Home > Concerts > The Sirens – kwalitatief hoogstaande show wordt matig onthaald

The Sirens – kwalitatief hoogstaande show wordt matig onthaald

tekst: SilviaPD
foto’s: Joost Willemse

DSC01657The Sirens is een uniek project van drie zangeressen, die de grondslag van hun carrière doen herleven. Een eerbetoon aan de eerste vrouwen die stevige muziek met hoge vocalen combineerden en die er groots mee zijn geworden.

Deze zangeressen behoeven geen introductie, wel het ontstaan van The Sirens. Het idee kreeg vorm toen zangeres Anneke van Giersbergen een duet opnam met Kari Rueslåtten voor haar “Drive ” album (2013), al snel maakte  Liv Kristine de gelederen compleet na een festival ontmoeting dat zelfde jaar.

DSC01646In Zoetermeer blijkt dat de jaren tachtig en negentig generatie flink ouder is geworden, schrijfster incluis. De sfeer is afwachtend en het komt lastig van de grond: de hele avond is timide en het enthousiasme is vluchtig, zo weer over gewaaid bij een enkel nummer.

Jammer, vooral omdat de kritieken in Europa lovend zijn, al is er een flinke rij na afloop om de artiestes te ontmoeten.

Vanaf de stevige opening “ Vervain” is duidelijk dat de twee uur durende show een “raad de zangeres” factor heeft: er zijn veel wisselingen, verrassende duetten en zelden is een van hen alleen op het podium te vinden. Dat maakt de set dynamisch en geeft precies wat de bezoeker verwacht.

En dat is helemaal niet erg, want het staat puur in dienst van prachtige muziek, mooie meerstemmigheid en de kwaliteit van deze zangeressen.

Toch is ‘The Road To Memory Lane’ niet geheel ongeplaveid. Zo nu en dan zakt de set nogal in, de vraag is waarom. Er lijkt een gat te zitten tussen de echte grote hits, zowel van The Gathering als Theatre Of Tragedy is er een breder repertoire om uit te putten.

DSC01726De band staat als een huis, afkomstig uit de gelederen van Anneke van Giersbergen.

De gitaren en bas zijn verrassend pittig en dat brengt een mooi rockrandje aan. Hier en daar wordt er zelfs meegezongen, maar daar stopt de mannelijke invloed of het moet de drummer zijn die vaak energiek roffelt en extra gelaagdheid aan brengt.

Het zijn toch de dames die de boventoon voeren en de bedoel ik geenszins een wedstrijdje hoog en zuiver zingen. Nee juist niet en dat maakt de show zo kwalitatief hoogstaand.

Er is goed ingezongen, vanaf de eerste noot is het geheel zuiver en dat blijft zo de gehele avond. Alle drie hebben ze een eigen karakter en stemgeluid, het is een kwestie van smaak wat de bezoeker prefereert.

gaat het wat mij betreft bovenal om de samenzang.

DSC01630De nummers die bekend zijn, dat is makkelijk scoren, maar wat echt imponeert is een Noors lied van Kari Rueslåtten geflankeerd door Liv Kristine.

De folkinvloeden doen Keltisch aan, met akoestische gitaar en cello.Dit komt overigens niet uit de “The 3rd And The Mortal” periode van Kari, maar recent op “Time To Tell” van dit jaar en waarop ook Tuomas Holopainen (Nightwish) aan meewerkte.

Gedurfd om te zingen in een taal die weinigen beheersen en toch is het doodstil en grijpt het nummer mij aan. De vocalen zijn in perfecte harmonie en zo wordt een verhaal verteld, wat taalbarrières overstijgt. Voor mij het echte hoogtepunt van de avond.

DSC01644De duetten tussen de zangeressen onderling zijn zorgvuldig uitgedacht en zo gearrangeerd dat het goed aansluit bij elkaars stemmen, al is het prettig om een veelzijdigheid aan toonkleuren te horen.

Anneke van Giersbergen staat bekend om haar sterke stem, die zowel de hoogte in kan als ook stoer en lager uit de verf komt en die kanten worden breed benut. Nummers uit haar periode zijn groovy en stevig.

Een mooi contrast met Liv Kristine, die beroemd is om haar hoge en zachte stem, al is zij inmiddels uitgegroeid tot een zangeres die veel kracht in alle toonaarden inzet. Haar dramatisch hoge uithalen hier en daar zijn een lust voor het oor.

Dan is er Kari, die mij aan de beginnende Tori Amos doet denken. Ze is zachtaardig in haar zanglijnen en meer vertellend, mystiek en tegelijkertijd de lagere range benuttend op “Exile.”

DSC01697Dat de zangeressen niet stil hebben gezeten is duidelijk, ook is er gezamenlijk nieuw materiaal geschreven zoals halverwege de set blijkt tijdens “Love K” waar Anneke en Liv Kristine een catchy en opzwepende kant laten zien.

Na ruim twee uur gaat het nog een keer los op “Strange Machine” waarbij het publiek voluit meezingt. Na een brave ovatie volgt de recente single “Sisters Of The Earth” waar met veel interactie de subtiele meerstemmigheid grote indruk maakt.

Het is een goedverzorgde avond, waarbij veel interactie is onderling en met het tamme publiek. De professionaliteit straalt er vanaf: of het nu de kleding wissels zijn (drie is bescheiden), de duetten waarbij een ieder evenredig aan bod komt of de kracht waarmee ieder nummer geheel af is.

Het is eigenlijk niet besteedt aan deze zaal, al mag ik hopen dat hierbij een mooie traditie wordt geschapen omdat het een prachtig eerbetoon is aan de tijden van weleer!

This slideshow requires JavaScript.

  1. No comments yet.
  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: