Home > CD reviews > Mark Lanegan Band – Blues Funeral

Mark Lanegan Band – Blues Funeral

tekst: Martijn Mansvelders

album: Blues funeral
band: Mark Lanegan Band
genre: rock
release: 02 februari 2012
label: V2 Records

De naam Mark Lanegan dook eind jaren tachtig voor het eerst op, toen hij als frontman van the Screaming Trees furore maakte. In de jaren negentig spatte deze cultband uiteen, maar bleef Lanegan muziek maken.

Zijn (solo-)carrière heeft de nodige ups en downs gekend, onder andere vanwege druggebruik, maar hij is voortdurend productief gebleven. De vele contacten binnen de muziekindustrie helpen hem hierbij steeds een handje.

Lanegan fungeert als (gast)zanger bij Queens Of The Stone Age, werkt regelmatig samen met Isobell Campbell (ex-lid van Belle & Sebastian) en is actief in projecten als the Gutter Twins (met Greg Dulli van the Afghan Whigs) en the Soulsavers.

Met ‘zijn’ Mark Lanegan Band is het na het bejubelde album ‘Bubblegum’ acht jaar lang stil geweest. Vandaar dat er rijkhalzend werd uitgekeken naar het nieuwe werk van Mark Lanegan Band en de verwachtingen dan ook hooggespannen zijn. En terecht als je leest welke (gast-) muzikanten hem vergezellen op dit album.

Het is Alain Johannes (oprichter Eleven en bekend van samenwerkingen met o.a.Chris Cornell, QOTSA en Desert Sessions), die de meeste credits voor deze plaat mag ontvangen. Hij heeft deze plaat niet alleen opgenomen, gemixed en geproduceerd maar is ook te horen op zang, gitaar, bass, keyboards en percussie. Hij drukt muzikaal een grote stempel op de, door Lanegan, geschreven nummers. Het geheel klinkt verzorgd en uitgebalanceerd, maar laat voldoende ruimte voor Lanegan’s stemgeluid.

“Blues Funeral” opent furieus met het ronkende “The Gravedigger’s Song”. De stuwende en sferische muziek kleurt perfect bij het donkere en o zo karakteristieke stemgeluid van Mark Lanegan. Dit fraaie nummer vormt een logisch vervolg op de nummers van ‘Bubblegum’ (2004) en is direct hét hoogtepunt van de plaat.

Met “Bleeding Muddy Water” neemt Lanegan wat gas terug, waardoor zijn stemgeluid nog centraler komt te staan. Dit slepende en trage nummer kent weinig hoogtepunten, op een prachtig melodisch refrein na. “Gray Goes Black” is de eerste single van dit album. In deze song zijn disco invloeden te horen, voornamelijk vanwege het gebruik van een drumcomputer. Saillant detail is dat Jack Irons de drums op ‘Blues Funeral’ voor zijn rekening heeft genomen. Irons is mede-oprichter van The Red Hot Chilli Peppers en drumde in Eleven en bij Pearl Jam.

In “Riot In My house” wordt er weer flink gerockt. Op de achtergrond hoort men het kenmerkende gitaarspel van Joshua Homme (QOTSA). Het catchy “Quiver syndrome” komt het dichts bij het oude werk van the Screaming Trees, al voegen de afleidende computerpiepjes mijn inziens niets toe.

Er staan geen echte missers op dit album al kent het wel mindere songs en momenten. “Ode To Sad Disco”  bevat muzikale elementen van Keli Hlodversson. Disco en new wave invloeden brengen je hier terug naar de jaren ’80 en ’90. Deze genres passen minder goed bij Lanegan’s stemgeluid of is dat een kwestie van gewenning?

“Levithian” is niet spannend genoeg, totdat Chris Goss (Masters of Reality) het nummer ‘op komt leuken’ met zijn hemelse koortjes. Dat Mark Lanegan geen ‘vrolijke Frans’ is, weet eenieder. Ook op dit album toont hij zijn donkere kant. Zijn stemgeluid zorgt voor de bluesy en duistere sfeer, maar ook zijn teksten zijn niet altijd even opgewekt. Het dromerige “St. Louis Elegy” kent fraaie zanglijnen (ook van Greg Dulli) en bevat prachtige teksten.

Conclusie

Het is niet eerlijk of niet reeël om dit album met voorganger ‘Bubblegum’ te vergelijken. Het is een nieuw album in een andere tijd en met nieuwe muzikale invloeden. De kwaliteiten komen op deze plaat pas na meerdere luisterbeurten bovendrijven, een typisch gevalletje van een groeiplaat dus!

Of het nu blues, rock, disco of new wave invloeden zijn, het lukt Mark Lanegan steeds om met zijn stemgeluid te domineren en te overtuigen. Zijn melodiën en zanglijnen nestelen zich langzaam in je hoofd om er vervolgens niet meer te vertrekken. Deze man heeft simpelweg de gave om weemoed, angst, pijn en treurnis prachtig te laten klinken!

Rating
8/10

Tracklist
1. The Gravedigger’s Song
2. Bleeding Muddy Water
3. Grey Goes Black
4. St Louis Elegy
5. Riot In My House
6. Ode To Sad Disco
7. Phantasmagoria Blues
8. Quiver Syndrome
9. Harborview Hospital
10. Leviathan
11. Deep Black Vanishing Train
12. Tiny Grain Of Truth

Website
www.marklanegan.com


  1. No comments yet.
  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: