Home > Concerts > We Are The Fallen – stevige package met rauw randje in de Melkweg

We Are The Fallen – stevige package met rauw randje in de Melkweg

tekst: Silviapd
foto’s: Monica Duffels

Al enige tijd timmert My Favorite Scar met success aan de weg, een rockband met een zeer eigen geluid en bovenal een performance die staat als een huis. Helaas zit de geluidsman te slapen, of is hij doof of denkt hij dat hij in een vol Ahoy staat, want de balans is ver te zoeken.
Dat blijft de bands de hele avond parten spelen. Zanger Jay komt er toch met gemak bovenuit, en grijpt je meteen met zijn wisselende rauwe en cleane zang.

De hele set is spannend, en grijpt je naar de keel. Een band die de zaal op zijn grondvesten doet trillen en heren die ook nog eens beschikken over een grote dosis uitstraling. De formatie voelt heel natuurlijk aan wat het publiek opzweept zonder ze een seconde kwijt te zijn, terwijl de muziek toch zeer dynamisch is.

Zoals de nieuwe single ‘King Size’ met groovy gitaren en heerlijke uithalen van Jay. Een ding is zeker: deze band maakt het zichzelf niet gemakkelijk. Soms zijn de nummers wat donker, maar toch liggen ze goed in het gehoor. Altijd een rauw randje, ook na aan catchy refrein.De ervaring van de bandleden komt hier om de hoek kijken. Zo is drummer Stephan bekend van Within Temptation, waar hij kortgeleden is opgestapt omdat hij met deze band een nieuwe uitdaging aan gaat. Het past hem prima: rustig achter de drumkit, die vrij minimalistisch is, en toch zichtbaar genieten.

Tot voor kort speelde Feeler nog bij Kingfisher Sky, maar bij deze groep is hij ook als een vis in het water. Stevige gitaar en bas domineren de nummers en zijn meteen een link naar de grote namen waarmee ze recent hebben gespeeld: Megadeth, Stone Sour, en Kiss binnenkort. Dat laat wel zien hoe kleurrijk dit gezelschap is.

‘Liberty’ is agressiever en met enorme ritmische drum wordt snel toegewerkt naar een climax die barst van de energie. Met ‘Waisted’ nemen de heren afscheid, de zaal is overtuigd en het gegil is niet uit de lucht.

Keer op keer zet My Favorite Scar zichzelf op de kaart en in dit snelle tempo zal de wereld snel aan hun voeten liggen. Jammer dat band zo kort speelde als opener. Het debuut album komt 6 augustus uit onder Univeral Records. De productent is Oscar Holman (Gorefest).The Name is een Haagse metal formatie die een geheel eigen geluid vertolkt. Hadassa past niet in het plaatje van de female fronted metal zangeres, waar Epica en Witin Temptation groot mee zijn geworden. Ze is rauwer, en gaat zelden de hoogte in.
Het is dus flink wennen voor de gemiddelde fan vooraan in de zaal. Het is de vuurdoop van de nieuwe bassist Danny en het is duidelijk dat er een flinke fanbase is meegekomen.
Mooi is de samenzang tussen Hadassa en grunter, gitarist Silas. Hadassa heeft een unieke performance die soms wat over de top is. Toch doet het de band wel goed, en de songs vliegen voorbij. ‘Masquerate’ is een nieuwer nummer, met stevige gitaren en zeer progressief. Dat is ook het moeilijke aan deze band. Het is niet makkelijk om als eerste kennismaking meteen mee te gaan in de nummers. Dat schept verwarring, maar dat is ook wel weer een uitdaging.Zelf kondigen ze ‘Fight’ aan als het hardste nummer wat ze in huis hebben. Dat klopt ook wel, gezien de fanatieke pit midden in de zaal. De blonde zangeres kan niet zonder ventilator en een glijder langs de microfoon standaard. Misschien wat overdreven, maar ze komt er wel mee weg. ‘Light’ heeft een verrassende drumpartij die zeer verfrissend is, goed werk van Michel. Al met al een band met potentie, die je zeker uitdaagd.We Are The Fallen is een jonge rockband uit Amerika met drie ex-leden van Evanescence (Ben Moody, John LeCompt en Rocky Gray), samen met Marty O’Brien (ex-Disturbed) en natuurlijk de imponerende, idols zangeres Carly Smithson. Op 11 mei is het debuutalbum ‘Tear The World Down’ verschenen. Evanescene gaat door met Amy Lee, die druk is met een nieuw album. Het is zeker geen vervolg, maar eerder een uitbreiding op female vocals meets american metal. Kortom een vleugje Linkin Park met imponerende uithalen.Dat punkformatie Bad Religion in de grote zaal speelt, deed mij nog twijfelen maar ik besloot toch dat dit een unieke kans is om zo’n band in een wat kleinere setting te zien. Helaas is weer het geluid bedroevend hard, waardoor alle nummers als een muur op je af komen. Daar komt bij dat de band nogal slordig begint met rommelige gitaren en stram voor zich uit kijkend.

Helaas zal de hele avond de interactie met het publiek zeer nihiel zijn, op een paar momenten na waar vooral de eerste rij van kan genieten. Zangeres Carly heeft een gedaanteverwisseling ondergaan. Tijdens de Amerikaanse idols was ze zeer ontwappenend, maar nu is ze ontpopt tot een echte rock chick. Als een ware kenau stormt ze over het podium, wapperend maar haar lange zwarte haar en grootse armbewegingen. Dat is nu niet echt wat je verwacht bij gevoelige teksten.

Wat het meest stoort is dat ze geen seconde het publiek echt aankijkt, steeds haar ogen dichtknijpt bij iedere uithaal en niet even de rust pakt om die zuivere stem voor zich te laten spreken.

Een topzangeres, die zo veel in huis heeft en toch zo dubbel over komt. Of hebben we in Nederland gewoon een hoge standaard met bands zoals Stream Of Passion, Dejafuse, Epica en al die anderen? De bandleden zijn zeker vakkundig, maar de vraag komt al snel boven of deze nu-metal invloeden wel geschikt zijn voor de Nederlandse markt.

Gitarist John zegt achteraf dat hij een zeer energieke avond heeft gehad: Ik ben blij dat ik een uitgebreide set kon spelen, anders dan op al die festivals. Ook was het publiek erg enthousiast, en dat pept ons ook enorm op!

De cover van Madonna ‘Like A Prayer’ is gewaagd en toch laat Carly hier zien dat ze veel muziek stijlen beheerst. Graag had ik haar eens in een wisselde setting willen zien, zonder hard rammende drummers en nog hardere gitaren. Haar stem zelf kan makkelijk een ballade dragen, en halverwege de set is daar de gelegenheid voor. Op een knie zittend, haar voor haar gezicht en bijna introvert tovert de zangeres de ene zuivere noot na de andere uit haar mouw, alsof het niets is.

Af en toe een slok thee nemend en bescheiden naar het publiek. De tweede helft is beter, omdat ze dan meer rust lijkt te vinden. Een spaarzame lach van de gitarist en een klein ‘thank you’ zijn de schaarse momenten waaraan je kan zien dat de band echt geniet. Meestal is het een geroutineerde act die zijn program af draait. De single komt pas aan het eind ‘Burry Me Alive’, dan volgt er spontaan een cover van Iron Maiden ‘Flight Of Icarus’ en weer doet Catly je verbazen, toch wel.

Een dubbel gevoel overheerst, een geweldige stem maar een slordige performance. My Favorite Scar stak daar schril tegen af, maar de package is goed gekozen, omdat in alle gevallen de stevige rock overheerst op een fantasierijke manier.



Categories: Concerts Tags:
  1. No comments yet.
  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: