Home > Concerts > Royal Beach Concert – Bon Jovi energieker dan ooit in Schevingen

Royal Beach Concert – Bon Jovi energieker dan ooit in Schevingen


tekst: Ella – Milou Quist
foto’s: Bianca Berger
Tijdens de eerste editie van het Royal Beach Concert op het strand van Scheveningen, geeft Bon Joviop zaterdag 5 juni een geweldig concert van maar liefst 2,5 uur.

Met de nieuwe zanger, Marcel Veenendaal, timmert Di-rect weer aan de weg, na het vertrek van Tim. Marcel heeft direct een vinger in de pap en geeft er lekker zijn eigen draai aan. Wat een energie en wat een stem!

Met Kane op het podium is het helemaal een feestje. Zij weten het publiek pas echt goed op te zwepen. Zeker wanneer Dinand besluit om van het podium af te gaan om tussen het publiek door te lopen. Mensen gillen, handen reiken naar hem, iedereen dringt zich voor de hekken om maar een glimp van hem op te vangen en hem even aan te raken. Hij genoot er zichtbaar van. Het nieuwste album met catchy rocknummers klinkt geweldig goed live.

De zenuwen lopen hoog op, en dan duren tien minuten heel lang bij het wachten op Bon JoviEindelijk is het zo ver, het publiek juicht en totaal onverwacht openen ze met het nummer Last Man Standing, van drie albums geleden ‘Have A Nice Day‘.  Het begint een beetje tam, maar bij het tweede nummer, We Werent Born To Follow, het eerste nummer van het nieuwe album, wordt het publiek al enthousiaster.

Bij het derde nummer, een gouden ouwe, You Give Love a Bad Name, wordt het publiek helemaal wild. Het zet de toon voor de rest van de avond. Een energieke show, vol grote hits, interactie met het publiek, grapjes en heerlijk rockende gitaren!De zinderende zomerhitte maakt het soms bijna ondraaglijk om in de volle zon op het strand te staan kijken naar Bon Jovi. Gelukkig maakt de band veel goed en Jon Bon Jovi maakt veel grapjes tussendoor.  “I like this beach stuff, we got waves crashing over here. And if any of you girls need me to rub sunscreen on you, you just let me know. I will be your lifeguard sweethearts.” Al gauw verandert de toon van het concert. Bij het nummer When We Were Beautiful, wordt het ineens een stuk serieuzer.

Zanger Jon vindt het geweldig om 50.000 verschillende mensen, van verschillende landen en afkomst, verenigd te zien op het strand van Scheveningen. ” These are crazy times. It is not up to the government, but up to us to make a difference.” 

 Dat is de essentie van het nummer en de krachtige drums van Tico Torres en het sterke gitaarspel van Richie Sambora maakt dat dit nummer ongelooflijk krachtig overkomt.

Even later krijgt het concert weer een wat lichtere toon en worden er weer grapjes gemaakt en laat Jon zien dat hij nog steeds heel goed kan dansen, ook al is hij inmiddels 48 jaar. Tijdens In These Arms neemt toetsenist David Bryan dit keer de kopstem voor zijn rekening. Voor het eerst valt op hoe goed het geluid is. Alle instrumenten komen heel goed tot hun recht.

Het intro van Bad Medicine knalt uit de speakers. Het publiek wordt helemaal gek en zingt en juicht. Jon danst als nooit te voren, buigt voor zijn band en stelt Richie voor wanneer deze solo een stuk doet op zijn lekkere jankende gitaar. Samen met gitarist Bobby Bandiera (die vanaf 2003 meegaat met de live optredens van Bon Jovi) spelen ze tussendoor Bad Case of Loving You van Robert Palmer en even later gaat het over in Road House Blues van The Doors.

Het is geweldig om de interactie te zien tussen Jon en de band en met het publiek. Bobby en Jon zingen samen, het publiek klapt en zingt mee en uiteindelijk gaan ze weer verder met waar ze gebleven waren: Bad Medicine. Het is een groot feest!“A song from 1984”, zegt Jon vrolijk. En het nummer Runaway van het eerste album van Bon Jovi knalt uit de speakers. Altijd leuk om die hele oude nummers weer eens te horen.

Tijdens Keep the Faith bewijst de zanger maar weer eens dat hij uithoudingsvermogen heeft als hij over het podium stuitert, het hele nummer met sambaballen schudt en nog steeds lekker danst. Ze lijken maar niet oud te worden, die mannen. Hoewel de grote schermen, ingezoomd op de gezichten, toch verraden dat ze wel degelijk ouder worden. Dan bedankt Jon het publiek en gaan ze af.Na luid aanmoedigen keren de heren terug op het podium.

Opeens horen we daar Only Lonely (een oudje uit 1985). De band heeft heel veel plezier in deze show en vinden dan ook dat ze eigenlijk nog niet uitgespeeld zijn: ” I am not done yet, I cant go now. Even if they wanna trough me in jail or not, I don’t care” zegt Jon, het startsein voor Wanted Dead or Alive.

Het traanmomentje van de avond, beginnend met twee akoestische gitaren.Al gauw knallen ze er weer lekker in met de stevige gitaren die we gewend zijn en die we veel gehoord hebben deze middag.

Aangekomen bij het laatste nummer, de grootste hit van Bon Jovi, Livin On a Prayer, gaat het publiek volledig los: eedereen doet mee, niemand uitgezonderd. “I think we should do this again tomorrow, what do you say? zijn de laatste woorden naar het publiek juicht. Je ziet Jon en de anderen van de band genieten van deze overweldigende show en het geweldige publiek. Ze bedanken samen het publiek.

Jon heeft er moeite mee om weg te lopen en gaat dan ook als laatste af. Hij kijkt nog een keer om, schudt zijn hoofd vol ongeloof en zwaait het publiek vaarwel. Het is duidelijk, met een goede show, een zeer goed geluid, geweldig publiek is het zeker de verrassing van he jaar. Al moet je er een behoorlijk bedrag voor over hebben, indrukwekkend is het zeker.

Categories: Concerts
  1. No comments yet.
  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: