Home > Interviews > Epica – gitarist Isaac Delahaye over tien jarig jubileum en nieuw album

Epica – gitarist Isaac Delahaye over tien jarig jubileum en nieuw album

Tekst: Gerianne Meijer
Foto’s: Monica Duffels

Nederlandse metalband Epica staat aan de vooravond van een grote Europese  toer ter promotie van hun nieuwe album ‘Requiem for the Indifferent.’ Vlak voor de try-out show in Veenendaal spreek ik gitarist Isaac Delahaye over het nieuwe album en het tien-jarige jubileum van de band.

In een rustig kamertje achteraf beantwoordt hij ontspannen en uitgebreid de vragen. Allereerst over hoe hij tegen vanavond aankijkt: de eerste show sinds het album officieel uit is.

Isaac Delahaye: “Ja het is een try-out, dus ook voor het eerst dat we de nieuwe nummers live doen. Tenminste, ‘Storm the Sorrow’ de single hebben we al live gedaan, maar nu is het ietsje meer. We spelen niet alle nummers van het album vanavond, omdat we ook in 013 een speciale show hebben, waar we  wel alles spelen. Maar nu spelen we wel een groot deel en dat is even zien hoe het gaat.

De eerste keer op dat podium met die nummers is wel wat anders dan thuis op de bank! Al die mensen voor je die hopelijk reageren op wat je doet. Daarnaast is er ook een verschil tussen spelen en performen, dus het is wel spanend! Maar de nummers zitten erin, we hebben gerepeteerd en dat zit allemaal wel goed!”

Schrijfproces

De vorige plaat ‘Design Your Universe’ was best wel een succes. Hoe is het dan om opnieuw aan het schrijfproces te beginnen?

Isaac Delahaye: “Ja er is wel een gezonde stress. Er werd gegooid met termen als ‘masterpiece’ en dan moet je er nog een maken want anders is het niet goed genoeg. Maar je doet wat je doet en we zeggen niet nu moeten we een ‘masterpiece’ schrijven. We zijn wel een band die platen schrijft en niet nummers.

We hebben een totaalconcept, zo kan er een goed nummer sneuvelen omdat die niet binnen de plaat past, zo werken we een beetje naar een climax toe. Ook anders is dat we nu heel snel met de zanglijn zijn begonnen. Vroeger hadden we eerst het nummer en dan nog de zanglijn. Nu was er eerst de basis, dan de zang en daarna alle toeters en bellen, zodat de zang meer de ruimte krijgt.”

Nu met alle reviews horen we heel vaak dat het in eerste instantie wel een groeiplaat is, omdat er heel veel dingen gebeuren, maar als hij dan eenmaal doordringt dat hij heel ‘catchy’ is.

Volgens mij heeft dat te maken met het feit dat we veel sneller in het proces de zang zijn gaan doen. Zelfs voordat we teksten hadden! Vroeger gebeurde er al zoveel en dan nog de zang erop. Nu geven we veel meer rust aan de zang en die krijgt veel meer zijn plaats.’

Ik vond inderdaad ook dat de details veel beter naar boven komen op deze plaat en hij lijkt meer in balans. Is dat een gevolg van jullie standpunt op de ‘War On Loudness’?

Isaac Delahaye : ‘Dat is sowieso een bijkomend iets. Heel veel van die producties vandaag de dag zijn zo plat gecomprimeerd en in veel gevallen is dat ook de standaard omdat een band bruut moet overkomen en dan klopt het wel.

Maar bij Epica gebeurt er zoveel en Sacha Paeth, de producer moet wel een keuze maken, en die houdt ook heel erg van een open productie. Dan hoor ik soms wel dat mensen vinden dat het gitaargeluid niet vet genoeg is.

En dat klopt ook wel als je dat naast een band legt die plat gecomprimeerd is, dan heb je inderdaad het gevoel alsof het niet genoeg in your face is, want je raakt ook gewend aan dat geluid. Maar er zit dan geen dynamiek meer in. Bij een band als Epica is dat eigenlijk not done. Wij doen dat niet graag, omdat je veel van de details verliest. Het zou zonde zijn.”

Je schrijft de muziek niet voor niets zo, denk ik.

Isaac Delahaye: “Nee inderdaad, we steken er veel werk en tijd in. Dan is het goed dat je iemand hebt als Sacha die dat kan en weet hoe dat moet. En de enkeling die denkt dat het niet vet genoeg is, moet maar ergens anders kijken.

Het dynamische spel is ons te dierbaar. Je moet het ook nog live kunnen doen. Heel veel van die bands klinken helemaal vet op plaat, maar live net niet. Bij Epica hoor je heel vaak het omgekeerde. Op plaat is het al oké maar live is het helemaal overweldigend en ja, als je het live kunt doen dan ben je pas echt een goede band in mijn ogen, dat proberen wij te doen!”

Volgens mij lukt dat inderdaad wel.
Isaac: (lacht) “Nou misschien vanavond niet, want het is wel spannend! Maar normaal gezien… we toeren ook best veel dus dat speelt allemaal mee!”

Band proces

Hoe integreer je dan alle meningen en ideeën tot één geheel qua schrijven?

Isaac Delahaye: “Het is wel zo dat het begint als een individueel proces, dus iedereen die wilt doet mee. Bij deze plaat schreef Mark Jansen, (songwriter, grunter en gitarist, red.) wel de meeste nummers: die schudt het zo uit zijn mouw! En verder Coen Jansen (toetsenist, red.) en ik, dus we waren met drie eigenlijk.

Zangeres Simone Simons schreef natuurlijk wel de zanglijnen. Er zijn dus drie bandleden die nummers aandragen en dan gooi je ze in de groep. Ariën van Weesenbeek (drummer, red.) die schrijft dan niet maar die is wel enorm creatief en bepaalt soms echt de drive van een nummer door wat hij doet.”

Dat is dan meer spontaan?

Isaac Delahaye: “Ja, we hebben we een lang pre-productie proces dus we hebben wel iets in gedachten, maar  de kleine details die hij toevoegt zijn wel anders. Het is echt een enorm goede drummer, hij heeft de hele plaat in twee en een halve dagen ingedrumd. Dat is bijna net meer menselijk! Ook als je weet dat er niemand meespeelt in de studio.  Hij drumt in het niets dus dan denk je hoe kan hij dat allemaal onthouden? Maar dat is blijkbaar geen probleem.

Of Coen die dan de koorpartijen uitwerkt. Dus het is wel zo dat iedereen die wil een nummer aanlevert, maar toch heb je heel de band nodig voor het geheel. Bijvoorbeeld als Mark een nummer schrijft stuurt hij het naar mij en zegt doe maar wat met die gitaren want die zijn nog niet goed, of andersom. Als ik een nummer schrijf doe ik het meer vanuit de gitaren en dan stuur ik het naar Coen en Mark voor orkestraties, zo gaat het eigenlijk.

Het is een democratische band dus iedereen die input wil neemt die. Het is natuurlijk wel zo dat degene die het nummer aandraagt het laatste woord heeft. Maar iedereen moet wel tevreden zijn. Alleen in extreme gevallen als we er echt niet uitkomen en dan is het vaak over die pietluttige details (lacht). Veel mensen denken vaak dat Mark het genie is die elke noot schrijft en dan moet ik altijd een beetje lachen. Dus ja, het is wel echt een band proces!”

Teksten

Jullie teksten zijn vaak vrij politiek georiënteerd en gericht op het bewust maken van het publiek, wat is het doel hiervan?

Isaac Delahaye: “Het is niet dat wij de wereld willen verbeteren: het is nou eenmaal niet allemaal rozengeur en maneschijn en dat moet het ook niet worden anders heb je geen dynamische wereld meer. Maar we zijn wel in een tijd gekomen waarin de wereld heel klein wordt door middel van internet etc.

Dat zie je ook in de politiek, met de Arabische lente bijvoorbeeld. Door internet ontstaat er een revolutie. Vroeger kon dat niet. Het is een andere wereld geworden , maar toch zijn er nog mensen die zeggen dat het hen niet boeit. Dat is hun goed recht aan een kant, maar vaak wel zijn ze de eerste die gaan zeuren, vooral online. Mensen zijn vaak heel snel met hun mening en dat vind ik niet altijd even correct.

Aan de ene kant zijn ze heel onverschillig (indifferent) maar aan de andere kant hebben ze wel snel hun (negatieve) mening klaar. In de natuur zie je zoiets ook: met tsunami’s etc. Het lijkt wel alsof de natuur ook een beetje wraak neemt. Als er zoiets gebeurt, een aswolk bijvoorbeeld, ligt meteen het hele vliegverkeer stil en dan stopt de wereld zogezegd met draaien. Mensen zijn dan meteen compleet verloren.

Dan denk ik toch dat de balans misschien een beetje zoek is. Niet dat wij de wereld willen verbeteren maar we willen wel een paar dingen uitlichten.

We proberen zo een beetje het verschil te maken. Epica is geen band die over de bloementjes en de bijtjes zingt. Maar het blijft een wereld met verschillende mensen erin en dat moet een beetje overeenkomen.”

Ik denk wel dat het voor veel fans fijn is dat jullie een echt onderwerp pakken en niet over zomaar iets schrijven?


Isaac Delahaye: “Ja , maar dat kan je ook niet volhouden. Als je alleen maar fictieve dingetjes schrijft. Sommige mensen vinden dat heel mooi maar in ons geval ligt dat anders. Dat ik geen teksten schrijf, wil niet zeggen dat ik het er niet mee eens ben. Ik denk ook van ja, wat voor wereld is het?

Bepaalde mensen hebben de touwtjes in handen en iedereen volgt maar. In Noord-Afrika is het nu bijvoorbeeld heel duidelijk. Vroeger zouden ze gewoon ten oorlog trekken. Nu is het op politiek vlak veel getouwtrek en wij gewone stervelingen weten van niks. Ik vraag me zelf dan ook af wat er allemaal nog meer is dat we niet weten.”

Wel fijn dat jij ook die mening deelt met de rest van de band, want je bent natuurlijk later ingestroomd, hoe was dat voor jou?

Isaac Delahaye: “Dat was in principe een redelijk vlekkeloze overgang. Ik kwam natuurlijk uit God Dethroneddie ook al toerde dus dat aspect was ik al gewoon. In 2003 ben ik al eens ingevallen voor Ad Sluijter (eerdere gitarist, red.), dus ik kende al de nummers en de band.

Door de jaren heen hebben we ook altijd contact gehad. Het voordeel ook in mijn geval is dat ik erbij kwam middenin het schrijfproces van ‘Design Your Universe’ dus ik kon meteen aan de slag en mijn invloed inbrengen. Dat was wel heel prettig!

Ook al is het een samengeraapte band van overal, dus niet een vriendenclubje die op  zijn zestiende een band vormt. Toch is het wel een vriendenclub, ook al wonen we niet bij elkaar in de buurt. Anders hou je het ook niet vol met zoveel toeren: als er een lul tussen zit gaat die er heel snel uit (lacht). Ik ben wel nog steeds de nieuwe maar niet voor de band, wel voor buitenstaanders.”

Solo’s

Ook op de nieuwe plaat zijn de solo’s wat prominenter, hoe weet je waar die te plaatsen?

Isaac Delahaye: “Meestal voel je dat aan, zeker bij de ballads zoals ‘Delirium’ dan weet je dat. Meestal is dat wel iets wat ik helemaal op het laatst doe, zelfs niet in de pre-productie. Die laat ik voor echt in de studio als een nummer dat nog nodig heeft.

Bijvoorbeeld bij ‘Internal Warfare’, dat is een heel opgefokt nummer, met onregelmatige maatsoorten en dan probeer ik ook de solo in de lijn van het nummer te maken. Als je alle solo’s ook naast elkaar zet zijn ze niet hetzelfde qua opbouw en techniek, ik vind dat belangrijk. Anders wordt het voor jezelf zo saai en wordt je gelimiteerd. Dat willen we nooit doen in de muziek, we geven niet toe aan het keurslijf van wat normaal is en dat probeer ik in de solo’s ook te doen. Het maakt het niet simpeler (lacht) maar wel interessanter, ook vanavond!”

De solo in ‘Delirium‘ is inderdaad heel ingetogen, hoe heb je dat gedaan?

Isaac Delahaye: “Ik ben nooit het soort gitarist geweest die denkt van nu moet je even zien wat ik kan. Ik zie  mezelf ook niet als lead-gitarist maar ben altijd gevraagd om solo’s te doen. Ook op deze plaat zei Coen dat er te weinig solo’s waren!

Ik vind dat niet het belangrijkste van gitarist zijn. Voor mij gaat het alleen om wat het nummer nodig heeft. In ‘Delirium’ ben ik dus anders bezig geweest dan voor bijvoorbeeld ‘Internal Warfare’. Dat is en kwestie van je oren gebruiken, dat is ook hoe ik nummers schrijf.

Veel gitaristen doen iets heel technisch en vaak na elkaar, maar ik laat altijd mijn gevoel spreken. Een solo vind ik ook een verhaal op zich, dus dat hoeft niet altijd uit de startblokken te schieten.”

Op dat moment komen de toermanager en toetsenist Coen komen binnen om te vragen hoelang we nog nodig hebben. De dialoog tussen Coen en Isaac onderstreept mooi wat Isaac zei over de sfeer binnen de band. Coen: ‘Ik miste je al’. Waarop Isaac lachend reageert met: ‘Sorry, ik moet werken! ‘.

Met de mededeling dat we nog vijf minuten krijgen rond ik snel het interview af door in te gaan op de 10-jarige jubileum van Epica. Op de vraag of er nog plannen zijn of dat de plaat voorrang krijgt zegt Isaac:

Ja nu is de plaat gewoon het belangrijkste, maar het jubileum is wel de volgende stap, we laten dat niet zomaar aan ons voorbij gaan. Epica doet ook altijd speciale shows bij vijf jaar bijvoorbeeld, dat is ook echt wel iets waar we trots op zijn.

Als het straks wat kalmer wordt rond de release kunnen we verder kijken en dan komt er wel iets, we weten alleen nog niet precies wat. 15 december is het wel exact 10 aar geleden dat het eerste optreden was, dus misschien op die dag!

Hoe zie je de komende tien jaar voor de band?

Isaac Delahaye: “Goh, ik hoop over tien jaar dat we er nog zijn! Daarnaast hoop ik altijd dat we groeien, ik denk dat we nu een gezonde opbouw hebben. Als je ziet dat er ongeveer 2 of 3 jaar tussen de platen zit maken we nog een paar plaatjes en dan ja..

Het is ook een bedrijf eigenlijk en dat vind ik ook interessant. Ik vind dat ook leuk om te zien hoe dat op de lange termijn zich ontplooit en wat ons nog te wachten staat. Gewoon blijven doen wat we nu doen en voor mij gaat dat vooral om live spelen!

Platen maken en dan met name de studie in is voor mij een beetje een noodzakelijk kwaad, ik ben niet zo’n studio man. Dus gewoon veel spelen, veel van de wereld zien, mensen ermee blij maken, ons blij maken en dan gewoon knallen!”

 Meer informatie: http://www.epica.nl/
 Met dank aan: Epica, Nuclear Blast en tourmanager 
Categories: Interviews Tags:
  1. No comments yet.
  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: