Archive for the ‘CD reviews’ Category

Mark Blomsteel – Crank It

tekst: Rian de Heer

Mark Blomsteel Crank Itartiest: Mark Blomsteel
album: Crank It
genre: Pop rock – New Country
release: 26 september 2014
label: Coast To Coast

Mark Blomsteel afkomstig uit Rotterdam. Op de hoes lijkt hij zelfs onder de Spijkenisserbrug te staan. Alleen deze muziek komt echter niet uit Spijkenisse of zelfs uit Rotterdam maar uit Nashville.

De Rotterdammer Mark Blomsteel is sinds 2010 hard aan de slag om het in de VS te maken en dat lijkt aardig te lukken. Dit is zijn tweede album waarop hij samenwerkt met  topartiesten die ook met country grootheden als Garth Brooks en Keith Urban hebben samengewerkt.

De muziek klinkt uitstekend, goed gespeeld, smaakvol en radiovriendelijk geproduceerd. De nummers liggen goed in het gehoor en de luisteraar merkt vast bij het afspelen dat je heel snel meezingt. Op de radio heb ik de nummers nog niet gehoord, maar dat komt wellicht omdat ik niet vaak naar dit medium luister.

MarkBlomsteel is een goede zanger en zet de nummers vakkundig en met overtuiging neer.  Allemaal goed en wel maar is het een goede CD? Een die er in hakt en blijft hangen en die velen over tien jaar nog een keer opzetten en meezingen? Nee dit album is een ander kaliber, duidelijk gericht op commercieel radio succes met de doelgroep 25-35 jarige Amerikanen die romantische liedjes willen opzetten tijdens een gezellige avond samen.

De teksten gaan over meisjes, verloren liefdes en nachten vol passie. Maar dan wel erg zoetsappig, zonder enige twist of echte diepgang. Om oppervlakkig te consumeren dus. Toch denk ik dat het ook commercieel niet echt een groot succes zal worden, daarvoor is mis ik net even dat echt eigen karakter.

Zoals eerder vermeld, kan Mark vakkundig en goed zingen, maar mist het eigen stemgeluid. Er ontbreekt een ruw randje of extra gelaagdheid bij de emotie. De teksten zijn goed opgebouwd, maar missen nogmaals diepgang en de echte hookline die hits wel hebben.

De muziek zelf is zeker wel verzorgd, daar valt weinig op aan te merken. Toch zou het geheel beter staan met een uitgesproken geluid. Pas dan komen de teksten en de zang tot zijn recht voor mijn gevoel.


Koop het album voor je vriend of vriendin en draai hem gezellig in de auto op weg naar een weekendje weg, zodat je samen in een echt romantische bui aankomt. Het is kortom prettige luistermuziek met een country randje door deze Rotterdamse zanger.



Categories: CD reviews

The Dagger – The Dagger

tekst: Kees Schrijven

The Daggerband: The Dagger
album: The Dagger
genre: hard rock
release: 30 Juni 2014
label: Century Media

The Dagger is a hard rock- heavy metal band from Stockholm, Sweden formed in 2009 by Fred Estby (drums), David Blomqvist (guitars), Tobias Cristiansson (bass) and Tyrant (vocals).

Musicians who are or have previously been involved in bands such as Dismember, Grave and Necronaut.

After auditioning several possible singers and seeing Tyrant exiting the band, Jani Kataja (Mangrove, Dideburn) joined the fold as vocalist by the end of 2012. He makes the line-up complete while working on their first album.

This album is their selftitled  full lenght debut, and is full of real classic hard rock, heavy metal rooted in blues rock, like it was done in the seventies. This is all done the way they like to hear it themselves, in an authentic and captivating approach.

The band’s single ‘Mainline Riders’, which was released through High Roller Records in the Summer of 2013, as well as this album were recorded at Gutterview Recorders (owned by Fred Estby and Nicke Andersson) in Stockholm, where bands like Imperial State Electric, ’77, Bullet or also Morbid Chron already recorded their material.

The Music of The Dagger is heavily influenced by legendary acts such as early Iron Maiden, Judas Priest, Deep Purple and Rainbow especially in my opinion, which isn’t a bad thing at all of course.

The album starts off with ‘Ahead Of You All’, a catchy tune with a real seventies fibe in it, it cleary breaths the influences of these musicians. If somebody told me this was a Rainbow song from that era, I would believe it instantly.

This band deliver’s real good quality hard rock, like ‘Call of 9’ having a strong guitar riff with a sound that suits their songs perfectly, these guy’s we’re born in the wrong era if you ask me, lucky for us. Sublime guitar soloing on this track, very recognizable melodies. It is very catchy and strong.

A ballad can’t be missed on such an album and ‘Ballad Of An Old Man’ delivers this expectation, with the soul of Black Sabbath around it. An emotional song with a vibe, these guys are masters at what they do.

‘Skygazer’ has the sound of Deep Purple written all over it, the singer even sounds a bit like the great Ian Gillan, unbelievable this record is brand new and made in 2014, instead of 1974. The Hammond organ is used to complete the sound perfectly, matching the guitars and not overruling it too much. Next up ‘Electric Dawn’ a nice uptempo song, variation enough on this record, furious guitarwork in here.

This perfect album ends with ‘Inside The Monolithic Dome’ and ‘Dark Cloud’ both very strong release, which puts the band right in the spotlight. Now they have to make it work and prove the can bring this live too, if so they can’t go wrong anymore and I see a great future ahead fort hem, a name to keep in mind: The Dagger!


The song ‘1978’ summaries it all: these musicians are reliving those years, it’s what they love and it shows. They made an unbelievable true ode to the musical era they love so much. While there certainly was a revival of 70’s rock and traditional 80’s metal in recent years, they thought many acts around lacked the right feeling and sound, but The Dagger nailed it perfectly!

They truly deliver, from beginning to end this album is full of classics, like ‘Dogs Of Warning’, and ‘Nocturnal Triumph’ prove, if you like fore mentioned bands, or even bands like Whitesnake or Y&T.

The music and the production are succeeded and the only question rases if they can bring it live as dynamic as on this album. Again: You can’t go wrong with this release. It really doesn’t get any better than this.


1. Ahead Of You All
2. Call Of 9
3. Ballad Of An Old Man
4. Skygazer
5. Electric Dawn
6. 1978
7. Dogs Of Warning
8. Nocturnal Triumph
9. Inside The Monolithic Doom
10. Dark Cloud


Categories: CD reviews Tags:

Liv Kristine – Vervain

tekst: Frans Neelen

Liv Kristine - Vervainband: Liv Kristine
album: Vervain
genre: gothic – rock
release: 24 oktober 2014
label: Napalm Records


Does this charming lady really needs an introduction ? Not really I guess, but for the beginners here in a nutshell the story of Liv Kristine so far.

In the early nineties she became the singer of Theatre Of Tragedy, one of the founders of Gothic Female fronted Metal and a band who introduced the “Beauty and the Beast” vocal battles.

In the late nineties she developed her own solo career, composing more personal, poppy songs released under her own name. Together with husband Alexander Krull and the other band members Atrocity she is founder of the successful gothic band  Leaves’ Eyes in 2003 after leaving Theatre of Tragedy.

Album Review

Vervain” or Verbena, is called “Tears of Isis” in ancient Egypt. It is a herb with purple or white flowers with delicate spikes and nearly scentless, also known as one of a vampire’s most well-known weakness. Also associated with “divine” which is in this case a good translation for the fifth album of Liv Kristine.

An album that is, without any doubt, her strongest and most energetic one. On her solo albums Liv Kristine normally shows her light, romantic side with poppy, catchy songs. Previous album “Libertine” (2012) already marks a more rock orientated direction.

Vervain” presents itself as a dark and doom album with songs that reminds strongly of Theatre of Tragedy. Bass and drums are very heavy and low; giving the album a sinister, melancholic feeling.

Although this album marks a return to Liv Kristine’s roots it still is an album that reaches a wider audience. Gaining a lot of new fans and please the old ones as well.  Liv’s beautiful voice and sympathetic personality stand guarantee for that.

Opener “My Wilderness” immediately is a bulls eye; doomy riffs and firm axe work contradict with her catchy and racy voice as many know in most Leaves’ Eyes songs, but above all it sounds fresh and energetic.

In “Creeper” and “Oblivious” those fine dark riffs by guitars and bass are standing out. When Liv’s angelic vocals sets in the timbre immediately changes: providing a contradiction between doom against sweet. One of the strongest impressions on this album.

With “Elucidation” also the more catchy (poppy) and electronic musical period from Theatre Of Tragedy is honored.  It’s swings, it rock’s and has that particular dancing beat which was introduced on their debuut album.

On the fragile song “Lotus” Liv’s vocals are breath taking and make you melt like icicles on the roof. “Hunters” is driven by an energetic rock beat and Liv’s haunting vocals make it also a track worth mentioning.

Two vocal guestsappearances are made by Michelle Darkness (End of Green) in the new wave, gothic sounding “Love Decay” and “the female voice of metal rock”  Doro Pesh makes her entrance on “Stronghold Of Angels”.

Michelle’s low – down from the cellar – voice makes “Love Decay” sound like a Sisters Of Mercy song and goes along fine with Liv’s clean voice. In the power ballad  “Stronghold Of Angels” Doro’s rasping voice merges perfectly with Liv’s angelic one and both deliver a great job. Both duets are cleary something original and reflecting different vocal styles by Liv Kristine.


On this album Liv Kristine presents the best of herself. A mixture of her solo albums, Theatre Of Tragedy roots and Leaves’ Eyes elements cover the load on this excellent album with a variety in songs  which share the same intriguing atmosphere of the early Gothic sound.

Doomy, heavy and sinister with enough space for enchanting vocals and fragile poetry. The vocal guest appearances are well chosen and contribute the versatility. Overall it sounds fresh and exciting. Boundaries between Liv Kristine solo and Leaves’ Eyes have faded, so its wise to abstract there are  two top acts in the Gothic scene.

Last, but certainly not least, do not forget that  Thorsten Bauer is besides Liv the main composer of the music as well as playing most of the instruments. Again Alexander Krull succeed as producer on “Vervain.”As well as co-composing songs. A splendid job by all three of them which results in album fit to conquer the world.



01. My Wilderness
02. Love Decay [featuring Michelle Darkness]
03. Vervain
04. Stronghold Of Angels [featuring Doro Pesch]
05. Hunters
06. Lotus
07. Elucidation
08. Two And A Heart
09. Creeper
10. Oblivious


Iamthemorning – Belighted

tekst: Ruben Borgen

Belighted I am the morning artiest: Iamthemorning
album: Belighted
genre: Progressive Folk
release: 15 september 2014
label: K-Scope

Het bedenken of uitvinden van een nieuw genre binnen de bestaande kaders is natuurlijk altijd leuk.

Iamthemorning heeft dat uitstekend gedaan bij hun debuutalbum. Ze combineren progressieve rock met folk en creëren zo een uniek geluid. Zelf noemen ze het “acoustic/chamber progressive”.

Lukthet deze twee Russen om hun uitstekende debuutalbum met ‘Belighted’ een passend vervolg te geven?

Nou, ik ben geneigd te zeggen van wel. De wonderschone en breekbare vocalen van zangeres Marjana Semkina zijn gewoonweg fantastisch. Het enige nadeel komt daar meteen bij aanzetten.

Juist vanwege de breekbaarheid van deze zang, komt die niet altijd even goed uit bij de muziek. De plaat heeft genoeg bombastische, dan wel stevige momenten waar de zang verdrinkt in de muziek.

De combinatie van twee stijlen is wederom wel weer heel geslaagd. Met een hele dunne lijn tussen tranentrekkend mooie ballads en prachtige folk, hebben ze met zijn tweeën een fenomenale plaat neergezet.

Marjana Semkina en Gleb Kolyadin verzorgen samen de gehele invulling van dit album. En dat is op zijn minst een grote prestatie te noemen. ’08_54′ begint juist als een klassiek stuk dat langzaam opgenomen wordt in een progressief stuk van grote klasse.

Het aller grootste hoogtepunt is ‘Romance’. Met een muzikaal stuk genaamd ‘Intermission X’ ervoor, is dit de mooiste, echte ballade  van de plaat. Overigens komen die ‘Intermissions’ op de debuutplaat ook al voor. Feitelijk worden ze doorgetrokken. Op het eerste album begonnen ze met ‘Intermission I’ die oploopt tot nummer zes, waarna op een EP nummer zeven te vinden is.

Op ‘Belighted’ vinden we de nummers acht tot en met dertien. Dat geeft wel een extra gevoel van verbondenheid tussen de twee albums.

Het bijna negen minuten durende ‘Crowded Corridors’ is een prachtige nummer, waarin alle elementen die eerder op de plaat voorkwamen en verderop nog komen,  aan elkaar verbind. Klassiek met folk en dat dan weer samen met hele progressieve invloeden.

Wel is er nog één grote storende factor op het album. Hier en daar gaat de plaat nogal over van de hak op de tak. De zang komt dit op die momenten niet echt tot hun recht, maar ook de muziek wordt daardoor niet echt boeiender.


Het is zonde dat de plaat niet altijd even boeiend is. Mede door de niet echt passende zang en de af en toe de onlogisch aandoende, spontane overgangen. Knap is het natuurlijk wel, met zijn tweeën een dergelijk rustige, mooie en toch ook krachtige plaat af te leveren.

Hopelijk kunnen we in de toekomst nog veel verwachten van deze Russen. Mocht het ooit komen tot een boycot van producten uit het Rusland, is dit wel één van de dingen die ik ernstig zal missen.



Categories: CD reviews Tags:

Kissin’Dynamite – Megalomania

tekst: Frans Neelen

Kissin Dynamiteband: Kissin’ Dynamite
album: Megalomania
genre: Hard/Sleaze Rock
release: 5 september 2014
label: AFM Records


Kissin’ Dynamite heeft met hun debuutplaat “Steel Of Swabia” in 2008 al een bijzonder lekkere metal plaat afgeleverd. Dat ondanks het feit dat de muzikanten – of beter gezegd broekies – toen pas vijftien, zestien jaar oud waren.

Het navolgende “Addicted To Metal” waarop ook Udo nog een deuntje meebrult,  is zelfs een nog betere en echte metal plaat.

Mede door de erg goede live performances groeit hun ster gestaag. Met de derde langspeler uit 2012 tapte de band toch beduidend uit een ander vaatje.

Een vaatje wat hun echter best goed paste, namelijk de  Sleaze/Glam Metal. Op deze “Money, Sex and Power” worden de humorvolle teksten en spetterende gitaarsolo’s samengebald tot prettig in het gehoor liggende krakers als “Money, Sex and Power”, “I Will Be King”, “Dinosaurs Are Still Alive” en het hilarische “Six Feet Under”. Kortom, een lekkere plaat die nog regelmatig zijn rondjes draait in mijn cd speler.

Album Review

Net wanner je denkt dat de band zijn draai dan wel gevonden zal hebben, menen zij volgens de biografie  op hun vierde album meer volwassen en modern voor de dag zullen komen.  Inderdaad klinkt deze nieuweling meer uitgebalanceerd en is het geluid lekker vet en vol.

Wat meer opvalt is dat deze plaat blijkbaar moet gaan zorgen voor de definitieve doorbraak van dit getalenteerde gezelschap. De plaat herbergt namelijk de perfecte tracklist, om vanaf een immens podium een groot stadion plat te spelen. De jaren tachtig laten herleven doen wel meer bands, maar deze talentvolle band doet dat middels nummers die op maat geschreven zijn voor “het grote publiek” zonder hun metalen roots uit het oog te verliezen.

DNA” opent bijzonder strak en swingend en ligt zeker nog in het verlengde van voorganger “Money, Sex and Power”. “Maniac Ball” klinkt meer ingetogen, bombastisch, maar vooral meer midtempo en klinkt ook een stuk serieuzer. Het navolgende “VIP In Hell” daarentegen is het hardste en meest snelle nummer wat de band ooit in elkaar gefabriceerd heeft en knalt als een dubbelloopse shotgun,

Het navolgende “Fireflies” is wonderschoon en heeft inmiddels de harten gestolen van enkele huisgenoten. Een prachtig ingetogen nummer met een hoofdrol voor zanger Hannes Braun wiens stem sowieso per album krachtiger en gevarieerder wordt. Met ‘The Final Dance” heeft de band nog zo’n ingetogen toppertje op het album gepend.

Kwalitatief wederom een hoogstandje. De overige nummers bevinden zich echter allen wel in hetzelfde format. Makkelijk in het gehoor liggend materiaal, voorzien van refreinen die na een keer luisteren reeds uitnodigen tot meebrullen.

Daarbij toegevoegd uitstekend uitgevoerde solo’s. “Legion Of The Legendary” vind ik daarbij nog het vermelden waard omdat ik me dat in een vol stadion al helemaal voor me zie. Hannes die vijftigduizend fans met de woorden “Me, me and my Legion of the Legandary and we came to win …” toezingt; tsja dan heb je het voor elkaar natuurlijk.

Of het ooit zover komt ? Het zij ze gegund maar dat blijft uiteraard gissen. Kwaliteit heeft de band genoeg, zowel live als op het album.


Kissin’ Dynamite laat op “Meagalomania” een lichte stijlbreuk horen. Het percentage sleaze/glam is wat vermindert ten faveure van een wat bombastischere, serieuzere aanpak voorzien van wat techno beepjes her en der en daarmee meer toegesneden voor “het grote publiek”. Stadiongerichte rockers, die in al hun diversiteit –  met het oog op het in de nabije toekomst – de hoofdrol mogen vervullen op diverse festivals.

Cheesy stuff maar niet storend. Daarvoor is de kwaliteit van de songs en de muzikanten te hoog. Deze band heeft de looks, de skills, de songs en de performance om het ver te schoppen. Persoonlijk had ik wat meer vuurwerk (lees harder) materiaal van de heren verwacht en waardeer hun illustere voorganger “Money, Sex and Power” voorlopig nog boven deze schijf als ietsje sterker.

Met uitschieters als “DNA”, “Fireflies” en “Legion of the Legandary” is dit echter een bijzonder lekkere, makkelijk in het gehoor liggend, pakkend album dat de beoogde grote doorbraak om de hoek ligt. Mindere nummers staan er niet op en dit stukje zilver zal best een breed publiek aanspreken. Zonder meer het beluisteren en bekijken meer dan waard.



01. DNA
02. Maniac Ball
03. VIP in Hell
04. Fireflies
05. Deadly
06. God in You
07. Running Free
08. Legion of the Legendary
09. The Final Dance
10. Ticket to Paradise


Categories: CD reviews

The Pineapple Thief – Magnolia

tekst Ruben Borger

artiest: The Pineapple Thief
album: Magnolia
genre: Progressive rock
release: 15 september 2014
label: K-Scope


Soms laat een band of artiest je duidelijk merken dat muziek een kunstvorm is.

Het gebeurt me niet vaak dat een nieuwe release zo ongelooflijk mooi en sterk is, dat die gedachte de eerste is die in mij opkomt.

Dat is wel het geval met de nieuwe The Pineapple Thief: ‘Magnolia’ is kunst. Een breekbaar, fragiel, progressief en bij vlagen uptempo album. Gewoonweg een prachtplaat.

The Pinapple Thief gaat inmiddels al een jaar of vijftien mee en heeft in deze tijd, met het nieuwe ‘Magnolia’ meegeteld, tien studioalbums gemaakt.

Opvallend detail: dit is het eerste album is met een nieuwe drummer. Dan Osborne heeft Keith Harrison begin dit jaar achter de drumkit vervangen. Niet dat een line-up wisseling zo bijzonder is, maar bij The Pineapple Thief is dit de eerste wisseling in de afgelopen tien jaar die ze, op het moment van het vertrek van Keith Harrison, overbrugt hebben.

Bruce Soord, de gitarist, zanger en meesterbrein achter The Pineapple Thief, is een muzikale duizendpoot. Zo heeft hij, tussen het nieuwe en het vorige album, een plaat opgenomen onder de naam Wisdom Of Crowds. Dit met de hulp van Katatonia zanger Jonas Renkse.

Album Review

De schoonheid van ‘Magnolia’ zit hem vooral in de rust. In het langzaam brengen van prachtige composities. Het opbouwen naar de meer uptempo stukken van het album, zonder dat de plaat gaat vervelen.

Sterker nog, het is heel belangrijk om bij deze cd je aandacht er goed bij te houden. Het is geen makkelijke luisterplaat geworden.

Wel is het album heerlijk om met hoog volume door de speakers je woonkamer binnen te laten sijpelen en hem zo langzaam maar zeker tot je door te laten dringen.

Openers ‘Simple As That’ en ‘Alone At Sea’, zijn beiden nummers die rustig, bijna minimalistisch beginnen, maar zich ontpoppen tot heerlijke progressieve, best stevige, kunstwerkjes. Tekstueel is met name ‘Alone At Sea’ ook echt van hoge klasse.

Verder op het album schakelt de plaat naar een ietwat lagere versnelling. ‘Seasons Past’ blijkt een rustig en relaxed nummer dat subtiel voortkabbelt. Daarnaast heb je ‘The One You Left To Die’, een lekker stevig, uptempo nummer met een heerlijke groove. Zo valt het nummer wat makkelijker op, zo midden op het album.

‘Sense Of Fear’ is verreweg het hardste nummer van de plaat, voor zover je die hard kan noemen. Lekkere lange halen op de gitaar en een goede set drums er onder.

Afsluitend komen dan ‘A Loneliness’ en ‘Bond’. Twee nummers, die duidelijk laten zien dat het venijn uit het begin, terugkeert in de staart. Nummers van grote klasse die je aandacht gelijk weer grijpen.


Uiteindelijk is het grootste gevaar van ‘Magnolia’ dat de luisteraar halverwege de aandacht kwijt is. Veel mensen zijn van mening dat de muziek van The Pineapple Thief “saai” is, maar dat is zeker niet het geval. Er moet aandachtig naar geluisterd worden, dan pas de innerlijke pracht van deze plaat echt zichtbaar. Een juweeltje voor in de platenkast, maar gelukkig kunnen we dat aan Bruce Soord en consorten wel overlaten.



Evergrey – Hyms For The Broken

tekst: Ruben Borger

Evergrey - Hymns for the broken

band: Evergrey
album: Hymns For The Broken
genre: progessieve, symfonische Metal
release: 26-09-2014
label: AFM Records

Het heeft even geduurd, maar Evergrey heeft eindelijk weer een nieuwe plaat uitgebracht, na drie jaar wachten  door de fans.

De equipe van het Zweedse Evergrey-mastermind Tom Englund is na ontelbare positiewisselingen weer op volle kracht aan de slag gegaan.

Met een aantal oudgedienden van Evergrey in de gelederen, is een poging gedaan om een waardig opvolger te maken voor het voorgaande album ‘The Glorious Collision’ (2011). Het resultaat? ‘Hymns For The Broken’ is een geweldige plaat, ongelooflijk!

Drie en een half jaar na ‘The Glorious Collision’ heeft de band afscheid moeten nemen van drummer Hannes Van Dahl, die weggekaapt is door Sabaton. Naast deze line-up wisseling heeft zanger Tom Englund het heft iets strenger in handen genomen.

Voor de zoveelste keer wijzigt hij meer dan de helft van de band, ditmaal om oudgedienden gitarist Henrik Danhage en drummer  Jonas Ekdahl terug te halen. In deze hernieuwde opstelling is toen eindelijk ‘Hymns For The Broken’ opgenomen.

Deze plaat opent met ‘The Awakening’ waarin, uiterst vrolijk, iemand gemarteld wordt. Dit loopt over in een stem die menigeen al eens gehoord zal hebben op de single ‘King Of Errors’, het nummer dat als eerste echte song zijn opwachting maakt.

Wat gelijk aanslaat is het goede gitaarwerk van de teruggekeerde gitarist Henrik Danhage. Een lekkere solo en mooie riffs sieren het nummer.

Iets wat op de gehele CD slaat, is dat het een ongelooflijk “cleane” plaat is. Vocaal is Tom Englund natuurlijk één van de besten die er is. Daarnaast is aan het hele geluid van Evergrey veel zorg besteedt.

De productie en grote delen van het gitaarwerk zijn dit keer behoorlijk glad neergezet. Zelfs de met distortion aangedikte riffs,  klinkt het geheel prachtig glad en gepolijst:  dat vergt vakmanschap.

Verderop de plaat staan de bewonderenswaardige songs ‘Black Undertow’, ‘Archaic Rage’ en ‘The Fire’. Alle drie zijn dit fantastische nummers. ‘Black Undertow’ doet aan als een semi-ballad, terwijl ‘Archaic Rage’ en ‘The Fire’ beiden lekker beukende nummers zijn, die recht doen aan de cleane vocalen van Tom Englund.

Op ‘The Fire’ horen is zelfs een kinderkoor te horen dat overloopt in een vrouwelijke schreeuw. Iets dat prachtig aansluit bij de, met lichtelijk verknipte ondertoon, gezongen tekst “I’m broken in two!”.

Er zijn ook twee minder passende nummers op het album. Allereerst ‘The Grand Collapse’. Dit is helemaal geen slecht nummer, maar het is alleen niet echt klinkend zoals Evergrey. Het is neigt bijna naar een soort Katatonia-achtige song. Twee bands die qua melancholiek absoluut niet ver uit elkaar liggen.

Daarnaast is de ballad ‘Missing You‘ gewoonweg niet de mooiste of beste ballade die deze Zweden ooit geschreven hebben. Denk aan de eerdere conceptalbums waarmee deze band groot is geworden.

Een van de absolute hoogtepunten is voor mij het titelnummer ‘Hymns For The Broken’. De tekst, de muziek en de zang combineren zo ontzettend mooi in dit nummer. Het nodigt uit om lekker meegezongen te worden, waar ik me dus ook totaal niet meer voor schaam, ‘s avonds op straat.


Het is overduidelijk dat Evergrey weer een  fantastische plaat heeft afgeleverd. Tom Englund heeft duidelijk geen drie jaar stilgezeten na het vorige album en de cleane zang met productie doen de band goed. Het brengt Evergrey uit de progressieve hoek, naar de toegankelijkere symfonische meta. Een band die interessant blijft en door line-up wisselingen zich niet laat tegenhouden om een dynamisch geluid neer te zetten. Absolute favoriet blijft het titelnummer.  Laat iedereen maar weten dat Evergrey een band is die elk levend mens gehoord moet hebben.



  1. The Awakening
  2. King Of Errors
  3. A New Dawn
  4. Wake A Change
  5. Archaic Rage
  6. Barricades
  7. Black Undertow
  8. The Fire
  9. Hymns For The Broken
  10. Missing You
  11. The Grand Collapse
  12. The Aftermath


Categories: CD reviews Tags: