Home > Concerts > MaYaN – overtuigende show in druk Tivoli

MaYaN – overtuigende show in druk Tivoli

tekst: Gerianne Meijer
foto’s: Evelyne Steenberghe

MaYaN behoeft eigenlijk geen introductie meer. De band met Epica- en ex After Forever-leden heeft in rap tempo bekendheid verworven. Debuutalbum ‘Quarterpast’ ontving overal lovende recensies. Sindsdien hebben ze bijvoorbeeld met Epica in Paradiso gestaan, en op het Zwarte Cross festival. Vanavond brengen ze hun symfonische death metal opera naar Tivoli, de Helling.

Na opener Sons of Seasons is de temperatuur al aardig opgelopen in de bijna volle zaal. Stipt om kwart over negen gaan de lichten uit en start de intro. De halve zaal juicht en klapt. Dan knalt ‘Symphony of Aggression’  uit de speakers.

Het snoeiharde nummer is een mooie binnenkomer en frontman Mark Jansen geniet er zichtbaar van. Meteen valt op hoe goed het geluid is. Alle instrumenten, en met name de toetsen van Jack Driessen, zijn goed te horen. Opvallend is dat er weinig handen de lucht in gaan tijdens dit nummer. Veel mensen zijn waarschijnlijk te druk met echt luisteren.

Als het nummer ten einde is, wordt dit wel ruimschoots goedgemaakt door een hoop gejuich en geklap. Mark zegt meteen met een grote glimlach: “Is het gezellig daar? Super zo druk!”

 De gemoedelijke sfeer wordt met ‘Mainstay of Society’  voortgezet. De zaal wordt wat losser en op het podium is veel interactie te zien. De twee gitaristen Isaac Delahye (Epica) en Frank Schiphorst headbangen synchroon en als frontman Mark zich erbij voegt, wordt het helemaal een dolle boel. Volgens Mark “overklassen jullie Venlo dan ook dubbel en dwars.” (gister speelde MaYaN in Venlo, red).

Vanavond ontbreekt uiteraard ook gastzanger Henning Basse (Sons of Seasons) niet. Tijdens ‘Quarterpast’  maakt charismatische zanger zijn entree en krijgt als snel het publiek aan het klappen.

De vrouwelijk vocalen worden vanavond verzorgd door Laura Macrí en Amelie Mangelschots. Laura neemt een groot deel van Simone Simons’ (te horen op het album) stukken over. Ondanks een licht accent, doet ze dit goed.

Amelie neemt de rol van Floor Jansen voor haar rekening. Haar rockstem  vult de muziek goed aan, maar is niet overal even sterk. Bij ‘Course of Life’ staat tevens haar microfoon te zacht, waardoor ze niet goed te horen is.

Dit drukt de pret op het podium echter niet. Tussen Mark Jansen en Henning is er veel interactie en de twee hebben zichtbaar veel plezier en zo kijkt het publiek wel de ogen uit. De performance blijft zeker dynamisch.

Tijdens ‘The Savage Masscare’ neemt toetsenist Jack de taak op zich, om het publiek nog eens op te zwepen. Als Mark Jansen dit vervolgens overneemt, zijn de meeste handen in de zaal al omhoog. Het haar vliegt je overal om de oren en er zijn wederom speelse momenten tussen de bandleden: ditmaal tussen Isaac en bassist Rob van der Loo.

Ook de frontman en drummer Ariën van Weesenbeek (Epica) laten genoeg interactie zien. Al die gezelligheid eist wel zijn tol: er wordt veelvuldig naar flesjes water en handdoeken gegrepen.

Voordat ‘Celibate Aphrodite’ start krijgt het publiek van Mark te horen dat hij “iedereen met lang haar wil zien headbangen!” en dat krijgt hij grotendeels voor elkaar en tijdens ‘Drown the Demon’  wordt dat zelfs doorgezet.

Het is goed te zien dat Mark Jansen gegroeid is in zijn rol als frontman. Hij maakt meer bewegingen met zijn armen, heeft een verhoging waar hij af en toe op gaat staan en heeft veel interactie met het publiek.

‘War on Terror’ wordt aangekondigd als het laatste nummer en iedereen wordt aangemoedigd om mee te doen, wat resulteert in een hele zaal die op de melodie heen en weer wiegt. Als de band het podium af is wordt er geroepen om ‘nog een liedje!’

Vanuit de coulissen roept de zanger: ‘Nog eentje, of twee? Vervolgens komen Jack en Mark weer terug het podium op. Na veel geschreeuw van het publiek besluiten ze dat het goed is en de rest van de band komt lekker rommelig het podium op. Een vrouw uit het publiek wil graag alles nog een keer vanaf het begin zien omdat ze jarig is. Mark draagt daarbij het Epica-nummer ‘Incentive’ aan haar op.

Met ‘Sinner’s Last Retreat’  komt er al headbangend, en met veel gejuich en geklap, een einde aan de show. De hele band heeft een grote lach op hun gezicht en na afloop blijven veel toeschouwers nog even hangen om, zoals voorgesteld door Mark, ‘een pintje te doen’ met de band. Een succesvol einde van een zeer geslaagde avond in Tivoli.

Meer foto’s van Sons Of Seasons en MaYaN zijn te vinden op de website van Vlien.

 

Categories: Concerts Tags: ,
  1. No comments yet.
  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: