Home > Concerts > Kim Wilde – The Love Blonde & The Wilde Bunch schieten met scherp in Tivoli

Kim Wilde – The Love Blonde & The Wilde Bunch schieten met scherp in Tivoli

Tekst: Bas Smit
Foto’s: Bas Smit en Jolanda van Velzen.

Kim Wilde, wie kent haar niet? Welnu, bijvoorbeeld mijn buurvrouw, een jongedame van begin twintig. Ik keek haar een beetje ongelovig aan toen ik met nostalgische puberopwinding de naam Kim Wilde liet vallen en dit alleen maar een glazige blik van mijn buurvrouw ontlokte. Huh, ken je Kim Wilde niet? Het is duidelijk: de generatiekloof slaat hier onverbiddelijk toe.

Elke 35-plusser zal begin jaren tachtig zijn opgegroeid met new waverige poprockhits als ‘Kids In America’, ‘Chequered Love’,View From A Bridge’ en natuurlijk ‘Cambodia’. Deze vanzelfsprekendheid in het muziekcollectief geheugen blijkt heel wat minder logisch bij de 25-minners.

Kim Wilde, destijds de blondste babe sinds Blondie, en de Queen Of Pop voordat Madonna deze titel afpakte, kreeg na diverse ups en downs in haar muziekcarrière medio jaren negentig last van groene vingers en nestdrang. Na enkele jaren van het planten van koters en grutten met planten (en vice versa), kreeg haar carrière in 2003 een doorstart toen ze samen met Nena vrij onverwacht een joekel van een hit scoorde met ‘Anyplace, Anywhere, Anytime’.De hitmachine bleef daarna haperen, maar de smaak van het podium heeft ze sindsdien weer te pakken gekregen.

The Love Blonde geeft sinds 2007 weer optredens in Nederland en deze Tivoli-avond is haar vierde cluboptreden sindsdien in de Randstad. En ik geef meteen de conclusie prijs: dit was de beste van de vier! Mogelijk niet zozeer vanwege de setlist, want niet iedere 80s nostalgicus zal van tevoren gelukkig zijn geweest met de keuze van liefst acht nummers van het vorig jaar verschenen album ‘Come Out And Play’, haar eerste écht volledig nieuwe studioalbum sinds 1995.

Na afloop zal de meest vastgeroeste 80s sentimentallicus moeten toegeven dat die nieuwe moppies lang zo slecht niet zijn. Zeker niet als ze worden uitgevoerd door zo’n enthousiaste en strak spelende band, en een werkelijk verbazingwekkend goed bij stem zijnde Kim.

Dat laatste liet op eerdere shows wel eens te wensen over. Dus niet op deze laatste avond van haar ‘Come Out And Play’ tour. Nouja, tour, tour… Dat is een groot woord voor dertien optredens in een dikke maand, waarvan tien in Duitsland.

De sfeer zit er al vóór het optreden lekker in. Voorafgaand aan het optreden nodigt de pauzemuziek van Pet Shop Boys, Romantics, Prince en Grace Jones twee behoorlijk ruig uitziende gasten – baseballpetje, iets te afgetraind lichaam, strak trainingsshirtje, dikke neusring door hun neusschotjes – al uit tot koddige, iets te nichterige dansjes. Hooligays? Als dan om kwart voor negen Kim Wilde behoorlijk rockend opent met ‘King Of The World’, inclusief pure hardrock gitaarsolo, barst er in de zaal een sfeer los die ik niet vaak meemaak. En concertvreemd ben ik allerminst.

Kim, band en publiek hebben me er toch een portie zin in, je vóelt gewoon het enthousiasme! De band, een zes man sterk zootje ongeregeld, is een visueel rariteitenkabinet en tevens een half familiebedrijf van Kim. Opmerkelijkste snoeshaan is bassist Nick Beggs (ex-Kajagoogoo, jawel!) die eruitziet als een kruising tussen een redneck metalhead, een jonge Johnny Winter, een Schotse doedelzaktravestiet en een geblondeerde Pippi Langkous. Tot mijn schrik sta ik iets te dicht op het podium zodat ik ongevraagd getuige wordt van de kennis dat Nick zijn kilt draagt als een echte vent.

Kim’s broer Ricky is de slaggitarist (en tevens lookalike van ex-Iron Maiden zanger Paul Di’Anno) en Ricky’s dochter Scarlett (Kim’s nichtje dus) is de oogverblindend mooie, roodharige en wulps dansendeachtergrondzangeres.

Ja, schoonheid stroomt welig rond in de familie Wilde. Of beter gezegd: Kim heeft haar schoonheidsstokje overgedragen aan Scarlett. Want hoe Kim ook straalt van oor tot oor, hoe goed ze ook bij stem is vanavond en hoe aanstekelijk grappig haar korte praatjes met het publiek ook zijn: die omaonderbroek in die veel te dikke kont kan écht niet. Nee, dan liever het zicht op de decolleté tot aan de navel van de op decimeterlange naaldhakken paraderende Scarlett.

Voordat ik nu feministisch keffende kenaus op mijn dak krijg: voor de dames in de zaal is er leadgitarist Neil Jones. Een “lekker ding!” volgens Kim. Een “goede gitarist!” volgens mij. Dat deze avond een echte familieaangelegenheid van de Wilde-brasjes is, blijkt als Kim verhaalt over de ‘twisted’ gitaarsolo in het nieuwe nummer ‘This Paranoia’.Deze blijkt op de cd te zijn ingespeeld door haar dertienjarige zoon Harry, waarop ze hem vervolgens onder een stormachtig applaus aanwijst op het balkon aan de overkant van het podium.

Er is geen voor- of naprogramma: het is een dikke twee uur en 25 (!) nummers lang een Kim Wilde hitmachine rollercoaster. Slechts af en toe onderbroken door een incidentele cover, zoals een bijzonder fraai vertolkte versie van Alphaville’s ‘Forever Young’ (jaja, we blijven hangen in de 80s) waarin Kim de hoogste en zuiverste noten met het grootste gemak haalt.

Een heel verschil met vier jaar geleden toen zelfs nummers als ‘Never Trust A Stranger’ te hoog voor haar was gegrepen. Halverwege de avond is er een akoestisch intermezzo, voorafgegaan door Kim achter de keyboards die middels ‘Jessica’ een kleine aubade geeft aan haar hond, dat heel lollig wordt afgesloten met een geluidssample van een jankende hond en een paar pistoolschoten. Kim probeert, vergeefs en bijna stikkend van de lach, heel verontwaardigd te zijn over deze “o zo gemene grap” van de geluidstechnici.

De energie en vibe van het optreden krijgt een verder introvert karakter met de akoestische vertolkingen van ‘Love Blonde’ en ‘Thought It Was Goodbye’. En al haalt dat de energie uit het optreden en is het mogelijk niet naar ieders wens, Kim is sinds afgelopen november Sarah, dus ik gun deze middelbare vrouw wel haar rustmomentje. Zeker als ze de rest van het optreden zich meer profileert als de Queen(’s mom) of Rock dan als (wijlen) Queen of Pop. Daarbij is de Tasmin Archer cover van het halverwege ingeplugde ‘Sleeping Satellite’ gewoon een mooi liedje.

 

Misschien zit ik in een onverklaarbaar hoge high, maar de avond is een aaneenschakeling van hoogtepunten. De hoogste hoogtepunten zijn ‘Never Trust A Stranger’, ‘The Second Time’ en natuurlijk een uitgesponnen versie van haar grootste hit ‘Cambodia’. Maar ook nieuwe nummers als ‘Hey You!’, ‘Suicide’, het heerlijk swingende ‘This Paranoia’ en met name ‘Get Out’ (live veel krachtiger en overtuigender dan op cd) kunnen rekenen op veel bijval. Het publiek is daarnaast het meest enthousiast bij ‘Anyplace, Anywhere, Anytime’ en het sluitnummer van de reguliere set: ‘You Came’.

Dat laatste nummer vind ik persoonlijk geen drol aan, en ik ben dan ook veel enthousiaster met de obscure songkeuzes van deze avond: het semi-instrumentale ‘Cambodia Reprise’ (met eventjes Scarlett in de spotlights á la een roodharige Liza Minelli in ‘Cabaret’) en vooral ‘Words Fell Down’ van haar tweede album ‘Select’. Zeker als de band in die laatste er een extended gitaarsolo tegenaan plakt dat, niet gelogen, tegen metal aanschuurt en mijn nekspieren doet opzwellen.

Wat zullen we nou beleven? Headbangen bij Kim Wilde? Het moet toch niet gekker worden… Nou, bijna wel, want de explosieve apotheose in het onvermijdelijke slotnummer ‘Kids In America’ nodigt zelfs uit tot een pogootje. Ik weet me echter te beheersen. Enigszins. Met excuses aan mijn omstanders die hierover een andere mening hebben.

Het regelmatig deze avond terugkerend en spontaan minutenlang ‘gewo-ho-ho’ uit ‘Cambodia’ van het publiek is een ander aandoenlijk hoogtepunt, dat Kim en haar band oprecht ontroert. En dat Kim een enkele keer een woordje of een half zinnetje even verhaspelt of nogal dyslectisch formuleert, wordt middels een enkele innemende blik of jolige grijns van haar resoluut vergeven en vergeten.

Rond tien voor elf nemen de zes bandleden en Kim Wilde voor de laatste keer de dolenthousiaste reacties en staande (duh!) ovaties oprecht dankbaar in ontvangst, en is het jaren tachtig sprookje weer afgelopen. Al had ik geen moment het gevoel met een teletijdmachine 25 jaar teruggeworpen te zijn, en is Kim’s band de afgelopen jaren behoorlijk gegroeid en weten ze met een flitsende, energieke en bovenal razend enthousiaste performance het repertoire van Kim Wilde heel erg anno nu te laten klinken.

Ik had hoge sentimentele verwachtingen, maar het optreden bleek veel meer dan dat. Hier stond een kick ass live band met een fantastische frontvrouw. Kim, omaonderbroek of niet, ik ben weer een beetje verliefd op je geworden. En op je nichtje… Als ik bij thuiskomst en in een 80s adrenalinerush nog even via de telefoonintercom bij mijn buurvrouw niet kon nalaten om “We’re the kids in America, wo-ho” in te zingen, gaf ze toe dat ze dat liedje toch wel kent. Tuurlijk, ik wist het wel: wie kent Kim Wilde nou niet?

Categories: Concerts
  1. No comments yet.
  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: