Zwarte Cross – Kaiser Chiefs, The Answer en Normaal bevestigd

Grote namen zijn bekend gemaakt voor de Zwarte Cross van 20, 21 en 22 juli 2012. Zo komt de Engelse band Kaiser Chiefs is headliner op de zaterdag. Ook de rockers van The Answer  en oudgediende Normaal komen naar Lichtenvoorde.

Gerda Havertong in het Achterhoeks een verhaal van Dikkie Dik voorlezen. Vorige week zijn al Within Temptation, Kamagurka, Asteroids Galaxy Tour, Beth Hart en de lachmeditatiecursus bekend voor de zestiende editie.

De  Kaiser Chiefs domineren de hitlijsten met nummers als “I Predict A Riot“, “Oh My God“, “Ruby“, en “Everyday I Love You Less and Less”. Een headliner om trots op te zijn! De Ierse hardrockers van The Answer tourden op eigen kracht al de wereld rond en deden dit later ook nog een keer met AC/DC.

Normaal, met oer-zwarte crosser Bennie Jolink, mag natuurlijk ook dit jaar niet ontbreken.  North Mississippi Allstars (de blues band van Black Crowes gitarist Luther Dickinson), de Nijmeegs garagerockband Automatic Sam en één van de meest oorspronkelijke vertolkers van de deltablues, Boo Boo Davis zullen ook afreizen naar Lichtenvoorde.

Zwarte Cross

Het Zwarte Cross Festival is een feest met muziek, motorcross, stunts, humor, theater en spektakel. Op de vijftiende editie in 2011 kwamen 152.500 bezoekers, een nieuw record. Naast een breed muziekaanbod is er een festivalmarkt, kermis, theater, festivalcamping, kinderactiviteiten en ludieke stunts.

Dan is er natuurlijk nog de spectaculaire cross zelf waaraan brommers, specials, zwaargewichten en zijspannen meedoen. Serieuze motorsport met echte wereldkampioenen wordt afgewisseld met bizarre klassen, waar het helemaal niet om het winnen gaat. Zo deden in het verleden in de superklasse vele kampioenen mee. Zoals Josh Hansen uit de VS vorig jaar en Jeffrey Herlings.

Kaarten

Kaarten zijn nog verkrijgbaar en te bestellen via de website. De organisatie adviseert om niet te lang te wachten met bestellen. De campingkaarten zijn bijvoorbeeld iedere editie nog uitverkocht. Tot en met 31 mei 2012 gelden goedkopere tarieven.

Prijzen tot en met donderdag 31 mei 2012.
dagkaart: € 25,00 p.p.
drie-dagenkaart: € 62,50 p.p.
campingkaart: € 100,00 p.p. excl. toeristenbelasting
(CJP leden krijgen € 10,00 korting)
Jeugdkaart (t/m 16 jaar): € 10,00 p.p.
kinderen onder 1.40 meter: Gratis entree!
caravankaart: Uitverkocht!

Prijzen vanaf vrijdag 1 juni 2012 , kassaprijzen.
dagkaart: € 30,00 p.p.
drie-dagenkaart: € 75,00 p.p.
campingkaart: € 110,00 p.p. excl. toeristenbelasting
(CJP leden krijgen € 10,00 korting p.p.)
jeugdkaart (t/m 16 jaar): € 10,00 p.p.
kinderen onderen 1.40 meter: Gratis entree
caravankaart: Uitverkocht!

Meer informatie op de vernieuwde website: http://www.zwartecross.nl

Zwarte Cross – eerste namen zestiende editie met Kreator, Beth Hart en Within Temptation

De eerste namen voor de zestiende editie van de Zwarte Cross festival zijn bekend. Dit jaar op  20, 21 en 22 juli in Lichtenvoorde. Naast de motorcross, komen er meer dan honderd artiesten op twintig podia.

De eerste namen zijn grandioos, zo zijn Within Temptation, Di-rect, Beth Hart, Kreator, Chef’Special, Textures, Fiddler’s Green en Il Nino bevestigd.

“Alle artiesten zijn een uitzonderlijk hoog niveau en we hebben nu al een mooie mix van allerlei genres. Dit is nog maar het topje van de ijsberg, want zeer binnenkort komen we met nog meer binnen- en buitenlandse namen. Er is ook dit jaar weer voor ieder wat wils! ”zegt festivaldirectrice Tante Rikie Nijman.

Er is meer nieuws, ook het theater programma begint vorm te krijgen. Zo is er straattheater, poëzie, cabaret, toneel, en stand-up comedy. Meer dan 800 theaterartiesten op de drie verschillende podia. De eerste theaternamen zijn: Kamagurka, Ronald Snijders, slidegitaar cursus door Alan Gascoigne, De Complimentencabine, Trio Zazi, Johnny Cash Swingnight met Def Americans, Leo Blokhuis, lachmeditatiecursus, “BOOT” door Vincent de Rooij, Frédérique Spigt, André Manuel, Paul Kemper en Ronald Bekking. Bijzonder is dat Arjan Erkel met muziek, vertelt over zijn ontvoering.

Zwarte Cross

Het Zwarte Cross Festival is een feest met muziek, motorcross, stunts, humor, theater en spektakel. Op de vijftiende editie in 2011 kwamen 152.500 bezoekers, een nieuw record. Naast een breed muziekaanbod is er een festivalmarkt, kermis, theater, festivalcamping, kinderactiviteiten en ludieke stunts.

Dan is er natuurlijk nog de spectaculaire cross zelf waaraan brommers, specials, zwaargewichten en zijspannen meedoen. Serieuze motorsport met echte wereldkampioenen wordt afgewisseld met bizarre klassen, waar het helemaal niet om het winnen gaat. Zo deden in het verleden in de superklasse vele kampioenen mee. Zoals Josh Hansen uit de VS vorig jaar en Jeffrey Herlings.

Muziek

vrijdag 20 juli: Within Temptation
zaterdag 21 juli: DeWolff, Asteroids Galaxy Tour, Di-rect, Textures, The Deaf, Frei.Wild, Ben Prestage, Kreator
zondag 22 juli: Beth Hart, Chef’Special, Fiddler’s Green.
De speeldata van Ill Nino, Backcorner Boogie Band, en The Swinging Mood Orchestra worden later bepaald.

Kaarten

Kaarten zijn nog verkrijgbaar en te bestellen via de website. De organisatie adviseert om niet te lang te wachten met bestellen. De campingkaarten zijn bijvoorbeeld iedere editie nog uitverkocht. Tot en met 31 mei 2012 gelden goedkopere tarieven.

Prijzen tot en met donderdag 31 mei 2012.
dagkaart: € 25,00 p.p.
drie-dagenkaart: € 62,50 p.p.
campingkaart: € 100,00 p.p. excl. toeristenbelasting
(CJP leden krijgen € 10,00 korting)
Jeugdkaart (t/m 16 jaar): € 10,00 p.p.
kinderen onder 1.40 meter: Gratis entree!
caravankaart: Uitverkocht!

Prijzen vanaf vrijdag 1 juni 2012 , kassaprijzen.
dagkaart: € 30,00 p.p.
drie-dagenkaart: € 75,00 p.p.
campingkaart: € 110,00 p.p. excl. toeristenbelasting
(CJP leden krijgen € 10,00 korting p.p.)
jeugdkaart (t/m 16 jaar): € 10,00 p.p.
kinderen onderen 1.40 meter: Gratis entree
caravankaart: Uitverkocht!

Meer informatie op de vernieuwde website: http://www.zwartecross.nl

Zwarte Cross zo 17 juli 2011 – jubileum feest verbreekt alle records met afsluiter Jovink

Tekst: Silvia Deurwaarder
Foto’s: Monica Duffels en Femke Hansen.

De laatste dag van de Zwarte Cross is al jaren het drukst bezocht en ook dit jubileum verbreekt alle records van vorig jaar. Met zestig duizend bezoekers, tienduizend meer dan de zaterdag.

Terwijl de vrijdag met dertigduizend nog bescheiden is en de donderdag bijna dertien duizend festivalgangers trekt.

Dat brengt het vijftienjarige festijn op een totaal van een duizelingwekkende 152.500 bezoekers, dat is viereneenhalf duizend meer dan vorig jaar! Tante Rikie kan trots zijn in haar nieuwe bloemetjes jurk; het is een groot feest geworden.

Het terrein kan de massa prima aan, zelfs na de regen is het veld goed begaanbaar door de hooi op de modderige plekken bij de mainstage en de doorgang naar de megatent. Ook de mooi aangeklede reggaeweide met houten versiering heeft het weer doorstaan.

Nog een keer door de poort, langs alle vrolijke slogans, de kreten van de metalweide weerstaan en half slippend naar de pers tent. Het voelt als thuis inclusief de brullende motoren en sirenes van de cross op de achtergrond.

Normaal bijt de spits af van deze dag, maar al snel bewegen velen zich naar de cross baan, waar de Superklasse weer in actie komt. Waarna de ‘Best Of 2011’ waar iedereen aan mee mag doen. Van scheurende harly Davidson’s tot een roze Barbie en een koets met Jovink en Tante Rikie: iedereen gaat voor de laatste keer los!

Nieuw is ook de zijspan klasse, die er na de crossers van de Superklasse wat langzaam door het zand ploegen, maar vermakelijk is het wel.

In rap tempo naar de finish waar een mega Tante Rikie ze opwacht. Er was sprake dat deze mascotte van de Zwarte Cross zou stoppen, maar gelukkig blijft ze nog even door gaan om koninklijk in haar zetel over het festival gedragen te worden of een nummer mee te zingen met Jolink en co.

Rowen Heze neemt een enorme truck mee en brengt zijn vrolijke meezingers ten gehorde met de bekende accordeon. Dan moet ook ik er aan geloven, blaren prikken: door vochtige grond, klamme sokken en rubberen laarzen zijn alle ingrediënten compleet om eens ingetapt te worden bij de EHBO. Het lijkt wel de vierdaagse zo druk hebben ze het ermee, gelukkig niets ernstigs deze editie.

Op  tijd naar de theaterweide voor Jaqueline Govaert. Groot geworden met Krezip en nu solo op het podium. De typerende hese stem vult de ruimte begeleidt door zachte pianoklanken. Ingetogen en klein begint de artieste aan haar set met “Forgive Me”.

Later zal ze op het grote podium flink knallen, maar voor de echte fan is dit optreden de kers op de taart. Ontspannen roept Govaert wat allen denken: “Wat een geluk met de zon, ik had regen verwacht.” Zoals velen ook gekleed in regenlaarzen, maar de leren jas gaat al snel uit.

“Big World” roept een soul gevoel op met een melodieuze piano, wat jazzy drumintermezzo’s en heldere gitaar. Dat alles omlijst de diepe, warme stem van Jaqueline Govaert.

Een volle weide zit er ontspannen bij en op “Good Life” wordt er flink meegedeind, dat swingt stevig en de drummer gebruikt zelfs zijn flightcase, maar de akoestische gitaar bepaald de melodielijn.

De natuurlijke houding van Jaqueline op het podium houdt de show boeiend;  niets geen poespas, gewoon recht voor zijn raap brengt ze haar nieuwe nummers. Met deze kracht weet ze iedereen met gemak te overtuigen en niet te vergeten de nodige dosis talent!

Op het hoofdpodium pakt Back Corner Boogie Band groot uit. Eigenlijk is het gewoon Jovink & The Voederbietels met blazers, met zangeressen en orgel.

De drijvende kracht zijn niemand minder dan de gastheren van de cross en met het grootste gemak maken ze de overgang van rock naar swingende jazzy nummers met een vol geluid.

De gitaren worden nog net zo snel aangeslagen en janken als vanouds, maar dit keer aangevuld met trompet en zanger Erik Neimeier die zich niet in het dialect uitdrukt. Dat is toch wel even wat anders, maar instrumentaal staat het als een huis!

In 2007 is de formatie opgericht Gijs Jolink en Hendrik Jan Lovink, nadat ze een minder volle agenda kregen met Jovink. Live is goed te zien dat ze hier hun muzikale ei in kwijt kunnen.

De jaren vijftig herleven in volle glorie en de gitaarsolo’s zijn adembenemend. Enig minpunt is de zangkwaliteit, die hier en daar doet denken aan een foute bruiloftsband. Misschien toch een rauw randje toevoegen, zoals men gewend is.

Op de metalweide begint een vreemde eend in de bijt aan het laatste concert. Life Of Agony zal na Terror de handen vol krijgen om het veld omver te blazen, al lukt ze dat met gemak.

Vele fans maken de laatste verschijning van zanger Keith Caputo mee. Na deze tour is aangekondigd dat hij een geslachtsverandering zal ondergaan en als vrouw door het leven wil gaan. Mina Caputo is duidelijk al aanwezig in de verschijning van de frontman; lang haar, parelketting om de hals en getuite lippen.

Dit is een grote omslag ten opzichte van een paar jaar geleden. Niet te vergeten een enorm contrast met de agressieve teksten, rauwe metal, opzwepende uithalen die deze Amerikanen zo wereldberoemd maken.

Van “I Regret” tot “Bad Seed” het is een energieke tijdreis als afscheidstour met deze band. Energiek, krachtig en imponerend weet LOA als geen ander een indruk achter te laten. Na jaren nog verbazend over de kleine zanger met een enorm stemgeluid, zo uniek en gevoelig dat hij (of zij) het als geen ander zo kan uitschreeuwen en iedereen kippenvel weet te bezorgen.

Naast de geweldige vocalen, weet Keith er een echte performance van te maken al rennend over het podium, de microfoon rondslingerend en vooral op de knieën vallende de uitzinnige fans toezingend. Wanneer er een stevige pit ontstaat zet de band nog even een versnelling in.

Toch is het wat provocerend om Keith zo wijdbeens te zien zitten, met zijn hand de lange haren uit zijn gezicht strijkend. Liefelijk bijna en daarom passen die gekwelde uithalen niet meer bij zijn verschijning.

Er is geen rockartiest die dit kan evenaren, maar des te treuriger is het afschuwelijke geluid; de bas overstemt alles en iedereen.

Het feit dat je dit in je maag voelt, betekent dat alle geluidslimieten overschreden worden. Zelfs oorpijn met oordoppen in is echt een slecht teken. Volgend jaar blijf ik zeker weg op de weide als dat niet veranderd.

Afsluiter van de avond is, hoe kan het ook anders, Jovink! Geen wonder dat iedereen als sardientjes in een doosje vooraan bij het hoofdpodium te vinden is.

Dit is een ode aan vijftien jaar zwarte cross, het harde werk van de oprichters en het respect dat het festival over het hele land verdiend.

Voordat er goed en wel maar iets is begonnen vullen de schreeuwkoren elkaar op, de sfeer zit er zeker al goed in.Het bier staat klaar, de snippers gaan de lucht in en daar is Jovink XL, want de Big Band is er ook bij.

Allen netjes afgekleed met zwarte broek en wit shirt met simpel ‘Zwarte Cross’ is voldoende, mocht dat iemand ontgaan zijn (bewijs, de duizend shirts en hoedjes over het hele veld).

“Wakker Worden” is een pittige warmloper die er meteen in knalt vol power en energie. Wat een adrenaline alleen als je naar de gezichten van de mannen kijkt: een brede lach, wetend dat iedereen voor hen komt!

Ze genieten van begin tot eind en dat maakt ze meteen zo symphatiek. Daarnaast spelen ze gewoon de sterren van de hemel en is er niets aan te merken op de grande finale van deze Zwarte Cross.

Hendrik-Jan Lovink is al flink warm gespeeld en de solo’s komen uit zijn tenen. Vanmiddag scheurde hij nog met een scooter over de crossbaan en nu rockt hij stevig door, wat een energie!

Gijs Jolink, die vorig jaar nog wat meer zong, doet het ‘hennig an’ aan de zijkant, maar na het derde nummer spreekt hij met een hese stem iedereen toe: “Is iedereen goed te pas? Bedankt jongens, een compliment voor iedereen dit weekend. Het is super verlopen en ik ben er trots op! We hebben vandaag een nieuw record!”

Gitarist Hendrik Jan Bökkers steelt de show met opzwepende gitaar riffs en energieke performance. Er valt genoeg te zien en vooral de interactie tussen de bandleden maakt het allemaal extra speciaal.

Het gaat wel rap wanner Gijs over op een protest song begint, iets met pindakaas en een overstemmend geschreeuw uit het publiek (die alles van begin tot eind kennen). Dan komt er nog een dosis energie bij, en is het old school rocken geblazen. Ook maakt tante Rikie haar entree en dan is dit feest pas echt compleet.

Jovink weet heel goed wat ze doen en beheersen het als geen ander, wie kan nu zeggen een rockartiest in hart en nieren te zijn en ook nog eens verdienstelijk motor coureur; dat is de Zwarte Cross weer ten voeten uit! Helaas is dit mooie feest alweer veel te vroeg afgelopen, maar met zo’n afsluiter kan je niet treurig blijven: op naar volgend jaar!

Zwarte Cross za 16 juli 2011 – snelheidsduivels en spetterend jubileum festijn

Tekst: Silvia Deurwaarder
Foto’s: Monica Duffels, Femke Hansen

De tweede dag van de Zwarte Cross heeft een volle programmering. Al vroeg is het druk bij het hoofdpodium, de reggaeweide, megatent, fijnproevers podium, metalweide, undercover tent en natuurlijk op het crossterrein.

Niet te vergeten het blagenparadijs voor de jongste festivalgangers (tot 140 cm gratis entree), waar Jovink ook nog langs komt. Vijftien jaar wordt gevierd met een nog groter spektakel. ‘Het leven is een groot feest’ wordt wel weer waargemaakt dit weekend!

Het rennerskwartier is al vroeg in beweging om de toestromende bezoekers te vermaken. Dit jaar zijn er nieuwe categorieën toegevoegd, waaronder de Romaklasse die al snel vol zit.

Kleurrijke wagens scheuren over de crossbaan, waarbij de koets getrokken door zes motoren wel de kroon spant. Ook een wagen gemaakt van bierblikjes ontbreekt niet. Hoogtepunt van de dag is de Superklasse waar internationale toppers het opnemen tegen de trotse helden van de Achterhoek.

Al voor de race goed en wel begonnen is, ligt er al een motor in de prak bij de Omroeptoren waar de lokale radio de hele dag vermaak, muziek en een serieuze noot laat horen. Ondanks de regen verderop in het land, stuift het zand hoog op en schijnt de zon zelfs.

Wanneer Bennie Jolink met no.100 het terrein verkent in de Seniorenklasse, maakt Jos Hansen (ook no. 100) zich klaar om van start te gaan voor de eerste echte rennersrace van de dag.

In de vroege middag maakt de beroemdste Twentse zangeres haar opwachting, die onlangs nog in een uitverkocht Gelredome heeft opgetreden. Ilse De Lange behoort al jaren tot de Nederlandse top en het is al vroeg dringen bij het hoofdpodium.

Twee achtergrondzangeressen zijn meegenomen om er een speciaal feest van te maken! Opeens staat Ilse de Lange daar met “Almost” de lichte melodie past perfect  bij het zonnige weer. Het knalt meteen goed, door de inzet van de band.

Drummer Bart Vergoossen zit goed verstopt achterin naast toestenist Will Maas, al swingen ze er flink op los tijdens “Next To Me” waarop het jasje van de zangeres uit gaat. Met haar ontwapende houding weet Ilse de Lange meteen indruk te maken; ze geniet zichtbaar en haar lach is oprecht en ontspannen.

“Hoe is het op de Zwarte Cross! Dit nummer is helemaal uit het begin en er hoort een actie bij: meeklappen boven je hoofd, anders zie ik het niet!” roept ze in onvervalst Twents.  Haar gitaar wordt erbij gehaald en het afwachtende publiek klapt nu eindelijk mee op “World Of Hurt.”

Gitarist Arnold van Dongen geeft een spetterende solo weg, en de energie straalt er vanaf. Kleine details zorgen voor een ontspannen show: er wordt onderling gelachen en Ilse de Lange doet iedereen opvrolijken met een setlist vol hits.

Haar stem is krachtig en vol power, dan weer breekbaar en een prachtige samenzang op “Livin’ On Love.” Het is duidelijk dat de hele band een enorme sprong voorwaarts heeft gemaakt, en veel stijlen samenbrengt met het grootste gemak.

Bassist Aram Kerbergen, geflankeerd door gitarist Martijn van Agt zorgen voor een stevige basis en valt genoeg te zien op het podium, al blijft Ilse de Lange de eyecatcher.  Ze toont pit op het vrolijke “Puzzle Me” en eindelijk staat het hele veld te swingen.

Na een dynamische set worden de fans nog getrakteerd op “Born To Run” van Bruce Springsteen, met gierende gitaren die de adrenaline doet toenemen. De stem van Ilse de Lange overstijgt de verwachtingen; wat een power en zelfs het rauwe randje is charmant. Dat is wel het hoogtepunt van de dag!

Ondertussen zijn de motoren opgesteld en neemt de spanning toe. Wie zal de gouden helm winnen, vorig jaar in handen van niemand minder dan Jeffrey Hennings.

Met races in Spanje en Zweden werd het voor hem onmogelijk om langs te komen, maar de ogen zijn gericht op Jos Hansen, Kawasaki voor het ‘Monster Energy Pro Circuit team.’

Hij heeft in 2008 en 2009 de gouden medaille op het grootste Action Sports evenement ter wereld gewonnen: de X-Games. Dit jaar oogst hij veel respect door met een gebroken hand door te racen.

Toch weet Hansen drie van de negen wedstrijden van het Supercross seizoen te winnen, wat hem een derde stand in het kampioenschap oplevert. Hij gaat ook goed van start, maar na de eerste heuvel is er een ongeval met een jonge renner, die met mitella de cross moet verlaten.

Het ongekend hoe op het circuit het stof opwaait en renners de hoogte in springen. Het is dan ook geen verrassing dat het afgeladen vol is aan de zijkanten en de wedstrijd blijft tot op het laatst spannend.

Het is uiteindelijk  no.28 William Saris die als het eerst de finish bereikt, op de voet gevolgd door no.88 Ronnie van Rooij. Ze kunnen trots zijn: de Achterhoek heeft zegegevierd, en de Amerikaan heeft ondanks zijn geweldige kunsten niet de top drie behaald.

Tijd voor muzikaal vermaak met Katzenjammer, een Noorse vrouwenband met een zeer eigen geluid. Al is het vooral de aankleding die bij blijft: kleurrijke jurken, beschilderde instrumenten en bloemen in het haar.

De naam betekent veelzeggend kater in het Noors. De dronkenmanliedjes zijn wellicht niet de beste benaming voor de vrolijke songs, maar het veld staat van begin tot eind te hossen en vrolijk mee te schreeuwen.

Een eigenwijs geluid op het podium van de Zwarte Cross, met een trompet, accordeon en ukelele en balalaika in de gelederen eens iets heel anders.

“A Bar In Amsterdam” is zeer toepasselijk en de samenzang van de bandleden is uitbundig. Voeg daarbij een opzwepende trompettiste, die net wat minder hees is als de rest van de formatie en met gemak wordt dan het hele veld veroverd!

Ook “To The Sea” doet het erg goed, al  is het maar omdat Marianne Svein met haar rauwe stem het publiek makkelijk in beweging krijgt. Dan maakt het ook niet meer uit dat het gezang snel in geroep omslaat en een hees geschreeuw. Een vrolijk feest: de Zwarte Cross gaet los!

In de megatent is de sfeer heel anders, daar staat iedereen opeen gepakt om een glimp van Miss Montreal op te vangen. Een paar jaar geleden scheurde ze nog mee, speelde ze op het hoofdpodium en later nog eens met de Motorband, nu spelen ze op eigen kracht de hele tent plat.

Zangeres Sanne Hans is al lang geen onbekende meer, zowel de Achterhoek als de rest van Nederland heeft ze in rap tempo veroverd. Met haar enthousiasme en stevige rocknummers weet ze iedereen aan het swingen te krijgen.

Al vanaf de eerste noot is het dringen bij het hek op de voorste rij, veel jonge fans die alles van begin tot eind kunnen meezingen. In haar stoere rode leren jasje rent de zangeres over het podium, de gitaar achter zich wapperend.

Meteen vol power entree makend op “The Real Thing” en de uitroep ‘Boeruh’ is het enige gepaste welkom. De samenzang met bassist Kobus Groen zorgt voor de nodige interactie.  “ I Know Better” begint met akoestische gitaar maar groeit uit tot een swingend nummer en wordt dan al flink gesprongen.

Wanneer Sanne Hans wat later zelf al rockend op het podium staat met wapperend haar en een enorme dosis energie, is de tent al plat gespeeld. Al verliest de drummer zijn bekken, en is de toetsenist was weggestopt dat mag de sfeer niet drukken.

Dan neemt de frontvrouw even de tijd om op adem te komen en het publiek toe te spreken, hartjes gebaren verschijnen vooraan door vele jonge handen op de eerste rij.

“Hebben jullie een kater? Ik eens eindelijk niet, maar ik heb wel bier! Deze volle tent is echt een droom en het is geweldig jullie te zien klappen. Mijn vader en zusjes staan daar ook nog ergens..” en uitzinnig voert ze het tempo van de set wat op.

Wanneer aan het einde de cover van “Whole Lotta Rosie” van AC/DC ingezet wordt, is het wederom flink springen en rennen op het podium. Deze rock artieste heeft energie voor tien en dat werkt duidelijk aanstekelijk. Daarnaast weet ze met haar unieke stemgeluid makkelijk te overtuigen. Wat een feest in de Achterhoek met dank aan deze pittige dame!

Wanneer het letterlijk knallen wordt met de Motorband op het hoofdpodium, heeft de regen ook Lichtenvoorde bereikt en in korte tijd betrekt de lucht en wordt iedereen flink nat, en vele gezinnen verlaten al snel het terrein.

De echte liefhebber laat zich niet wegjagen, en het veld staat bescheiden vol wanneer onder andere Bennie Jolink (Normaal), Hendrik Jan Lovink (Jovink & The Voederbietels) en Gijs Jolink (Jovink & The Voederbietels) met een aantal bekende coureurs het podium op komen.

Om met allemaal het gas eens flink los te laten onder genot van scheurende gitaren! Wat een beladen veld met fans moest worden is nu verregend, maar dat maakt het enthousiasme niet minder. Vooral als je bedenkt dat deze mannen het hele weekend van podia naar podia rennen en tussendoor nog flink de motor laten ronken op de crossbaan!

De gastheren staan toch vol energie op het podium en het plezier straalt er vanaf, de aanstekelijke bluesy rock met de bekende stem van Jolink doet de menigte opleven.

Bennie Jolink benadrukt het zelf nog een keer:  “Hoe mooi is het om cross met muziek te combineren en dat nu al vijftien jaar lang!”  dat moet zeker een droom zijn die uitkomt.

Tante Rikie in haar bloemetjesjurk doet het wat ‘hennig an’ vandaag, maar ze kan trots zijn. De echte crossers staan daar op het podium flink los te gaan en wanneer het bekende geronk de gitaren overstemt, heeft de Motorband de regen getrotseerd!

Na een lange dag met Death Angel, en Sepultura als grote namen op de metalweide is het lang wachten tot de headliner Monster Magnet op de main stage. De reporter is doof, fotografen doordrenkt en het veld een glibberige koeienstal: kortom aan alles komt een eind en zo ook aan deze feestdag. Nog een dag in het verschiet om energie te vinden en de blaren door te prikken: zondag breekt alle records!

 

Zwarte Cross vr 15 juli 2011 – scheurende gitaren en vliegend gras

Tekst: Silvia Deurwaarder
Foto’s: Monica Duffels, Femke Hansen

De Zwarte Cross viert zijn vijftiende geboortejaar met een extra festivaldag. Al op de donderdag zijn de gastheren van Jovink en de Voederbietels de camping aan het opwarmen voor een spectaculair weekend! Deze eerste vrijdag is de aftrap van een weekend vol festiviteiten: van de theaterweide, de megatent to de Crossbaan: er is genoeg te doen!

De vrijdag trapt af met niemand minder dan Normaal in de nieuwe Megatent, die met het regenachtige weer een welkome toevoeging is. Bennie Jolink dwingt nog steeds respect af met zijn enthousiasme en vakmanschap.

Hij staat er rustig bij in zijn blauw geruite pak, toch eet het publiek uit zijn hand. Een volle menigte staat al vroeg te juichen inclusief Zwarte Cross shirts en gele hoedjes.

Het dak gaat eraf, en de sfeer is ongedwongen. Het voelt weer als thuiskomen: ieder jaar is het weer aftellen naar dit grootste feest in de Achterhoek. Er wordt flink meegeklapt en gejoeld met de toegankelijke rock van deze helden. Bennie Jolink roept het publiek toe: “Wie gaet er weer vandeur, maar het gaet nu los! Goed gaen en terugkomme!”

De drie mannen nemen met stevige blues en gierende gitaren afscheid, zelfs de kroonluchters staan te trillen. Dan is het wachten op de jaren tachtig godin Blondie,  die in 1978 een onvergetelijke hit scoorde met “Denis.”

Al is de meute in een paar seconden de tent ut. Deze maken snel plaats voor fans met rozen en meisjes met even blond haar als de artieste die straks zal opkomen.

Jong en oud is nieuwsgierig wat deze vrouw nog in haar mars heeft en velen vragen zich verwonderd af of Blondie nog wel kan zingen.De mokken thee worden neergezet en opeens staat ze daar in glimmend zwart al dansend en de handen gaan al snel de lucht in.

Dit jaar heeft de Amerikaanse rockband het negende album “Panic Of Girls” uitgebracht, al is het vandaag meer een ‘greatest hit’ show zoals opener “Union City Blue.” Debby Harry is verrassend goed bij stem, al zijn de pasjes wel erg uitgedacht: wiegende heupen, kushandjes en ze zwaait luchtig naar haar publiek. Dat alles geflankeerd met een enorme zwart glimmende zonnebril.

De band is een kleurrijk gezelschap, met twee jonge leden in de line-up. “Dreaming” wordt stevig gebracht en het geluid is erg goed uitgebalanceerd. Dan gaat de glimmende zonnebril omhoog en swingt Blondie flink. Met “Atomic” wordt de versnelling ingezet en het publiek zingt vrolijk mee.

Met een indrukwekkende gitaarsolo van Tommy Kessler bewijst de band wel nog fris en vernieuwend te zijn. Het is een feest der herkenning met hits als “Call Me.” Een ding is zeker Blondie mag dan wat ouder zijn, ze hebben nog genoeg pit om de tente plat te spelen!

Inmiddels is Mooi Wark een heel ander feestje aan het houden op het hoofdpodium. Nu is ook duidelijk waar de fans van Normaal zijn gebleven, vrolijk bier en gras smijtend met deze rockformatie van eigen bodem.

Het veld is uitzinnig en voor het eerst vliegen de pollen door de lucht. Zeker het hoogtepunt van de dag, want waar heb je nu zoiets eerder gezien? Precies, nergens..dat kan alleen op de Zwarte Cross!

De sfeer zit er goed in, ook bij Ralph de Jongh and Crazy Hearts. De appel valt niet ver van de boom en het is niet zo verrassend dat velen deze blues, rock zanger eens gaan bekijken op aanraden van de heren van Normaal. Lekker rauw en toch vol melodie dankzij de inzet van de hele band. Een mooie opwarmer voor de headliner van de avond.

Op de metalweide is het inmiddels ook tijd voor de afsluiter van de dag. Helloween komt met een opzwepende dosis powermetal iedereen om ver blazen. Waar voorgaande jaren veel nieuw talent op de weide stond, is het dit jaar de tijd van de oude garde. Helaas is het geluid zo ontzettend hard, dat je de bas voelt trillen in je maag en geen enkel detail te horen is.

Jammer, omdat deze Duitse band met veel enthousiasme het publiek bespeelt. Het had zo mooi kunnen zijn, maar doordat de geluidsman denkt dat alles keihard moet om zo de megatent te overstemmen, gaat alles verloren. Dat ik niet na drie seconden gillend weg ren, komt door het charisma van zanger Andreas Deris, die met een grote lach “heavy metal” blijft roepen.

Gegil is niet uit de lucht wanneer hij aankondigt: “Good evening, hope you are doing good! I stay five minuts longer to play ‘Keeper Of The Seven Keys. Part II’ for you!” Met zijn open houding weet hij het nog boeiend te houden. De gitaarsolo is slecht te horen en de vocalen verwaaien in het geluid van de rammende bas en drums.

Kortom: laat de metalweide links liggen als je gehoor je lief is. Dit is gevaarlijk en buiten proporties. Een groot minpunt van het verder zo leuke festival.

The Black Crowes zijn de trots van de dag. Een mega stadion act die met stevige bluesrock een grote show neerzetten op het hoofdpodium: ze krijgen met gemak iedereen in beweging.

Anders dan het hippie uiterlijk van de band doet vermoeden, ligt het succes van deze band in de jaren negentig met hits als “Hard To Handle” en “She Talks To Angels” van hun debuut, die deze avond zeker voorbij komen!

Tante Rikie kan trots zijn, want vele fans heten de band welkom op deze prachtige avond met volle maan. Dit optreden is een van de laatste van de ‘Say Goodbye to the Good Guys Tour’ voordat de gitaren in de wilgen worden gehangen, omdat de bandleden meer tijd aan het gezin willen besteden.

Ontspannen en schijnbaar onbewogen staat Chris Robinson achter de microfoon met een stevige baard. Een man die zijn sporen ruimschoots verdiend heeft en toch zonder ster allures de menigte tegemoet treedt.

Het is jammer dat hij gedurende de show wat statisch op het podium staat, en zelfs wat binnensmonds praat. Toch weet hij een dynamisch geluid voort te brengen en doet zijn stem verbazen.

Zijn broer Rich Robinson op gitaar straalt meer energie uit met zijn gierende solo’s.Samen met het vingervlugge Hammond geluid van toetsenist Adam Macdougall wordt je terug genomen naar Woodstock en de jaren zestig.

Het is swingen met het rauwe stemgeluid van de frontman, een mooi contrast met de stevige drums en opzwepende gitaren. Een geweldige kennismaking voor een ieder die de band nog niet live heeft gezien en meteen een langdurig afscheid.

Voor deze Amerikanen mag deze avond relatief een klein concert zijn, toch is het een memorabele avond. De goed geoliede machine brengt swingende rock met een blues randje, inclusief de nodig dosis harmonie en een perfect samenspel. De muzikale intermezzo’s zijn een genot voor het oor en nadat de band is warm gedraaid op het eerste nummer “Jealous Again” gaat het berg opwaarts in rap tempo.

“Soul Singing” doet verlangen naar verlaten wegen, een grote truck en wapperende haren in de wind. Het is zo makkelijk om je te laten wegvoeren op de klanken van de rauwe gitaar en ontspannen vocalen. Dit slaat al snel om in een krachtige climax die iedereen wel kippenvel moet bezorgen.

De kracht van de Black Crowes is de veelzijdigheid aan stijlen zonder saai te worden. Op het podium mag het er wat degelijk uit zien, maar de behaarde mannen gaan op in de muziek en het samenspel brengt de hele dag naar een hoger plan.

Aan het einde van de set komen de grote hits voorbij. “Remedy” is de laatste opzwepende afsluiter. Het is nog een keer genieten van deze heerlijke muziek.  Dan valt toch echt het doek en is deze jubileum editie nu al onvergetelijk!

Zwarte Cross – verbreekt bezoekersaantal op vijftiende editie

 De vijftiende editie van de Zwarte Cross in Lichtenvoorde is voorbij gevlogen. Dit keer is weer het bezoekersaantal verbroken met 152.500 bezoekers.  Dat is vierenhalf duizend meer dan vorig jaar.

Voor het eerst is de donderdag erbij als extra festivaldag, al trok de zondag de meeste bezoekers. De gastheren van Jovink sloten het feest af met een spetterende show.

Het evenement zonder enige uitzonderlijke incidenten verlopen en de organisatie spreekt dan ook van een zeer geslaagde editie. Festivaldirectrice Tante Rikie: “Een mooier jubileum had ik mij niet kunnen wensen. De sfeer is geweldig en ik zie alleen maar lachende gezichten! Het enige waar ik droevig over ben is dat het vandaag alweer de laatste dag is.”

Een memorable jubileum editie met bands als Blondie, Normaal, Black Crowes, Ilse De Lange en vele anderen passeerden de revu. Ook de superklasse was dit jaar erg speciaal met de Amerikaanse crosser Josh Hansen, die speciaal over kwam uit Amerika.

Morgen volgt een uitgebreide sfeer reportage, tot die tijd is het nagenieten van een geweldig feest! Ondanks de regen op de zaterdag, was de sfeer het hele weekend erg goed. Wat ooit begon als een stuivende crossbaan met een podium ernaast, is uitgegroeid tot een van de beste festivals van het land.

Volgend jaar zal het Zwarte Cross Festival plaatsvinden 20, 21 en 22 juli 2012, noteer dat vast in de agenda. Dit is de nieuwe datum voor de zestiende editie, omdat er rekening is gehouden met de bouwvak vakantie. Camping gasten kunnen donderdag 19 juli 2012 al het terrein op.

Zwarte Cross – opbouw festivalterrein van start

Het uitzetten van het festival terrein voor de Zwarte Cross is vandaag van start gegaan. All plannen worden nu werkelijkheid voor de jubileum editie van 15 tot en met 17 juli 2011 in Lichtenvoorde.

Verwacht een feest aan muziek, motorcross, stunts, humor, theater en spektakel. In 2010 kwamen er meer dan 148.000 bezoekers, en 150 bands op 20 podia. Een unieke festiviteit in Europa!

Het muziekprogramma is definitief rond. Tante Rikie heeft vanwege het 15-jarig jubileum extra uitgepakt en hopelijk is iedereen er net zo enthousiast over zijn als zij. Het totaaloverzicht staat hier. Ook is het blokken-schema al online, zodat je nu al een planning kan maken(scroll naar beneden om het blokkenschema van de volgende dag te bekijken).

Dan is er nieuws bij de Superklasse, wereldtopper Josh Hansen (VS) zal van start gaan! Dit jaar verschijnen er maar liefst drie Amerikanen aan het starthek bij de Superklasse, waaronder supercrosskampioen Josh Hansen.  We hebben het hier over een van de beste crossers ter wereld. Tante Rikie is supertrots dat Hansen speciaal voor de Zwarte Cross de oceaan over zal vliegen om zijn stuurmanskunsten te vertonen. De deelnemerslijst staat online op de Zwarte Cross website.

De band Ape Not Mice is met haar groovy, jazzy en zomerse muziek de winnaar geworden van de Zwarte Cross Serious Talent competitie! 3FM en Tante Rikie kozen unaniem voor deze band en daarmee heeft Ape Not Mice drie optredens op het festival gewonnen, namelijk:
Donderdag 14 juli: 20.15 – 21.15 uur Rock `n Roll Circus (Camping)
Zaterdag 16 juli: 13.00 – 14.00 uur Fijnproeversweide
Zondag 17 juli: 12.00 – 13.00 uur Megatent
Daarnaast zal Ape Not Mice optreden in de Freaknacht van 3FM-DJ Gielen Beelen op de Zwarte Cross. Deze Freaknacht is van vrijdagnacht op zaterdag. Luister hun muziek hier en kom alvast in zomerse sferen!

Heb jij altijd al eens een privéconcert van Miss Montreal, Tim Knol of André Manuel bij willen wonen? Dat kan dit jaar op de Zwarte Cross! Er gaat namelijk op de zaterdagavond iets bijzonders gebeuren, namelijk “Kampvuur Laait,” een nieuw initiatief op het festival.

Op zaterdagavond zijn er op de crossbaan drie kampvuurtjes te ontdekken, waarbij Miss Montreal, Tim Knol en André Manuel afzonderlijk van elkaar een akoestisch privéconcert geven. In totaal kunnen slechts 90 bezoekers de privéconcerten exclusief bijwonen. In groepen van 30 personen wordt er gerouleerd langs de kampvuurtjes. Het totale programma zal ongeveer een uur (vanaf 22.30 uur) in beslag nemen en is alleen toegankelijk voor personen met een Kampvuur Laait kaartje.

De kaarten zijn niet te koop! Deze worden verloten o.a. onder onze trouwste nieuwsbriefleden! Wil jij er bij zijn? Geef dan antwoord op de volgende vraag: Wat vindt Tim Knol van het Zwarte Cross Festival? (Hint: Het antwoord is te vinden in ‘Harder! #10)
Stuur het antwoord + je naam + je e-mailadres als reactie op deze nieuwsbrief. Je kunt alleen deelnemen aan Kampvuur Laait als je al toegang hebt tot het festivalterrein.

Tickets

Dagkaarten: 22,45 euro (tot 1 juni)
3-dagenkaart:  44,91 euro (exclusief camping)
campingkaart: 95,00 euro
caravankaarten zijn al uitverkocht.

- Je hoeft geen aparte dagkaarten te bestellen als je een campingpassepartout hebt gekocht; je hebt met een passepartout ook toegang tot het festival- en crossterrein;
- Dagkaarten bieden geen toegang tot de camping;
- Kinderen onder de 1,40 meter op vrijdag, zaterdag en zondag hebben gratis entree;
- Kaarten zijn ook aan de dagkassa te koop (indien niet uitverkocht);
- Bestel geen kaarten via onofficiële kanalen! Op deze site worden alle Zwarte Cross kaarten het goedkoopst aangeboden, weet je zeker dat de kaarten geldig en officieel zijn en worden geen service- en administratiekosten in rekening gebracht. Bij alle andere websites zit je NIET goed!

Meer informatie op: http://www.zwartecross.nl/tickets/

Bron: Zwarte Cross nieuwsletter.

Zwarte Cross – tot 1 juni lage prijs kaarten

De jubileum editie van het Achterhoekse Zwarte Cross festival gaat speciaal worden met artiesten zoals Normaal, Ilse DeLange, Life Of Agony en The Black Crows. Op 15, 16 en 17 juni staat heel Lichtenvoorde in het teken van de motor cross, opzwepende acts en boeiende attracties!

Nog zes dagen zijn de tickets van de Zwarte Cross voordelig geprijsd. Wacht dus niet te lang met kaarten bestellen!

Als je voor 1 juni bestelt ben je voordeliger uit én je wordt bij de festivalpoort niet naar huis gestuurd wegens uitverkocht: “win-win”. Dit geldt zeker voor iedereen die op de camping wil staan, want het gaat snel met de kaarten!

Gisteren is er een special over de Zwarte Cross verschenen in de gratis krant ‘ Spits.’ Met allerlei informatie over het programma, de verschillende weides, stunts, cross, muziek en theater. Maar ook interviews met Miss Montreal, Tim Knol, De Staat, Wibi Soerjadi, Hendrik-Jan Lovink en natuurlijk komt festivaldirectrice Tante Rikie ook aan het woord. Er staan QR-codes in de krant, zodat je via je mobiele telefoon het hele festival programma kan opvragen. Lees de special digitaal, scroll wel even door naar pagina 11!

Line-Up

Van de 150 bands, zijn er al een hoop bekende. De festival line-up is dan ook bijna compleet!

Airbourne
Automatic Sam
Ayaytollah’s
Backcorner Boogie Band
Bierefluiters
Big Shampoo
Black Bottle Riot
Blizzard
Caro Emerald
Converge
Coparck
De Motorband
Devildriver
DeWolff
Di-rect
Edelweiss Kapel
Forbidden
Fragment
Guus Meeuwis
Jeroen Sweers Boogie Woogie Band
Jon Oliva’s Pain
Jovink
K’s Choice
Kamelot
King Kahn And The Shrines
Kontrust
Kudra Mata
Loudness
Lüstige Schlager Freunde
Mad Manoush
Mala Vita
Marike Jager
Mooi Wark
Moss
My Dying Bride
Normaal
Papa Roach
Paradise Lost
Shaking Godspeed
The Black Spiders
The Campbell Brothers
The Deaf
The Devil’s Blood
The Heinoos
The Paceshifters
Tim Knol
Tommy Ebben And The Small Town Villains
Tonka
Triggerfinger
Twice
Volbeat
Vriska Viljor
Want Want
Waylon
WC Experience

Tickets

Tot 1 juni
Dagkaart (vrijdag, zaterdag of zondag): € 22,45
3-Dagenkaart: € 44,91
Campingkaart: € 95,-

Per 1 juni
Dagkaart: € 28,06
3-dagenkaart: € 56,13
Campingkaart: € 105,-

aan de kassa
Dagkaart: € 28,50
3-dagenkaart: € 57,-
Campingkaart: € 105,-

Meer informatie over de artiesten, andere activiteiten, laatste nieuws en kaartverkoop via:
http://www.zwartecross.nl/ 

Zwarte Cross 2011 – The Black Crowes op jubileum editie

De geruchten gonzen al rond, maar nu is het toch echt bevestigd. De Zwarte Cross heeft zijn helden binnen gekregen. Eerder zijn al namen bekend geworden zoals Ilse de Lange, Normaal, Miss Montreal en Life Of Agony. Nu pakt het festival groot uit! Op 15, 16 en 17 juli zal de vijftiende jubileumeditie  plaatsvinden in Lichtenvoorde, Achterhoek. Er zullen in totaal 150 bands optreden op 21 podia, naast de bekende motor cross.

Al tien  jaar probeert de organisatie  The Black Crowes, naar de Zwarte Cross te halen. De Jovinks zijn al vanaf de oprichting van deze rockband rond 1990 een enorme fan van deze band. Al jaren de absolute nummer één op de verlanglijst. The Black Crowes zijn live ook juist zo goed, omdat ze als band zo goed grooven; precies goed in de tel hangen zeg maar.

The Black Crowes, onder de bezielende leiding van de gebroeders Robinson, zijn wars van commercie en gaan helemaal voor de muziek; niet hip, geen computers, maar rock zoals rock hoort te klinken. Met gitaren die huilie huilie doen als een afgesmeerde jachthond; gitaren die via je oren rechtsreeks de balzaal intrekken.. De rockers van de Crowes zijn ook coole gasten die bijvoorbeeld het lef hebben om te roepen dat blowen gelegaliseerd moet worden en dat in het aartsconservatieve Amerika.

The Black Crowes hebben al honderden nummers gemaakt en treden nog steeds op! De Feestfabriek Alles Komt Goed BV is dan ook al derjekes trots the Black Crowes te mogen presenteren op de Zwarte Cross 2011, de vijftiende editie van het Zwarte Cross Festival. Op vrijdag 15 juli zullen de stoere roots-rockers te bewonderen zijn op het Hoofdpodium. Gijs Jolink en Hendrik Jan Lovink, oprichters van Jovink & the Voederbietels: ‘Een droom is in vervulling gegaan!’ Aldus Tante Rikie.

Kaarten zijn nog te koop via de website, Dagkaarten zijn 22,45 euro (tot 1 juni) en 3-dagenkaart 44,91 euro (exclusief camping). Ook is op de site meer nieuws te vinden over de cross en de bands. http://www.zwartecross.nl/tickets/

Zwarte Cross 2010 (dag 3) – Spetterende afsluiting van een biester mooi weekend

Tekst: Silvia Deurwaarder
Foto’s: Monica Duffels, Eus van metal-experience, Edwin van der Ende

De laatste en kortste dag van de Zwarte Cross verbreekt verrassend genoeg alle records: 65.000 kaarten betekent helemaal uitverkocht! Dat brengt het weekend aantal op 148.000 bezoekers! Dat is een hart onder de riem na alle tegenslagen die week, maar het resultaat is overweldigend. Al vroeg staat er een enorme file, omdat Normaal de spits af bijt.Slim gepland, omdat nu nog met bier gegooid kan worden, zonder veel gevolgen. Het blijft tot het einde toe gemoedelijk en gezellig op het grote veld. Mensen krioelen door elkaar heen, rustig genieten van alles wat ze tegen komen. Welkom in de ZC.hemel!Dejafuse rockt stevig, maar door de geblokkeerde wegen is alleen het laatste nummer nog zichtbaar. Nienke de Jong staat ontspannen op het podium en ook zij heeft met haar nieuwe band zichzelf weten te overtreffen.

Eigenzinnige rock met een zangeres die je gemakkelijk mee kan voeren met de nodige dosis humor. De band kan trots zijn, zo jong en nu al veel besproken: dat schept verwachtingen voor de toekomst. Het is geheim is dat er totaal geen druk is, ieder bandlid geniet zichtbaar en heeft de nodige dosis ervaring. Graag volgend jaar wat later!Bij het hoofdpodium is er geen doorkomen aan, het is duidelijk dat veel dagjes mensen voor deze band komen. Het is dringen bij Normaal. Dit jaar viert de band haar 35-jarig jubileum en het is genieten bij een klassieker zoals Oerend Hard. Het succes is simpel te verklaren door de reputatie die de band heeft opgebouwd, ook zonder smijtend bier, hooi en geschreeuw. Hier staan mannen die een hart voor de zaak hebben en de fans zijn loyaal. Indrukwekkend hoe band en massa opgaan in de muziek.

My Favorite Scar op de metalweide is ook al een aanstromende band die meer en meer bekendheid verweft. Het geluid is erg goed, zanger Jay is prima bij stem en staat nonchalant op het podium. Fade Outheeft cleane gitaren, opzwepende drums en een enorm lekker rocksausje wat meteen goed in het gehoor ligt.

Verwacht geen zoetsappige rock liedjes zoals bij Nickelback, al ogen de bandleden ook vertederend. Eerder dagen ze je uit om een stapje verder te gaan, totaal onvoorspelbaar met een progressief randje.Love Like Blood is dynamisch en de goedgeoliede machine is zeker in topvorn, zelfs wanneer het op covers aan komt.Het is ook lekker genieten bij Caro Emerald die met haar swingende jazzy stem meteen de aandacht vast houdt. Ze geeft een enorme show weg die razend enthousiast ontvangen wordt door meisjes, oma’s en niet te vergeten de boeren met blauwe petjes, klompen en een groot Normaal shirt. Ze breekt het ijs met:Ze hebben me voor jullie gewaarschuwd! en knalt meteen door de set heen. Ook heeft ze een band om zich heen die erg goed swingt, en veel beweegt zodat er altijd wel wat te zien is.Ze wappert af en toe met haar waaier, al lijkt ze het totaal niet warm te hebben in haar zwarte jurk en knotje. That Man wordt luidkeels meegezongen en ze reageert spontaan op een reactie uit het publiek: Die man vooraan deed net zijn shirt uit, dat past mooi bij het volgende nummer! en gaan ook de hakken uit, heen en weer rennend van links naar rechts, makkelijk contact makend met de mensen. Springen op A Night Like This en de cover Bad Romance swingt de pan uit met de big band die uit de jaren vijftig lijkt weggestapt!Loudness komt uit Japan en is een goede tegenhanger van Airbourne die op het hoofdpodium qua zang niet echt indruk maakt. Al is de Australische ACDC wel een goede feestband. Loudness heeft meer in de mars en klinkt een stuk origineler. Ze hebben een sterke binding met de heavy metal scene uit de jaren tachtig.

Aan de overkant van de oceaan zijn ze ontzettend populair, maar hier een beetje vergeten. Na vandaag totaal niet meer, want de boeren gaan los met ontbloot bovenlijf in de pit. De namen van de bandleden zijn onuitspreekbaar, maar spelen doen ze!De enige Nederlandse artiest bij Motown, dat zegt wel wat over Waylon. Al bij opkomst is duidelijk dat de massa’s meiden vooraan alles geweldig vinden, want het gegil is niet uit de lucht. Zelfs zwaait een meisje met een kleerhanger, zodat hij zijn jasje kwijt kan. Fragile People wordt gespeeld in een kleine setting met gitaar en saxofoon, maar de soul druipt ervan af. Zijn kopstem is zuiver en gevoelig, maar bovenal het is catchy en toch uniek. Ondanks het grote succes blijft hij bescheiden: Het ziet er zo mooi uit vanaf hier, super!.Een mooie overgang naar Happy Song waar hij laat zien dat hij naast een mooie stem, ook nog goed kan dansen.

Geen verrassing dat een aantal boeren van de laatste editie ‘Boer Zoekt Vrouw’ van de KRO aanwezig zijn om dit met eigen ogen te aanschouwen. Nothing To Loose krijgt een speciale inleiding: Ooit begon dit festival in een weiland en nu zoveel jaar later is het zo enorm groot geworden, zij hadden ook niets te verliezen. Bij mij ging het net was anders, maar het komt op het zelfde neer!.

Een zomers jazzy nummer, waar Waylon meer de lage regionen van zijn stem benut. It’s A Mans World is een verrassende afsluiter, al krijgt het publiek geen genoeg van hem. Als dit succes zo doorzet, kan het wel eens een van de weinige kleine optredens zijn geweest, een unicum dat zeker.De metalweide heeft nog nooit zo vol gestaan zoals bij Papa Roach . Van voor tot ver achteraan gaan de handjes de lucht in en wordt flink meegesprongen op de aanstekelijke nummers, zoals Getting Away With Murder en de mega hit Last Resort. Een zeer gelikte show, waar frontman Jacoby al zijn energie kwijt kan. Binnenkort staat de band in de Melkweg samen met Life Of Agony, en na vandaag is dat zeker een aanrader. Misschien hier en daar wat voorspelbaar, maar leuk is het wel !Jovink en de Voederbietels is natuurlijk DE afsluiter van dit mooie weekend, met organisator Gijs Jolink in de spotlight. Eerder vandaag was het al vol, maar dit slaat alles. Het is dringen om een glimp op te vangen. De jongens (allen gekleed in Jovink shirt en krijtstreep broek) pakken groot uit met een kanon vol goudsnippers en het gaet los op Wakker Worden wat meteen lekker rockt! Het is bewonderenswaardig hoe fris Gijs nog oogt na een weekend vol rennen, scheuren en gitaar spelen.

Met een grote lach tovert hij zo een loopje uit zijn gitaar, een biertje omhoog houdend. Helaas is zanger Hendrik Jan Lovink niet zo goed bij stem: Ik heb zes kilo strepsils gegeten en ik doe mien best! Ik zing veur en dan moet ie nazingen maar wel met passie! Helaas begeeft ie het snel, en moet hij het bij gitaar spelen houden.De zanger Marco van de Heideroosjes neemt de vocalen over op Proost. Al grapt hij daarna Ik heb geen flauw idee wat de teksten zijn, dus ik doe maar wat! Het is wel rock-n- roll tijd!!. Met het laatste beetje energie gaat iedereen los, of zoals het Zwarte Cross moto is: Het leven dat is een groot feest! Ook manager Andre doet een deuntje mee bij Hol de Bek en Ik liek wel stoned.

Geen verrassing voor de echte fans, en alles wordt goed meegeschreeuwd. Een weekend met meer zon dan verwacht en een hoogtepunt in de historie van de Zwarte Cross. Het voelt als thuis, en het doet toch wel even zeer dit terrein zo snel alweer te verlaten. Op naar volgend jaar!Met dank aan: Feestfabriek Alles Komt Goed, de pers opvang en de vrijwilligers! 

 

Zwarte Cross 2010 (dag 2) – veel hoogtepunten en stoffige stunts

Tekst: Silvia Deurwaarder
Foto’s: Monica Duffels en Edwin van der Ende

Een dag om naar uit te kijken, deze volle festivaldag op de Zwarte Cross met scheurende motoren, stunts en veel grote namen: het is dus rennen geblazen tussen al de locaties!

Wat cijfers op een rij. Dit jaar heeft de Zwarte Cross 21 podia, waarvan 16 met live muziek. Voor het eerst er een reggaeweide (in de handen van Beef). Meer dan honderd bands uit heel de wereld, 400 theaterartiesten, 20 stuntmannen en voor het eerst dit jaar is er een religieklasse tijdens de cross, kortom veel scheurende nonnen!

Opener Revamp op de metalweide is vertraagd wegens het tragisch dodelijke ongeval. Al vroeg staat er een lange file bij Lichtenvoorde, toch is de weide goed gevuld wanneer zangeres Floor Jansen met haar band het podium betreedt. Presentator Metal Mike slaat de spijker op de kop vergeet After Forever, hier staat een nieuwe top band!. Vanaf Here’s My Hell tot het einde is duidelijk dat hier een goed ingespeelde band staat, die veel samenhang heeft. Het is een mooi geheel, het oogt totaal anders dan After Forever. Ook staat Floor er zeer ontspannen bij en geniet ze zichtbaar.

In volle vaart vliegt de band door de set heen. Fast Forward is een pittig nummer, waar Floor haar rauwere kant laat zien, en dan toch onverwacht ingetogen: een zangeres die enorm veel kan en beheerst. In Million heeft toetsenist Ruben Wijga een grote rol, al wapperend op zijn verhoging.

Tijdens de ballade Sweet Curse, waar gitarist Jord Otto ook beschikt over een zuivere cleane zang, spot Floor Jansen vier grote poppen met lange nekken in het publiek en een grote lach verschijnt. Ze haakt er spontaan op in: Ik vind het niet prettig dat mensen langer zijn dan ik, dus dat wordt wel headbangen bij Head Up High.

Een nummer wat bol staat van technische gitaren, bombast en een catchy refrein. Het is een genoegen deze top metal lady weer op het podium te zien, haar stem doet soms wat aan Doro denken met een rauwer randje. Als Revamp zo door gaat, dan zullen ze nog veel succes oogsten met deze goed lopende formatie.

Sonic Syndicate is met een berg aan energie misschien iets te actief op de vroege middag. Met twee opzwepende zangers, walst de metalcore over de bezoekers heen. De Zweden hebben zeker een fris geluid, en Flashback mixt stevige gitaren met elektronische arrangementen. Het is zeker de meest actieve band van de dag: rennend, jumps en veel interactie.

Op de crossbaan gaat het er ook wild aan toe, het stof vliegt overal heen. Af en toe komt een motor vast te zitten, en is t duwen en trekken om m de heuvel over te krijgen. Het ziet zwart van de bezoekers, die ontspannen kletsend hun ogen uitkijken tijdens de verkleed partij: scheurende nonnen, wagens met hele uitbouw en elfjes op een scheur motor. Vergis je niet, genoeg vrouwen doen mee.

K’s Choice is terug van weggeweest. Na een aantal succesvolle solo albums heeft Sarah Bettens zich met haar broer Gert verenigd. Opener Hide is een vrolijke meezinger en de toegestroomde menigte vermaakt zich prima. De band heeft een mooie mix tussen nieuwe nummers en oude bekende, Cocoon Crash en ook Another Year ontbreken niet. Sarah is bescheiden, maar rockt stevig. Met een grote lach rent ze heen en weer, af en toe haar gitaar afgooiend.De nieuwe single Enjoy Life is vrolijk en past perfect bij de stralende zon. De Belgen staan bekend om de mooie luisterliedjes, maar live staat het als een huis en is het volop genieten om Butterflies Instead enEverything For Free weer in deze setting te horen. Bescheiden zijn ze wel, maar dat neemt niet weg dat het een hoogtepunt is van de dag. K’s Choice heeft nog steeds een grote schare fans en levert kwaliteit af. Een perfect festival gevoel met alle blauwe springende hoedjes op het veld!

Het contrast kan niet groter zijn dan bij DevilDriver met een zanger vol tatoeages, oorringen en boze grunts. De band heeft zeker een goede reputatie opgebouwd met hun laatste albums en ook live knalt het er stevig uit.

Pray For Villains heeft zware groovy gitaren en enorm snelle drums, die live zeker imponeren. Geen wonder dat de band iedereen mee krijgt en het volk blijft toestomen. Halverwege de set begint hier en daar het stemgeluid van Dez Fafara wat af te nemen, maar de Amerikaanse machine ramt door en met Clouds Over California rekenend op een uitzinnige massa, die flink los gaat. Des te rauwer des te beter is het motto.

Geen Zwarte Cross zonder de de Motorband , die kan simpelweg niet ontbreken. Bennie Jolink (zanger Normaal), samen met zijn zonen Gijs Jolink (gitarist Jovink en de Voederbietels) en Hendrik Jan Lovink (zanger Jovink en de Voederbietels). Niet voor niets is het motto van dit festival: het leven dat is een groot feest! Deze speciale band geeft er een mooie draait aan.

Of zoals Bennie het verwoord: Er is maar een sport die telt, en dat is motor rijden. We gaan knappen op de Zwarte Cross!. En of motoren en scheurende gitaren goed samen gaan! Hello Josephine rockt lekker weg, en met twee enorme motoren die de zijkanten sieren, is het geknetter tussendoor net een rauw randje erbij.

Het is duidelijk dat iedereen samen komt om deze heren een homage te schenken, en gewoon te genieten van een festijn wat ze hebben opgezet en nu na jaren zeker tot de top van de Nederlandse festivals behoort. Yahmaaahaaaaaa wordt luidkeels mee geschreeuwd en het gas gaat los, met pluimen rook en bluesy gitaren. Het is puur genieten om alleen al te zien hoe de mannen zo vol energie, en passie op het podium staan. Jeffrey Herlings, winnaar van de Superklasse (dit jaar voor de tweede keer) komt met zijn motor even meedoen.

Paradise Lost is een band die je goed vindt of waar je helemaal niets mee hebt. De laatste jaren presteren ze live nogal wisselend, maar vandaag ogen ze fris. Al doet zanger Nick Holmes niet de moeite om zijn zonnebril af te zetten en echt contact te maken met het publiek.

Het past wel bij de doom metal waar ze zo bekent mee zijn geworden. I Remain en As I Die komen voorbij in een gelikte versie met hoge gierende gitaren en niet te vergeten een diepe donkere stem, met hier en daar een rauw randje.

De rock-n roll- band The Baseballs zijn in korte tijd razend populair en touren bijna non stop, het is zeker heel special dat deze Duitse groep Nederland aan doet. Geen liedje is te lastig voor de drie zangers om ze een jaren vijftig draai te geven. Met een contrabas, piano en een stevige vetkuif, geven Sam, Digger en Basti meteen een spetterende show weg. De grote hit Umbrella komt voorbij, maar ook meer verrassende covers zoals Angels ( Robbie Williams), She got the look en het swingende Hey There Deliah. Stuk voor stuk ijzersterk gebracht en het is onmogelijk om dan stil te blijven zitten. Geen wonder dat de eerste rijen vol staan met gillende vrouwen.

Al is het maar omdat de heren ook nog eens erg soepel bewegen in de heupen. Zelfs het klappen krijgt een aparte draai op instructies van Sam: Put your hands up, wave from the left to the right. Verrassend is de bijna a -capella samenzang tijdens Let’s Get Loud met jazzy piano.  Geen wonder dat je een beetje smelt: het is gewoon te verleidelijk!

Meshuggah staat synoniem voor technische, onverklaarbare metal vol technische loopjes en een zanger die de longen uit zijn lijf grunt. Bomen van kerels die gefocused op de gitaren een enorm indrukwekkend geluid laten horen,als is er qua performance weinig te kijken. Naturel, en recht door zee dat is duidelijk. Veel muzikanten kunnen hun hart ophalen met alle ingewikkelde loopjes en technische wisselingen. Wat de festival bezoeker betreft, ach de sfeer is goed en het bier vloeit rijkelijk.

Op de metalweide sluit Kamelot af, een band die ongekend populair is in Nederland. Ghost Opera zit vol bombast en is symfonische metal van de bovenste plak, al duurt het even voordat zanger Roy Khan zich bij de band voegt. I don’t know what happened, I didn’t hear the guys in my earplug so I had no idea it started already is zijn eerlijke commentaar. Hij krijgt wel meteen het publiek op zijn hand, en navigeert zonder te veel zijn stem te belasten door de set heen. De band pakt groot uit met vuur en bakken vol rook.

In september komt eindelijk de langverwachte nieuwe plaat uit, en de nieuwe backdrop laat al wat te raden over. The Great Pandemonium is een nieuwe song, met een vrij donkere sfeer door het stemgebruik van Khan: half pratend dan bijna schreeuwend. Toch is het geheel erg cathcy, zelfs met groovy gitaren. De zanger gaat wel op in de muziek, in zijn lange zwarte jas. Gitarist Thomas Youngblood beweegt ook veel en er is genoeg interactie. Centure Of The Universe en The Haunting worden met gejuich ontvangen.
Het is jammer dat zangeres Elis van Amarthe niet heel zuiver is, en iedereen toch aan Simone Simons ( zangeres Epica) moet denken, die normaal het duet voor haar rekening neemt.

De show zakt daarna ook wat in wanneer Khan een uitgebreid verhaal begint om zowel Elise als de zanger te bedanken voor hun verdiensten. Dat terwijl ze weinig toevoegen aan het geheel. Indrukwekkend zijn de grote troms tijdens het meest heavy nummers March Of Mephisto. Kamelot is een ijzersterke band, maar ze moeten oppassen geen kopie van zichzelf te worden met zo veel touren.

Dank aan: de organisatie Feestfabriek Alles Komt Goed, en alle vrijwilligers.

Zwarte Cross 2010 (dag 1) – Goat los vol enthousiasme

Tekst: Silvia Deurwaarder
Foto’s: Monica Duffels

Het was even de adem inhouden of vrijdag alles wel van start zou gaan, zo na het noodweer. Dankzij de inzet van 200 naar 315 vrijwilligers, is de opbouw op tijd klaar.

Helaas is de megatent er niet, maar verder ziet het terrein er perfect uit. Met steun van omliggende boeren en bedrijven die samen met de organisatie Feestfabriek, doorwerkt om op tijd de deuren te openen. Respect voor alle inzet, om deze editie tot een succes te maken!
Hoogtepunt van de eerste dag, vrijdag 16 juli in Lichtenvoorde, is natuurlijk opener Normaal zoals het hoort, maar zeker ook de hoeveelheid grote namen. Een rustige dag, maar schijn bedriegt. Het gaat stevig los op de cross baan en niet te vergeten de camping, die al weken van tevoren is uitverkocht. De Zwarte Cross is een unieke ervaring, elk jaar weer en dat zegt wel genoeg waarom het zo gigantisch populair is. Waar je ook loopt, er valt altijd wel iets te ontdekken.

Triggerfinger op het hoofdpodium is een goede binnenkomer, al is het wat koud en grijs er is toch een hoop volk vooraan. De zanger noemt ons een dapper volk om het weer te trotseren. Dan barsten de rammende drums los, en schiet de rauwe rock in een versnelling, met hier en daar een hoge uithaal. De hele show werkt aanstekelijk, goed gedaan van onze zuiderburen.

Volbeat pakt dit jaar groots uit, met een enorme lichtshow en veel rook. Elvis klinkt uit de speakers tijdens de opbouw, maar wanneer de band in vol ornaat het podium betreedt gaan de remmen los: niet voor niets een geduchte tegenhanger van Metallica. Met de rauwe stem van Michael Poulsen, zware drums en groovy gitaren schudden ze iedereen wel wakker. De Denen hebben een unieke mix tussen rock, country en stevige metal. Rebel Monster swingt en is toch toegankelijk.

Terwijl het een stuk steviger aan toe gaat tijdens Caroline Leaving . Een hommage aan Dio en Johny Cash tijdens Sad Mans Tongue, luid meegezongen door de massa. Het uitzinnige publiek wordt getrakteerd op een nieuwe song (album verwacht in september) Fallen vol zware gitaren, en mooie zuivere uithalen van Poulsen. Indrukwekkend hoe makkelijk die frontmane de mensen meekrijgt. Een bijzondere stem dat zeker.Er wordt met bier gesmeten en het succes slaat zeker aan. Een knallende show, vol rock n roll!

Op de Metalweide wordt het duuster, gelukkig maar want dat past perfect bij de Britten van My Dying Bridemet doom metal van de bovenste plank. Fall With Me zet in met een zangerige viool, het doet je hartslag meteen vertragen.

Een serene rust daalt neer wanneer de donkere stem van Aaron je omringt. Daar staat de kleine man, gekleed in een sombere zwarte jas afgekleed met witte manchetten. Helaas is de bas wel overstemmend, maar tijdens Alexandria trekt vooral de gitarist Andrew de aandacht.

Hij is de enige die veel beweegt, de rest houdt zich afzijdig om alle ruimte te geven aan de stem, opgaand in de muziek en intens lijdend. Aaron beweegt soms heen en weer wiegend, een hand grijpend in de lucht, besmeurd met nep bloed. Hij gaat intens op in de muziek. De band viert haar twintig jarig bestaan, de eerste song waar het ooit mee begon Vast Choirs is wel een groot contrast met Turn Loose The Swans , veel rauwer bijna black metal-achtig door de zware, logge melodie en onverwacht schelle grunts.

Toch verslapt de aandacht geen moment, geboeid naar wat er gaat volgen. Wanneer het laatste nummerThe Cry Of Mankind langzaam wegsterft, is het alsof je wakker wordt uit een hypnose, verfrist en helemaal niet zo somber. Het is gewoon intens mooie muziek, zonder zware bijbedoelingen. Een indrukwekkende show vol passie en het is duidelijk dat deze band nog aan de top van zijn genre staat.

Een onverwachte afsluiter van deze eerste Zwarte Cross dag, maar dat belooft meer voor komende dagen, want de toon is gezet: dit festival brengt een unicum aan bands samen die je anders nergens ziet deze zomer!

Met dank aan: de organisatie van de Feestfabriek BV, pers opvang en alle vrijwilligers voor de inzet.