Home > Concerts > MaYaN & Sons Of Seasons – eerste show in Baroeg een succes

MaYaN & Sons Of Seasons – eerste show in Baroeg een succes

tekst: Gerianne Meijer
foto’s: Marc de Jong

Dat het loont om een bekende naam te zijn in de metalwereld bewijst MaYaN. Een nieuwe band van Mark Jansen (Epica), Jack Driessen (ex-After Forever) en Frank Schiphorst. Ondanks dat er tot nu toe maar één nummer van MaYaN bekend is, staan om half acht al mensen voor de deur van Baroeg te wachten.

Als de deuren open gaan, loopt het snel vol en wordt menig Epica bandshirt gespot. Vanavond is de allereerste (try-out) show van MaYaN, spannend voor zowel de band als het publiek!

Voordat het zover is speelt eerst Sons of Seasons, een symphonische metalband opgericht door toetsenist Oliver Palotai van Kamelot, die momenteel met deze band door Europa tourt en vervangen wordt door Stefan G. die zijn gitaarpartijen speelt. Onlangs is het tweede album  ‘Magnisphyricon’ uitgebracht. De band is de tweede hoofdact, dus dat betekent een extra dosis metal vanavond!

Wanneer de intro start is de zaal al behoorlijk vol. Als ‘Bubonic Waltz’ wordt ingezet, kijkt iedereen geboeid naar de band. Zanger Henning Basse is een echte persoonlijkheid op het podium: een Victoriaanse outfit, compleet met ‘wandelstok’ aan zijn microfoon, en een innemende toch krachtige houding.

Hij zorgt zodoende meteen voor interactie met het publiek. Bij ‘Into the Void’ gaan er al aardig wat handen in de lucht. De band gaat helemaal op in de muziek. De stem van Basse is wat schor, maar past prima bij de muziek. Zijn uithaal aan het eind van het nummer dwingt respect af.

Voordat ze verder spelen, vertelt Henning dat ze twee jaar geleden in Baroeg hebben gestaan en blij zijn terug te zijn. Ze spelen voor het eerst een extra lange set van bijna vijftig minuten, zichtbaar enthousiast. ‘Lilith’ is dan ook een echte knaller! Het publiek gaat los op dit harde nummer en het zweet druipt van de hoofden van de bandleden.

Het enthousiasme is zo groot dat zanger Henning zonder het te merken een ring verliest. Als een toeschouwer hem deze teruggeeft zegt hij: ‘nu moet ik wel met je trouwen,’ wat gelach alom teweegbrengt. Dit voorval geeft goed de sfeer in Baroeg weer. Iedereen staat lekker op elkaar gepakt dichtbij het kleine podium. Door deze kleinschaligheid is er veel ruimte voor interactie, waarvan de frontman gretig gebruik maakt.

Ook moet gezegd worden dat de muziek staat als een huis. Het is echter wat harder en heeft minder nuances dan op de plaat, mede door het ontbreken van de toetsenist. Dit lijkt het publiek echter niet te deren, want tijdens ‘Guilts Mirror’ zweept de hele band het publiek op. Bij afsluiter ‘Fallen Family’ is de koek echter op en doet alleen een enkele enthousiasteling nog mee: de zaal is ook leger dan voorheen.

De band krijgt echter een welverdiend applaus en tevreden geven de bandleden elkaar een high five voordat ze het podium afgaan: een geslaagde show van Sons of Seasons!

Vanaf dat moment is het wachten op MaYan. Veel toeschouwers blijven staan om hun goede plek niet vrij te geven. Als eenmaal de intro start staan er zo’n honderdvijftig mensen. Alle bandleden worden onder luid gejuich ontvangen. Als de band ‘Symphony of Agression’ inzet is meteen duidelijk wat het publiek kan verwachten: keiharde, snelle en complexe metal!

Ook hier is het duidelijk dat de nuances die de nummers op het album hebben weg zullen vallen.Frontman en grunter Mark Jansen is te zien zonder gitaar (maar mét shirt) en moet hier duidelijk nog even aan wennen.

Door een flink headbang intermezzo,  grunt hij een aardige tijd met een flinke bos haar voor zijn gezicht en hij houdt vaak beide handen aan de microfoon om zich een houding te geven. Hij heeft nu wel meer de ruimte voor interactie met de andere bandleden en hier maakt hij zichtbaar gebruik van.

Vooral zijn samenspel met Simone Simons (zangeres van Epica), die heel solidair verschijnt in een MaYaN shirt, is leuk om te zien! Met ‘Mainstay of Society’ gaat de band keihard door en er wordt dan ook volop geheadbanged op het podium.

Het publiek moet duidelijk nog even wennen aan de muziek, want het staat opvallend stil. Mark geniet echter zichtbaar: hij lacht veel en playbackt de teksten als hij zelf niet hoeft te zingen. Bij ‘Course of Life’ maakt gastzanger Henning Basse het publiek enthousiast. Er is volop wisselwerking tussen hem en Mark en weer straalt het plezier ervan af.

Bij ‘The Savage Massacre’ is het publiek inmiddels goed opgewarmd en begint wat meer los te gaan. Aangemoedigd door Basse gaan volop de handen de lucht in en vliegen er hier en daar wat haren in het rond. Simone Simons komt bij dit nummer wat meer op de voorgrond. Een groot compliment voor haar deze avond! Ze neemt heel verdienstelijk alle vrouwelijke zangpartijen over waaronder die van operazangeres Laura Macrí, dat dwingt wel respect af.

Het is verrassend genoeg Basse die ‘Bite the Bullet’ inleidt met een praatje. Mark Jansen houdt zich nog wat meer op de achtergrond; het was leuker geweest als hij tussendoor meer het woord had genomen. Het nummer zelf staat echter als een huis en met alle gastzangers en bandleden op het podium is het lekker druk.

Na afloop vertelt Mark eindelijk wat. Hij legt uit dat veel journalisten hadden geschreven dat het zeven of acht luisterbeurten duurt voordat ‘Quarterpast’ echt zijn geheimen prijsgeeft.

Hij grapt daarbij dat hij medelijden met het publiek heeft. Hier schuilt echter een kern van waarheid in. Het publiek is wat stijver dan bij Sons of Seasons en heeft af en toe zichtbaar moeite de nummers te volgen. Dit mag echter de pret niet drukken want het volgende nummer is ‘Drown the Demon.’ Het enige nummer dat tot nu toe bekend is, en het publiek  gaat dan ook los. Dit heeft weer zijn effect op de band. Alle bandleden trappen de versnelling in, en frontman Mark zweept het publiek met succes op.

Een voorproefje van hoe het er aan toe zal gaan als straks alle nummers bekend zijn, want de band valt zeker in de smaak! ‘War on Terror’ wordt ook door middel van een praatje ingeleid door Mark. Het keiharde nummer zorgt voor veel headbangers en door de snelle knipperlichten wordt het geheel nog harder. De frontman gaat op een gegeven moment zo op in de muziek dat hij knielt op het podium. Tegen het eind gaat hij zelfs voluit liggen (wat niet makkelijk is op het kleine podium).

Afsluiter ‘Incentive’ is geen MaYaN nummer maar een bonustrack op het laatste Epica album en dat valt duidelijk in de smaak bij de toeschouwers. Onder luid gejuich en geklap verlaat de band voor de eerste keer het podium. Na het verplichte ‘we want more’ komen als toegift nog twee MaYaN-nummers.

Tithe’ is een rustige pianomelodie waaronder de bandleden het podium weer op kunnen komen om vervolgens ‘Sinner’s Last Retreat’ in te zetten. Dit nummer is wederom snel en hard en bevat zang van Basse en Simons naast de rauwe grunts van Mark. Simone heeft zichtbaar veel lol. Als ze dan het refrein te vroeg inzet ontstaat er helemaal veel hilariteit tussen haar en Basse.

Het wordt echter wel meteen weer goed opgepakt en de band en het publiek gaan er helemaal voor. Met een geniaal stuk van a capella grunts sluit Mark de avond op gepaste wijze af! Er is geen twijfel over mogelijk: MaYan is een snoerharde strakke band die heel wat metal harten sneller zal doen kloppen! Dat belooft wat voor de show met Epica in Paradiso, Amsterdam op 19 mei aanstaande.


Categories: Concerts Tags: ,
  1. Linda
    24/05/2011 at 16:48

    Het was echt gaaf die optredens. Stond bijna vooraan.

  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: