch mee beweegt.
De energie spat er vanaf en lijkt dan ook aanstekelijk te werken voor sommige mensen uit het publiek. Ik kan niets anders concluderen dan het volgende: een meer dan geslaagde muzikale avond. Niet in de laatste plaats om het enthousiasme van Autumn. Laat het feest maar beginnen!
Marcela Bovio – met Stream of Passion is het altijd speciaal
tekst: Gerianne Meijer
foto’s: Monica Duffels
Stream of Passion timmert de laatste tijd flink aan de weg. Met een Europese headliner toer en het nieuwe album ‘Darker Days’ heeft de band duidelijk zijn plekje gevonden.
Voor de show in Luxor Live, Arnhem spreek ik frontvrouw Marcela Bovio over optredens en alles wat daaromheen gebeurt. Beginnend met de show in Tivoli eind vorig jaar. De show was een speciale jaarafsluiting, met een akoestische set, veel gasten en covers. Ik vraag haar hoe dit idee ontstaan is.
Marcela Bovio: Het was eigenlijk een idee van Tivoli om er een speciale show van te maken en wij hadden zoiets van ‘Ja is goed’. We wisten in de eerste instantie niet wat we wilden doen. We hadden al wel een paar keer akoestisch gespeeld en het leek ons leuk om een akoestisch stuk erin te doen. Daarnaast is het altijd fijn om ook andere mensen uit te nodigen en zo kwamen we met het idee.
Ik heb iedereen gevraagd en allen zeiden ja! Er is heel spontaan overlegd, wat iedereen leuk vond en welke nummers we samen zouden doen. Het is inderdaad een hele speciale avond geworden, wat nummers met gasten erbij en een akoestische set in het midden. Het publiek heeft het ook goed ontvangen!”
Is er nog veel gerepeteerd met de gastmuzikanten?
Marcela: ”Dat ging best soepel, eerlijk gezegd. We hebben één keer samen gezeten en door de partijen heengelopen. Nog wat dingen opgenomen en dat was meer dan genoeg. Iedereen was heel professioneel en goed voorbereid.”
Improvisatie
Zijn er nog dingen van die show die je wil behouden in andere shows?
Marcela Bovio: ”Nou, ik vind sowieso het idee van akoestisch spelen en andere versies van de nummers verzinnen, heel leuk. Dus ik zou dat persoonlijk meer willen doen. En volgens mij zijn er wel plannen om weer een paar akoestische optredens te doen.”
Dat is ook echt een uitdaging voor je, om de nummers zo te veranderen?
Marcela Bovio: ”Ja en vooral dat het ietsje anders wordt. Ik vind het juist fijn om, als ik naar een optreden ga, andere versies te horen dan op de cd. Ik wil verrast worden door de band. Dat het een uniek moment wordt. Dat zou ik graag willen doen.”
Hoe is het dan nu om na zo’n speciale show weer een ‘normaal’ optreden te spelen?
Marcela: ”Nou ja normaal, het blijft heel leuk. Het is minder spannend, omdat het minder nieuw is. Maar dat is ook fijn. We genieten gewoon meer van elkaar , in plaats van ‘oh ja hoe moet het ook weer’. Wat dat betreft is het heel leuk en comfortabel, een beetje als thuis zijn.”
Hoe zorg je er dan elke show voor dat het die keer toch speciaal wordt?
Marcela: Ik denk dat wij sowieso altijd wel proberen erg spontaan te zijn. Als er kans is om iets anders te doen, dan doen we dat ook. Ik vind dat ook heel fijn: een paar partijen anders zingen of improviseren.
Sowieso is de energie altijd speciaal. Niets is verzonnen of gerepeteerd, maar het is heel eerlijk en spontaan. Dus er kan altijd van alles gebeuren!”
Word het altijd goed opgevangen door de andere bandleden als je improviseert?
Marcela Bovio: ”Euhm ik vraag me af of ze daar altijd goed op letten (lacht). Iedereen is een beetje met zijn eigen ‘taak’ bezig, dus ik vraag het me af. Ik heb er nog nooit commentaar op gehad. Maar op de momenten dat het heel duidelijk is, bijvoorbeeld bij een akoestisch show in Frankrijk, hebben we met piano en zang gespeeld. Toen deed ik dat ook en toen kreeg ik er wel commentaar op dat het leuk was. Omdat de band toen wel goed aan het opletten was!”
Doet de rest van de band dat ook? Het lijkt me dat veel partijen toch wel redelijk vastliggen?
Marcela: ”Ja, op zich wel. Soms kan het wel wat anders worden in het moment. Maar voor de rest ligt het inderdaad redelijk vast.”
Zijn er vanavond nog plannen om er iets speciaals aan toe te voegen?
Marcela Bovio: ”Vanavond wordt wel een redelijk normale show, maar bij ons betekent dat alsnog 120 procent geven. Het is gewoon genieten van elkaar en van de mensen die langskomen. Vanavond komt er bijvoorbeeld iemand uit Schotland en we hebben koekjes bij de merchandise!”
Wat is er bijzonder aan deze zaal?
Marcela: ”Het is een heel mooie zaal en dat inspireert ook. De crew is fantastisch en het eten ook en dat geeft gewoon een goed gevoel. Martijn onze drummer komt hier vandaan dus zijn familie komt straks kijken.”
Kies je er dan ook voor om hier te spelen of is dat puur aanbod?
Marcela: “Ja aanbod. Gelukkig spelen we de laatste tijd in alleen maar in leuke zalen.”
Hoe bereiden jullie je voor op een show?
Marcela: Iedereen heeft zijn eigen ritueel. Drummer Martijn Peters begint zijn stukjes te doen, en gitarist Stephan Schultz gaat door al zijn solo’s heen. De jongens drinken altijd één biertje , dat hoort erbij. Ik probeer gewoon in te zingen en tien minuten voor de show rustig zitten en mijn eigen ding te doen, vooral concentreren en dan gewoon knallen!”
Krijg je nog veel mee van het voorprogramma?
Marcela Bovio: ”Ja dat proberen we wel tijdens de soundcheck, maar daarvoor en daarna lukt het vaak niet. Ik ben ook veel bezig met make-up etc.”
Weet je dan vooraf al een beetje wat voor uitstraling je wil neerzetten?
Marcela: ”Ja een beetje wel, ik ben daar niet heel erg mee bezig. Ik pak gewoon kleding die ik leuk vind. Ik doe mijn best maar ik ben niet heel modebewust.
Energie
Wat voor sfeer probeer je neer te zetten op het podium?
Marcela: ”Ik denk dat het de bedoeling is dat de emoties van de nummers goed doorkomen, maar het is wel lastig. De nummers zijn vrij intens, maar om op het podium de energie eruit brengen dat maakt het allelmaal wel leuk en spannend. Dus het word een combinatie van emotie en energie. Ik denk dat het uiteindelijk daar allemaal om draait.”
Zelfs de ingetogen nummers?
Marcela: ”Ja in de meer rustige nummers kan ik de emotie meer projecteren en ik denk dat wij een goede connectie proberen te maken met het publiek; het is erg leuk om te zien dat iedereen meedoet. Ik speel liever voor tien mensen die het leuk vinden, dan voor duizend die het niet leuk vinden.”
Setlist
Hoe word de setlist bepaald?
Marcela Bovio: ”Dat laten ze aan mij over! Ik probeer gewoon een soort opbouw te maken met wat nieuwe en oudere nummers. Natuurlijk ook wat we leuk vinden om te spelen.”
Zijn er dan ook nummers die live minder lekker lopen, zodat je die er later uitgooit?
Marcela: ”Ja, er zijn nummers die we bijna nooit live spelen , want het werkt niet zo goed en je kan niet zoveel rustige nummers in de setlist gooien bijvoorbeeld. Dat haalt het tempo eruit.”
Hebben jullie bewust gekozen voor Kingfisher Sky als voorprogramma?
Marcela: ”Om eerlijk te zijn weet ik dat niet (lacht). Ik weet dat alle shows worden geboekt door een boeker en die regelt dat we hier spelen. Ik weet niet of het zo is dat Kingfisher Sky zich aanbiedt om te spelen of dat onze boeker een lijstje heeft met bands. We hebben wel bands waar we goed me samenwerken en Kingfisher Sky is er een van. We weten dat het goed loopt en heel gezellig wordt.”
Wat is het verschil tussen Nederlandse podia en buitenlandse?
Marcela: De podia zelf zijn in NL toch heel goed geregeld. De apparatuur is goed, de crew is goed. Lang geleden in Italië kwamen we aan en er was helemaal niks qua apparatuur! Dat is echt vechten om het goed te regelen. Het is niet dat het overal slecht is maar in NL is het wel erg goed geregeld. Qua publiek vind ik persoonlijk dat het Nederlandse publiek heel erg goed oplet en erg rustig is. Ze genieten mee maar op een rustige manier. In Frankrijk bijvoorbeeld of Mexico zijn ze veel gekker, met schreeuwen en meezingen, maar het is allebei leuk!
Hoe weetje dan dat een show geslaagd is geweest?
Marcela: ” Ik vind dat wel moeilijk. Op verschillende plekken in Nederland, bijvoorbeeld in het noorden, blijven mensen heel rustig en zijn ze heel attent. Ik krijg dan soms een gevoel van dat ze het misschien niet zo leuk vinden. Maar als we na de show de zaal in komen, dan hoor je wel dat ze het heel tof vonden. Dan is het heel duidelijk. De fans zijn ook heel eerlijk als bijvoorbeeld het geluid niet goed was.”
Toekomst
Wat zijn jullie nog van plan voor de toekomst?
Marcela Bovio: ”We willen echt ver gaan met toeren, er zitten nog wel dingen in de planning, maar dat mag ik nog niet zeggen (lacht)! Ik kan het misschien later nog wel laten weten (lacht). We zijn ook al een beetje bezig met schrijven.”
Wat verwacht je van vanavond?
Marcela: ” Ik ga er heel erg van genieten, want hierna hebben we een paar maanden rust van spelen. Dus ja, ik denk dat we gewoon vol gas moeten gaan.”
In maart staan jullie als voorprogramma van Epica in 013, Tilburg. Dat wordt vast een speciale show: Hoe kijk je daar tegenaan?
Marcela Bovio: ”Ja, we houden de voorverkoop goed in de gaten! Het wordt zeker een heel leuke show en ik woon in Tilburg dus we k
unnen er een mooi feestje van maken.”
Gaan jullie dan zelf ook speciaal uitpakken?
Marcela: Ja dat weet ik niet, wel een leuk idee! Ik heb twee maanden om daar over na te denken, dus wie weet!
Concert verslag van deze avond in Arnhem is te vinden op Muzikantenweb.
Meer informatie over Stream Of Passion: http://www.streamofpassion.com/
Met dank aan: Stream Of Passion, Napalm Records.
Stream of Passion – bezorgt Arnhem een intieme avond in Luxor Live
tekst: Gerianne Meijer
foto’s: Sharik Derksen
Stream of Passion is al een tijd een gevestigde naam in de (Nederlandse) metalscene. Met hun nieuwste wapenfeit ‘Darker Days’ leverde de band een prachtige plaat af, die overal goed ontvangen is. De band is druk bezig geweest met een headliner toer door Nederland, Engeland en Frankrijk met als voorlopig laatste show: Luxor Live in Arnhem.
Als Kingfisher Sky het podium opkomt staat het merendeel van het publiek al vier rijen dik voor het podium. Wanneer ‘Craving’ ingezet wordt, wordt er flink geklapt. Er zijn duidelijk een groot aantal fans aanwezig, wat ook aangeduid wordt door frontvrouw Judith Rijnveld.
Voordat ze‘Balance of Power’ start aangevend veel bekende gezichten te zien. Het bombastische nummer is, getuige het gejuich, een van de favorieten en terecht. Rijnveld zingt loepzuiver en de krachtige drums van Ivar de Graaf komen goed naar voren.
‘Hallway of Dreams,’ het titelnummer van het eerste album, zorgt voor wat rondvliegende haren hier en daar en ook de band gaat helemaal los. Het plezier straalt er duidelijk van af. Als zowel Judith als Ivar ‘Liquid Clocks’ introduceren zonder medeweten van elkaar, draagt dit bij aan de gemoedelijke sfeer.
Het ritmische nummer start het tweede deel van de setlist bestaande uit nummers van laatste album ’Skin of the Earth’.
Helaas valt de zang in de lage regionen wat weg, maar het krachtige einde maakt dit meer dan goed. Tijdens ‘My Better Part’ is er een glansrol weggelegd voor gitarist Edo van der Kolk. Die met een akoestisch intermezzo een fijne sfeer neerzet.
Judith laat hier wederom zien dat ze iedereen omver kan blazen met haar hoge uithalen. Afsluiter ‘Rise from the Flames’ wordt met veel gejuich ontvangen en kenmerkt de hele show van de band: krachtig, sfeervol en energiek. Een erg fijne opwarmer voor de hoofdact!
Als de intro van Stream of Passion start is er qua drukte in de zaal weinig veranderd. Opvallend is dat wanneer de band het podium opsluipt er geen gejuich te horen is. Op het moment dat ‘Lost’ uit de versterkers knalt is het toch al te laat: het harde nummer staat als een huis en meteen worden de nekken alvast losgemaakt.
Frontvrouw Marcela Bovio pakt met haar charmante verschijning iedereen in, en het lukt dan ook meteen om het publiek op te zwepen. Ondersteund door kraker ‘Passion’ ontlokt de beweeglijke band alsnog veel gejuich.
Marcela geeft aan dat ze blij is om in zo’n mooie zaal te spelen. Voor drummer Martijn Peters is vanavond extra speciaal: Arnhem is zijn woonplaats en er zijn dan ook wat familieleden komen kijken. Naast familieleden zijn er ook vanavond een aantal bekende fans aanwezig. Een die-hard fan is zelfs uit Schotland gekomen. En hij wordt dan ook hartelijk bedankt door Marcela, die benadrukt hoe gezellig deze avond is.
‘Collide’ wordt ingezet met raggende gitaren en het wordt goed duidelijk dat deze band live nog harder is. Helaas valt hierdoor de zang af en toe wat weg, wat gelukkig niets afdoet aan de emotie die de frontvrouw uitstraalt. Met krachtige gebaren maakt ze deze emotie nog voelbaarder.
Deze uitstraling zorgt ervoor dat het publiek niet alleen geboeid luistert, maar ook kijkt. Dit samen met de tomeloze energie van de overige bandleden, zorgt ervoor dat het publiek zich ook visueel geen seconde zal vervelen.
Dit wordt onderstreept als Marcela voor ‘In the End’ haar viool ter hand neemt: een plaatje! Het nummer is een van de knallers van de band en wordt dan ook afgesloten met veel respons vanuit de zaal.
Tijdens het emotionele ‘Spark’ gaat Marcela zo op in haar optreden, dat haar microfoon van de standaard afvalt. Als een professionele artiest, gaat ze na het oprapen meteen door waar de band gebleven was. Na afloop kan ze er zelf lekker om lachen: ‘Shit Happens,‘ zegt ze met een charmante lach.
Het maakt het optreden er alleen maar beter op: in zo’n intieme zaal moet zoiets kunnen. Deze intimiteit wordt aan de kant van de band onderstreept door het feit dat de dame van de merchandise koekjes heeft gebakken. Met een brede lach geeft Marcela dit aan en dringt er op aan om er vooral een te nemen.
Teruggaand naar de muziek is ‘Broken’ is een van de betere nummers op het nieuwe album ‘Darker Days’ en dat blijkt ook live. Het nummers is een showcase voor de warme stem van Bovio , die de hoge uithalen moeiteloos haalt.
Ook de rest van de band heeft weer zichtbaar plezier: er ontstaat een leuke interactie tussen bassist Johan van Stratum en gitarist Stephan Schultz. Voordat de titeltrack ‘Darker Days’ wordt ingezet, geeft Bovio lachend toe dat ze even goed op de setlist moet kijken omdat ze het bij eerdere shows al eens verpest heeft.
Eindelijk stijgt er gejuich op bij een introductie: tot nu toe was het publiek opvallend stil. Ook bij de band is dit nummer duidelijk favoriet: overal zijn brede glimlachen te vinden. Opvolger ‘Street Spirit’ een cover van Radiohead, doet het ook goed: de hele zaal en de band gaat los en de emotie in de zang geeft een extra laag.
‘The Hunt’ is niet alleen een uitlaatklep voor Bovio’s stem, maar ook voor de band. Op dit bombastische nummer wordt veel geheadbangd en eindigt met veel gejuich. Er wordt aangegeven dat ‘The Endless Night’ het laatste nummer is, maar na een hoop gejoel en ‘we want more’ uit de zaal, komt er uiteraard nog een toegift.
Voordat ‘Haunted’ wordt gestart, wordt echter eerst nog even een rondjes bedankjes gedaan. Niet alleen de rest van de band wordt door Marcela even in de spotlights gezet, maar ook de geluid- en lichtmannen en het meisjes van de merchandise krijgen een bedankje met gejuich uit het publiek.
Bij het laatste nummer wordt nog één keer alles uit de kast gehaald bij zowel de band als het publiek. Samen is dit een geslaagd einde van een warme, intieme show. En gezien de drukte bij de merchandise na afloop waren die koekjes héél snel op!
Met dank aan: Napalm Records en Stream of Passion
Stream Of Passion – memorabele jaarafsluiting in Tivoli
tekst: Silviapd
foto’s: Henk-Jan Graven
In Tivoli de Helling, sluit Stream Of Passion op spectaculaire wijze het jaar af, met gastoptredens en ruim een drie uur durende show.
Zangeres Marcela Bovio noemt het een lange dag, omdat de band al vroeg in de weer is voor de laatste repetities met gasten. Om deze speciale show tot in de puntjes te verzorgen.
En goed verzorgd is deze avond zeker: het programma is doordacht, vol verrassingen. Wie niet aanwezig was, zal spijt krijgen: de unieke samenkomst van artiesten en hoogstaande kwaliteit, maken dit optreden tot een ware traktatie!
De avond is verdeeld is drie blokken: het eerste deel met veel nieuwe nummers, een akoestisch middenstuk en een afsluitend elektrische set met veel gasten. Zo brengt Stream Of Passion variatie aan. Voor de fans eens wat anders dan de clubshows van het nieuwe album ‘Darker Days.’
Om klokslag half negen begint de band met de opener van dit derde album, wat steviger en progressiever is dan zijn voorgangers. Wanneer ‘leading lady’ Marcela Bovio het podium betreedt is het geklap en gejuich niet uit de lucht. Ondanks dat de band pittig inzet, komt ze met gemak boven ze uit en weet het publiek meteen te betrekken bij de show.
De band staat vol vertrouwen op het podium, en weet van begin tot eind een hoge kwaliteit vast te houden, zonder te verslappen. Dat klinkt misschien makkelijk, maar dat vergt van ieder bandlid veel concentratie en vakmanschap. Met name de nieuwe nummers leggen de lat technisch hoog voor Stream Of Passion.
Zoals ‘Collide’ met zware gitaren van Eric Hazebroek en Stephan Schultz. Drummer Martijn Peters werkt zich al snel in het zweet met indrukwekkende versnellingen en creëert een stevige basis.
Johan van Stratum presteert het om op een vol podium nog een gat in de lucht te springen. Om zonder adempauze stevige basriffs te combineren met een energieke performance.
Marcela Bovio neemt de viool ter hand op ‘In The End’ waar de energie vanaf spat, maar vooral de aanstekelijke melodie zweept het publiek op. Gevolgd door een ouder nummer ‘ Calliopeia’ met een melodieus piano intro van Jeffrey Revet.
Waarom ‘The Hunt’ niet op het album terecht is gekomen, maar als bonus is uitgebracht blijft raadselachtig. Vooral omdat het live een krachtige song is die in je hoofd nazoemt. Met logge gitaariffs, die een progressief begin verraden. Maar schijn bedriegt, want het ontpopt zich tot een uitgesponnen melodie, waar Marcela’s warme stem de eyecatcher is.
Na een korte pauze begint het meest indrukwekkende deel, of in ieder geval het meest verrassende, de akoestische set. Dat Marcela Bovio een ervaren zangeres is, die een goede controle heeft over haar stem is wel bekend. Dat ze zowel laag als tot duizelingwekkende hoogte kan stijgen, laat ze zien op ‘Romeo et Juliette Walz’ een klassiek nummer voor sopraan.
“Na jaren heb ik weer klassieke zangles genomen en het is voor het eerst dat ik voor zo veel mensen iets probeer vanavond, dus dat is wel spannend!” onthult ze bescheiden. Met gemak houdt de zangeres adem over, om na een uithaal nog te verbazen met een krachtig hoge noot die iedereen kippenvel bezorgd.
Met die bekwaamheid schaart Marcela zich aan de top van het genre en zelfs daarbuiten. Er zijn maar weinig zangeressen die een goede techniek hanteren en echt de kenmerken van een sopraan hebben, zonder trucjes toe te passen.
Violist Ben Mathot is de eerste gast, die volgens Marcela alles kan spleen, van jazz tot klassiek. Samen met toetsenist Jeffrey Revet vooraan op het podium tijdens ‘Deceiver.’ Met zowel elektrische- als klassieke viool, krijgt dit nummer een extra dimensie: krachtig en bevlogen.
Dan een bijzonder moment van de avond, een duet tussen Marcela Bovio en Jay, de zanger van My Favorite Scar. Samen met producer Joost van den Broek (ex-toetsenist After Forever) op piano.
‘My Favorite Scar’ is een natuurlijke samensmelting van stemmen, alsof het nooit anders is geweest. Een mooie combinatie, omdat beide zangers een groot stembereik hebben.
Alsof deze hoogtepunten nog niet genoeg zijn, doet zangeres Marjan Welman (Autumn, Ayreon) mee op ‘Spark,’ een succesvolle combinatie. Haar tegenstem is helder. De zangeressen hebben een geheel eigen geluid wat prima samen gaat, mooi om te zien.
Een ode aan Muse op ‘Muscle Museum’ door Joost en de frontvrouw, ook nog eens akoestisch om het extra moeilijk te maken. Knap hoe de zangeres deze hit naar haar hand zet, terwijl de typerende stem van Matthew Bellamy erin doorklinkt.
Op ‘Far and Apart’ doet de band zijn rentree, waarna het publiek meer los komt op de ‘The Flame Within’ waarop eindelijk massaal meegeklapt wordt.
De band staat als een huis op ‘My Leader’ alleen jammer dat ze door de lichtshow slecht te zien zijn (dat geldt voor de hele avond). Zanger Jay van My Favorite Scar komt nog een keer terug voor ‘Games We Play.’
Om iedereen daarna te trakteren op een Ayreon nummer ‘Computer Eyes’ met Marjan Welman als eyecatcher naast Marcela. Complimenten voor het indrukwekkende gtiaarwerkt van Stephan Schultz, met een vingervlugge solo. Voor velen is dit hét moment van de avond!
Charlotte Wessels van Delain zingt mee op ‘Broken’ een vrij donker nummer, wat een dynamisch duet wordt door de combinatie van een pop stem met de krachtige frontvrouw. Zelfs na ruim twee uur klinkt Marcela nog krachtig en dat contrast is nu goed te zien.
Op ‘Street Spirit’ worden beide stemmen knap vervlochten. Met name in de lage regionen pakt het goed uit. Wanneer met ‘Haunted’ (inclusief rook kanon) dan toch echt een einde komt aan deze spectaculaire avond, lijkt de band niet moe.
Wat een prestatie om zo mooi 2011 af te sluiten: dat mag beslist het begin zijn van een traditie!
Stream Of Passion – interview op Metal Female Voices
tekst: Sabrina Smit
foto: Monica Duffels
Stream of Passion is inmiddels in metal land een gerespecteerde naam geworden. Zij spelen nu voor de tweede keer op Metal Female Voices Fest en ik ben benieuwd hoe het de band nu vergaat. Wat volgt is een prettig gesprek met de gitaristen Eric Hazebroek en Stephan Schultz.
Darker Days
Jullie derde album “Darker Days” (zie album review Muzikantenweb) is nu een aantal maanden uit, hoe zijn de reacties hierop?
Eric en Stephan: “De CD is goed ontvangen, hij is net even anders dan de vorige “The Flame Within.” We denken dat het meer in balans is en de mensen reageren er heel goed op. De CD is toegankelijker dan het vorige album met iets meer stevige riffs”.
Hoe is het om dit nieuwe werk te spelen, terwijl je ook nog veel nummers speelt van de andere albums. Is deze variatie voor een bandlid echt nodig of maakt het niet uit wat je speelt?
Stephan Schultz: “Wat gitaar technisch opvallend is, is dat er tegenwoordig met meerdere stemmingen wordt gespeeld en je daardoor vijf gitaren nodig hebt en dat is af en toe wel eens lastig. Zeker als je de setlist wilt maken dan moet je daar rekening mee houden, anders worden de pauzes langer”.
Eric Hazebroek: “Het is zeker van belang dat we van te voren goed kijken welke nummers achter elkaar worden gespeeld. Niet dat we een onmogelijke taak hebben, om kort achter elkaar de nummers te spelen. Zoals Stefan zegt zijn er verschillende stemmingen, maar ook niet de standaardstemming, dus het wordt echt afwisselender.
Het is fijn om die variatie van nummers van de verschillende albums te hebben, omdat ze echt daadwerkelijk verschillend zijn. Ja er zitten wat meer rustpunten in bepaalde nummers, en ze zijn heel leuk om te spelen“.
Stephan: “We hebben nu een paar acht-snarige nummers en een paar zeven -snarige nummers en dat maakt het voor mij ook erg leuk.”
Mexicaanse Invloeden
De nieuwe Mexicaanse invloeden ten opzichte van het oude werk vind ik verassend te noemen. De harmonica in combinatie met de zang van Marcela Bovio (songwriter, zangeres, violist) valt men name op.
Er wordt meer in het Spaans gezongen in combinatie met het Engels. Het heeft net even een andere sound dan andere female fronted metal bands. Hoe staan jullie daar zelf tegenover?
Stephan: “Wij vinden het heel mooi en wij vinden het echt een goede toevoeging die Mexicaanse invloeden en het komt dichter bij Marcela en haar roots”.
Eric:”Daar is van tevoren over nagedacht bij deze plaat. Bij de eerste zong Marcela al in het Spaans, bij de tweede is het er een beetje bij ingeschoten. Toen we begonnen met deze plaat is er nadrukkelijk gedacht ‘hoe kunnen we het zo brengen dat het meer persoonlijker wordt voor Marcela.’ Dat is vrij makkelijk in principe als je er zo over nadenkt.”
Stephan: “Het is voor Marcela echt een must geworden, omdat zij uit Mexico komt en daar veel ellende is zoals drugsgebruik, maffia en haar familie woont er nog. Dat raakt haar heel erg.“
Ik vind het een groot verschil, dat door al deze invloeden jullie warmer klinken en een unieke sound hebben gecreëerd. Jullie zijn een warme heavy band geworden.
Eric: “Het is emotioneler geworden, en dat spreekt mensen meer aan dan een kille koude band. Het temperament van een Mexicaanse zangers voegt in ieder geval veel toe en dat voel je.”
Media
Mijn collega Helena Torstensson heeft jullie CD gerecenseerd met een 9. Ik heb de review nog eens gelezen, waar ze het vooral heeft over de Mexicaanse invloeden, maar ze vindt Marcela Bovio wat minder goed verstaanbaar in het Engels. Ik vind zelf als je vaker naar Marcela’s zanglijnen luistert dat het dan wel meevalt en dat een kwestie is van wennen.
Eric en Stephan: “Feit is dat Marcela Bovio geen native Engelse spreker is, maar dat ze het enorm goed doet. Niemand heeft een grotere talenknobbel dan Marcela. Niet alleen het Engels, Nederlands en Spaans beheerst zij, zelfs meerdere talen”.
Lezen jullie de reviews die jullie krijgen en vinden jullie dit belangrijk dat dit gedaan wordt over de Cd’s en de concerten.
Stephan Schultz: “Als we de kans krijgen lezen we ze wel, want we vinden het belangrijk voor het verspreiden van het feit dat de CD uit is.”
Eric Hazebroek: “Het gaat ons niet om beïnvloeden, en we zullen niet opletten wat recesenten schrijven. Muziek maken is wat wij persoonlijk graag doen, wat komt uit jezelf. Het is leuk als mensen positieve kritiek geven.
Als het om muziektechnische dingen gaat zoals vals zingen of als er dingen niet kloppen en dat wordt opgemerkt, dan kun je daar aan werken. Maar als je de stijl van de muziek niet leuk vindt of saai; dat is allemaal persoonlijk en daar kun je een stuk minder mee”.
Leaves’ Eyes
Niet voor de eerste keer speelt Stream Of Passion samen met de Duitse band Leaves’ Eyes, een succesvolle combinatie.
Hoe was de tour met Leaves’ Eyes naar Frankrijk en Engeland? Kun je daar iets over zeggen?
Eric en Stephan: “Dit was een minitour inderdaad. We hebben heel rustig aan gedaan. We kenden ze al van de ‘Beauty en the Beast tour’ van twee jaar geleden en het ijs was al gebroken. Het klikt heel super met Leaves’Eyes en als het toen niet was bevallen, dan hadden we dit nu ook niet kunnen doen.
Het zijn hele relaxte mensen en om de tourbus te moeten delen, gaat allemaal gemakkelijk. Het is een internationale band en er zitten nu ook twee Nederlanders in. We respecteren de muziek van elkaar heel erg en het was een groot feest, prima verzorgd.
We hebben veel contacten met de fans gehad; praatjes gemaakt terwijl wij een drankje dronken. Hartverwarmend hoe de mensen hebben gereageerd in het buitenland”.
Eric: “Er was een klein onderliggend verhaal om naar Engeland te gaan. Zoals je misschien wel weet is vier jaar geleden, met de vorige line-up, werd Stream of Passion tegen gehouden bij de grens om allerlei redenen. Dus het was even spannend bij de Douane. Het is gelukt, we hebben vriendelijk gekeken en Marcela ging als laatste door de poort en ook zij mocht door.
Dit beïnvloedt de feeststemming tijdens de optredens en we waren enorm blij dat dit helemaal goed is gegaan. De mensen die bij de Engelse optredens kwamen, hadden rekening gehouden met de vorige keer want toen duurde het allemaal langer voordat we bij de zaal waren. Veel goede reacties achteraf en of SOP vaker naar Engeland wil komen”.
Tour verslag van Stream Of Passion van deze minitour.
MFVF
De tour wordt hier in België vandaag afgesloten, eerst nog spelen en dan gaan jullie dit nog vieren?
Eric: “Het feest is vrijdag al geweest en we hebben Leaves’ Eyes al gedag gezegd, want zij hebben gisteren op MFVF gespeeld. Wij gaan vanavond gewoon na Therion zelfstandig naar huis. Zo’n tour is toch best slopend. We hebben allemaal nu rust nodig”.
Jullie mogen straks knallen maar hoe laden jullie je op voor een optreden? We zitten hier nu wel vlak voor de show heel relaxed maar veel bier, meditatie of juist gewoon niks?
Stephan Schultz: “Ik speel altijd even warm, om de solo’s lekker soepel te kunnen doen. Net voor de show even een paar keer op en neer springen om de adrenaline te laten stromen. En met zo’n groot podium als vandaag komt het helemaal goed. Ik heb er zin in”.
Eric: “Voor mij is dat iets anders, ik hoef geen solo’s te spelen. Ik heb mijn iPod bij me en ik luister dan naar agressieve muziek om op te laden, zodat ik adrenaline heb voordat ik het podium op loop en niet als een zoutzak op het podium sta”.
Mogen jullie nog nummers spelen van het eerste album ‘Embrace The Storm’ of is dat uitgesloten?
Eric Hazebroek: “Neen hoor, deze nummers komen nog steeds voorbij in de shows. Wij mogen dat nog doen er is geen restrictie. Er is toen der tijd een DVD uitgebracht van Ayreon waarop wij spelen, maar dit zijn nummers van Arjen Lucassen. Het zou raar zijn als wij die spelen, want hij zit niet meer in de band.
Deze oude nummers zijn toch onderdeel van het SOP verhaal. Het zou raar zijn als we die niet spelen. Er is wel een verschil tussen de eerste CD “Embrace the Storm” ten opzichte van “Darker Days” maar dit maar geeft juist de variatie aan de setlist”.
Met dank aan: Metal Female Voices Fest, Napalm Records.
Stream Of Passion – doet Atak versteld staan met nieuw materiaal
tekst: Silviapd
foto’s: Henk-Jan Graven
Met ‘Darker Days’ heeft Stream Of Passion een zwaardere weg ingeslagen; de band daagt zichzelf technisch uit. Daarom is de tour rond dit nieuwe album, nog meer dan voorheen, een muzikaal avontuur.
Een jaar geleden stond de band in de grote zaal als voorprogramma van Epica. Vanavond veroveren ze Enschede op eigen kracht in een iets kleinere zaal van Atak, dat wel. Niet dat dit de sfeer of kwaliteit ook maar iets aantast.
Kingfisher Sky is een geslaagd duo met de headliner vanavond, al is het maar omdat de bandleden elkaar goed kennen en de sfeer in Atak daarom erg ontspannen is.
De band timmert de laatste jaren goed aan de weg en met zichtbaar succes. Vele fans hebben zich vooraan verzameld wanneer zangeres Judith Rijnveld goed van start gaat.
Naast deze vakkundige fontvrouw, die met het grootste gemak de hoge uithalen afwisselt met wat donkere vocalen, is er celliste Maaike Peterse. Zij zijn de echte eyecatchers van de band met wapperend lang haar en een melodieus samenspel.
De setlist bestaat eigenlijk uit twee delen, passend bij het debuut album en de recente opvolger “Skin Of The Earth.” Beide albums hebben donkere kanten, maar de nieuwe nummers laten een groei zien die vooral live goed te zien is.
De hele band lijkt met groot gemak versnellingen in te zetten, om daarna door te zetten in een nog technischer deel. Zonder de aandacht te verliezen of saai te worden.
Inmiddels zijn de nieuwste leden Chris Henny op gitaar en David Gutiérrez Rojas op toetsen,goed ingespeeld en staan ze zichtbaar ontspannen op het podium. Vanavond ook een glansrol voor Edo van der Kolk, die naast de gitaar ook de bas voor zijn rekening neemt.
Drummer Ivar de Graaf is erg veelzijdig met de nodige kracht, die er bijvoorbeeld op “Balance Of Power” goed uit komt. Voeg daarbij zweverige gitaren met een sterke samensmelting van piano en cello. Daar bovenop de krachtige stem van Judith Rijnveld die blijft boeien.
In Atak speelt Kingfisher Sky een ontspannen set, met veel interactie naar de fans en bovenal is het duidelijk genieten op het smalle podium.
Bombast en Middeleeuwse accenten op “Rise From The Flames.” Dit is een prachtige balans van lichtvoetige instrumenten en verrassende versnellingen door drums en gitaren. Judith is erg erg helder en blijft verbazen. Een mooie afsluiter van een perfecte opwarmer!
Wanneer alles is af-en opgebouwd, met veel geren door de zaal is het tijd voor de band waar iedereen voor kwam, verrassend genoeg staat nu zelfs het hele balkon ook vol!
Stream Of Passion zet met “Lost” van de nieuwe plaat, meteen de versnelling in. Een nummer wat goed de verandering van de band laat horen: zwarte gitaar en bas maken plaats voor een accordeon en melodieuze stem van Marcela Bovio.
De setlist is een afwisseling aan nieuwe nummers en bekende oude hits. Voor velen moeten nummers zoals “Collide” nog groeien, met name omdat het minder meezingbaar is.
Dat merk je duidelijk aan de zaal; de hele avond komt het lastig van de grond door de afwachtende houding en wat stugheid.
De gitaren van Stephan Schlutz, en met namen de indrukwekkende solo’s van Eric Hazebroek, blijven hangen bij dit nummer. Door gebrek aan ruimte staat iedereen vrij vast, al lukt het Johan van Stratum om nog wat te springen.
Drummer Martijn Peters maakt indruk met zijn soms simplistisch, dan weer zeer vol geluid en weet de lat hoog te leggen.
Toch klinkt het geheel soms wat slordig, misschien omdat de band iets te los op het podium staat: de tweede helft lijkt de concentratie beter. Aan Marcela zal het niet liggen: van begin tot eind bewijst ze een van de beste zangeressen in dit genre te zijn met haar prachtige stem en vooral overtuiging.
“Spark” is het kippenvel moment van de avond, waar de warme piano melodie van Jeffrey Revet heel ingetogen Marcela Bovio ondersteunt. Zo klein, zo mooi en zo’n groot contrast met de rest van de avond die vooral bol staat van een zware instrumentatie en bombast. Zoals bij “Broken” waar de energie vanaf spat!
Wederom blaast Stream Of Passion iedereen omver, met bovenal talent en grote inzet. De nieuwe nummers laten nog meer technisch kunnen zien, en de hele avond is een aaneenschakeling van mooie momenten of het nu een viool intro is of Spaanstalige intermezzo’s; het blijft verrassen.
Kritiekpunt is het rommelige geluid, wat naast te luid ook nog een krakerige bas oplevert. Dat de band overeind blijft is aan hun kunnen te danken. “The Mirror” is een nieuwe energie explosie, die live erg sterk uit de verf komt.
De fans worden bij de toegiften getrakteerd op de bonus track “The Hunt” waar ieder bandlid met de nodige kracht weer naar een grootse climax toewerkt. Van warme piano, naar progressieve gitaren met de krachtige stem van Marcela Bovio.
Een zeer geslaagde avond, waar beide bands erg goed presteren. En met nieuw materiaal zo de zaal plat spelen. Wie dacht dat Stream Of Passion uitgegroeid was, zal nog versteld staan!
Stream Of Passion – Darker Days
text: Helena Torstensson
band: Stream Of Passion
album: Darker Days
genre: gothic – progressive Metal
release: 22 June 2011
label: Napalm Records
Dutch band Stream Of Passion proved with their successful second album ‘The Flame Within’ (2009) that they were no longer a project, as it was on their debut ‘Embrace The Storm (2005). Vocalist, violist and songwriter Marcela Bovio found a strong line-up and toured the last two years intensely.
The band changed the female fronted metal with progressive influences, strong vocals and dynamic performances!
“Lost” opens the album with edgy violins and guitars, followed by a slower and intensely dark guitar melody that makes me longing for more. When Marcela Bovio begins to sing, accompanied by interesting violins, something special is created. Then the chorus follows, transforming everything: it enriches the song even more. A very intense beginning of their third album.
Strong contrasts are bound in “Collide” a much darker song. I enjoy listening to the edgy guitars that leads the way, until Marcela´s beautiful voice grabs the attention. This song brings a very haunting melody and shows the more progressive side of the band. Also the talents of the musicians are united, especially in the chorus when Marcela Bovio shows a very emotional side: she captures the listener with her feelings. A very complex and well written song, that really grows on you the more you listen to it. It stays in your head for sure!
“Spark” is such a moving and passionate song, I would like to say that it´s the ultimate love song on this album. The female vocals and the moving music are bringing everything to another level and leave me breathless. It is such a pleasure to follow the melody through the swirling blend of music. The sound of the keyboard by Jeffrey Revet, creates such a strong sensation that it get’s under your skin immediately.
On “Our Cause” the violin dominates and creates a different musical landscape, but comes very natural after “Spark.” Again the guitars from Eric Hazebroek and Stephan Schulz are a real eye-catcher. Together with Johan van Stratum on bass, a strong and special atmosphere is there. You are easily drifting away by the voice of Marcela Bovio, that you almost forget to listen to her lyrics. She has the power to be fragile and voluminous when the song needs that, a beautiful contradiction.
Conclusion
Stream Of Passion surpassed themselves on their new album. Every song is worked out so well, and reveals new talents. Marcela Bovio has once again proven to be a powerful, talented vocalist. The only problem is that it is hard to focus on what she is singing. Everything from the dynamic drums by Martijn Peters till the guitars, are enchanting me: spinning around faster and faster until the album ends. Leaving me behind in a confused, but content state of mind. A very promising album, that guarantees a shining future!
Rating
9/10
Tracklist
1. Lost
2. Reborn
3. Collide
4. The Scarlet Mark
5. Spark
6. Our Cause
7. Darker Days
8. Broken
9. This Moment
10. Closer
11. The Mirror
12. Nadie Lo ve
13. The World Is Ours
Line-up
Marcela Bovio – lead vocals, electric violin
Johan van Stratum – bass guitar
Eric Hazebroek – guitar
Stephan Schulz – guitar
Jeffrey Revet – keyboard, piano, synths
Martijn Peters – drums
Website
http://www.streamofpassion.com
Stream Of Passion – new album ‘Darker Days’ release
Progressive Dutch band Stream Of Passion revealed more information about their new album. ‘ Darker Days’ will be released at the end of June in Europe by Napalm Records.
It is the long awaited third album, after the success of ‘ The Flame Within‘ (2009). The official release party will take place on Friday the 24 June 2011 in P60, Amstelveen, the Netherlands.
Release
22 June 2011 – ESP / FIN/ SWE
24 June 2011 – BENELUX / IT
27 June 2011 – rest of Europe
5 July 2011 – USA / CANADA
Tracklist
01 Lost (5:27)
02 Reborn (3:37)
03 Collide (5:20)
04 The Scarlet Mark (3:41)
05 Spark (2:36)
06 Our Cause (4:43)
07 Darker Days (4:32)
08 Broken (4:47)
09 This Moment (3:55)
10 Closer (4:37)
11 The Mirror (3:34)
12 Nadie Lo ve (3:04)
13 The World Is Ours (3:49)
The digipack version will contain the exclusive bonus track “The Hunt”.
If you start to like the ‘ Napalm facebook page’ you can download their new song ‘ Collide‘ together with new songs from bands like Leaves’ Eyes, Sons of Seasons and Midnattsol! Also their is a sample online on their official website.
The band kept a video diary of the studio progress, the new one is about the vocals. In the last studio report you can follow Marcela Bovio, as she record the vocal parts of the upcoming Stream of Passion album. Click here to watch.
Also new show dates are added. For example 25th June in Hedon, Zwolle, The Neherlands together with Dutch symfonical band Delain. The band will perform on the Metal Female Voices Festival in Wieze Belgium this year.
Website
http://www.streamofpassion.com/
http://www.facebook.com/StreamOfPassion
http://www.facebook.com/napalmrecords
