Archive
The Hague Jazz – noodweer teistert zaterdag editie
Foto’s: Marc de Jong
Tekst: Dennis van der Maden
De nieuwe locatie van het Haagse jazzfestival The Hague Jazz, blijkt niet helemaal te brengen wat men had gehoopt. Een van de The Hague Jazz Specials werd verzet door stemproblemen bij Duran Duran. Grace Jones zet een spetterende show neer (verslag verderop de webzine), maar op zaterdag wordt het festival geteisterd door noodweer.
Op de dag dat onder meer Concert at Sea (openlucht festival in Zeeland) is afgelast, begint wel The Hague Jazz rond half zeven ’s avonds. Het weer zit niet mee. Alhoewel het in het begin van de avond nog wel droog is, waait het stevig in en rond het tochtige stadion van Ado Den Haag: het Kyocera Stadion. Waar de locatie vorige jaar luxe, charme en entourage bood is het dit jaar wel anders. Nu biedt deze locatie kou, lange rijen en zere benen. Ook zijn er weinig plekken waar de festivalganger even kan zitten om bij te komen.
Het duurt dan ook even voordat het festival een beetje op gang komt. Bij het optreden van Gino Vannelli en het Metropole Orkest lijkt de sfeer er enigszins in te komen. Het wordt hem echter niet makkelijk gemaakt. In de grootste zaal ‘Chez Ella’ (een grote tent naast het stadion vernoemd naar Ella Fitzgerald) begint de eerste rij van het zittende publiek mijlenver van het podium.
De Canadees lijkt het echter allemaal wel goed te vinden en speelt ontspannen zijn nummers. Aan de zijkant wordt het staande publiek af en toe opgeschrikt door windvlagen, waardoor het lijkt dat het dak er ieder moment af kan vliegen. Voornamelijk dankzij het Metropole Orkest is het toch een prima voorstelling op. De machtige, instrumentale muziek die het orkest speelt is gewoonweg indrukwekkend en een unieke ervaring.
Eenmaal onderweg naar een van de zalen in het stadion (die veel kleiner zijn dan de tenten) blijkt er een probleem te zijn. Er is slechts één centrale deur om naar binnen of naar buiten te gaan.
Hier moeten dus duizenden mensen gebruik van maken, wat leidt tot grote opstoppingen. Eenmaal bij de zaal waar onder andere Ruben Hein en Gare Du Nord optreden, blijkt de zaal al vol te zitten. Dat terwijl er voor de deur nog grote groepen staan te wachten om binnen te komen.
Gelukkig komen we in de andere zaal wel binnen waar Ntjam Rosie speelt. De excentrieke negerin heeft op het eerste gezicht wel wat weg van Grace Jones. Rosie heeft opvallende, korte haar omhoog staan en als een tuinheg zo recht geknipt. Ze zingt rustige latin-jazzmuziek met pakkende refreinen. Rosie treedt pas sinds 2009 op maar werd al in 2010 muziekambassadeur van Rotterdam.
Het optreden van The E-Family met Sheila E in de grote ‘A-Train’ tent maakt de eerder benoemde problemen voor een deel goed. De familie Escovedo bestaande uit Pete, Juan, Peter Michael en Sheila zet een bijzondere percussie performance neer. Met drumstellen, bongo’s en conga’s speelt de band een mooie, drukke, instrumentale vorm van latin jazz.
Vooral de drumsolo’s van Sheila E zijn opvallend snel en stevig. De solo’s worden dan ook regelmatig beloond met een luid applaus en gefluit. De warme sfeer van het optreden is helaas niet representatief voor de situatie van het weer. Halverwege het optreden begint het verschrikkelijk hard te regenen.
Een gegeven waar Randy Crawford met het Joe Sample Trio tijdens haar optreden dankbaar gebruik van maakt. Haar nummer ‘Rainy Night’ slaat extra aan in de grote Chez Ella-tent. De forse jazz zangeres komt bijna niet van haar stoel af maar door grapjes, anekdotes en het zingen van haar bekende nummers als ‘One Day I’ll Fly Away’ zorgt ze toch voor een leuk optreden. Tijdens het optreden trekt het weer ook de aandacht.
Grote lichtflitsen schieten door de lucht en enkele flinke dreunen zorgen ervoor dat toch niet iedereen op zijn gemak in de tent zit. Al veel mensen verlaten het festivalterrein na het optreden, optredens van onder andere Angie Stone en Kruder & Dorfmeister achterlatend.
Veel van de festivalgangers staat op station Den Haag Ypenburg helaas nog een nare verrassing te verwachten. Bijna het volledige treinnetwerk van de Randstad ligt plat, dat kan er deze avond ook nog wel bij. De festivalbezoeker moet wat afzien, maar toch maken de artiesten er het beste van.
The Hague Jazz – opvallende opening door Grace Jones
tekst: Dennis van der Maden
foto’s: Marc de Jong
Het publiek stroomt de grote tent van het The Hague Jazz festival binnen, nadat wordt aangekondigd dat het optreden zo begint. De zaal die tijdens het festival ‘Chez Ella’ heet, is uitverkocht maar lijkt niet vol te zitten.
Een opmerkelijk verschijnsel is de grote hoeveelheid aan kostuums en jurken. Het lijkt te maken te hebben met de aftrap van het festival.
Eigenlijk zou Duran Duran dit doen, maar zanger Simon Le Bon kampt met stemproblemen waardoor het feest niet doorging. Het optreden wordt uitgesteld naar september of oktober van dit jaar.
Na nog een half uur te hebben moeten wachten klinkt dan toch de stem van Grace Jones door de boxen. Het doek valt naar beneden en na een paar seconden te moeten zoeken blijkt ze boven het podium op een plateau te staan. Ze zingt het nummer ‘Nightclubbing’ en na het nummer zakt het plateau naar beneden en loopt ze stijlvol op hoge hakken het podium op.
De 63-jarige diva staat het gehele optreden trots in een string op het podium en wisselt regelmatig van outfit en kapsel. Dan staat ze met een colbert en een hanenkam, die zelfs haar neus plat drukt, op het podium.
Een nummer later staat ze met een glittermasker met tientallen lange sprieten op haar hoofd. Het is duidelijk van wie LadyGaga de excentrieke tik heeft. Als Jones naar achteren loopt blijft ze doorpraten. Ook spreekt ze het publiek regelmatig toe. Op deze manier geeft de Jamaicaanse de voostelling een persoonlijk tintje.
Ondanks de interactie die Jones wel heeft met het publiek, is het publiek opvallend rustig. Er wordt weinig gedanst. Wel worden er veel foto’s gemaakt.
Halverwege het optreden komt er iets meer pit in als de zangeres haar bekendste nummers gaat spelen: ‘La Vie en Rose’, ‘Slave to the Rythm’ en voornamelijk ‘Pull Up to the Bumber’ waarbij het publiek een flinke hoeveelheid confetti over zich heen krijgt.
Bij deze nummers wordt meegezongen en meegedanst, wat de saaie sfeer aan het begin van het optreden enigszins doet vergeten. Tijdens ‘Slave to the Rythm’ staat Jones minuten lang met een hoelahoop om haar lichaam te bewegen. Terwijl ze dit doet kondigt ze de artiesten aan en loopt gewoon heen en weer over het podium alsof het niets is.
Verder covert ze enkele nummers. Het origineel van‘La Vie en Rose’ is van Edith Piaff. Verder zingt Jones ook de nummers ‘Demolition Man’ van The Police en ‘Love is the Drug’ van Roxy Music. Ze weet haar eigen stijl in deze nummers goed te verwerken.
Na een korte pauze komt Jones terug voor haar toegift. Ze speelt een uitgebreide versie van het nummer ‘Hurricane’ van haar gelijknamige album. Onder luid applaus verlaat ze het podium. De merkwaardige opening van The Hague Jazz zit erop.
The Hague Jazz – zalen zoeken tussen de colberts
tekst: Dennis van der Maden
foto’s: Marc de Jong
The Hague Jazz is op veel fronten een opmerkelijk festival. Dat bleek vrijdag 11 juni. Geleidelijk en langzaam stroomt de bijzondere locatie, het World Forum vol.
De avond begon stil en rustig om 18:00 uur, maar toen Wouter Hamel het podium betrad, ontstond er eindelijk een redelijke hoeveelheid publiek.
Bij het eerste grote optreden van de avond, Wouter Hamel en band, werd al duidelijk dat het publiek excentriek was. Terwijl de nachtburgemeester van Den Haag hem aankondigde, overzag hij een publiek met veel colberts en overhemden, hier en daar een man in pak met zelfs een stropdas en ook vrouwen in jurken op deze vijfde editie van The Hague Jazz.
Lichtelijk ironisch kwam Wouter Hamel uiteraard ook het podium op in een colbert. Terug in zijn geboorte stad vermaakte hij het publiek vijf kwartier lang met bekende nummers als Don’t Ask, In Between, Maybe I’ll enjoy it next year, het opvallende One more time on the Merry-go-round en natuurlijk de grote hit Breezy.
Een rustig publiek dat toch zichtbaar genoot van de muziek, kreeg een mooie show te zien waarin de band van Hamel een grote rol speelde. Het instrumentale gedeelte zorgde voor een grote meerwaarde aan deze liveshow in vergelijking met zijn studiowerk. Bijzondere akoestische instrumenten kwamen er aan te pas en verzorgden een originele sound. Enkele gitaarsolo’s maakten het optreden compleet en 30 seconden Hamel’s stemgeluid door een megafoon was een leuke extraatje.
Vlak voordat Wouter Hamel afgelopen was, begon in de grote ‘Chez Ella-zaal’ de legendarische mondharmonicaspeler Toots Thielemans. De Belgische grootheid verzorgde dit optreden op de respectvolle leeftijd van maarliefst 87 jaar.
Al bij zijn opkomst kreeg hij een staande ovatie, nadat hij door de burgemeester van Den Haag, Van Aartsen, was aangekondigd. Zijn ‘Quartet’ zorgde in de grote zaal met honderden zitplaatsen, voor een adembenemend instrumentaal optreden.
Grootschalig werd er geapplaudisseerd na langdurig harmonicaspel, waarna ‘The living legend’ meestal even op adem moest komen. Zijn beroemde ‘Bluesette’, dat vele malen gecoverd is, werd zeer gewaardeerd door het publiek. Nadat ook hij vijf kwartier opgetreden had, stroomde het grote publiek de deuren uit op weg naar een ander optreden. Een ander optreden zoeken viel af en toe nog niet mee.
Na Toots zijn optreden, traden ondermeer de twee energieke jazzbands New Cool Collective en Chucho Valdes op. Laatstgenoemde band verzorgde indrukwekkende instrumentale bruggen en outro’s, die echter af en toe wel wat langdradig waren. New Cool Collectives had pech met de zaal. ‘Nina’s Overnight’ was een klein zaaltje met een laagplafond waar het tijdens het optreden zeer druk was en daardoor immens warm. De mannen met colberts moesten een lijdensweg doorstaan als ze dit hele optreden wilden zien. De muziek lag lekker in het gehoor, maar de zaalcapaciteit zorgde voor een kleine teleurstelling.
Gelukkig was dit beter geregeld bij het optreden waar een groot gedeelte van het publiek het meeste naar uitkeek. Candy Dulfer trad met haar band op in de ‘Billie Holiday’s Inn’, wat eigenlijk een zeer grote tent tegen het gebouw aan was. Ook hier was weer een groot publiek aanwezig.
