Home > Concerts > Yann Tiersen – is de man in Tivoli!

Yann Tiersen – is de man in Tivoli!

tekst en foto’s: Bas Smit

En ik maar denken dat de multi-instrumentalist Yann Tiersen een onbekende naam is met een befaamde staat van dienst. Dat laatste klopt, met als meest sprekende voorbeelden zijn soundtracks voor Amélie en Good Bye Lenin!, maar die onbekendheid valt vies tegen.

Voor de tweede keer in anderhalf jaar treedt hij op in een uitverkocht Tivoli. Deze keer als leider van een heuse rockband, dus alle muurbloempjes die dwepen met de Amélie soundtrack met die breekbare pianoriedeltjes zullen flink schrikken.

De meisjes zijn er vanavond in overvloed. Ik heb zelden een concert bijgewoond waar ik als man zijnde zo nadrukkelijk in de minderheid ben. Op zich natuurlijk heel fijn, maar daar kom ik deze avond niet voor. Ik wil Yann Tiersen zien, en nog liever horen!

Als de band rond kwart over acht opkomt (te laat!), blijkt dat ik Yann Tiersen vooral wil horen. Zijn opgeschoren kapsel met ‘n plukkerige, punkachtige coupe bedekt zijn nogal asymmetrische hoofd.

Ook de rest van de band is geselecteerd op muzikaal talent en niet op de Franse verkiezingen van moeders mooiste (een vriend omschrijft het uiterlijk van de toetsenist/xylofonist als een “emo-Hitler look”).

Daarentegen heeft Yann wel een simpel, maar stoer shirt van Neu! aan. Gedurende het concert realiseer ik me steeds nadrukkelijker dat dit niet toevallig is. De Neu!-invloeden zijn bijkans schokkend. Nooit bij stilgestaan.

Op basis van zijn laatste cd  ‘Dust Lane’ (welke op ‘Chapter 19’ na in zijn geheel de revue passeert), dacht ik juist meer invloeden uit de postrock en ook Mike Oldfield te horen. Dat van die postrock klopt deze avond nog steeds – denk aan een stevige Sigur Rós of het Japanse Sgt. – maar enkele stukken zijn behoorlijk in de hoek van de elektronische krautrock te duwen. Ik kan niet zeggen dat ik dit vervelend vind!

Goed, de zaal is dus uitverkocht met merendeel vrouwen, het geluid is werkelijk subliem (en dat zeg ik lang niet altijd over Tivoli), de lichtshow is sfeervol maar niet overdreven.

De band speelt smetteloos met een rijke schakering aan instrumenten. Waarbij de bassist/saxofonist zijn taak heel intens beleeft en niet vies is van zelfs een portie feedbackende noise.

De muziek laveert tussen intrigerend, zinderend en wonderschoon en Yann speelt zelf, zoals verwacht, weer een hele rits aan instrumenten: banjo, gitaar, viool, toetsen, 12-snarige gitaar, incidentele vocalen, en zo’n portable keyboardje dat middels een mondslangetje van geluid wordt voorzien (laten we het een “mouth organ” noemen).

Zijn er dan nog minpunten deze avond? Ja. De airco. Of beter: het gebrek eraan. Ik had al speciaal een dunne broek aangedaan op deze zomerse avond, en dan nog loopt het in straaltjes m’n sokken in.

Kan je nagaan wat een zweetsauna het geweest zou zijn als ik een spijkerbroek aan had, en het stevig punk-concert was waar ik me uit de naad zou springen? Dat dad deze avond ook nog gekund trouwens, want het heerlijk opzwepende “refrein” (tussen aanhalingstekens, want instrumentaal) van ‘Le Train’ bevat stevige folkpunkerupties die niet zouden misstaan bij Flogging Molly of Dropkick Murphys.

Ja, ik heb vernomen dat er daadwerkelijk muurbloempjes aanwezig waren die letterlijk met hun handen op hun oren staan te… kijken. Zij zullen meer in hun sas zijn met de solo viool uitvoering van ‘Sur Le Fil ( The Wire)’ van Yann. Ik trouwens ook.

Als een Paganini die een stuk van Erik Satie op viool uitvoert. Bloedstollend mooi. Ondanks alle postrockuitspattingen, krautrockexperimenten en folkpunkdecibellen bezorgt dit nummer bij mij het meeste kippenvel.

Nog een minpuntje vond ik de uitvoering van het op de cd weergaloze ‘Fuck Me’. Op deze avond geen gastzangeres en de uitvoering is met minstens de helft ingekort. Iets waar andere nummers ook een handje van lijken te hebben. Al houdt dat de vaart er wel in. Het stoort verder dan ook allerminst.

Er is trouwens nog wel een belangrijker nadeel. Het is deze avond alleen Yann met zijn band. Geen zinloos, tijdrovend en zouteloos voorprogramma. Op zich mooi, maar laat Yann er dan zelf wel een avondvullend programma van maken, ja?

Echter, na krap 55 minuten gaan, na het werkelijk te gekke ‘Another Shore’, de handen van Yann en zijn band de lucht in: “Merci et au revoir!” Parbleu? We zijn net goed en wel van start gegaan, Yann!

Gelukkig komen ze nog wel terug voor de geijkte toegiften. Clichématig zijn deze echter niet, want juist in deze vijentwintig minuten durende toegift-drieluik stuurt Yann en band veel meer aan op het experiment.

Hij gooit er een flinke zwik psychedelische elektronica tegenaan, schuurt bijkans tegen de industriële noise aan, maar behoud de voor Yann zo bekende ingrediënten van gevoelige melodielijnen en Franse touch.

Sterker nog: de geweldige intense climax blijkt het stuk ‘La Valse d’Amelie’ te zijn, welke in niets lijkt op de soundtrack. De dweepmeisjes zullen een hondsberoerde avond hebben gehad. Mijn vrienden (m/v) en ik hebben echter een topavond. Want potyanndosie: die Yann, die kan er wat van!

Categories: Concerts
  1. No comments yet.
  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: