Home > Concerts > Fischer-Z in Bibelot – entertainer in hart en nieren

Fischer-Z in Bibelot – entertainer in hart en nieren

tekst: Dennis van der Maden
foto’s: Marc de Jong

Op de avond van het concert zelf wordt vlak voor het optreden het bordje ‘uitverkocht’ opgehangen aan de grote deuren van Bibelot. Een volle zaal staat klaar voor het optreden van John Watts en Fischer-Z. Voor menigeen een jeugdsentiment, voor anderen een oud popidool. Als de 56-jarige Watts met zijn band het podium op komt, ontstaat er een oase van geluid.

Het geeft het gevoel dat een van de grootste artiesten ter wereld optreedt. Na bekende nummers krijgt de band een staande ovatie met veel gefluit en gejoel dat erg lang doorgaat. Het is duidelijk dat Fischer-Z nog erg leeft onder de muziekliefhebbers.

Opvallend aan het concert is de support act. Dat is namelijk John Watts zelf. Watts heeft belooft alleen nummers van de drie bestverkochte albums te spelen: ‘Word Salad’, ‘Going Deaf for a Living’ en ‘Red Skies Over Paradise’.

Als zijn eigen voorprogramma speelt hij echter nummers van zijn nieuwste album ‘Morethanmusic & Film’. Het zijn goede new wave songs, die steviger zijn dan zijn voorgaande werk. Het publiek geniet zichtbaar van de muziek maar er zitten nog geen bekende nummers tussen.

Als ze eenmaal als Fischer-Z terug komen op het podium spelen ze al vrij snel een van hun bekendste nummers ‘The Worker’. De band is overigens hetzelfde gebleven, in de samenstelling is niets gewijzigd.

Dat ‘The Worker‘ in Nederland een grote hit is geweest valt te merken: er is een omschakeling in sfeer waar te nemen. Afwachtend en rustig genieten, maakt plaats voor hard meezingen en op de muziek bewegen.

 

Het grootste gedeelte van het publiek is al op leeftijd waardoor de zaal redelijk statisch is. Toch wordt er al meer gedanst bij de bekendere nummers. De pakkende coupletten en het simpele refrein vormen een mooie combinatie om te genieten en mee te zingen. De tekst van het refrein is niet meer dan de tekst van de titel wat het lekker simpel houdt. De coupletten zitten melodisch en lyrisch gecompliceerder in elkaar en worden minder meegezongen.

Tijdens het optreden praat John Watts heel wat af. Met Britse humor en anekdotes maakt hij de zaal regelmatig aan het lachen. Bij vlagen staat hij ook gek te doen op het podium. Rare loopjes en sprongetjes zien er soms hilarisch uit.

In tweevoud helemaal; achter het podium hangt een groot scherm waarop beelden geprojecteerd worden. Schaduwen van Watts en de drummer zijn aan de onderkant van het beeld te zien.

Hier maakt Watts af en toe grappig gebruik van. De artiesten die Watts muzikaal ondersteunen zijn overigens alle drie jonge mannen met veel talent. De keyboardspeler speelt enkele mooie solo’s en het geluid van zijn keyboard varieert regelmatig. Het instrument heeft een groot aandeel in de Fischer-Z sound. Hetzelfde geldt in iets mindere mate voor de bassist en drummer.

De aparte, hoge stem van Watts zet hij iets minder in. Echter bij nummers als ‘So Long’ gebruikt hij het mooie randje van zijn stem nog feilloos. Vooral aan het einde van de zinnen worden de lange noten mooi uitgevoerd. Het publiek zingt het bekende nummer hard mee en het applaus achteraf is nog indrukwekkender dan de sfeer tijdens het nummer.

Hetzelfde geldt voor nummers als ‘Marliese’ en het iets minder bekende ‘Crank’. Bij het laatstgenoemde waarschuwt Watts van tevoren: ‘This is a repeatsong, so you can repeat what I sing, that would be nice”, geeft hij met zijn typisch Britse accent aan.

Na een niet echt bijzonder, maar wel mooi concert van een oude rot in het vak komt de band even later terug het podium op voor een opvallend toegift. Het concert wordt namelijk stijlvol afgesloten met een cover van Johnny Cash.

Het countrynummer ‘A Thing Called Love’ met de sound van Fischer-Z is een mooi recept voor een prima cover. John Watts neemt in zijn karakteristieke outfit een vriendelijke knik en neemt na een show van ruim twee uur afscheid van de zaal.

Waar de zaal meestal direct leegstroomt na een concert, blijft het grootste gedeelte van het publiek echter hangen. Het is duidelijk dat dit echt jeugdsentiment is voor een grote groep. De mannen van gemiddelde leeftijd duiken allemaal naar de bar en praten na over het optreden. Enkelen gaan nog op de foto met John Watts.

Categories: Concerts
  1. Kees
    25/08/2011 at 10:44

    NB: zgn cover van Johnny Cash is een eigen nummer dat heet: The Day Johnny Cash Passed Away. Titels van bekende nummers van Johhny Cash zitten hierin verwerkt en ook zijn bijnaam: The Man In Black. Een tribute dus en geen cover…

  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: