Home > Concerts > Pain Of Salvation & Cryptex – overtuigen groots in de Bosuil

Pain Of Salvation & Cryptex – overtuigen groots in de Bosuil

tekst: Eelco van der Meer
foto’s: Myrthe van Beest

Op een zaterdagavond, die zowaar het begin van de lente lijkt aan te kondigen, reis ik met mijn collega Myrthe af naar het verre Weert voor een avondje onvervalste prog-gekte.

De Zweedse topper Pain Of Salvation is op een zesweekse tour door Europa en Nederland wordt verwend met twee shows. De goed gevulde, Limburgse Bosuil sluit vanavond perfect aan bij de twee bands: groots op kleine schaal.

Het Duitse drietal Cryptex is een aangename verrassing, die vooral op amusementswaarde veel hoger scoort dan het gemiddelde voorprogramma. Tijdens de eerste twee songs, die wel wat aan Wolfmother doen denken, blijven de heren netjes op hun plek zitten.

Daarna barst er een prettige kakafonie los waarbij de zanger, toetsenist ook zeer verdienstelijk bas en mondharmonica blijkt te spelen, de drummer naar een cajon verhuist en de gitarist zelfs een xylofoon ter hand neemt.

Het resulteert in een dik half uur zeer dynamische muziek die op alle fronten overtuigt, want naast het visuele spektakel zitten de liedjes gewoon prima in elkaar. De frontman klinkt soms bijna als Lemmy van Motorhead, dan weer bijna als Geddy Lee van Rush. Er is volop interactie met het  publiek, wat het enorme enthousiasme van Cryptex terecht overneemt.

Na een wat lange onderbreking is het tijd voor de Prinsen der Zweedse prog. Pain Of Salvation is uitgebreid aan het touren ter promotie van hun laatste album, ‘Road Salt II’. In november zag ik ze nog met Opeth in 013. Groot is dan ook mijn verbazing als er, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, allerlei nieuwe gezichten op het podium verschijnen.

Van de eerdere bezetting vergezelt alleen drummer Léo Margarit frontman Daniel Gildenlöw nog. De drummer heeft dan ook een plek helemaal vooraan het podium gekregen, wat voor het geluid misschien niet ideaal is, maar voor mij als drummer toch zeer interessant.

Velen vragen zich af hoe dat zal gaan, een goede show neerzetten met drie nieuwe bandleden. Die zorg wordt echter vanaf opener ‘Softly She Cries’ vakkundig om zeep geholpen. Alsof ze nooit anders gedaan hebben, zetten de vijf muzikanten een show van wereldformaat neer.

De instrumentbeheersing is van ongekend niveau en vooral de loepzuivere samenzang maakt grote indruk. Geholpen door een bijna perfect zaalgeluid, trekken Gildenlöw en consorten alle registers open.

De balans tussen oud en nieuw werk, harde en zachte songs, toegankelijk versus freaky is uitstekend verzorgd. De fans van het eerste uur worden niet vergeten, met twee songs van debuutalbum ‘Entropia’.

Dat er een zaal vol echte fans staat is ook overduidelijk. Song na song wordt er met overtuiging meegezongen, geklapt en geschreeuwd. Gildenlöw zelf geniet daar zichtbaar van en laat geen kans voorbij gaan om het publiek bij de show te betrekken.

Hij staat, blootsvoets als altijd, volledig ontspannen op het podium en grapt regelmatig met Margarit. Een klein kereltje, die met zijn vader mee is gekomen, krijgt een brede grijns en een high-five zodra de zanger hem opmerkt.

De grappen en grollen staan echter in schril contrast met de manier waarop Gildenlöw zijn muziek brengt. Zodra hij zijn ogen sluit en zijn mond open doet is hij een brok intensiteit. Zonder ook maar een enkele noot te missen, zonder ook maar een klein stukje energie in te leveren.

Vol oprechte emotie trekt de frontman zijn band dik anderhalf uur lang mee naar een zeldzaam, bijna magisch niveau. En alsof dat nog niet genoeg is, komt de band doodleuk nog terug voor een toegift van maar liefst vijf songs.

Na opener ‘No Way’ van ‘Road Salt I’ wordt er zelfs een volledig nieuw nummer uitgeprobeerd. Hierin onderstrepen de vijf muzikanten hun klasse nog maar eens: door voor de grap van instrument te wisselen. Waarbij Gildenlöw ook drumt, terwijl hij gewoon fantastisch zingt.

Het moge duidelijk zijn, de volle zaal krijgt de betaalde entree dubbel en dwars terugbetaald. Pain Of Salvation voelt zich als een vis in het water in deze intieme setting en amuseert zich kostelijk. Dat de band- en vooral de frontman – na vijftien jaar nog steeds dit niveau haalt, verdient groot respect.

This slideshow requires JavaScript.

Categories: Concerts Tags:
  1. No comments yet.
  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: