Home > Concerts > Laura Jansen – gevoelige avond in Tivoli

Laura Jansen – gevoelige avond in Tivoli

tekst: Silviapd
foto’s: Holly Conlan by Melissa Castro. Laura Jansen by Heidi Ross.

Het kwam als een verrassing: een tweede show van Laura Jansen in Tivoli op haar korte Nederlandse clubtour. Helaas heeft ze de daarop volgende Amerikaanse tour wegens stem problemen moeten afzeggen.

Dit extra optreden bleek een schot in de roos, want het concert is wederom uitverkocht. Op de warme woensdag avond staan vele fans al geduldig in de rij, velen weet niet dat er een voorprogramma is en willen op tijd een plekje bemachtigen. Het zal een broeierige avond worden, dat is duidelijk.

Vlak voordat support act Holly Conlan het podium betreedt komt Laura Jansen haar  persoonlijk aankondigen. Ze zijn goede vrienden en lijken zelfs wat op elkaar met lang sluik haar en gulle lach. Ook de muziek van de singer-songwriter Holly Conlan ligt dicht tegen die van de headliner aan: gevoelige teksten, enkel zichzelf begeleidend op piano. Het ligt daarom meteen lekker in het gehoor voor de diverse groep fans. Van jeugdige fans vooraan tot de rustige dertig plus op het balkon.

Hier en daar doet Conlan denken aan Norah Jones met haar heldere stem en jazzy melodie.  Het swingt lekker bij het refrein en het publiek heet haar welkom met luid geklap, een bescheiden ‘ dankjewel’  van Holly verraadt dat ze het enorm naar haar zin heeft.

Het enthousiasme zorgt dat je blijft luisteren, vooral omdat de nummers vrij onbekend zijn. Ze grapt wat tussendoor en vraagt iedereen de “oohoo’s” in ‘Uh Oh‘ van haar recente plaat ‘Fascinator’ mee te zingen, en dat gebeurd ook nog.

De melodie is licht, en de zware piano aanslagen tussendoor zijn verrassend. Laura Jansen komt terug om samen het Holly Conlan een zoete ballade te zingen. De stemmen vloeien moeiteloos samen en vooral het plezier van beide artiesten werkt aantstekelijk. Een mooie kennismaking, en zeker de moeite waard!

Om klokslag half tien staat Laura Jansen met haar band op het podium. Deze zangeres in korte tijd immens populair geworden, met haar nieuwe album ‘Bells’. Wanneer ze af trapt met ‘ Come To Me‘ klinkt dit live een stuk krachtiger, mede door de stevige drum partijen van Wouter Rentema. De band bestaat verder uit Jan Teertstra op bas en gitarist JanPeter Hoekstra maak het gezelschap compleet.  Ook Holly Conlan voegt zich bij de line-up voor de nodige backing vocals.

Een dynamisch begin, en de band bewijst goed op elkaar ingespeeld te zijn. Ze hebben allen hun sporen verdiend in o.a. Krezip en Gem. Het is enkel meelijwekkend dat ze strak in pak de show afmaken met deze warmte. Daarom des te meer respect dat van begin tot eind ze zo veel energie hebben.

Laura Jansen straalt en komt zo open en oprecht over, dat ze meteen empathie opwekt. “Het is zo gaaf twee keer hier te staan en ook nog helemaal uitverkocht! Echt geweldig.” Het is de inzet voor ‘The End‘  waar Laura Jansen haar fragiele kant laat zien achter de piano. In haar zwarte jurk zal ze een groot deel van de avond links voor op het podium te vinden zijn. Juist die gevoelige nummers maken haar zo special. Live is het een lastig pakket, omdat de zaal erg luidruchtig is en de intimiteit al snel verloren gaat. Dit heeft wellicht te maken met zon, weinig eten en alcohol gebruik. Wanneer ook nog eens veel mensen flauw vallen, verdwijnt de chemie gemakkelijk.

De nieuwste radio hit ‘ Single Girls‘ wordt met een openhartig verhaal ingeleid: “Het gaat over mijn gebroken hart, wat ook nog op eerste Kerstdag is gebeurd. Ik heb alle adviezen opgevolgd, vandaar dit liedje. Die arme jongen moet het nog op de radio horen.” Laura Jansen maakt makkelijk contact met het publiek, straalt rust uit en bovenal enorm veel plezier. Dat is wel haar kracht, naast de perfecte stem die de hele avond zo helder en zuiver klinkt: niet te betrappen op een rauwe uithaal of een moment van verslapping.

Ondanks de rustige melodiën, immers Laura Jansen leent zich niet voor een opzwepende rockshow, weet de zangeres de set spannend te houden. Zoals wanneer ze van de piano weg stapt en zichzelf begeleidt op gitaar tijdens ‘If  Moon Was Cookie’ (Sesame street cover) en zonder band inzet.

Een hoogtepunt is natuurlijk de grote cover van Kings Of Leon ‘ Use Somebody’ wat ontdaan is van zijn stevige jasje en toch enorm aanslaat. Eindelijk een opleving in de zaal, die toch vervelend onrustig blijft. Deze zangeres verdient echt meer respect!

Dit hoogtepunt wordt snel opgevolgd door de andere: Laura Jansen achter een grote trom slaand op ‘Elijah’ om weer snel daarna achter de piano plaats te nemen. Deze momenten houden de aandacht vast, omdat het hier en daar wel verslapt. Dat ligt niet aan het talent van Laura Jansen en de vakbekwame band, maar aan het gebrek aan geduld van velen in de zaal.

Laura Jansen beheerst iedere minuut in de show: ze heeft alles onder controle en niet alleen zang technisch. Ze weet wat ze wil en straalt dat ook uit. Iets meer emotie tijdens het zingen zou fijn zijn, maar haar pony maskeert de glans in haar ogen. Die verschijnt wel als ze zich omdraait en het publiek bedankt.

Wie nog twijfels heeft of Laura Jansen wel op Pinkpop thuis hoort, kan nu overtuigd zijn! Vooral tegen het einde van de set, waarbij ze minder op save speelt: haar kopstem snel van hoog naar laag gaand, en de emotie meer door klinkt. Het is voor wel lang wachten op haar mega hit ‘ Wicked World‘ die vlak voor de toegiften voorbij komt. Met Bob Dylans cover ‘I Shall Be Released’ neemt ze dan toch echt afscheid. Een ding is duidelijk: Laura Jansen is bijna te perfect!

Categories: Concerts Tags:
  1. No comments yet.
  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: