Home > Festivals > Zwarte Cross 2010 (dag 2) – veel hoogtepunten en stoffige stunts

Zwarte Cross 2010 (dag 2) – veel hoogtepunten en stoffige stunts


Tekst: Silviapd
Foto’s: Monica Duffels en Edwin van der Ende

Een dag om naar uit te kijken, deze volle festivaldag op de Zwarte Cross met scheurende motoren, stunts en veel grote namen: het is dus rennen geblazen tussen al de locaties!
Wat cijfers op een rij. Dit jaar heeft de Zwarte Cross 21 podia, waarvan 16 met live muziek. Voor het eerst er een reggaeweide (in de handen van Beef). Meer dan honderd bands uit heel de wereld, 400 theaterartiesten, 20 stuntmannen en voor het eerst dit jaar is er een religieklasse tijdens de cross, kortom veel scheurende nonnen!
Opener Revamp op de metalweide is vertraagd wegens het tragisch dodelijke ongeval. Al vroeg staat er een lange file bij Lichtenvoorde, toch is de weide goed gevuld wanneer zangeres Floor Jansen met haar band het podium betreedt. Presentator Metal Mike slaat de spijker op de kop vergeet After Forever, hier staat een nieuwe top band!. Vanaf Here’s My Hell tot het einde is duidelijk dat hier een goed ingespeelde band staat, die veel samenhang heeft. Het is een mooi geheel, het oogt totaal anders dan After Forever. Ook staat Floor er zeer ontspannen bij en geniet ze zichtbaar.
In volle vaart vliegt de band door de set heen. Fast Forward is een pittig nummer, waar Floor haar rauwere kant laat zien, en dan toch onverwacht ingetogen: een zangeres die enorm veel kan en beheerst. In Million heeft toetsenist Ruben Wijga een grote rol, al wapperend op zijn verhoging.
Tijdens de ballade Sweet Curse, waar gitarist Jord Otto ook beschikt over een zuivere cleane zang, spot Floor Jansen vier grote poppen met lange nekken in het publiek en een grote lach verschijnt. Ze haakt er spontaan op in: Ik vind het niet prettig dat mensen langer zijn dan ik, dus dat wordt wel headbangen bij Head Up High.
Een nummer wat bol staat van technische gitaren, bombast en een catchy refrein. Het is een genoegen deze top metal lady weer op het podium te zien, haar stem doet soms wat aan Doro denken met een rauwer randje. Als Revamp zo door gaat, dan zullen ze nog veel succes oogsten met deze goed lopende formatie.

Sonic Syndicate is met een berg aan energie misschien iets te actief op de vroege middag. Met twee opzwepende zangers, walst de metalcore over de bezoekers heen. De Zweden hebben zeker een fris geluid, en Flashback mixt stevige gitaren met elektronische arrangementen. Het is zeker de meest actieve band van de dag: rennend, jumps en veel interactie.

Op de crossbaan gaat het er ook wild aan toe, het stof vliegt overal heen. Af en toe komt een motor vast te zitten, en is t duwen en trekken om m de heuvel over te krijgen. Het ziet zwart van de bezoekers, die ontspannen kletsend hun ogen uitkijken tijdens de verkleed partij: scheurende nonnen, wagens met hele uitbouw en elfjes op een scheur motor. Vergis je niet, genoeg vrouwen doen mee.

K’s Choice is terug van weggeweest. Na een aantal succesvolle solo albums heeft Sarah Bettens zich met haar broer Gert verenigd. Opener Hide is een vrolijke meezinger en de toegestroomde menigte vermaakt zich prima. De band heeft een mooie mix tussen nieuwe nummers en oude bekende, Cocoon Crash en ook Another Year ontbreken niet. Sarah is bescheiden, maar rockt stevig. Met een grote lach rent ze heen en weer, af en toe haar gitaar afgooiend.De nieuwe single Enjoy Life is vrolijk en past perfect bij de stralende zon. De Belgen staan bekend om de mooie luisterliedjes, maar live staat het als een huis en is het volop genieten om Butterflies Instead enEverything For Free weer in deze setting te horen. Bescheiden zijn ze wel, maar dat neemt niet weg dat het een hoogtepunt is van de dag. K’s Choice heeft nog steeds een grote schare fans en levert kwaliteit af. Een perfect festival gevoel met alle blauwe springende hoedjes op het veld!

Het contrast kan niet groter zijn dan bij DevilDriver met een zanger vol tatoeages, oorringen en boze grunts. De band heeft zeker een goede reputatie opgebouwd met hun laatste albums en ook live knalt het er stevig uit.

Pray For Villains heeft zware groovy gitaren en enorm snelle drums, die live zeker imponeren. Geen wonder dat de band iedereen mee krijgt en het volk blijft toestomen. Halverwege de set begint hier en daar het stemgeluid van Dez Fafara wat af te nemen, maar de Amerikaanse machine ramt door en met Clouds Over California rekenend op een uitzinnige massa, die flink los gaat. Des te rauwer des te beter is het motto.

Geen Zwarte Cross zonder de de Motorband , die kan simpelweg niet ontbreken. Bennie Jolink (zanger Normaal), samen met zijn zonen Gijs Jolink (gitarist Jovink en de Voederbietels) en Hendrik Jan Lovink (zanger Jovink en de Voederbietels). Niet voor niets is het motto van dit festival: het leven dat is een groot feest! Deze speciale band geeft er een mooie draait aan.

Of zoals Bennie het verwoord: Er is maar een sport die telt, en dat is motor rijden. We gaan knappen op de Zwarte Cross!. En of motoren en scheurende gitaren goed samen gaan! Hello Josephine rockt lekker weg, en met twee enorme motoren die de zijkanten sieren, is het geknetter tussendoor net een rauw randje erbij.

Het is duidelijk dat iedereen samen komt om deze heren een homage te schenken, en gewoon te genieten van een festijn wat ze hebben opgezet en nu na jaren zeker tot de top van de Nederlandse festivals behoort. Yahmaaahaaaaaa wordt luidkeels mee geschreeuwd en het gas gaat los, met pluimen rook en bluesy gitaren. Het is puur genieten om alleen al te zien hoe de mannen zo vol energie, en passie op het podium staan. Jeffrey Herlings, winnaar van de Superklasse (dit jaar voor de tweede keer) komt met zijn motor even meedoen.

Paradise Lost is een band die je goed vindt of waar je helemaal niets mee hebt. De laatste jaren presteren ze live nogal wisselend, maar vandaag ogen ze fris. Al doet zanger Nick Holmes niet de moeite om zijn zonnebril af te zetten en echt contact te maken met het publiek.

Het past wel bij de doom metal waar ze zo bekent mee zijn geworden. I Remain en As I Die komen voorbij in een gelikte versie met hoge gierende gitaren en niet te vergeten een diepe donkere stem, met hier en daar een rauw randje.

De rock-n roll- band The Baseballs zijn in korte tijd razend populair en touren bijna non stop, het is zeker heel special dat deze Duitse groep Nederland aan doet. Geen liedje is te lastig voor de drie zangers om ze een jaren vijftig draai te geven. Met een contrabas, piano en een stevige vetkuif, geven Sam, Digger en Basti meteen een spetterende show weg. De grote hit Umbrella komt voorbij, maar ook meer verrassende covers zoals Angels ( Robbie Williams), She got the look en het swingende Hey There Deliah. Stuk voor stuk ijzersterk gebracht en het is onmogelijk om dan stil te blijven zitten. Geen wonder dat de eerste rijen vol staan met gillende vrouwen.

Al is het maar omdat de heren ook nog eens erg soepel bewegen in de heupen. Zelfs het klappen krijgt een aparte draai op instructies van Sam: Put your hands up, wave from the left to the right. Verrassend is de bijna a -capella samenzang tijdens Let’s Get Loud met jazzy piano.  Geen wonder dat je een beetje smelt: het is gewoon te verleidelijk!
Meshuggah staat synoniem voor technische, onverklaarbare metal vol technische loopjes en een zanger die de longen uit zijn lijf grunt. Bomen van kerels die gefocused op de gitaren een enorm indrukwekkend geluid laten horen,als is er qua performance weinig te kijken. Naturel, en recht door zee dat is duidelijk. Veel muzikanten kunnen hun hart ophalen met alle ingewikkelde loopjes en technische wisselingen. Wat de festival bezoeker betreft, ach de sfeer is goed en het bier vloeit rijkelijk.

Op de metalweide sluit Kamelot af, een band die ongekend populair is in Nederland. Ghost Opera zit vol bombast en is symfonische metal van de bovenste plak, al duurt het even voordat zanger Roy Khan zich bij de band voegt. I don’t know what happened, I didn’t hear the guys in my earplug so I had no idea it started already is zijn eerlijke commentaar. Hij krijgt wel meteen het publiek op zijn hand, en navigeert zonder te veel zijn stem te belasten door de set heen. De band pakt groot uit met vuur en bakken vol rook.

In september komt eindelijk de langverwachte nieuwe plaat uit, en de nieuwe backdrop laat al wat te raden over. The Great Pandemonium is een nieuwe song, met een vrij donkere sfeer door het stemgebruik van Khan: half pratend dan bijna schreeuwend. Toch is het geheel erg cathcy, zelfs met groovy gitaren. De zanger gaat wel op in de muziek, in zijn lange zwarte jas. Gitarist Thomas Youngblood beweegt ook veel en er is genoeg interactie. Centure Of The Universe en The Haunting worden met gejuich ontvangen.
Het is jammer dat zangeres Elis van Amarthe niet heel zuiver is, en iedereen toch aan Simone Simons ( zangeres Epica) moet denken, die normaal het duet voor haar rekening neemt.

De show zakt daarna ook wat in wanneer Khan een uitgebreid verhaal begint om zowel Elise als de zanger te bedanken voor hun verdiensten. Dat terwijl ze weinig toevoegen aan het geheel. Indrukwekkend zijn de grote troms tijdens het meest heavy nummers March Of Mephisto. Kamelot is een ijzersterke band, maar ze moeten oppassen geen kopie van zichzelf te worden met zo veel touren.

Dank aan: de organisatie Feestfabriek Alles Komt Goed, en alle vrijwilligers.








  1. No comments yet.
  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: