Home > Concerts > Beth Hart, Stefan Schill – talenten verenigd in top show Metropool

Beth Hart, Stefan Schill – talenten verenigd in top show Metropool

tekst: Silviapd
foto: Henk-Jan Graven

Met haar nieuwe plaat ‘ My California’ weet Beth Hart zich wederom op de kaart te zetten als groot artiest. Keer op keer schrijft ze nummers die iedereen raakt, vol emotie. Soul met een rauw randje is ook van toepassing voor de support act Stefan Schill Band, die al wel bekend is in blues kringen.

Met zijn debuut album ‘Don’t Say A Word’, weet hij hokjes doorbrekend te werken met een mengeling tussen pop en rock waar de gitaar de bindende factor is. Een avond van internationaal kaliber, grensoverschrijdende kwaliteit en vooral boven zichzelf uitstijgende artiesten in het Metropool!

‘ Take On My Believes’ is een mooie binnenkomer van gitarist en zanger Stefan Schill, ondersteund door zijn enthousiaste band. Met zijn eenentwintig jaar, een zeer volwassen zanger die emoties subtiel en heel naturel vertolkt op het podium.

Een mooie stem en daarnaast nog iemand die de gitaar laat zingen; een muzikaal talent die met zijn eigen plaat doorbreekt naar een breder publiek en hogen ogen gooit.Het geluid in het nieuwe Metropool is perfect en klinkt als een klok, het is een genot om naar deze jongens te luisteren.

Hier en daar gelikt en swingend zoals Prince muziek bedoelt, dan weer met een stevige rock invloeden waar Kings Of Leon en Pearl Jam energie uit putten. Allemaal slaat het even makkelijk aan, iedere noot is goed doordacht en bovenal weten de heren hun passie prima te vertolken.

Ieder nummer is doordrenkt van de energie. Een origineel eigen geluid, wat al te groot is voor Nederland. Het is lang geleden dat muzikanten nog zo konden verrassen, in een tijd waar ze maakbaar lijken door tv shows. Stefan Schill Band is een formatie die zeer capabel is door de kracht van goede songwriting en de nodige dosis talent.

Stefan is vertederend wanneer hij na het eerste nummer al een snaar breekt, maar snel de gitaar wisselt met een crewlid die in het publiek verschijnt. It’s Gonna Be Alright’ heeft veel swung en  blijft spannend, met een dominant en zwaar gitaargeluid. Ook het hammon orgel, voegt een extra element toe wat de zaal laat swingen.

Het hoogtepunt is eigenlijk het einde van de set, wanneer de muzikanten nog een keer losgaan in een harmonieuze samenzang, opzwepende gitaren inclusief jankende uithalen, en versnellende drums versterkt door krachtige basloopjes.

Afwisselend, veelzijdig en zeer goed uitgekristalliseerd brengt Stefan Schill de zaal in extase. Een makkelijke overwinning, voor iedereen die zich mee laat slepen en wat willen we dat graag!

Het wachten is op Beth Hart, die voor het eerst haar nieuwe album live promoot. Dat ze door de jaren in Nederland een grote fan basis heeft opgebouwd, is zeker geen verrassing.

Haar emotionele  nummers met een prachtige combinatie tussen soul en rock, maken haar uniek en ze is uitgegroeid een zeer gerespecteerde artiest.

Het balkon en de zaal zijn vol afwachtend wat komen gaat, een zeer divers publiek van jong tot oud. Traditioneel begint Beth Hart achter de piano aan de linkerkant van het podium. ‘Lifetime’ krijgt een geheel eigen invulling en zet meteen een krachtige sfeer neer; gevoelig en oprecht.

De zaal hangt aan haar lippen, en is van begin tot eind geboeid. ‘Hapiness.. and day now’  met haar band van het nieuwe album rockt stevig met Jon Nichols op gitaar. Een totaal ander geluid, een stuk rauwer en harder bovenal.

De balans is ver te zoeken alsof alle schuiven maximaal zijn open gezet. Beth Hart is geen stadion band, en meer gelaagdheid zou beter zijn. Zelfs in deze prachtige zaal, is het kraken van de bas niet weg te denken, en te harde drums zorgen voor een muur van geluid. Beth Hart komt er met moeite bovenuit, maar herstelt zich snel.

Een verademing is het wanneer ze weer plaatsneemt achter haar piano voor het prachtige ‘Hiding Under Water’  met een uithaal waar Janis Joplin jaloers op zou zijn.

Een brok emotie, iedere keer weer; ongekend en onevenaarbaar.  Beth Hart hoeft zichzelf niet meer te bewijzen, ze is een groot artiest die kan doen wat ze wil en toch komt ze weer met een breekbaar album waar ze haar ziel bloot geeft.

De hele set is spannend door de wisseling van posities. Na een ballade rockt ze er stevig op los en neemt zelf de akoestische gitaar ter hand op ‘Ugliest House On The Block.’

Improviserend bij  ‘ Lifts You Up’  met een uptempo rock versie, dan weer rauw tijdens ‘ Everybody Is Sober’ en het is allemaal even mooi.

Beth Hart geeft zichzelf de volle honderd procent en net wat meer. Door de interactie met de zaal komen de nieuwe nummers ter leven, al put ze uit veel oude bekende hits zoals het wonderschone ‘ Waterfalls’  en ‘ Soulshine.’

Onder luid gejuich komt ze nog terug voor ‘ My California’  en de trots groeit om haar zo bezig te zien. Wat een artiest en wat een mooie avond met twee artiesten die blijven verbazen!

met dank aan: Metropool en de bands




  1. No comments yet.
  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: