Home > Concerts > Tori Amos – moedig en vol emotie publiek winnend in Ahoy

Tori Amos – moedig en vol emotie publiek winnend in Ahoy

Tekst: Silvia Deurwaarder
Foto’s: Maarten van der Voorde

Het siert Tori Amos dat ze het lef heeft om zonder band de grote podia in Europa te betreden. Het is enkel Tori en haar piao. Met haar nieuwe tour promoot ze haar laatste cd “The Beekeeper”en doet ze ook Ahoy aan.
De avond begint met Tom McRae die met zijn emotionele ballades zeker de juiste stemming oproept. Toch is het niet zijn stem die indruk maakt, maar de begeleidende cellist.
Gebogen over zijn instrument, met de concentratie die af te lezen valt op zijn gezicht, is hij het die échte emotie toont. Toch is het duo zeker de moeite waard. Persoonlijk moet ik wennen aan de gekwelde stem van de zanger. Ook staat hij wat statisch op het podium, maar zijn liedjes zitten goed in elkaar. Sterke melodielijnen van zowel de zang als de gitaar en de cello zorgt ervoor dat het spannend blijft.
Wanneer Tori Amos haar entree maakt, lijkt het onwerkelijk. Een rood, witte verschijning die meteen een eigen wereld schept. Veel nieuwe nummers komen voorbij en persoonlijk duurt het even voordat ik echt in het concert zit.
Ze is nu eenmaal een artiest die je adoreert of niet. Je moet je in haar ‘spirituele’ wereld kunnen verplaatsen (wat niet altijd meevalt) om intens van de muziek te genieten.
Stukje bij beetje bouwt ze haar set op tilt deze naar een hoger niveau. Heen en weer bewegend tussen haar vleugel (die ze vrouwelijk noemt), twee orgels (die volgens Tori het mannelijke vertegenwoordigen) en een claversimbel-achtige piano. Met haar witte outfit lijkt ze net een engel die in een trance de zuiverste melodieën tevoorschijn tovert.

Behalve haar verschijning is het geluid perfect. Zelden zo’n helder en zuiver stemgeluid gehoord in een grote zaal zoals Ahoy.  Er zijn maar weinig artiesten die de kwaliteit van de CD kunnen waarborgen, maar Tori Amos klinkt zelfs nog beter!

Al bij ‘Blood Roses’,in het begin van de set, zingt iedereen mee en staat men op van de stoelen. Daarna wordt de sfeer sereen en heb ik het gevoel dat ik deelgenoot ben van iets onwerkelijks. Het is haast té perfect.
Tori zittend achter haar vleugel met haar typische bewegingen en op de achtergrond een projectiescherm met sfeerbeelden. Het is er allemaal.
Halverwege de show is het tijd voor de Piano Bar: covers spelend die aangevraagd zijn via internet.
Het geeft haar meteen tijd om met de zaal te praten. “I don’t have to play these song ‘cause I am a bitch. But a good song is a good song” en met die woorden start ze met “Personal Jesus” (Depeche Mode) en “A Case Of You” (cover Joni Mitchell). Ze vormen een goede brug naar het sterkste moment van de avond: de tweede set.
Met nummers als “Barons Of Suburbia” die zo breekbaar en kwetsbaar is, dat het iedereen wel kippenvel moet bezorgen. Wanneer ze twee keer terug komt om “Little Amsterdam” en de laatste single “The Power Of Orange Knickers”te spelen is het concert helemaal compleet.
Totaal overweldigend weet Tori Amos in haar eenvoud juist te bereiken wat haar een ‘mozart’ maakt: ze staat er en gedreven door pure emotie creëert ze een wereld die je meesleept Als het licht dooft en ze weg huppelt, blijft het beeld je bij van een roodharige engel.

Met dank aan Maarten van der Voorde voor de foto’s en Universal Music (2005)

Categories: Concerts Tags:
  1. No comments yet.
  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: