Home > Festivals > Dauwpop – rockende gitaren voeren de boventoon op het twintigjarige festijn

Dauwpop – rockende gitaren voeren de boventoon op het twintigjarige festijn

tekst: Joost van Wijdeven
foto: Ariane van Ginneke

Dauwpop -  Chef'Special1 - Ariane van GinnekeDe eerste muzikale stop op Dauwpop 2014 is van Chef’Special op de Jupiler Mainstage. Als ik mijn plekje in het publiek op zoek,  is de grote tent al goed gevuld met een opvallend jong publiek.

Wanneer de band het podium betreedt breekt er een oorverdovend gejuich uit. De band barst los met het reggae-achtige “Julie” wat goed ontvangen wordt en het refrein wordt door velen meegezongen.

Het tweede nummer is “Still Don’t Know”, ook van hun laatste plaat ‘Passing Through’ van dit jaar en er wordt wat steviger gespeeld dan op de plaat, met een hoofdrol voor de gitarist.

Dauwpop - Go Go Berlin4 door Ariane van GinnekeAl snel zet zanger Joshua Nolet het publiek aan tot meespringen, zodat iedereen het wat warmer krijgt. De aantrekkelijke mix van reggae, funk en pop slaat goed aan. De band heeft er duidelijk zin in en doet er met succes alles aan om het publiek mee te krijgen zo vroeg in de middag.

Al snel wordt het tijd om richting de Jack Daniels King King te gaan om Go Go Berlin te gaan ontdekken. Een band die de muzikale mosterd uit de seventies haalt, met name Aerosmith en AC/DC zijn grote voorbeelden.

Het Hammond orgel speelt een centrale rol bij de jonge Denen: het staat letterlijk midden op het podium, terwijl het drumstel een beetje in een hoekje weggedrukt staat.

Dauwpop - Go Go Berlin2 - Ariane van GinnekeDe mannen komen op in gepaste seventies tenues, met name de orgelman heeft een bloes met ruches die Prince niet zou versmaden en de bassist is een Viking met een woeste baard in een hemd met zilverkleurige pailletten.

Al bij het eerste nummer “Gimme Your” krijgt de band het publiek van de volle King King volledig mee en staat de hele tent met de zanger Christian Vium mee te klappen.

Go Go Berlin is echt zo’n band die geboren lijkt voor het podium, met lekker in het gehoor liggende stevige seventies rock en een zanger die constant de interactie met het publiek zoekt. Zou ik een plaat van de band kopen? Nee, niet direct, maar als ze ergens in de buurt optreden ben ik erbij!

Dauwpop - Young the Giant3 door Ariane van GinnekeHet onverbiddelijke routeschema gebiedt dat velen zich naar de mainstage reppen, voor het optreden van Young the Giant, een Amerikaanse vijftal dat catchy pop ten gehore brengt. Weer zijn er opvallend veel jonge meisjes in het publiek.

De nummers die ik van de band heb gehoord deden mij denken aan een mix tussen Coldplay en Maroon 5, niet echt vervelende bands om mee vergeleken te worden dunkt mij.

Om eerlijk te zijn kende ik de band niet voor in naar Hellendoorn afreisde, maar het publiek zingt de hits woordelijk mee. Het is een aanstekelijk optreden, wat de verwachting voor Pinkpop doet stijgen.

Dauwpop -  Birth Of Joy5 door Ariane van GinnekeDe lokale band Birth of Joy is inmiddels begonnen aan hun set in de King King. Een band die snel roem verwerft en op vele internationale podia staat.

Tijdens de soundcheck zet zanger, gitarist Kevin Stunnenberg  “No One Knows” van Queens of the Stone Age in en in no time staat de tent mee te brullen.

Frontman Kevin opent met “Hebben jullie er zin in? wij hebben geen zin in bullshit so let’s GOOOOOO!” en dit is de opmaat naar een ziedende rockshow. Met een snerpend orgel wordt “The Sound” ingezet, gevolgd door “Teeny Bopping” waarin hammond en gitaar elkaar beurtelings uitdagen en volgen.

De show is een geweldige mix van muzikaliteit en knetterharde rock ‘n roll, waarbij de drie bandleden elkaar en het publiek opzwepen. Dan maakt het niet uit dat de zanger soms wat hees klinkt lijkt. Dit is een voorlopig hoogtepunt van de dag, en terwijl de King King nog op instorten staat tijdens de geweldige uitsmijter “Grow”.

Dauwpop - Birth Of Joy2 door Ariane van GinnekeTijd voor een (letterlijk) oude held Seasick Steve. Het podium van de mainstage is inmiddels omgetoverd tot een intiem hoekje voor twee heren; een drumpodium en een aftandse stoel met nog aftandsere kussens, ingebouwd in een muur van vintage gitaarversterkers.

Steve wordt begeleid door een drummer die duidelijk tot dezelfde generatie behoort, de man is getooid met lange grijze haren, een grijze baard, baseball cap en een immense spiegelzonnebril. Seasick Steve zelf draagt een John Deere baseballcap en neemt plaats in zijn zetel.

Dauwpop - Seasick Steve5 door Ariane van GinnekeHet eerste nummer “Selfsufficient Man” wordt lekker rauw op een bijzonder geprepareerde gitaar gespeeld. Gedurende de show zullen er nog een groot aantal unieke en zelfgemaakte instrumenten de revue passeren, die mede de sound bepalen. Zoals wanneer  de drummer vegend met een bezem de percussie vormt.

Middenin de show valt de microfoon uit, maar daar laat hij zich niet door uit het veld slaan. Terwijl de mensen van de organisatie koortsachtig een nieuwe microfoon laten aanrukken, gaat Steve op z’n gemakkie op de rand van het podium zitten om een  scheurende solo te spelen op zijn metal banjo.

Dauwpop - Seasick Steve3 door Ariane van GinnekeTijdens het betoverende “Walkin’ Man” wordt er een extra stoel gehaald voor een meisje uit het publiek, Sofie wordt toegezongen. Hier wreekt zich de grote tent een beetje, tijdens zo’n breekbaar liedje werkt het vele rumoer van het publiek storend.

Tijdens een clubshow zou de intieme show van Steve naar mijn oordeel beter tot z’n recht komen. Zelf heeft hij het prima naar z’n zin en hij wil ons allen niet laten gaan tot hij ons deelgenoot heeft gemaakt van de volgende wijsheid: “It’s written in stone that Holland has the most beautiful girls in the world, forget about Californian girls.”

Na de intieme blues van Seasick Steve is het tijd voor een fijn potje Zweedse stoner rock in the Barn van Truckfighters. De band wordt aangekondigd als: “De op een na beste band uit Zweden, de beste is natuurlijk ABBA” maar de liefhebbers weten natuurlijk beter.

Dauwpop -  Truckfighters1 - Ariane van GinnekeJosh Homme frontman van Queens of the Stone Age noemt Truckfighters ”The best band that’s ever existed”, betere reclame kan je niet natuurlijk niet wensen. Deze band maakt hun reputatie helemaal waar. Snoeiharde riffs gaan naadloos over in melodieuze gitaarlicks en vice versa.

Ondertussen stuitert de gitarist het podium over, breekt de gitaarriem van de bassist af en wordt deze samen met een roadie al spelend met duct tape gerepareerd.

Het enthousiasme op het podium steekt het publiek aan en de Barn verandert in één grote moshpit vol wapperende lange haren. De muziek van Truckfighters is niet zozeer gericht op liedjes en teksten, maar op riffs en grooves.

Als ik er toch twee liedjes uit moet lichten zijn dat “Get Lifted ” dat bijna sferisch begint en langzaam transformeert in een snoeiharde riff en Truckfighter’s bekendste hit “Desert Cruiser” waarmee hun geweldige show wordt afgesloten. Na afloop ben ik verbaasd dat de Barn niet met de grond gelijk gemaakt is tijdens dit vette rockfeest.

Dauwpop - Town of Saints2 - Ariane van GinnekeOp de Main Stage is het dan tijd voor The Wombats, een trio uit Liverpool dat typisch britpop maakt met invloeden uit de postpunk en electropop. Dit doet mij aan Kensington denken, alleen ligt de stem van de zanger mij persoonlijk wat minder. Hun grootste hit “Let’s Dance To Joy Division,” de afsluiter van het concert krijgt behoorlijk bijval en de hele tent staat mee te brullen.

Na een korte pauze om wat ‘festivalvitamines’ (friet met snack) naar binnen te werken met een biertje is het tijd voor een nieuw bezoekje aan de King King, nu voor de Town of Saints, een jong Nederlandse neofolk band met gitaar, bas, drums en viool

. De rustige nummers worden enthousiast onthaald door, het relatief, jonge publiek en veel teksten worden dan ook letterlijk meegezongen.

Dauwpop - Triggerfinger1  door Ariane van GinnekeNa de relatieve rust bij de Town of Saints is het tijd voor de absolute hoofdact van Dauwpop: Triggerfinger! De Belgen staan inmiddels voor de derde keer op Dauwpop, en dit maal als hoofdact.

Als enige brengen ze hun eigen lichtshow mee en wordt het enorme hoofdpodium van Dauwpop compleet omgebouwd naar de wensen van Triggerfinger.

En dan blijkt dat de mannen slechts een heel klein stukje van het podium willen gebruiken, dicht op elkaar zodat er een driekoppig rockmonster op het podium staat.

De band start furieus met “Game” van het nieuwe album “By Absence Of The Sun, gevolgd door “Short Term Memory Love”. Triggerfinger kwam, zag en overwon op Dauwpop. Wat een geweldige show zet dit trio neer!

Dauwpop - Triggerfinger3  door Ariane van GinnekeHoogtepunten voor mij is het spannend gespeelde “Perfect Match, My Baby’s Got A Gun” waarin de spanning vreselijk wordt opgebouwd met alleen Ruben Block zijn stem en een hele zachte gitaar, culminerend in een explosie van geluid.

Ook “All This Dancing Around” dat de groovende kant van Triggerfinger perfect combineert met de harde rock maakt indruk.  Natuurlijk ontbreekt de grootste hit niet: de cover “I Follow Rivers” die tijdens Dauwpop subtiel overging in Falco‘s “Jeanny”. Na dit optreden kan ik slechts instemmen met Erik Corton: “Triggerfinger is de Europese band der bands!”.

Terugkijkend op de muzikale route van Dauwpop dit jaar, komt bij mij één gedachte op: “less is more”. De hoogtepunten van de dag worden voor mij geleverd door Birth of Joy, Triggerfinger, Truckfighters en Seasick Steve, allemaal trio’s en in het geval van Seasick Steve zelfs een duo.

 

This slideshow requires JavaScript.

 

 

 

 

 

 

  1. No comments yet.
  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: