Home > CD reviews > Steven Wilson – Grace For Drowning

Steven Wilson – Grace For Drowning

tekst: Martijn Mansvelders

band: Steven Wilson
album: Grace for drowning
genre: progressieve rock
release: 26 september 2011
label: KScope

Steven Wilson is een Britse zanger, gitarist, pianist en producer die moeilijk stil kan zitten. Hij is sinds 1991 gitarist en leadzanger van de progressieve rockband Porcupine Tree en tevens lid van het in 1986 opgerichte no-man.

Hij produceerde twee albums van de Zweedse metalband Opeth en schreef ook mee aan “Damnation”. Hij werd als producer tot tweemaal toe genomineerd voor een Grammy Award.

Alsof dat allemaal niet genoeg is heeft hij nog enkele muzikale nevenprojecten, te weten Bass Communion, I.E.M. (Incredible Expanding Mindfuck), Continuum en Blackfield. In 2009 bracht Wilson zijn succesvollle solodebuut “Insurgentes” uit en twee jaar later komt hij alweer met zijn opvolger, genaamd “Grace For Drowning”.

Direct rijst de vraag of Steven Wilson solo net zo kan imponeren als met zijn projecten, en of hij zijn glansrijke debuut kan overtreffen? Mensen die (nog) meer over deze getalenteerde muzikant willen lezen verwijs ik naar de website van Steven Wilson. Daar kun je zijn complete discography downloaden als Adobe-bestand en telt maar liefst 369 pagina’s!

Volgens Wilson zelf borduurt het nieuwe album voort op zijn debuutalbum“Insurgentes.” Een album dat voor hem een belangrijke nieuwe muzikale stap vormde. “Grace For Drowning” is toch meer eclectisch en experimenteel van aard. Wilson toont middels dit album zijn voorliefde voor de late jaren ‘60 en begin jaren ‘70.

De periode waarin muzikanten zich van drie minuten durende popliedjes bevrijdden. Daarnaast volop experimenteerden met genres als klassiek, jazz en psychedelica om deze in hun uitgesponnen luistertrips te versmelten.

Op CD1 hoor je direct de veelzijdigheid van dit album. Het titelnummer is een dromerige pianoballade en vormt de sferische opener. Hierna volgt “Sectarian”, een instrumentaal en symfonisch, acht minuten durend nummer. Dat naar een eruptie van gitaar, keyboard en blazers toe werkt.

Op “Deform From Star To Star” horen we Steven Wilson voor het eerst zingen. Dit ingetogen nummer kent een prachtig dromerig en melodisch refrein waarin het heldere en prettige stemgeluid van Wilson imponeert. Wanneer hij in de ingetogen passages op fragile wijze zingt, vertoont zijn stemgeluid vergelijkenissen met die van Maynard James Keenan ( zanger van A Perfect Circle & Tool).

In “No Part Of Me” komt voor het eerst stevige symfonische progrock en harder gitaarwerk naar boven. Opmerkelijk zijn de jazz blazers die de muziek voorzien van lagen, franjes en solo’s en toch op het gehoor een logische combinatie vormen. Steven Wilson heeft dit idee overgehouden aan zijn samenwerking met King Crimson en heeft besloten enkele professionele jazzmuzikanten in te huren.

Hoogtepunt van CD1 vormt het prachtige “Postcard”, dat nog het meest in de buurt komt bij een popliedje. Afsluiter “Remainder The Black Dog” kent een experimentele passage, waarin gitaar en saxofoon een flinke portie noise voortbrengen. Net voordat het navrant kan worden, komt er weer structuur en rust in het nummer. Zo weet Steven Wilson over het gehele album alles te doseren en het evenwicht tussen experimentele geestdrift en toegankelijkheid te bewaren.

CD2 opent met “Belle de jour”, een heerlijk dromerig muziekstuk dat zo uit een film lijkt te komen. Het ruim 23 minuteren durende “Raider II” is een progressief jazzstuk dat één grote avontuurlijk luistertrip vormt. Het brengt je langs dreigende koren, donkere saxofoonklanken, Efteling-achtige geluiden, duizelingwekkende gitaarsolo’s, freaky jazzstukken en een oorverdovend bombastisch einde; waarin alle instrumenten bijeenkomen en uiteindelijk uitdoven. Afsluiter “Like Dust I have Cleared From My Eye” brengt weer wat rust met een eentonige en lange outro, die net zo lang duurt als het nummer op zich.

Conclusie

Liefhebbers van Porcupine Tree en symfonische rock kunnen dit album blind gaan aanschaffen. Maar “Grace For Drowning” biedt ook veel voor de wat minder gevordere luisteraar, die bijvoorbeeld houdt van de wat gangbare symfonische rock zoals Fish.

Steven Wilson bevestigt met dit album wederom een zeer getalenteerd en veelzijdig muzikant te zijn. Die bij vlagen compromisloos en onnavolgbaar is, maar nooit het doeltreffende geheel uit het oog verliest. Hij heeft het talent om complexe muziek eenvoudig te laten klinken.

Of “Grace For Drowning” beter is dan haar voorganger, dat zal de tijd moeten leren. Dit blijkt namelijk een ‘groeiplaat’ te zijn. Bij iedere luisterbeurt kan je weer iets nieuws ontdekken. Dit album heeft tijd nodig om te laten bezinken, maar het zal mij niet verbazen als dit album aan het einde van dit jaar toch in enkele jaarlijstjes van muziekjournalisten en/of recensenten prijkt.

Op 25 oktober 2011 is Steven Wilson te zien in Paradiso te Amsterdam.

rating
8,0 / 10

Tracklist

Disc 1
1. Grace For Drowning (2.00)
2. Sectarian (8.00)
3. Deform to Form a Star (8.00)
4. No Part of Me (5.45)
5. Postcard (4.30)
6. Raider Prelude (2.30)
7. Remainder the Black Dog (9.15)

Disc 2
1. Belle de Jour (3.00)
2. Index (4.45)
3. Track One (4.15)
4. Raider II (23.15)
5. Like Dust I Have Cleared From My Eye (8.00)

Website
www.swhq.co.uk

Categories: CD reviews Tags:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: