Home > Festivals > Zwarte Cross 2010 (dag 3) – Spetterende afsluiting van een biester mooi weekend

Zwarte Cross 2010 (dag 3) – Spetterende afsluiting van een biester mooi weekend

Tekst: Silviapd
Foto’s: Monica Duffels, Eus van metal-experience, Edwin van der Ende

De laatste en kortste dag van de Zwarte Cross verbreekt verrassend genoeg alle records: 65.000 kaarten betekent helemaal uitverkocht! Dat brengt het weekend aantal op 148.000 bezoekers! Dat is een hart onder de riem na alle tegenslagen die week, maar het resultaat is overweldigend. Al vroeg staat er een enorme file, omdat Normaal de spits af bijt.Slim gepland, omdat nu nog met bier gegooid kan worden, zonder veel gevolgen. Het blijft tot het einde toe gemoedelijk en gezellig op het grote veld. Mensen krioelen door elkaar heen, rustig genieten van alles wat ze tegen komen. Welkom in de ZC.hemel!Dejafuse rockt stevig, maar door de geblokkeerde wegen is alleen het laatste nummer nog zichtbaar. Nienke de Jong staat ontspannen op het podium en ook zij heeft met haar nieuwe band zichzelf weten te overtreffen.
Eigenzinnige rock met een zangeres die je gemakkelijk mee kan voeren met de nodige dosis humor. De band kan trots zijn, zo jong en nu al veel besproken: dat schept verwachtingen voor de toekomst. Het is geheim is dat er totaal geen druk is, ieder bandlid geniet zichtbaar en heeft de nodige dosis ervaring. Graag volgend jaar wat later!Bij het hoofdpodium is er geen doorkomen aan, het is duidelijk dat veel dagjes mensen voor deze band komen. Het is dringen bij Normaal. Dit jaar viert de band haar 35-jarig jubileum en het is genieten bij een klassieker zoals Oerend Hard. Het succes is simpel te verklaren door de reputatie die de band heeft opgebouwd, ook zonder smijtend bier, hooi en geschreeuw. Hier staan mannen die een hart voor de zaak hebben en de fans zijn loyaal. Indrukwekkend hoe band en massa opgaan in de muziek.
My Favorite Scar op de metalweide is ook al een aanstromende band die meer en meer bekendheid verweft. Het geluid is erg goed, zanger Jay is prima bij stem en staat nonchalant op het podium. Fade Outheeft cleane gitaren, opzwepende drums en een enorm lekker rocksausje wat meteen goed in het gehoor ligt.
Verwacht geen zoetsappige rock liedjes zoals bij Nickelback, al ogen de bandleden ook vertederend. Eerder dagen ze je uit om een stapje verder te gaan, totaal onvoorspelbaar met een progressief randje.Love Like Blood is dynamisch en de goedgeoliede machine is zeker in topvorn, zelfs wanneer het op covers aan komt.Het is ook lekker genieten bij Caro Emerald die met haar swingende jazzy stem meteen de aandacht vast houdt. Ze geeft een enorme show weg die razend enthousiast ontvangen wordt door meisjes, oma’s en niet te vergeten de boeren met blauwe petjes, klompen en een groot Normaal shirt. Ze breekt het ijs met:Ze hebben me voor jullie gewaarschuwd! en knalt meteen door de set heen. Ook heeft ze een band om zich heen die erg goed swingt, en veel beweegt zodat er altijd wel wat te zien is.Ze wappert af en toe met haar waaier, al lijkt ze het totaal niet warm te hebben in haar zwarte jurk en knotje. That Man wordt luidkeels meegezongen en ze reageert spontaan op een reactie uit het publiek: Die man vooraan deed net zijn shirt uit, dat past mooi bij het volgende nummer! en gaan ook de hakken uit, heen en weer rennend van links naar rechts, makkelijk contact makend met de mensen. Springen op A Night Like This en de cover Bad Romance swingt de pan uit met de big band die uit de jaren vijftig lijkt weggestapt!Loudness komt uit Japan en is een goede tegenhanger van Airbourne die op het hoofdpodium qua zang niet echt indruk maakt. Al is de Australische ACDC wel een goede feestband. Loudness heeft meer in de mars en klinkt een stuk origineler. Ze hebben een sterke binding met de heavy metal scene uit de jaren tachtig.
Aan de overkant van de oceaan zijn ze ontzettend populair, maar hier een beetje vergeten. Na vandaag totaal niet meer, want de boeren gaan los met ontbloot bovenlijf in de pit. De namen van de bandleden zijn onuitspreekbaar, maar spelen doen ze!De enige Nederlandse artiest bij Motown, dat zegt wel wat over Waylon. Al bij opkomst is duidelijk dat de massa’s meiden vooraan alles geweldig vinden, want het gegil is niet uit de lucht. Zelfs zwaait een meisje met een kleerhanger, zodat hij zijn jasje kwijt kan. Fragile People wordt gespeeld in een kleine setting met gitaar en saxofoon, maar de soul druipt ervan af. Zijn kopstem is zuiver en gevoelig, maar bovenal het is catchy en toch uniek. Ondanks het grote succes blijft hij bescheiden: Het ziet er zo mooi uit vanaf hier, super!.Een mooie overgang naar Happy Song waar hij laat zien dat hij naast een mooie stem, ook nog goed kan dansen.
Geen verrassing dat een aantal boeren van de laatste editie ‘Boer Zoekt Vrouw’ van de KRO aanwezig zijn om dit met eigen ogen te aanschouwen. Nothing To Loose krijgt een speciale inleiding: Ooit begon dit festival in een weiland en nu zoveel jaar later is het zo enorm groot geworden, zij hadden ook niets te verliezen. Bij mij ging het net was anders, maar het komt op het zelfde neer!.
Een zomers jazzy nummer, waar Waylon meer de lage regionen van zijn stem benut. It’s A Mans World is een verrassende afsluiter, al krijgt het publiek geen genoeg van hem. Als dit succes zo doorzet, kan het wel eens een van de weinige kleine optredens zijn geweest, een unicum dat zeker.De metalweide heeft nog nooit zo vol gestaan zoals bij Papa Roach . Van voor tot ver achteraan gaan de handjes de lucht in en wordt flink meegesprongen op de aanstekelijke nummers, zoals Getting Away With Murder en de mega hit Last Resort. Een zeer gelikte show, waar frontman Jacoby al zijn energie kwijt kan. Binnenkort staat de band in de Melkweg samen met Life Of Agony, en na vandaag is dat zeker een aanrader. Misschien hier en daar wat voorspelbaar, maar leuk is het wel !Jovink en de Voederbietels is natuurlijk DE afsluiter van dit mooie weekend, met organisator Gijs Jolink in de spotlight. Eerder vandaag was het al vol, maar dit slaat alles. Het is dringen om een glimp op te vangen. De jongens (allen gekleed in Jovink shirt en krijtstreep broek) pakken groot uit met een kanon vol goudsnippers en het gaet los op Wakker Worden wat meteen lekker rockt! Het is bewonderenswaardig hoe fris Gijs nog oogt na een weekend vol rennen, scheuren en gitaar spelen.
Met een grote lach tovert hij zo een loopje uit zijn gitaar, een biertje omhoog houdend. Helaas is zanger Hendrik Jan Lovink niet zo goed bij stem: Ik heb zes kilo strepsils gegeten en ik doe mien best! Ik zing veur en dan moet ie nazingen maar wel met passie! Helaas begeeft ie het snel, en moet hij het bij gitaar spelen houden.De zanger Marco van de Heideroosjes neemt de vocalen over op Proost. Al grapt hij daarna Ik heb geen flauw idee wat de teksten zijn, dus ik doe maar wat! Het is wel rock-n- roll tijd!!. Met het laatste beetje energie gaat iedereen los, of zoals het Zwarte Cross moto is: Het leven dat is een groot feest! Ook manager Andre doet een deuntje mee bij Hol de Bek en Ik liek wel stoned.
Geen verrassing voor de echte fans, en alles wordt goed meegeschreeuwd. Een weekend met meer zon dan verwacht en een hoogtepunt in de historie van de Zwarte Cross. Het voelt als thuis, en het doet toch wel even zeer dit terrein zo snel alweer te verlaten. Op naar volgend jaar!Met dank aan: Feestfabriek Alles Komt Goed, de pers opvang en de vrijwilligers! 












 





  1. No comments yet.
  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: