Archive

Archive for the ‘Concerts’ Category

The Sirens – kwalitatief hoogstaande show wordt matig onthaald

tekst: SilviaPD
foto’s: Joost Willemse

DSC01657The Sirens is een uniek project van drie zangeressen, die de grondslag van hun carrière doen herleven. Een eerbetoon aan de eerste vrouwen die stevige muziek met hoge vocalen combineerden en die er groots mee zijn geworden.

Deze zangeressen behoeven geen introductie, wel het ontstaan van The Sirens. Het idee kreeg vorm toen zangeres Anneke van Giersbergen een duet opnam met Kari Rueslåtten voor haar “Drive ” album (2013), al snel maakte  Liv Kristine de gelederen compleet na een festival ontmoeting dat zelfde jaar.

DSC01646In Zoetermeer blijkt dat de jaren tachtig en negentig generatie flink ouder is geworden, schrijfster incluis. De sfeer is afwachtend en het komt lastig van de grond: de hele avond is timide en het enthousiasme is vluchtig, zo weer over gewaaid bij een enkel nummer.

Jammer, vooral omdat de kritieken in Europa lovend zijn, al is er een flinke rij na afloop om de artiestes te ontmoeten.

Vanaf de stevige opening “ Vervain” is duidelijk dat de twee uur durende show een “raad de zangeres” factor heeft: er zijn veel wisselingen, verrassende duetten en zelden is een van hen alleen op het podium te vinden. Dat maakt de set dynamisch en geeft precies wat de bezoeker verwacht.

En dat is helemaal niet erg, want het staat puur in dienst van prachtige muziek, mooie meerstemmigheid en de kwaliteit van deze zangeressen.

Toch is ‘The Road To Memory Lane’ niet geheel ongeplaveid. Zo nu en dan zakt de set nogal in, de vraag is waarom. Er lijkt een gat te zitten tussen de echte grote hits, zowel van The Gathering als Theatre Of Tragedy is er een breder repertoire om uit te putten.

DSC01726De band staat als een huis, afkomstig uit de gelederen van Anneke van Giersbergen.

De gitaren en bas zijn verrassend pittig en dat brengt een mooi rockrandje aan. Hier en daar wordt er zelfs meegezongen, maar daar stopt de mannelijke invloed of het moet de drummer zijn die vaak energiek roffelt en extra gelaagdheid aan brengt.

Het zijn toch de dames die de boventoon voeren en de bedoel ik geenszins een wedstrijdje hoog en zuiver zingen. Nee juist niet en dat maakt de show zo kwalitatief hoogstaand.

Er is goed ingezongen, vanaf de eerste noot is het geheel zuiver en dat blijft zo de gehele avond. Alle drie hebben ze een eigen karakter en stemgeluid, het is een kwestie van smaak wat de bezoeker prefereert.

gaat het wat mij betreft bovenal om de samenzang.

DSC01630De nummers die bekend zijn, dat is makkelijk scoren, maar wat echt imponeert is een Noors lied van Kari Rueslåtten geflankeerd door Liv Kristine.

De folkinvloeden doen Keltisch aan, met akoestische gitaar en cello.Dit komt overigens niet uit de “The 3rd And The Mortal” periode van Kari, maar recent op “Time To Tell” van dit jaar en waarop ook Tuomas Holopainen (Nightwish) aan meewerkte.

Gedurfd om te zingen in een taal die weinigen beheersen en toch is het doodstil en grijpt het nummer mij aan. De vocalen zijn in perfecte harmonie en zo wordt een verhaal verteld, wat taalbarrières overstijgt. Voor mij het echte hoogtepunt van de avond.

DSC01644De duetten tussen de zangeressen onderling zijn zorgvuldig uitgedacht en zo gearrangeerd dat het goed aansluit bij elkaars stemmen, al is het prettig om een veelzijdigheid aan toonkleuren te horen.

Anneke van Giersbergen staat bekend om haar sterke stem, die zowel de hoogte in kan als ook stoer en lager uit de verf komt en die kanten worden breed benut. Nummers uit haar periode zijn groovy en stevig.

Een mooi contrast met Liv Kristine, die beroemd is om haar hoge en zachte stem, al is zij inmiddels uitgegroeid tot een zangeres die veel kracht in alle toonaarden inzet. Haar dramatisch hoge uithalen hier en daar zijn een lust voor het oor.

Dan is er Kari, die mij aan de beginnende Tori Amos doet denken. Ze is zachtaardig in haar zanglijnen en meer vertellend, mystiek en tegelijkertijd de lagere range benuttend op “Exile.”

DSC01697Dat de zangeressen niet stil hebben gezeten is duidelijk, ook is er gezamenlijk nieuw materiaal geschreven zoals halverwege de set blijkt tijdens “Love K” waar Anneke en Liv Kristine een catchy en opzwepende kant laten zien.

Na ruim twee uur gaat het nog een keer los op “Strange Machine” waarbij het publiek voluit meezingt. Na een brave ovatie volgt de recente single “Sisters Of The Earth” waar met veel interactie de subtiele meerstemmigheid grote indruk maakt.

Het is een goedverzorgde avond, waarbij veel interactie is onderling en met het tamme publiek. De professionaliteit straalt er vanaf: of het nu de kleding wissels zijn (drie is bescheiden), de duetten waarbij een ieder evenredig aan bod komt of de kracht waarmee ieder nummer geheel af is.

Het is eigenlijk niet besteedt aan deze zaal, al mag ik hopen dat hierbij een mooie traditie wordt geschapen omdat het een prachtig eerbetoon is aan de tijden van weleer!

This slideshow requires JavaScript.

Robbie Valentine pakt groots uit bij cd presentatie

tekst: Sabrina Smit
foto: copyright Cristel Brouwer voor Llucky Gallery

RobbieValentine2

De P3 in Purmerend heeft de kleine zaal beschikbaar voor de albumrelease van Robby Valentine. Zeker driehonderd man worden verrast met werk van “Bizarro World” maar ook songs uit oude tijden komen voorbij.

Het is een mooi verzorgd podium voorzien van banners, muziekinstrumenten en bijna geen zichtbare kabels.  Zo oogt het uitnodigend en professioneel.  Het openingsnummer “Bizarro World” geeft eigenlijk weer wat deze avond zal brengen.

De band speelt zeventien nummers va n begin jaren negentig tot het heden, wat naadloos in elkaar over gaat. Valentine’s muziek heeft veel invloeden van grote  bands uit de jaren tachtig, waaraan hij zijn eigen stijl toevoegd. Zo zijn er veel raakvlakken met Queen.

RobbieValentine1Herkenbare arrangementen zoals de koortjes, zijn duidelijk aanwezig. De band speelt een veelzijdig repetoire van ballades tot uptempo, catchy nummers.   Tempowisselingen worden niet geschuwd en ook vele stijlen komen aan bod. Zo varieert het van disco beats tot stevige rock.

Eye-catcher Robby rent van hot naar her. Dan zittend achter zijn piano om vervolgens moeiteloos een gitaar op te pakken. Uiteraard zingt hij vol overtuiging. De bezoeker kijkt zeker zijn ogen uit deze avond. De band heeft er duidelijk veel plezier in en ook vele gasten verschijnen op het podium.

Er is buiten alle drukte om, zeker tijd voor rustige en intieme momenten waarin Robby Valentine zich kwetsbaar opstelt. Zoals tijdens het nummer “Dear Dad.”  Bij “ Believe In You” geeft hij aan dat de hoge octaven niet haalbaar zijn, om het geheel lager in te zetten. Het is een prachtige uitvoering, die mij zeker raakte. Ook waant  menige bezoeker zich terug in de jaren tachtig, dat is zeker.

RobbieValentine4De samenzang met Maria Catharina is bijzonder te noemen, alhoewel het wel iets ingetogener mag worden gebracht op “ Save Myself”. Bescheiden Robby bedankt zijn bandleden en stelt ze voor. Dit getuigd van een goede samenwerking en prima bandleider.

De hele avond betrekt hij de band bij zijn show. De nieuwe single  “You Are Tearing Me Down” laat duidelijk zien welke kant de muziek op gaat en het heeft zelfs raakvlakken uit de R&B hoek, maar dan met een stevig rockrandje.

Aan het einde worden er nog drie toegiften gegeven; beginnend bij “Black Rain” een debuut, want dit nummer is net gerepeteerd en voor het eerst live ten gehore gebracht aan een knusse P3.  Vanuit de zaal is er veel bijval en wordt er al flink meegezongen.

RobbieValentine3Robby Valentine is bijzonder, eigenzinnig, bizar en trekt vooral zijn eigen plan. Hij gelooft in wat hij doet en hoe hij het doet. You love him or you hate him. Ik heb hem in mijn hart gesloten. Voor mij is het gewoonweg een fijne, afwisselende avond met muzikaal vertier!

De show is gedegen, prima voorbereid en zit gewoonweg goed in elkaar. Een cd presentatie waarbij deze muzikant zeker de lat hoog heeft gelegd en dat heeft zeker zijn uitwerking op het publiek. Kortom een geslaagde avond in Purmerend.

 

Categories: Concerts

Metal Female Voices Fest – samenwerkende zangeressen brengen cover project ten gehore

foto’s onder copyright van: Stéphane Odent

MFV UnitedDe vrijdag van het Metal Female Voices Fest is de warmloper voor een intens weekend gevuld met female gothic metal.

Deze twaalfde editie is een mijlpaal op vele vlakken: de organisatie heeft kenbaar gemaakt een pauze in te lassen en daarmee is het voorlopig de laatste kans om van dit internationale festival te genieten.

Er is geen ander evenement waar zo veel liefhebbers van deze muziek samen komen en trouw jaarlijks MFVF een warm hart toe dragen. Velen zullen dan ook deze muzikale ontmoetingen zeker missen.

Twaalf jaar is al een hele historie, het festival heeft zichzelf steeds meer op de kaart gezet en is flink gegroeid. Van een dag, naar een weekend, door naar een vol weekend met de vrijdag als extraatje voor de liefhebber.

Op deze vrijdag een uniek samenwerkingsproject tussen verschillende zangeressen om divers cover materiaal ten gehore te brengen van bekende artiesten. Zangeressen die je normaal niet samen ziet op een podium, een unicuum van MFVF.

De volgende zangeressen zijn samen gekomen voor het cover-band project:
Ailyn Gimenez van Sirenia
Iliana Tsakiraki van Enemy Of Reality
Karolina Pacan van Skeptical Minds
Kassandra Novell
Mariangela Demutras van Tristania
Maxi Nill van Jaded Star
Saeko Kitamae van Saeko

Een foto impressie van deze sfeervolle avond is gemaakt door fotograaf Stéphane Odent. Met dank aan de MFVF organisatie:

This slideshow requires JavaScript.

Alestorm – maakt het wachten waar met spektakel in Dynamo

tekst: Ruben Borger
foto: Maarten ter Braak

Alestorm Eindhoven 5 oktober door Maarten ter Braak 7Alestorm is weer terug! Als promotie van de nieuwste release ‘Sunset On The Golden Age‘ touren ze heel Europa weer eens af en vanavond is de laatste van een reeks Europese shows.

Om zes uur gaan de deuren van het Dynamo in Eindhoven open en het eerste optreden van de avond begint al om kwart over zes. Alestorm is dus niet alleen, sterker nog, ze hebben maar liefst drie voorprogramma’s meegenomen.

Voorprogramma’s

Als Troldhaugen letterlijk het podium op danst, zijn de eerste twee rijen druk bezet. Jongeren die al sinds een uur of vier buiten in de gure wind hebben gezeten en het allerliefste vooraan willen staan bij Alestorm.

Alestorm Eindhoven 5 oktober door Maarten ter Braak 10Wanneer de eerste klanken van deze Australische folkmetalband klinken, zijn dit ook de mensen die al wild meedoen met de muziek.

De rest van de zaal zal zich waarschijnlijk nog wel een aantal keer achter de oren krabben als deze Aussies op het affiche staan. De bijna epileptische dansbewegingen, gecombineerd met een slechte mix van progressieve muziek en grunts of geschreeuw komt helemaal niet uit de verf.

Vergelijkbaar met bijvoorbeeld System Of A Down schiet de band van de hak op de tak, maar overtuigt nergens. Als klap op de vuurpijl verpesten ze ook een cover van ‘Gimme Gimme’ van ABBA. De tape  met keyboards dat de hele tijd meeloopt, is trager dan de band en dat geeft een ernstig trieste indruk van deze matige band.

Crimson shadows Eindhoven 5 oktober door Maarten ter Braak 3Crimson Shadows is de tweede opwarmer van de avond. Waar hier en daar mensen zichzelf proberen te overtuigen dat het in ieder geval niet slechter kan worden, blijkt dat ook wel een beetje te kloppen.

Het is niet echt slechter, maar heel veel beter is het ook niet. De band claimt een mix van extreme metal en catchy melodische metal te spelen.

Nu is dat extreme gedeelte goed duidelijk. Sterker nog, dat is het enige wat te horen is. De drums, gitaren en de bas vormen een dermate harde muur van geluid, dat niets meer te onderscheiden is. Geen melodische invloeden en zelfs de solo’s vallen bijna weg.

Crimson shadows Eindhoven 5 oktober door Maarten ter Braak 4Het geschreeuw dat over deze muziek heen komt voegt ook bijzonder weinig toe, waardoor we dus een brok lawaai te verwerken krijgen. Er kan wel hersenloos op geheadbanged en gemoshed worden, dus om de tijd te doden gebeurt dat ook wel.

Ondertussen komt Alestorm het podium op en heeft zanger Christopher Bowes een bubbelblaas zwaardgevecht met iemand uit het publiek. Een duidelijk hoogtepunt van de show.

Brainstorm Eindhoven 5 oktober door Maarten ter Braak 5Na enige ombouwtijd stapt Brainstorm in de spotlights, maar dan is het ook gelijk raak.

De zaal is bijna helemaal volgestroomd om iets van deze lekkere, snelle Duitse powermetal mee te krijgen. Meteen is iedereen ook helemaal mee en draait het Dynamo zich ook lekker warm voor de hoofdact. Iets wat de vorige bands niet voor elkaar wisten te krijgen.

Het charisma spat er af bij de band. Zanger Andy B. Franck doet leuk mee met de crowdsurfende jongens, die op het podium belanden.

De frontman doet hardop mee als het publiek massaal “Bier en Tieten” begint te zingen. Dit lijkt een grap te zijn uit een vorige show dat ik duidelijk gemist heb, maar de band lijkt het te verstaan, of in ieder geval te herkennen.

Brainstorm Eindhoven 5 oktober door Maarten ter Braak 1Er is een groot verschil in deze drie voorprogramma’s. Brainstorm is duidelijk een aantal stappen verder in de ontwikkeling. De mannen zijn wat ouder, professioneler en spelen gewoon heerlijk lekkere, strakke powermetal.

Precies wat dit publiek nu nodig had. Omdat het de laatste show van de tour is, moet iedereen natuurlijk nog even bedankt worden, inclusief alle bands. Zo wordt er rijkelijk geknuffeld door bandleden op het podium. Uiteindelijk een erg sterk optreden en iedereen is klaar voor de hoofdact.

Alestorm

Het Dynamo is uitverkocht en dat is bij Alestorm te merken ook. Het kleine zaaltje is helemaal propvol. Om half tien klinkt de standaard openingstune uit de speakers en gaan de bezoekers al helemaal los. Opener ‘Walk The Plank’ trapt de show meteen in de vierde versnelling.

Alestorm Eindhoven 5 oktober door Maarten ter Braak 9Muzikaal is alles niet helemaal goed afgesteld, hierdoor is de zang niet helemaal goed te horen en is de rest van de muziek erg hard. Meteen wordt ‘The Sunken Norwegian’ gespeeld en het publiek is verkocht.

Iedereen zingt uit volle borst mee en langzaamaan wordt de afstelling van de muziek beter, waardoor alles stukken beter te verstaan is. Het inmiddels wel duidelijk voor wie de fans vanavond gekomen zijn, zo enthousiast is iedereen direct.

Bij de single ‘Drink‘ soleert zanger en toetsenist Christopher Bowes met één hand, terwijl hij met zijn andere hand een blik bier leegdrinkt. Dit is natuurlijk leuk om te zien en wordt nog goed uitgevoerd ook. Ook de vunzige woordspelingen op titel ‘Over The Seas‘ vallen bij dit publiek erg goed.

Alestorm Eindhoven 5 oktober door Maarten ter Braak 2Grote rookwolken uit rookmachines en een fikse moshpit markeren de knaller ‘Shipwrecked‘. En eigenlijk kan de band dan al helemaal niets meer fout doen. Met hun opzwepende “Bacon Powered Pirate Core” maken ze de tent met de grond gelijk.

Maar Alestorm is meer dan alleen goede muziek. Elke show staat ook garant voor heel wat grappen en spektakel. Zo is er een heuse “staarwedstrijd”, tussen bassist Gareth Murdock en gitarist Dani Evans.

Er wordt hardop gedroomd over ‘s werelds grootste twisterspel en Chris gooit, om de roadie te pesten, alle plectrums in één keer het publiek in.

Alestorm Eindhoven 5 oktober door Maarten ter Braak 5Voordat ‘Midget Saw’ zijn opwachting mag maken, wordt er eerst een handpop van een aap bij gehaald. De aap heet “Nico van Montfoort” en zanger Chris suggereert dat zijn favoriete liedje wel eens ‘Bier en Tieten‘ zou kunnen zijn.

Zo komt ook die grap weer terug en wordt het nummer met volledige muzikale begeleiding massaal meegezongen. Tijdens het hele ‘Midget Saw’ is de aap aanwezig. Bij het zingen, bij de solo’s, hij gaat het hele podium over. Tegelijkertijd valt de zang wel een beetje weg in het muzikale geweld van dit snelle, harde nummer.

De hele avond is één groot feest. Chris haalt er nog een musketpistool bij en begint daar zogenaamd mensen mee neer te schieten. Ook wordt de technicus gebombardeerd tot barman, omdat hij drie flessen drank in houders aan het drumstel heeft moeten hangen.

Naast het verplichte, zes seconden durende, ‘Rumpelcombo‘, gaat de band nog even lekker door. Als laatste spelen ze ‘Wenches and Mead’ dat zó snel gaat, dat de zang de muziek niet meer kan bijbenen.

Iedereen wil een toegift, de zaal schreeuwt zich er op los. Uiteindelijk speelt het intro van ‘1741 (The Battle For Cartagena)’ en wordt iedereen nog even fiks bedankt. De technici, de voorprogramma’s en het publiek.

De toegift bestaat uit ‘Wolves Of The Sea’, ‘Captain Morgans Revenge’ en ‘Rum’, waarbij iedereen op het podium komt om de laatste tonen mee te schreeuwen. Vervolgens springen Christopher en toetsenist Elliot Vernon het publiek in. Chris wordt letterlijk de zaal uitgedragen en bij de bar afgezet. Zo eindigt het concert.

 Conclusie

Alestorm Eindhoven 5 oktober door Maarten ter Braak 11Uiteindelijk is het een bijzondere avond. Voor de doorgewinterde fan is het natuurlijk een must om vooraan te staan, dan is het ook nodig om er om zes uur al te zijn. Voor de liefhebbers van de muziek was om acht uur komen ook goed genoeg.

Brainstorm en Alestorm maken hun reputatie zeker waar, de andere twee bands weten helaas geen goede indruk te houden.

Ondanks de wisselende afstemming van de muziek, is het één groot succes. Dat de zang dan af en toe niet goed te horen is, of de keyboards lichtjes te hard aandoen, dat nemen we dan maar voor lief. Alestorm stormt gewoon door en hopelijk komen ze volgend jaar nog eens terug.

This slideshow requires JavaScript.

Categories: Concerts Tags:

Stillwave en Ode To The Quiet op dreef in Ekko

tekst: Paul van  Genugten
foto: Joost Kroon

Stillwave Joost KroonTwee getalenteerde bands verzorgden de opening van het Utrechtse culturele seizoen in de Ekko.

Op de plek waar ze een paar maanden eerder hun nieuwe EP presenteerden, mocht Stillwave nu hun omverblazende alternatieve muziek de goedgevulde zaal in knallen.

Vanaf het eerste nummer gaan de drums tekeer als een machinegeweer, de gitaar giert en vibreert veelvuldig.

Toegevoegd de sinistere zang en elektro elementen, die het omlijstten tot een uitgebalanceerd en spannend geheel.

Het vertrouwen in eigen kunnen is opvallend. De muzikanten vinden tijdens Stillwave Joost Kroonhun set steeds nieuwe invalshoeken om los te gaan in een vette jamsessie.

Met enthousiasme dat duidelijk ook het publiek aanspreekt.  Stillwave levert in de Ekko een energiek, herkenbaar en doeltreffend optreden.

Na de pauze is het de beurt aan Ode To The Quiet. Persoonlijk had ik nog weinig van dit neo-klassieke stargaze ensemble gehoord. Maar wat een openbaring! Het publiek wordt tijdens de set kundig meegenomen op een muzikale droomreis.

Zangeres Marianne Oldenburg draagt moeiteloos de nummers en weet de aandacht vast te houden. De muziek die zij en haar medemuzikanten tevoorschijn toveren, is de echte afsluiter van de middag.

Ode to the Quiet grossiert in verrassende composities die de verwondering wekken. Terecht beloont de zaal hun show met gejuich.

Het is zeker een energieke zondagmiddag, waarin de lokale scene centraal staat. En daarom een waardige opener van het nieuwe culturele seizoen in Utrecht.

Categories: Concerts Tags:

Seether – spijkerhard en vol plezier in een druk Patronaat

tekst: Joost Wijdeven
foto: copyright Seether

Sheeter - patronaat1Seether bestaat al sinds 1999, toen nog als Saron Gas. Zanger en gitarist Shaun Morgan is het enige nog overgebleven lid van de originele bezetting.

De overige vaste leden van Seether namelijk bassist Dale Stewart (2000) en drummer John Humphrey (2004) zijn inmiddels ook al Seether-veteranen.

Dat is te merken: de band speelt als een goed lopende rock machine. Tijdens de 2014 toer is lead-gitarist Bryan Wickmann aan de band toegevoegd zodat Shaun zich meer op de zang kan toeleggen.

De band staat aan de vooravond van de release van hun nieuwe album “Isolate and Medicate”(Spinefarm records). Dit nieuwe, inmiddels zesde album van de post-grunge rockers uit Pretoria, Zuid-Afrika komt uit op 1 juli.

Seether is in aanloop naar deze release op tour in Europa, zo wordt op 27 juni Graspop Metal Meeting aangedaan. Een paar dagen voorafgaand aan dit festival optreden, is er een clubshow in een goed gevuld Patronaat.

Field of Steel, de lokale rockhelden, mogen deze avond aftrappen. Dat de band in Haarlem en omstreken de nodige bekendheid geniet, blijkt uit het feit dat het Patronaat al tijdens hun optreden al bijna vol is. De door Nirvana en Soundgarden geïnspireerde hardrock van het viertal, wordt behoorlijk enthousiast ontvangen door het publiek in het Patronaat. Hoogtepunt is het laatste nummer “Fill Me Up” waarop de band helemaal losgaat.

Vanaf de eerste snijdende riff van “Gasoline” maakt Seether duidelijk waarom zij de hoofdact van de avond zijn. In een moordend tempo worden “Gasoline”, “Needles”, “Fine Again” en “69 Tea”, allen afkomstig van “Disclaimer” uit 2002, in één overweldigende serie gespeeld. De toon is daarmee gezet, Seether heeft er zin in en gaat er keihard tegenaan!

Broken”, ook al afkomstig van “Disclaimer” wordt verrassend klein gebracht door Shaun en Dale op twee gitaren. Dan is het moment voor drummer John Humprey aangebroken: prachtig wit uitgelicht geeft  hij een drumsolo, die hij spectaculair afsluit door zijn stokken het publiek in te gooien en slechts met zijn handen te drummen.

Sheeter - Patronaat2Na een stevige uitvoering van “Take Me Away” is het tijd voor wat recenter werk, na een enthousiast ontvangen “Rise Above This” wordt het eerste nummer van de nieuwe plaat gespeeld. De single “Words as Weapons” is een kenmerkend Seether nummer met een scherpe dynamiek tussen melodieus en spijkerharde riffs.

Een van de hoogtepunten van de show vormt de Deftones cover “Change (In The House Of Flies)” en die snoeihard, met veel respect voor het origineel , door Seether eigen is gemaakt.

Tijdens “Tonight” van het album “Holding Onto Strings Better Left To Fray” (2011)  gaat het jonge publiek volledig uit zijn dak. Iets wat het tijdens het briljant gespeelde “Country Song” nog eens dunnetjes over wordt gedaan.

De band krijgt er door het enthousiasme van het publiek ook steeds meer zin in. Ook zanger Shaun, die tijdens een eerder optreden in Nederland  bijna de hele show zijn gezicht verborgen hield achter zijn haren, heeft er schik in en praat met het publiek: “I feel like playing some new shit!” roept hij de zaal toe, waarna “I See You At The Bottom” en “Save Today” volgen.

De show wordt afgesloten met het bijtende “Fake It” en een prachtige uitvoering van “Remedy”, een laatste hoogtepunt van een geweldige show. Er komen geen toegiften, daar doet Seether niet aan.

Seether is in absolute topvorm. Bij eerdere optredens klopte het muzikaal altijd al perfect, dit keer spat het plezier van het podiam af, wat resulteert is een spektakel!

Categories: Concerts Tags:

Klomppop – meerdere tenten verdubbelen festijn

tekst: Rian de Heer
foto: Saskia Slabbekoorn

Het Klomppop festival in Zeeland heeft het voor deze editie anders aangepakt dan voorgaande jaren. Met drie verschillende tenten, met elk hun eigen programma en genre.

Klomppop - Oalles LocoIn de bekende grote tent, spelen gevestigde artiesten. In de kleinere ‘Spectra Stage‘ staat lokaal talent en opkomende Nederlandse bands.

Nieuw is ook de disco-tent ‘Oalles Loco?’ waar bezoekers twaalf uur lang vermaakt worden met  “flauwekul en gezelligheid” zoals de organisatie het aankondigd.

Dit eendaagse festival eind mei, is een begrip in de regio. Wat in 1981 begon als een kleinschalig initiatief is uitgegroeid tot een volwaardige festivaldag met nu dus meerdere tenten en daarmee meer artiesten.

In “Oalles Loco?” brengen de mannen van de Loco Loco Discoshow een mix van inhakers, polonaise en rock’n’roll (bingo!) die zeer goed in de smaak valt bij het publiek.

Klomppop - Town Of SaintsNiet te missen is natuurlijk ook Keessie, die gekleed in een vreselijk fout pak, oude Nederlandstalige klassiekers ten gehore brengt. Helaas lukte het niet het record te verbreken, om meer dan een uur lang (covers van) “Una Paloma Blanca” te spelen. Misschien maar gelukkig ook…

In de Spectra Stage start deze festivaldag met de optredens voor de finale van de lokale Spectra Stag-competitie. Hatred Defined met als zanger een kleinere versie van Anthony Kiedis komt  als winnaar uit de bus.

In de tent wisselen de optredens elkaar snel af, met achtereenvolgend  Wolf in Loveland, Psycho44 enSilverfaces. Opvallend aan Wolf in Loveland is de sterke set die indruk achter laat. Vooral  door het fantastische gitaarspel van Bas van Holt waarbij de geest van Neil Young duidelijk in rondwaarde.

Klompop  - Afterpartees Silverfaces vallen op door hun op jaren zeventig-rock en fraaie uitstraling: een lichtelijk gestoorde, geüniformeerde keyboard-speler, een vrouwelijke ritme sectie en een gave frontman.

Bij de Main Stage raakt het tegen de avond pas vol. Daarvoor hebben Town Of Saints en Afterpartees ondanks het matige – en nog niet opgewarmde –  publiek al een paar mooie sets gespeeld.

Flying Horseman speelt mooi en ingetogen, al valt deze groep voroal op door de introspectieve muziek die tussen al het andere een wat vreemde eend in de bijt is (op een verrassende manier).

Klomppop - Jett RebelAan het begin van de avond vormt Jett Rebel toch wel het hoogtepunt. Met een fantastische show krijgt hij Klomppop plat met zijn,  van Prince geleende uitstraling,  en zijn enorme inzet en muzikaliteit.

Na Jett Rebel is het de beurt aan Kraantje Pappie om een puik staaltje van Nederhop te laten horen. Gave woordspelingen en goed samenspel, maakt ook dit optreden onvergetelijk, zelfs voor niet hip-hop liefhebbers.

Klompop is met deze editie meer en meer uitgegroeid tot een volwaardig festival en met de verrassende programmering is het festijn zeker verdubbeld, dat beloofd wat voor komende jaren!

 

 

Categories: Concerts Tags: