Home > Concerts > Serena Pryne & The Mandevilles – verpletterende indruk in 013

Serena Pryne & The Mandevilles – verpletterende indruk in 013

tekst: Silviapd
foto’s: Patrick Spruytenburg

Opeens waren ze daar, zangeres Serena Pryne en haar band The Mandevilles uit Canada. In Nederland zet de energieke rock band, zijn eerste stappen naar de grote doorbraak: zo staan ze dit jaar op Pinkpop en treden veelvuldig op in radio en tv shows.

Begin maart is er een kleine tour door het zuiden des lands, waarbij de aftrap in 013, Tilburg plaatsvindt. Met een luid dweilorkest in de foyer is het bij aankomst wat onwennig, maar boven in de kleine zaal is het vrij rustig.

Wanneer de locale support band The Light Brigade zijn entrée maakt, blijven velen nog aan de bar staan. De indie band rond zanger, gitarist Gerton Govers begint energiek aan hun set.

Het eerste nummer ‘World Is Changing’ swingt en de samenzang van de bandleden voegt wat extra’s toe. Vooral de instrumentatie verraadt goede songwriting en vakmanschap.

Bovenal staat hier een band die er plezier in heeft, ook al staan ze de hele avond vrij rustig op het podium. Het tweede nummer staat nogal in groot contrast met het voorgaande: geen vrolijke pop met catchy gitaren, maar een midtempo lied waarbij de zanger de lagere regionen opzoekt. Daarin is Govers minder sterk en de energie verdwijnt vluchtig.

Gedurende de set blijft de twijfel toeslaan: tussen een goed spelende band en een zanger die niet altijd weet te boeien. Dat is jammer, omdat de nummers zeker goed in het gehoor liggen.

Neem de openingstrack van het nieuwe album ‘The history of Light’ wat uitgesponnen begint en al snel omslaat in een pittige rocksong, met aanstekelijke gitaar riffs. Al met al is er zeker potentie om zich verder te ontwikkelen.

Bij Serena Pryne & The Mandevilles staat er een totaal andere band op het podium; vol energie, charisma en bovenal kracht. Het is duidelijk drukker vooraan en wanneer ‘Into The Wild’ begint, word je meteen omver geblazen. De aanstekelijke rock melodie, gierende gitaren en wat hese stem van Serena Pryne zijn alle ingrediënten voor een opzwepende song, die goed meezingbaar is.

De performance van Serena maakt van begin tot eind een verpletterende indruk, ze geeft tweehonderd procent en nog wat meer. Gedurende de hele avond staat ze geen seconde stil, interactie zoekend met de zaal.

Met af en toe een lachje naar haar bandleden. Gekleed in een T-Rex shirt, inclusief vele kettingen, lijkt ze weggelopen uit de jaren zestig.

Eind maart komt het debuut album ‘Goodnight Golden Sun’ uit en deze avond is een mooi voorproefje. Oud en jong in de zaal, voelen zich aangetrokken tot de unieke mix van rock, blues en zelfs folk.

Ik heb vorige maand een nieuw liefdje gemaakt dat ik wil spelen” kondigt de zangers aan. ‘Worst Damn Thing’ heeft de rauwheid van Janis Joplin, en de gierende gitaren van The Doors; sleazy, vet en door alles heen snerpend.

Toch blijft de melodie aanstekelijk en zelfs vrolijk. Dat terwijl de teksten vaak over pijn gaan, recht voor zijn raap.

Iedere toon wordt met kracht de zaal in geslingerd, Serena Pryne zingt zuiver en zonder te overschreeuwen; geen aangeleerd trucje, zoals bij veel zangeressen. Dat maakt haar uniek en des te interessanter.

De band staat al een huis en de backing vocals van alle bandleden (zelfs de drummer) maken de show dynamisch. Een akoestische gitaar wordt erbij gehaald op ‘Stay.’ Pryne bundelt alle energie in de hoge uithalen, moeiteloos in één adem de versnelling inzettend: rauw, gebogen over de microfoon met de haren wapperend.

De single ‘heaven on the highway’  krijgt live een krachtige nasmaak, met name door de inzet van alle bandleden: ze houden allemaal weinig energie over. Al snel parelt er zweet op ieders hoofd. Met een basloopje wat je doet meedeinen, een gitaarsolo die de adrenaline opborrelt: oude tijden herleven, je waant je zeker op Woodstock.

De band heeft een lange dag achter de rug, in de ochtend speelden ze op 3FM bij Giel Beelen. Vanavond wordt de cover ‘Born To Die’ nog een keer gespeeld, die zeker niet onder doet aan het origineel. Er ontstaat een wedloop tussen de snelle gitaren en de opzwepende drum en weer tilt Serena Pryne alles naar een hoger niveau; gevoelig, sterk en opgaand in de melodie.

Dan wordt het gaspedaal nog verder ingedrukt met ‘Old Soul’ en afsluiter ‘Whiskey Town’ is de climax van de avond, waar de band alles uit de kast haalt. Serena roept iedereen op om mee te zingen, en dat gebeurd wat timide. De toegift ‘Going Down’ is puur genieten. Deze band is de belofte voor te toekomst: energiek en vol bezieling, wat een zangeres!

This slideshow requires JavaScript.

  1. No comments yet.
  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: