Home > CD reviews > The Pineapple Thief – Magnolia

The Pineapple Thief – Magnolia

tekst Ruben Borger

artiest: The Pineapple Thief
album: Magnolia
genre: Progressive rock
release: 15 september 2014
label: K-Scope

Introductie

Soms laat een band of artiest je duidelijk merken dat muziek een kunstvorm is.

Het gebeurt me niet vaak dat een nieuwe release zo ongelooflijk mooi en sterk is, dat die gedachte de eerste is die in mij opkomt.

Dat is wel het geval met de nieuwe The Pineapple Thief: ‘Magnolia’ is kunst. Een breekbaar, fragiel, progressief en bij vlagen uptempo album. Gewoonweg een prachtplaat.

The Pinapple Thief gaat inmiddels al een jaar of vijftien mee en heeft in deze tijd, met het nieuwe ‘Magnolia’ meegeteld, tien studioalbums gemaakt.

Opvallend detail: dit is het eerste album is met een nieuwe drummer. Dan Osborne heeft Keith Harrison begin dit jaar achter de drumkit vervangen. Niet dat een line-up wisseling zo bijzonder is, maar bij The Pineapple Thief is dit de eerste wisseling in de afgelopen tien jaar die ze, op het moment van het vertrek van Keith Harrison, overbrugt hebben.

Bruce Soord, de gitarist, zanger en meesterbrein achter The Pineapple Thief, is een muzikale duizendpoot. Zo heeft hij, tussen het nieuwe en het vorige album, een plaat opgenomen onder de naam Wisdom Of Crowds. Dit met de hulp van Katatonia zanger Jonas Renkse.

Album Review

De schoonheid van ‘Magnolia’ zit hem vooral in de rust. In het langzaam brengen van prachtige composities. Het opbouwen naar de meer uptempo stukken van het album, zonder dat de plaat gaat vervelen.

Sterker nog, het is heel belangrijk om bij deze cd je aandacht er goed bij te houden. Het is geen makkelijke luisterplaat geworden.

Wel is het album heerlijk om met hoog volume door de speakers je woonkamer binnen te laten sijpelen en hem zo langzaam maar zeker tot je door te laten dringen.

Openers ‘Simple As That’ en ‘Alone At Sea’, zijn beiden nummers die rustig, bijna minimalistisch beginnen, maar zich ontpoppen tot heerlijke progressieve, best stevige, kunstwerkjes. Tekstueel is met name ‘Alone At Sea’ ook echt van hoge klasse.

Verder op het album schakelt de plaat naar een ietwat lagere versnelling. ‘Seasons Past’ blijkt een rustig en relaxed nummer dat subtiel voortkabbelt. Daarnaast heb je ‘The One You Left To Die’, een lekker stevig, uptempo nummer met een heerlijke groove. Zo valt het nummer wat makkelijker op, zo midden op het album.

‘Sense Of Fear’ is verreweg het hardste nummer van de plaat, voor zover je die hard kan noemen. Lekkere lange halen op de gitaar en een goede set drums er onder.

Afsluitend komen dan ‘A Loneliness’ en ‘Bond’. Twee nummers, die duidelijk laten zien dat het venijn uit het begin, terugkeert in de staart. Nummers van grote klasse die je aandacht gelijk weer grijpen.

Conclusie

Uiteindelijk is het grootste gevaar van ‘Magnolia’ dat de luisteraar halverwege de aandacht kwijt is. Veel mensen zijn van mening dat de muziek van The Pineapple Thief “saai” is, maar dat is zeker niet het geval. Er moet aandachtig naar geluisterd worden, dan pas de innerlijke pracht van deze plaat echt zichtbaar. Een juweeltje voor in de platenkast, maar gelukkig kunnen we dat aan Bruce Soord en consorten wel overlaten.

Rating
9.0/10.0

Website
http://pineapplethief.com/

  1. No comments yet.
  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: