Archive for the ‘Interviews’ Category

Finntroll – guitarist Routa talks about the new album “Blodsvept” and the band’s future plans

text : Basak Günel folk metal band Finntroll is getting ready to release their sixth full-length album, which is called ‘Blodsvept’ (2013). Beforehand, the band has released ‘Nifelvind’ on 2010 so the Finntroll fans are more than excited for the album.

Muzikantenweb had the opportunity to interview guitarist Routa of the band via phone about the album’s sound and the band’s future plans.

Hello Routa! How are you?

Routa : “I’m alright. We had a long evening yesterday with Vreth [vocalist] but I started to wake up now.”


You finished recording your new album, ‘Blodsvept’ and it will be released on March 25th, 2013. How do you feel about it? I have been checking the Facebook posts from fans and the expectations are quite high.

Routa : “As a band we love the album. On this album, we wanted to have a more straightforward approach and we didn’t want to paint any musical landscapes or anything like that. We just wanted to make like ‘slap-in-your-face’ vibe. [laughs] And I really hope the fans will appreciate that. I am sure it’s going to divide opinions about us. People who expect atmospheric folk metal from us might not like the straightforward approach.”

What can the fans expect from this album musically? Do you think it is a classic Finntroll album or is it a bit different?

Routa : “I wouldn’t say we did something completely different. Whenever we do an album, we want the music to sound like Finntroll but we really want to find some new themes to mix it. It might be a music style to have influences or weird sounds or something similar. This time it was the punk rock-ish approach.”

The new album is called ‘Blodsvept’. How did you come up with the title? : “It’s really hard to explain it but I don’t know the right word in English for that. It’s like wearing blood. It is the same way as how Egyptian mummies are wrapped but with the blood.”

I think ‘Blodsvept’ means ‘blood swept’ but I don’t think that’s the word, is that?

Routa : “You could translate it to blood swept as well but it doesn’t mean in that context. It means  ‘wrapped in blood’ basically.”

Is this a concept album or do the song tell different stories?

Routa : “All the songs have different stories this time. We didn’t want to make a concept album with one long story in it. We just wanted to do an album with individual small tales.”

What are the themes, what do the songs tell generally?

Routa: “It differs from song to song. There are songs about old finnish myths and then there is a song about a murderer. There are lots of different stories in the album generally.

                                                               Recording Process

Did any guest musicians take part in this album? In your previous record, there were a lot of guest musicians like Olli Vänska [violinist from Turisas].
Routa: “Yeah, Olli Vänskä also took part in this record for the violin parts. We also had a couple of professional musicians from northern Finland and the guys from Moonsorrow took part in the choir and the screaming as well. They didn’t take part as musicians but we needed male voices for the songs and they took part in that.

When you think of the memories during the recording process, what was the funniest or the weirdest experience that the band has had during the recording of ‘Blodsvept’?
Routa: “It was a pretty normal recording except we had to record the guitars twice. We kind-of deleted the guitar parts by accident so we had only a few days of recording and we had to it all again.”

It was quite a challenge for you I guess, right?

Routa: “Well yeah because we had to record the parts again 1,5 days and it’s ridiculous!
When you compare your previous record ‘Nifelvind’ and ‘Blodsvept’, what are the differences? What makes this release different?
Routa: “Soundwise, we wanted to have more natural sounds so it wouldn’t be so over-produced. We wanted the fans to hear everything released through that. At first it might sound a bit lighter compared to the previous record but when you get into the sound, it’s not lighter, it’s just more natural.

I think this record is also a bit faster and not so darker compared to Nifelvind as well.
Routa: “Yeah but it wasn’t anything that we decided to do in this album. It was because of the straightforward approach so the songs were also fast.

One thing I noticed in this record was that there is not a long intro which is quite uncommon for Finntroll. Was this intentional?
Routa: “We didn’t have any intro composed for this album and then we had this feeling that we don’t need an intro. We don’t want to build some atmosphere on this album; it doesn’t need it. We felt like we could make the small welcome for the fans and then we wanted to jump straight into the music.

What other parts of the world (apart from Finland) inspires you musically? I have noticed that there are different influences like Balkan or oriental sounds in 1-2 songs.
Routa: “Everything. When you keep your mind open, you get inspiration and ideas from everywhere. We don’t want to get inspiration from one thing only but we try to keep our mind as open as possible and take it all into our minds.”


Which song did you pick or are you going to pick as singles? Are there also any video shootings in the near future?

Routa: “Yeah, we are gonna shoot a video at the end of February 2013. We still haven’t decided on the song; we have a couple of ideas. We are still discussing it within the band. I know that Century Media [Finntroll’s record label]wants us to release a preview rather than a single from the album.”

If you have to pick a song that would be the highlight or the favorite from the album, which song would it be?
Routa: “At the moment, I really like “Häxbrygd”. I love playing it. I don’t know if we will play it live or not but that song works so well.                                 


You are already confirmed for some festivals. Are there any plans for a Finntroll headlining tour?
Routa: “Yeah, we are planning to do 6 or 7 special release shows around Europe. Then we are going to do a bigger show in small venues. That’s the plan for now.

Do you want to play in Heidenfest 2013 this year again?
Routa: “I don’t think we are going to play in Heidenfest this year. We were asked to play this year but we feel that we want to to do something else this year so we are probably going to play with bands that we choose.

Are you going to choose more unknown bands or bigger bands?
Routa: “We don’t know that yet. We have to talk with different bands but at the moment I would personally love to tour with Skalmöld from Iceland. I hope we can tour with them.

You have toured with many bands before. Are there any particular musicians that you would love to tour with but you haven’t toured with before?
Routa: “I would love to do tours with some very big names but I don’t see it happening anytime soon.”

What was the best country that you have toured in so far?

Routa: “It’s hard to say but one of the tours I really enjoyed was the tour in Australia. There was something different there than in Europe and that was just awesome.”

Finntroll has been around for quite a long time but you haven’t released any DVD yet. Are there any plans for a DVD release?

Routa: “Yes, there are plans for a DVD release but we have had so much bad luck and it’s not going to happen anytime soon. We don’t want to release a DVD with just one live show; we want to have a special package for the fans. It’s going to take some time though.”


Finntroll’s new album was one of the anticipated albums of 2013. Are you looking forward to any releases in 2013?

Routa: “I haven’t even checked any upcoming releases. I’m like an instant buyer. I don’t plan it; when I see it, I am just like “Oh my god, I have to get that!””

So what was the last album that you bought?

Routa: “It was actually a Tori Amos album. I like to keep my mind open.”

Finntroll has been around since 1997 so that’s a lot of time. When folk metal is considered, I see a lot of new bands trying to make it big. What would be your advice to the newcomers?

Routa:Just stay true to yourself and try to be authentic. Have your own thing going on no matter what people say because if you start to copy somebody else, fans will notice it. I would say the biggest advice would be like do whatever you want and be yourself.”

More information about Finntroll on :

MW would like to thank : Routa, Finntroll and Century Media Records


Cloudmachine – zanger Ruud Houweling over patronen doorbreken op nieuw album

tekst: Stefan Peters
foto’s: Irene Dral en Dennis van Doorn

Cloudmachine_persfoto_2013Het debuut ‘Sweater For The Cold World‘ van Cloudmachine uit 2003 is niet ongemerkt voorbij gegaan. Bijna tien jaar later is ‘A Gentle Sting‘ de vierde plaat van de band, geformeerd rondom zanger Ruud Houweling.

 Today melts like snow, in the perfect morning sun.” Zomaar twee regels uit het nummer “Time Passes For Eyeryone”. Dit nummer is de perfecte soundtrack voor het uitzicht vanuit de trein naar Haarlem op deze witte woensdagochtend in januari. Een reis op weg naar de maker van dit nummer, frontman Ruud Houweling.


A Gentle Sting‘  is overduidelijk een thematisch album.  Hoewel de nummers niet echt een aaneensluitend verhaal vertellen is er een duidelijke flow. Hoeveel aandacht hebben jullie hier aan besteed?

Cloudmachine - Ruud Houweling 2013

Ruud Houweling:Best veel. We hebben geprobeerd om de spanningsboog goed te krijgen en een aantal volgordes uitgeprobeerd. Heel lang had ik een goed gevoel bij een bepaalde volgorde, maar onze producer Tristan Longworth vond dat het zwaartepunt toch iets teveel aan het begin zat en hij had gelijk. Met wat kleine veranderingen kwamen we op de uiteindelijke tracklist.”

Ik kan me niet voorstellen dat er een ander nummer is overwogen om de plaat mee te beginnen.

Ruud Houweling: “Dat is ook zeker niet het geval. We wisten zeker dat ‘Hands On Skin’ het eerste nummer moest zijn. Het is een typisch openingsnummer, maar bijvoorbeeld ‘Time Passes For Everyone’ stond meer naar voren, net zoals ‘Ghost Wind’.”

Hoe verloopt tijdens het opnameproces de samenwerking met de band. Als ze niet van invloed zouden zijn op de nummers zou je wel onder je eigen naam optreden toch?

Ruud Houweling:“Iedereen voegt wel iets toe. Ik schrijf dan wel de nummers, maar zonder de input van de andere jongens zou het geen Cloudmachine zijn. Je merkt pas goed of een nummer werkt als je het met elkaar speelt. Een mooi voorbeeld daarvan is ‘To Be Found’, wat trouwens één van mijn favorieten is op dit album.

We waren het nummer al aan het opnemen maar er ontbrak nog iets. Toen kwam toetsenist MarcoKuypers met een pianolijn,  terwijl we al aan het opnemen waren. Die  hoor je nu in het laatste couplet. Dat tilde het nummer aan het einde nog net even op. Voor elk van de andere muzikanten geldt hetzelfde. Zonder hun input had de muziek anders geklonken.”


Cloudmachine - Mike Coolen 2013.

In ‘Jacobs Ladder’ draag je uit dat goede zaken komen tot degene die daar moeite voor doet. Hoe zie je dan de ontwikkeling dat mensen steeds meer genoegen schijnen te nemen met hapklare brokken?

Ruud Houweling: “Ja, wat kan ik erover zeggen. Ik weet niet of mensen genoegen nemen met hapklare brokken. Het is helaas wel wat bijvoorbeeld de radio, de supermarkt en IKEA ons doorgaans voorschotelen. Ik geloof niet in doelgroepen en marktsegmenten, ik geloof in individuen die zelf keuzes maken.

Mensen laten zich niet alles door de strot duwen. Als er teveel eenheidsworst is worden kritische mensen vanzelf kieskeuriger. Dat is ook in de muziek, zoals bijvoorbeeld  Sigur Rós die volle zalen trekt en nooit op de radio te horen is.”

Zou je met ‘A Gentle Sting’ de grens over willen?
Ruud Houweling: “Dat is zeker iets wat we willen proberen, ja”

Aan wat voor landen moeten we dan denken?

Ruud Houweling: “Ik denk niet meteen aan Duitsland, maar dat zou ook kunnen. We hebben wat voorzichtige lijntjes uitstaan in Engeland en Amerika. Ik merk dat mensen in landen waar Engels de voertaal is sterk reageren op sommige liedjes. De teksten staan bij ons centraal. De lading komt daar direct aan. De producer Tristan heeft een aantal contacten en we zijn bezig met college radiopromotie. Hopen dat het hier en daar een beetje opgepikt wordt.”

Cloudmachine - Ray Duyns 2013

Deze plaat is opgenomen in Engeland en voorganger ‘Back On Land’ in Amerika. Heb je verschil gemerkt tussen deze twee landen?

Ruud Houweling: “Amerikanen kennen een echte werkcultuur. Als je daar zegt ‘we hebben acht dagen om dit te doen’ dan gebeurt het ook echt in die acht dagen.  Als het moet werken ze daar dag en nacht door, met grote focus. Engelsen zijn wat pragmatischer. Dat heeft ook zijn charme en heel goede kanten. De afstand tussen Nederland en Engeland is natuurlijk een stuk kleiner, waardoor zoveel zaken makkelijker worden.”


Hoe zijn jullie erop gekomen om met Tristan Longworth samen te werken?

Ruud Houweling: “We zijn fan van het album “Dead Man’s Suit” van Jon Allen dat hij heeft geproduceerd. Dat is zo uitgebalanceerd en warm van klank. Als een plaat die er altijd al was, hij zou zo uit de jaren ’70 kunnen komen. Tristan is een groot talent. Jon heeft voor ons  trouwens nog een heleboel backing vocals gedaan, erg gaaf.”

Zou je nog een keer met hem samen willen werken?

Ruud Houweling: “Jazeker, en we zijn ook vrienden geworden. Hij is een volstrekt natuurlijke leider en geniet zichtbaar van het werken met een groep mensen. Het opnameproces was ook erg fijn. Hij heeft een studio  aan huis, en we sliepen daar soms ook. Op een dag moest er een Hammond orgel komen voor de opnames.

Cloudmachine - Marco Kuypers 2013

Ik weet niet of je wel eens een Hammond hebt proberen op te tillen, maar dat gaan nog niet eens met vier man. Dus dat ding werd op een karretje het huis in gereden en kwam uiteindelijk gedeeltelijk voor de badkamer te staan en als zijn vriendin ‘s nachts naar de wc wilde, moest dat hele ding verschoven worden. Het waren mooie tijden.”


She’s Playing With My Head Again’ heeft een schitterende maar aparte zanglijn. Wat eerst een heel ingetogen nummer lijkt komt tot explosie in een overvloed aan emoties. Hoe is dit tot stand gekomen?

Ruud Houweling: “Ik probeer bij het schrijven van nummers zoveel mogelijk geijkte patronen te vermijden. Iedereen heeft dezelfde handen en elke gitaar is in principe gelijk. Veel nummers vloeien voort, uit wat logische zettingen zijn op een instrument. Ik probeer dat te doorbreken door iets onlogisch te doen, door proberen te ontdekken waar de melodie ‘heen wil’ in plaats van waar mijn handen heen willen. Zo is ook die zanglijn ontstaan.”

Het deed mij veel denken aan de band Talk Talk in hun latere periode. Een rustig opbouwen naar iets, de muziek voort laten kabbelen eigenlijk zodat je weet dat er iets aan zit te komen maar je weet niet wat.

Ruud Houweling: “Erg gaaf dat je dat zegt, want Talk Talk is één van mijn favoriete bands ooit”.

Zou je niet, net zoals deze band uiteindelijk is gaan doen, graag langere nummers schrijven?

Ruud Houweling: “Ja heel graag. Ik ben er zelfs met nummers voor de volgende plaat al mee aan het experimenteren. Nu wil ik niet zeggen dat deze vol komt te staan met alleen maar lange stukken. Sommige nummers lenen zich nu eenmaal beter voor een compacte vorm.”


Cloudmachine - Richard 2013Wat ik erg apart vind aan het album is dat het nummer ‘Edward Hopper’s Eyes’, zo positief en optimistisch klinkt terwijl het werk van Hopper mij heel erg desolaat en zelfs depressief aandoet.

Ruud Houweling: “Echt waar? Dat heb ik helemaal niet. Hij laat een wereld zien waarin hij steeds een glazen stolp over een moment in de tijd zet. En hoe hij dan speelt met het licht is fenomenaal. Ik woon zelf in een dorp aan de zee en als je daar in de lente rondloopt, lijkt het alsof je door een schilderij van Hopper loopt. Dus depressief, nee. Maar dat is het mooie aan kunst dat ieder er zijn eigen interpretatie aan kan geven.“

Tot slot. Met wie zou je graag samen willen werken. Levend of dood?
Ruud Houweling: Als het niet uitmaakt dat ze dood zijn dan Elliott Smith en John Lennon. Levend dan Tom Waits en Jon Brion.

De review van de nieuwe Cloudmachine album krijgt een 9/10.

Tourdata en informatie op:

Dank aan: Cloudmachine, Pimp Bookings, Ruud Houweling en Cinderella Schaap.



Categories: Interviews Tags:

Night Of The Proms – directeur Jan Vereecke over de editie van 2012

tekst: Silvia Deurwaarder
foto’s: Night Of The Proms (editie 2012), Femke Hansen (editie 2011)

Night Of The Proms is dé succesformule om pop met klassieke muziek te verenigen. Een evenement wat  in 1985 in België begon, bedacht door Jan Vereecke en Jan van Esbroek. Sindsdien is het uitgegroeid tot een jaarlijks terugkerend spektakel, wat ieder jaar met een verrassend programma komt.

In de loop der jaren breidt de formule zich uit over Europa: zo worden er in 2012 shows gegeven in Zweden, Duitsland, Luxemburg en België. Op vrijdag 23 november, zaterdag 24 november en voor KRO leden op zondag 25 november, doet het spektakel Ahoy in Rotterdam aan. Voor de klanten van Sligro zijn er op 26 en 27 november ook nog concerten.

Dit jaar komt Night Of The Proms terug met wederom een verrassende combinatie aan artiesten. Zo staan The Jacksons en Anastacia er, begeleid door het Il Novecento Orchestra onder leiding van Robert Groslot. De presentatie is in handen van Carl Huybrechts. Ook is er Nederlands talent aanwezig, waaronder Glennis Grace.

Tussen de concertreeks door in het Sportpaleis van Antwerpen, waar Jan Vereecke ook de scepter zwaait, is er tijd voor een telefonisch interview over de aankomende drieëntwintigste editie.

U heeft een paar dagen rust, voordat het laatste deel van de Belgische optredens plaatsvindt. Bent U erg druk op dit moment?

Jan Vereecke: “Er valt nog veel te organiseren omtrent de Nederlandse en Duitse shows die eraan zitten te komen. Er zijn nog verbeterpunten en beslissingen te nemen. Het scheelt dat ik op voorhand weet dat dit een drukke tijd is, dan is het geen verrassing.”

De reacties in de media over deze editie is lovend, hoe ervaart U dat?

Jan Vereecke: “Ik ben blij dat het in België goed ontvangen is. Al gaat het erom dat de mensen die betalen tevreden zijn: het gaat om de bezoeker en niet om de pers, omdat zij er niet voor betalen.  Persoonlijk ervaar ik een optreden anders als ik er wel voor betaald heb.”

Een verrassende en grote naam zijn The Jacksons op Night Of The Proms dit jaar. Hoe heeft U deze groep benaderd?

Jan Vereecke: “Veel mensen vragen mij of het moeilijk was, maar het was verre van dat. Ik heb wel lastigere groepen gezien in mijn lange carrière. Na dertig jaar deed de band recentelijk een tour door Amerika, waarna ik op het goede moment contact legde omdat ze op zoek waren naar Europese shows. In februari en maart zullen de broers terug komen met een eigen show en Antwerpen niet vergeten. Het is een prettige samenwerking met The Jacksons.”

De directeur wil wel een tipje van de sluier oplichten wat de bezoeker van The Jacksons kan verwachten: “Ik heb al veel meegemaakt met het orkest, maar deze nummers klinken geweldig. De reden is dat het origineel oorspronkelijk ook met orkest is opgenomen. Nu wordt dit opnieuw gedaan met zelfs buisklokken op ‘Can You Feel It.’ Het geheel klinkt veel organischer met tien koperblazers erbij.”

Zelfs na tig shows te zien, wordt het geen gewenning om bij Night Of The Proms te zijn: “Het blijft opwindend om die artiesten samen te zien met het orkest.”

Een andere grote naam is pop, soul zangeres Anastacia. Net een paar dagen geleden is haar vijfde album ‘It’s A Man’s World’ uitgekomen, precies twaalf jaar na haar succesvolle debuut ‘Not That Kind.’ Een primeur om deze zangeres binnen te halen.

Jan Vereecke: “Twee jaar geleden heb ik Anastacia ontmoet voor het optreden met Natalia (Vlaamse zangeres Natalia Druyts – red.) en dat wekte vertrouwen om met ons samen te werken. Al een paar jaar eerder had ik haar gevraagd voor Night Of The Proms, maar toen waren er langdurige gezondheidsproblemen. Dat vroeg geduld, maar nu was er ruimte vrij in de drukke agenda. Ook was ze vorig jaar aanwezig in Rotterdam om de shows te zien. Ze is een geweldige zangeres die nog veel succes oogst.”

Een onthulling over haar optreden wil de directeur wel doen: “Het is swingende pop muziek vol soul, en er zitten dan ook veel koperblazers in de begeleiding. In 2006 deed het Il Novecento Orchestra met Anastacia voor de Franse televisie een uitvoering van ‘I’m Outa Love’ en die orkestraties waren al bekend, waardoor het vlot werken was aan deze performance.  “

De tweede zangeres bij deze Night Of The Proms is de Nederlanse Glennis Grace, die tegenwicht biedt aan de krachtige stem van Anastacia.

Hoe bent U in contact gekomen met Glennis Grace?
Jan Vereecke: “Een tijd geleden heb ik een liveplaat van haar gekregen en ik wist dat ze krachtige vocalen heeft. Ze is recentelijk ook tot ‘Beste Zangeres’ van Nederland verkozen, al wist ik dat nog niet toen we bezig gingen voor Night Of The Proms. Het is een uitstekende zangeres en haar stem is vergelijkbaar met Witney Houston. Glennis Grace zal een Nederlandstalig nummer zingen, naast een Engelse song.

In de gelederen meer Nederlandse muzikanten. Waar vorige edities de sopranen van Div4S en violist Charlie Siem een extra toevoeging waren bij het orkest, is het dit keer harpist Remy van Kesteren. Op zijn tiende is hij toegelaten aan het Utrechts Conservatorium, inmiddels spelend over de hele wereld en oprichter van het Dutch Harp Festival.

Jan Vereecke: “Bij het vormgeven van de nummers en keuze van het repertoire, is rekening gehouden met een plek voor de solisten. Dit keer is dat Remy van Kesteren. De bedoeling is dat er een interactie ontstaat tussen de solist en het orkest. En niet te vergeten de zaal, die kennis maakt met zijn instrument. Dat brengt dynamiek tijdens de avond.”

Visuele elementen zijn van groot belang: de orkestraties werden afgelopen keer omlijst door Walt Disney films naast de live videobeelden en lichtshow. Ook deze keer is er door het team hard gewerkt om een spektakel te creëren. Waar haalt U de inspiratie vandaan voor deze beelden?

Jan Vereecke: “ Dat komt soms heel onverwacht, zoals gisteren toen ik in het Sportpaleis stond en dacht aan het laatste deel van de Twilight Saga (filmserie naar de boeken van Stephenie Meyer – red.) die nu in première is gegaan. Dat lijkt mij dan iets om voor volgend jaar te gebruiken.

Vaste gast is John Miles, inmiddels een goede vriend en een artiest die veel inbreng geeft.

Jan Vereecke: “Het is altijd een aangename verrassing om met John Miles te werken. Dit keer zal hij naast zijn hit ‘Music’ ook een persoonlijk nummer brengen voor het eerst. Hij schreef het ooit voor zijn dochter, die nu zelf moeder is geworden. Helaas heeft haar zoontje de ziekte Cri-Du-Chat (het ontbreken van een stukje vijfde chromosoom – red.). Zo komt er aandacht voor deze ziekte en dat is een mooi initiatief.

Vaak geeft Night Of The Proms ruimte aan een opkomend talent, om zo artiesten kennis te laten maken met het concept.  Tevens is er de kans voor het publiek om met een ander geluid in aanraking te komen. Dit jaar is dat Naturally 7, bij sommigen bekend als supportact van zanger Michael Bublé.

Jan Vereecke: “Ik kwam met Naturally 7 in contact via het Duitse management. Ik had ze tijdens de tour met Michael Bublé maar kort gezien en ik ben later naar een optreden in Berlijn geweest. Ze scoren  goed bij het publiek, omdat ze een aantal covers doen die zeer verrassend klinken. Het is zeker een ontdekking van de avond!

Dan is het tijd voor de directeur om zich te wijden aan Night Of The Proms, omdat in de avond het spektakel weer van start gaat in het Sportpaleis, waar een paar dagen ervoor Within Temptation nog een jubileum show verzorgde zo tussen deze concertreeks in.

Er zijn nog een paar kaarten verkrijgbaar voor vrijdag 23 november 2012 in Ahoy, Rotterdam.
Meer informatie:

Categories: Interviews Tags:

Ilse DeLange – ” Ik ben te nuchter om te gaan zweven”

tekst: Silviapd

foto: Femke Hansen, Monica Duffels, Marc de Jong

Sommige interviews blijven je bij, eentje daarvan is die met Ilse De Lange op 26 november 2006.  Uit het archief, een indrukwekkend verhaal met een zeer gedreven en sympathieke zangeres!

Het is een sfeervolle locatie. Tussen de groene velden slingert een weg naar boven. Verscholen door de bomen ligt daar een restaurant, geheel in stijl met open haard en jachttaferelen aan de muur. Aan een tafel in een rustig hoekje zit Ilse de Lange. De zangeres heeft een paar drukke weken achter de rug. In plaats van moe te zijn, bruist ze van energie: gepassioneerd vertelt ze waar ze vol van is.

Haar nieuwe album ‘The Great Escape’ (Universal Music) kan wel eens de doorbraak voor een nog groter publiek betekenen. De twee singels ‘The Great Escape’ en ‘The Lonely One’ stijgen nog steeds in de Top 100. Toch blijft de zangeres er nuchter onder. Drie jaar geleden sprak ik haar op Paaspop: toen was ze net terug uit Amerika. Daar had ze nieuwe muzikanten ontmoet, inspiratie opgedaan en was weer helemaal vol energie. Er is een hoop gebeurd in de tussentijd.

Ilse de Lange: “Weer een nieuwe plaat er bij en ik ben er echt heel erg blij mee. Het is allemaal wel een beetje overweldigend wat er allemaal gebeurd. Natuurlijk hoop je daarop, maar ineens draait 3FM en 538 mijn muziek. Dan nog een TMF-Award. Dat is een segment wat toch een hele tijd niet in beeld was.”

Dan de standaard cliché vraag: hoe voelt dat nu?
“Ik ben veel te nuchter om te gaan zweven. Dat betekent niet dat ik er niet van geniet. Ik vind het heel mooi wat er nu gebeurd, hoe de plaat is ontvangen en wat we kunnen doen aan promotie. Niet te vergeten dat we nu ook in het Gelredome gespeeld hebben.”

Hoe was dat om die shows te doen?
“Het was echt te gek dat Marco Borsato ons daar speciaal voor uitgenodigd had. Hij zei dat hij mijn carrière had gevolgd en blij is hoe zich dat nu ontwikkelt. Over de nieuwe plaat is hij ook erg enthousiast. Tien keer een uitverkocht Gelredome is heel wat: 320.000 mensen. Het was vooral voor ons een enorme uitdaging. We spelen normaal in clubs, festivals en theater. We staan wel eens in Ahoy, maar dat is vaak maar kort. Zoals bij de ‘Vrienden Van Amstel.’ Bij een Award show kan je maar één nummer spelen.”

Ze neemt een slok van haar koffie, veegt een blonde pluk weg en vervolgt:
“Dit was dus toch wel even wat anders. Het Gelredome is weer een maatje groter en we kregen van Marco Borsato alle ruimte om te doen wat we wilden en de hele bühne te gebruiken. Het was heel gastvrij. Voor mij was het heel nieuw: we hebben voor het eerst met zenders gewerkt. Ook met de gitaren, dus alles was draadloos. Vooral het zingen en lopen tegelijk of gitaar spelen en lopen: dat was wel wennen de eerste keer.

Bij de repetitie hebben we dat wel extra geoefend. Wanneer loopt wie waar naar toe, en waar ontmoeten we elkaar weer? Stel dat je te laat bent met lopen, dan moet je hard rennen om op tijd bij de microfoon te zijn. Dat hoor je dan weer aan je ademhaling tijdens het zingen.”

Ilse is hoorbaar enthousiast: ze begint vol passie te praten, steeds sneller en met een grote glimlach op haar gezicht.
“Ik vind het zo leuk om het op die manier te doen. Het is zo anders optreden dan de podia waar we normaal staan. Dat is toch veel statischer: als ik daar twee stappen zet val ik van het podium.”

Hoe moeilijk was het om de setlist voor de shows met Barco Borsato in elkaar te zetten?
Ilse de Lange:”“Natuurlijk hebben we veel nieuwe nummers gespeeld. Beide singles: ‘The Great Escape’ en ‘The Lonely One.’ Nog een ander liedje van de plaat: ‘I Love You.’ De mensen kennen de laatste hit wel, maar je moet ook nog wel wat meer herkenbare nummers spelen, dus hebben we ‘I’d Be Yours’ ook gedaan. Dat was ook te gek: al die handen gingen de lucht in en dat geeft zo’n kick!”

Ik kan me voorstellen dat je nu overloopt van energie.
“Het was geweldig. Laten we nu zelf maar eens zo’n Gelredome doen!
Het is zo’n andere manier waarop je met je performance, show en muziek bezig bent. Voor zo’n show moet ik nadenken over de graphics, beelden op de schermen, de lichten etc. Er zijn opeens zo veel meer facetten die je kan gebruiken om de kern van het liedje te benadrukken.”

Ilse de Lange is even stil, maar wil die laatste zin nog wel verder uitleggen:
“Marco Borsato begint te spelen en dat is een aaneenschakeling van enorme hits. Dat is bij mij wel anders, dus er zullen ook momenten zijn waarbij de liedjes niet altijd herkenbaar zijn. Dan is het heel belangrijk dat je de essentie van het liedje weet te pakken in sfeer en zo maakt dat je het kan spelen. Dat het niet rumoerig wordt, door een bepaalde manier met het licht om te gaan, de beelden erbij en dan je kan afdwingen dat je die luister- liedjes ook kan spelen.”

Dat is een beetje de toekomst droom?
“Het lijkt me wel te gek om in het Gelredome te spelen. Natuurlijk moeten we nog gaan kijken hoe realistisch dat is. Het zijn nogal wat mensen, maar de drive is er! Het smaakt zeker naar meer!”

Er zit nogal wat tijd tussen haar laatste twee platen. Er is dan ook een hoop gebeurd.
Ilse de Lange: “Ik ben al niet de snelste. In 2003 was ‘Clean Up’ gevolgd door de overzichtsplaat ‘Here I am.’ Daarna heb ik de tijd genomen om liedjes te schrijven. Er zat een periode aan vast waarin ik mij af moest vragen wat ik nu wilde. Het label Warner hield op met haar lokale product. Ik vond dat niet zo heel erg, want mijn laatste plaat had het goed gedaan. Ik had wel mogelijkheden om elders te tekenen, het was meer een pas op de plaats: met wie wil ik waar naar toe. Dan ga je gesprekken aan, over internationale mogelijkheden en waar ik me goed bij voel. Dat werd toen Universal Music.”

“In die periode van drie jaar zitten de gesprekken. Ik had al veel liedjes geschreven toen het moment kwam met Warner. Met Patrick Leonard heb ik twee jaar geschreven: soms eens in de twee weken, dan eens een week. Uiteindelijk heeft het liedjes schrijven voor deze plaat dus twee jaar in beslag genomen. Het was echt een heel leerzaam proces.”

Ik zag dat je een aantal nieuwe namen om je heen hebt verzameld.
“Ja daar ben ik ook heel erg blij mee. Bruce Gaitsch kende ik al van de vorige plaat. Hij speelt op de nieuwe plaat bijna alle akoestische partijen. Nieuw is Lyle Workman, gitarist bij Sting onder andere. Zo is er een heel scala aan muzikanten. Die in eerste instantie uit Leonard zijn hoed getoverd werden.

Hij heeft in Los Angels een heel netwerk van mensen die een team vormen voor bepaalde platen die hij produceert. De samenwerking was enorm leerzaam en vruchtbaar. Hij komt uit een hele andere achtergrond. Hij heeft met Madonna gewerkt, maar ook met Elton John en Jewel. Dat is behoorlijk breed. Daar zit nogal wat bagage in. Voor mij is dat een geweldige kans om met zo’n iemand liedjes te schrijven.”

De samenwerking met Patrick Leonard was erg succesvol voor Ilse. Hij produceerde niet alleen de plaat, schreef ook liedjes en heeft ook de toetsen partijen voor zijn rekening genomen. Ilse vertelt enthousiast hoe dat liedjes schrijven ging:
“Het leek wel of het met Patrick allemaal vanzelf ging. Hij is zo inspirerend. Dan zit hij achter zijn piano en begint te improviseren. Dat triggert meteen alles: melodie, teksten, het floept er gewoon uit. Soms dacht ik ’s morgens ‘dit wordt niks vandaag.’ Dan was ik wel wat zenuwachtig.

Op een gegeven moment vindt je wel die rust dat er altijd wel wat uit komt. Of dat nu goed of slecht is. Elk dag dat we samen waren om te schrijven, hebben we wel een liedje geschreven. Eén heel nummer op een dag. Dat is fijn, want ik hou van snel schrijven. Ik ben niet iemand die drie uur wil nadenken of dit woord goed is. Dan moet je niet bij mij zijn: ik verlies dan mijn interesse en dat voelt niet prettig.”

Het was dus een succesvolle samenwerking?
Ilse de Lange: “Zeker weten. Met mijn achtergrond in de Amerikaanse country hoek komende en dan zijn LA geluid: dat heeft voor iets unieks gezorgd. Ik heb het album ook bewust ‘ The Great Escape’ genoemd. Niet zozeer om waar het liedje over gaat, maar meer omdat ik heb gemerkt dat als je open staat voor nieuwe muzikale invloeden ik me meer kan ontwikkelen. Anders had ik vier keer het zelfde gemaakt. Ik wil ook weten wat ik niet kan: daarvoor moet je dingen proberen. Het was best wel een avontuur, maar het is erg goed gegaan.”

De plaat klinkt ook heel anders dan de voorgaande.
“Ja dat is zeker zo, al blijft mijn stemgeluid alles toch weer met elkaar verbinden. Ik vind het leuk om mezelf te verrijken met nieuwe invloeden. Als een nieuwe samenwerking goed voelt dan is dat het criterium om er onbevangen mee aan de slag te gaan. Dan moet je niet stil staan bij wat men misschien wel verwacht van mij. Daar ben ik echt niet mee bezig. Dan sta je stil. Er is nooit een garantie hoe dingen gaan. Je kan maar beter een goed gevoel hebben over wat je doet, dan maakt het ook niet zo veel uit wat er mee gebeurd. Dan kan je trots zijn op wat je hebt gemaakt en groei je door.”

Het gaat nu zo goed, ben je niet bang dat het niet te snel gaat?
“Nee dat heb ik niet echt. Dat komt misschien door de manier waarop ik er in sta. Volgens mij hebben we het daar de vorige keer ook over gehad. Wat zijn de redenen waarom ik doe wat ik doe? Het grondbeginsel is muziek en dat is de drive, de motiverende factor en de reden van dit alles.
Als die prioriteit anders ligt, bijvoorbeeld beroemd willen worden of rijk als doel stellen. Dan kan ik me voorstellen dat je bang wordt. Alles is vergankelijk, maar roem en succes al helemaal. Het gaat in deze industrie zo snel: alles moet nieuw en hot zijn.

Een levensduur van een single is nu veel korter dan vroeger. Toen ging je voor een carrière en nu gaan ze voor die ene hit. Dat is een ander perspectief. Je kan je beter houden aan dingen die toch niet meer weg gaan: mijn passie is muziek maken. Als het niet zo goed gaat op een ander niveau met minder luxe omstandigheden. Dat pakt niemand van me af. Als je dat voor ogen houdt dan heb je die angst ook niet. Natuurlijk denken we na over een release: strategisch denken. Maar waarmee we werken is zoiets echts en daar begint het bij. Nee ik ben er niet bang voor: het gaat zoals het gaat en je kunt niks forceren.”

Ilse de Lange is op gang gekomen en springt over naar datgene waar ze nu juist zo vol van is:
“Ik geniet heel erg van dat het nu zo goed gaat. Daar sta ik ook echt bij stil en dat vind ik fantastisch. Ik ervaar het ook nog bewuster dan voorheen. Ik ben niet bang dat het weg gaat, want het gaat een keer weg. Ik probeer me daarin nuchter op te stellen en te relativeren.

Je hebt een stevige fanbasis ontwikkelt door de jaren heen en dat is natuurlijk ook fijn om te weten.
“Ik heb een erg loyale fanbasis. Het is natuurlijk zo dat er met elke plaat mensen komen en gaan. Dat komt ook omdat iedere plaat bij mij weer erg verschilt. Mensen die erg van het Ilse country geluid houden, zullen met de laatste twee platen wat minder affiniteit hebben. Er zijn ook mensen die bij alle platen erg enthousiast reageren. Het is fijn te merken dat mensen je door dik en dun steunen. Dat is heel bijzonder denk ik”

Je maakt wel zijstappen en met de laatste plaat heb je zelf ook meer mogelijkheden benut. Een ander stemgeluid en toch blijft de basis ergens wel herkenbaar.
“Ja dat is absoluut zo. Dat ligt aan mijn stemgeluid en de manier waarop ik zing. Op de laatste plaat zing ik soms ook anders, omdat het liedje erom vraagt. Ik interpreteer het anders, maar dat komt ook door Patrick Leonard. Het is leuk om dat te leren kennen. Door al die veranderingen heen is er de rode draad Ilse. Dat zit erin en zal er altijd zijn. Al mijn bagage draag ik mee, dus ook mijn country achtergrond. Dat koester ik en maakt me tot wie ik ben.”

Persoonlijk vond ik ‘Miss.Politician’ heel erg leuk, omdat je daar zo’n andere kant van jezelf laat zien. Ilse begint spontaan te roepen: ‘Echt? Wat leuk!’
“Ik vind dat ook te gek. Live krijg ik er ook echt een kick van.”

De tweede helft van de plaat miste ik dat wel een beetje.
“Misschien had voor jouw smaak de volgorde anders moeten zijn. Het is maar goed dat we met niet te veel mensen in de studio zaten. Gelukkig was het Patrick, ik en twee mensen bij de platenmaatschappij. We hebben allemaal een lijstje gemaakt. Dan heb je het over variatie, langzaam en snel, verschillende atmosferen en toonhoogtes. Het moet niet allemaal donker en depressief zijn. Ik vind melancholische dingen echt fantastisch. Het was heel frappant dat we allemaal heel erg het zelfde lijstje met nummers hadden. Het was heel duidelijk: dit is het album. We hebben gelukkig geen oeverloze discussie gehad. Dat zorgde voor een positief gevoel.”

Heb je de hele tijd zo’n goed gevoel gehad?
“Ik heb het hele proces een positief gevoel gehad: dat bleef tijdens het maken en bij de release van ‘The Great Escape.’ Er heerst een hele positieve vibe en dat is echt super. Het voelt echt heel goed.”

Wat staat er nu nog verder te wachten?
“De clubtour komt er weer aan. Dat zijn weer wat kleinere zalen. In die hele Gelredome reeks waren er rustdagen. Zondag hadden we een Gelredome show en dan maandag weer naar Brussel in een kleine zaal. Dinsdag vrij, woensdag weer Gelredome en donderdag een klein theater in Antwerpen. Vrijdag en zaterdag weer Gelredome. Die dynamiek was te gek en ik had geen moeite om me aan te passen.
Die Gelredome shows hebben me ook weer gesterkt, ook voor de kleinere shows. Het is een bewustwording van hoe je met dingen om kunt gaan. Je leert er echt veel van. Het brengt meer zelf zekerheid met zich mee. Hoe rustiger je bent, hoe beter je kan presteren. Een gezonde adrenaline moet er zijn, maar echte zenuwen gaan in de weg zitten van mijn ademhaling.”

Heb je nog wel eens zenuwen?
“Ja hoor. Ik zeg dan ook tegen mezelf: Wat is dat nu voor onzin? Je hebt het niet altijd in de hand. Als ik me opgelaten voel, dan vraag ik me ook wel af hoe dat komt. Soms zijn het de stomste dingen. In het theater zie je vaak wel de mensen, want je hebt licht van achter. Die mensen hebben niet door dat ik ze dan kan zien. Vaak zien ze er heel ontspannen uit.
Ilse gebaart hoe hij er bij zit, ze laat haar hele gezicht slap hangen. Bij het publiek kan zo’n ontspannen gezicht er nors uit zien. Dan vraag ik me af of ze het wel naar hun zin hebben. Dat soort kleine dingen kunnen je beïnvloeden. Daar baal ik ook van, maar het is menselijk.”

Een goed einde van een half uur durend gesprek: het is maar beter om op het hoogtepunt te stoppen.


Categories: Interviews Tags:

Liv Kristine – composed the most emotional ballads on ‘Libertine’

text: Gerianne Meijer
photo’s: Alexander Krull & Stefan Heilemann

Liv Kristine Espenæs – Krull as the full name of the singer is, released her fourth solo album ‘Libertine‘ a month ago. It is an album with pop influences and also a return to the roots: an interesting combination. There is a Dutch review on Muzikantenweb for further details.

At that time she was touring in Europe with Leaves’ Eyes her main band. When she arrived home, in one day the email questions were answered. What follows is a short update with the charming Liv Kristine revealing more about her solo record. 

Compared to your previous album ‘Skintight’ (Napalm Records 2010), ‘Libertine’ seems to contain more up-tempo rock songs. It seems difficult for you to shake off your ‘loud music’ roots. Do you find yourself always coming back to that style of music for a reason? Or did you just feel like creating some heavier songs?

Liv Kristine:  ” To compare “Libertine” with my former releases, ‘Dues ex Machina’ (1998) was very atmospheric and reminding you a bit about Irish Enya, a real pop-album. ‘Enter My Religion’ (2006) was more guitar-based and earthly with many interesting exotic folk influences. ‘Skintight’ (2010) had some influence from Johnny Cash, which sometimes gives the listeners a warm and here-and-now campfire feeling experience.

Libertine’ (2012) is a back-to-the-roots album for me, containing the most emotional ballads I’ve ever composed, Some songs even have a dark, but sweet feeling to it. Through both the piano, the dark bass lines and heavy guitars, as you pointed out. I see every album becoming more and more individual, just like I am getting closer to myself in a way. I would say all of my albums are somehow indie, pop or rock.”


I know you have written a lot, if not all, lyrics yourself. How much did you participate in the writing of the music on ‘Libertine’?

Liv Krtine: “ I write all lyrics, for my solo project and Leaves’ Eyes. I just love poetry and linguistics! When composing for Leaves’ Eyes most ideas are recorded instrumentally by Alexander Krull (singer), Thorsten Bauer (guitarist) and Sander van der Meer (guitarist) at first. Then I start working on my vocal melodies and lyrics.

A solo album song-writing process mostly runs in the opposite direction: initially there’s a vocal melody or a single bass or piano line from which all songs start growing. I composed three songs, the rest was co-composed with J.B.van der Wal, under the production of Mastersound, Alexander Krull (husband, producer). The only exception is the Kate Bush cover, of course.”


The opening song on ‘Libertine’ titled ‘Interlude’ feels like a serenade. Was that song inspired by someone. What or who, is your main inspiration in general?

Liv Kristine:  “Interlude is a very atmospheric opener and intro pece of music. It has a sweet sound to it. It is a love declaration written like a poem. Coming to influences, I am lucky to have parents who love music too, so I’ve always spent a lot of time listening and singing along to music.

I started to sing even before I could walk or talk, however, I never had any musical education and I never studied music (I studied linguistics, German, English and historic languages). It was my inner voice that told me that singing is a part of me, it just comes from the heart.

Actually, when I was little, I thought that every human being could sing! Well, I guess I’m lucky, having a kind of perfect hearing. Coming to influences I grew up with Black Sabbath, Deep Purple, Edvard Grieg and Tschaikowsky. Also female singers like Enya, Madonna, Kate Bush, Abba, Tori Amos and Monserrat Caballe.

From the very beginning, I’ve followed my musical instinct: I wanted to combine a romantic, female, angelic voice with powerful and impressive music. Then suddenly, when I was eighteen years old, I found myself in the middle of writing music history with Theatre of Tragedy. My favorite album at the moment is “Ark” by Brendan Perry – absolutely amazing, can’t stop listening to it!”


The song ‘Paris, Paris’ is obviously inspired by France. Do you get a lot of inspiration from other cultures?

Liv Kristine:  “Most influence come from my homecountry, Norway. Then why Paris? I haven’t always liked Paris, as I also have experienced a few bad things there, however, we have slowly become friends now. I like the special feeling I often have when I visit Paris: the narrow streets, the little cafés serving the even smaller espresso, all the beautiful fountains, the Seine, and (as often happens in Paris)the rain!

One of my favorite cafés is in Paris, where I usually have a cup of tea and carrot cake when it’s raining outside. ‘Paris Paris’ was actually a demo song I prepared for Theatre of Tragedy, but it was never recorded. However, I re-wrote it for fun using the program Garage band. My co-musicians loved it and all the instruments were recorded new. It is definitely a very refreshing song.

What draws you to other cultures?

Liv Kristine: ” It is rather the nature that draws me to other cultures and places. I am dreaming about going to Himalaya, doing a mountain tour by foot, meeting and getting to know the peoples and their history. I have to tell you I just love little villages surrounded by nature, which is also my main motives when I paint my pictures. There is something exciting, like a secret to every village, I think.”

Where did the idea of the Kate Bush cover come from? It is not an easy song to sing. Were you afraid of any criticism of Kate Bush fans or others?

Liv Kristine: ” So far the critics have been absolutely amazing! I am so touched. Kate Bush and Tori Amos are truly my greatest influences vocally. Since I never had any musical education I have found my own way to prepare my voice before a concert or recording session. In which I sing along to either of these wonderful voices.

It was my best friend, Katja, who had this idea that I should cover Kate. During one of our girls’ evenings (parties) I started singing from the top of my voice along to Kate, but the next day I was worried what the neighbors would say. Katjas neighbors did not complain. and my friend inspired me to record the track for ‘Libertine’. It was recorded in a one- take session.”


Your first solo album was released many years ago in 1998, but when did you first feel the urge to make a solo album?

Liv Kristine: “I’ve been singing for longer than I can remember. I think ‘Deus ex Machina’ came at the right point of time yes.”

Would you feel like you couldn’t express a part of yourself if you did not have your solo career?

Liv Kristine: ” I have to tell you that I feel truly privileged. First of all I am grateful to my fans and friends for giving me all this respect, love and good energy. Some of them following me since my ex-band Theatre of Tragedy came into existence about eighteen years ago. My fans have granted me this freedom I appreciate so much.

Through both Leaves’ Eyes and my solo project, I am able to live out my musical instinct. There has never been a day since I at the age of seven realized that I had been given a special musical gift genetically. Since my childhood there has never been a day at which I haven’t been creative in some or the other way. I just love singing, composing, writing, recording and most of all: playing gigs!

What is it like to perform these songs live, since they must be really close to your heart?

Liv Kristine: ” Absolutely amazing!  There was this moment during my concert in Nagold (Germany) December 2011, when I first presented the demo song ‘Libertine’ to my audience. I had also performed a handful of Theatre of Tragedy songs, because it was my wish. There and then I understood in which musical direction my up-coming album would be, more powerful, more back to the roots.  Everybody was there, my closest friends and family, my fantastic fans from all over the world: Argentina, Belgium, Denmark, UK, Finland, Spain, Holland and all over Germany. I was so happy: this was a very special night for me, so special that I will do it again in December 22. this year!


How do you see your musical growth through the years and how does that reflect on your albums?

Liv Kristine: “I am getting closer and closer to myself, I feel that my artistic heart is happy, I am really having a good time although it is such hard work. I have so many ideas: I tell you I never get bored.”

Do you have a message for your Dutch fans?

Liv Kristine: “Thank you for being there for me all these years, with Theatre of Tragedy, Leaves’Eyes and my solo work. I hope you enjoy ‘Libertine’ as much as I did composing and recording it. I can’t wait to play it live for you! See you soon, I can’t wait to be back in beautiful, humble Holland – Love Liv.

More information on:

Word of Thanks to: Liv Kristine, Napalm Records and  Hardlife  promotion.

Categories: Interviews Tags: ,

Delain – zangeres Charlotte Wessels diepgaand over de nieuwe plaat “zonder wrijving geen glans”

tekst: Gerianne Meijer
promo foto: Delain, Sandra Ludewig
live foto: Marc de Jong, Ton van Moll.

Nederlandse rockers Delain zitten momenteel in een drukke periode. Vlak na de release van hun derde album ‘We Are The Others’ en aan het begin van een Europese toer, is er veel gaande rondom de band van ex-Within Temptation Martijn Westherholt.

Met een daverende showcase in Tivoli wordt de toer goed afgetrapt. De ochtend na deze knallende show spreek ik frontvrouw en zangeres Charlotte Wessels. Met de telefoon in de ene hand, en een kop koffie in de andere hand, zit ze klaar voor een openhartig gesprek.

Allereerst hoe is het met je? Het was namelijk best een pittige show gisteren.

Charlotte Wessels: “Ja goed, inderdaad een klein beetje slaperig, maar ik zit lekker met koffie op de bank dus dat komt helemaal goed.”

Jullie gaven gister een daverende show in Tivoli. Ik was er erbij en vond het persoonlijk een erg goed optreden, maar hoe vond je het zelf gaan?

Charlotte Wessels: “Ik heb het gister onwijs leuk gehad. Ik weet dat er een paar mensen wat slecht geluid op het podium hadden, maar ik denk altijd: ‘ik hoef dat niet direct door te hebben’ dus ik vond het erg leuk. Voor mij was het wel een beetje vals spelen, want het is vijf minuten van mijn huis en veel familie en vrienden waren er. Dus dan kan er sowieso niet veel meer misgaan.”

Hoe was het dan om de nieuwe nummers te spelen?

Charlotte Wessels: “In principe zijn we daar al wel goed op ingespeeld, want we hebben al een complete Europese toer achter de rug waarop we eigenlijk alle nieuwe nummers van gisteren op twee na ook gespeeld hebben. Het grote gedeelte is dus al ingespeeld.”

Dat was zeker te horen, ook qua zang. Ik zag ook dat je een nieuwe outfit had, zat daar nog een idee achter?

Charlotte Wessels: ‘We hebben voor de afgelopen toer het hele stage design en visuele gedeelte veranderd. Het oog wil namelijk ook wat. We hebben outfits voor de hele band laten ontwerpen door Rosanne van Rosie’s Art en zij heeft onze outfits gemaakt. Ze heeft daarbij gekeken naar de backdrop en albumcover en heeft dingen bedacht die daar goed bij pasten.

Gisteren had ik toevallig een andere outfit dan normaal aan, omdat we de hele toer al hadden gehad en voor Utrecht wilde ik wat anders. Er waren een aantal mensen die ons de hele toer hebben gevolgd en die hadden het natuurlijk allemaal al gezien. We wilden tijdens onze shows een totaal plaatje afleveren en de kleding is daar een onderdeel van.”

 We Are The Others

Dan wil ik het natuurlijk over het nieuwe album ‘We Are The Others’ hebben. Jullie staan al in behoorlijk wat (hit)lijsten. Had je zelf verwacht dat het zo hard zou gaan met het album?

Charlotte Wessels: “Aan de ene kant wel, want ik heb heel veel vertrouwen in het album. Aan de andere kant hebben we wel zodanig gesteggel gehad, met de wisseling van maatschappijen en dergelijke, dat ik me wel druk heb gemaakt over de voorbereidingen van de release; is er genoeg promo en weten mensen dat hij uitkomt?

Dus wat dat betreft ben ik vrolijk verrast om te zien dat hij het toch wel goed doet. Vandaag krijgen we de eindstand van de album top 100. We hebben al op 4 gestaan dus hopelijk zijn we in de buurt daarvan geëindigd. Dat horen we vandaag.”
(Later werd bekend dat het album inderdaad op de vierde plek is binnengekomen, red.)

Jullie zijn naar Zweden geweest voor de opnames en het schijfproces, is daar een specifieke reden voor geweest?

Charlotte Wessels: “Ja, toen we begonnen met de plaat hebben we besloten, in samenspraak met het label, dat we voor het eerst met een externe producer zouden werken. De vorige platen van Delain zijn door Martijn Westerholt  (toetsenist) geproduceerd samen met Oliver Philips. Zij waren best wel twee handen op een buik; dat voelde niet echt als een extern iemand.

Dus zijn we op zoek gegaan naar iemand anders en dat was best wel spannend. Het was de vraag of dat nog positieve veranderingen teweeg zou brengen. Martijn is altijd al erg fan van het werk van Rammstein en zo zaten we al snel te denken aan Jacob Hellner. We hebben met hem gesproken en hij wilde Frederick Thomander en Anders Wikström erbij betrekken. Toen hebben we met hen gepraat en dat ging erg goed.

Het zijn erg goede songwriters dus ik heb met hen ook het hele zanggedeelte gedaan. Uiteindelijk  is het een ‘tripod’ team geworden: drie externe mensen erbij. Op sommige momenten was dat wel erg spannend, want je zit opeens met heel veel mensen aan de muziek te werken.

Ik heb wel erg het idee dat ze ons tot het uiterste hebben gedreven: zowel in het schrijven als met de opnames. Waarom we echt naar Zweden zijn gegaan, is om simpele logistieke redenen. We hebben in veel verschillende studio’s gewerkt.

De drummer Sander Zoer nam op in Atlantis studio’s, ik zat bij Frederick en Anders in hun studio en de gitaren en bas werden opgenomen in Jacob zijn studio. Zodoende we waren op veel verschillende plekken bezig. Die plekken waren daar helemaal op ingericht.  We hebben met zijn allen een paar maanden in een appartement in Zweden gezeten.”


Ondanks dat je dan om praktische redenen in Zweden zat, heeft dat land je misschien toch nog op een bepaalde manier geïnspireerd?

Charlotte Wessels: ” Nou het is op zich wel fijn dat je met muziek gaat slapen en ermee wakker wordt. Je hoeft niet te denken aan de dagelijkse beslommeringen van thuis. Dat is wel heel prettig.”

Is dat dan weer lastig los te laten?

Charlotte Wessels: ‘Nee, we hebben er zodanig lang gezeten dat naar huis gaan ook wel weer fijn is!’

Een van de dingen die me opviel aan het album is dat er niet een echte ballade op staat. Is dat bewust gedaan?

Charlotte Wessels:  “Ik kan me ook niet herinneren dat er in het proces een echte ballade is geweest. We hebben echt wel dertig ideeën gehad, maar daar zat niet echt een ballade bij. Zo  hebben we het ook zelf opgemerkt en afgewogen of het echt nodig was. We hebben natuurlijk ‘I Want You’ met een balladesk intro en andere rustmomenten in de plaat. We hebben het gevoel dat er genoeg momenten zijn die zorgde voor de juiste balans. Zo is er uiteindelijk geconcludeerd dat die echte ballade niet nodig was.”

Diepere lading

De titeltrack is best een bijzonder nummer geworden, ook qua emotionele lading. Het komt echt over als een lijflied voor mensen die afwijken van de zogenaamde ‘norm’. Het verhaal erachter deed duidelijk iets met je, wat deed je besloten om er een nummer van te maken?

Charlotte Wessels: “Misschien moet ik even uitleggen hoe dat echt gegaan is. Het verhaal van Sophie Lancaster kwam eigenlijk pas later in het schrijfproces in het nummer. Ik kreeg op een gegeven moment een instrumentale demo van Martijn en ik ging op zoek naar zanglijnen en teksten.

Ik vond het vanaf het begin al op een ‘anthem’ lijken en wilde een tekst schrijven die over iets groots en belangrijks ging. Een van de dingen waar ik me het meest over opwind, is stereotypering en discriminatie.

Zo was het al vrij duidelijk dat in de kern het nummer daarover zou gaan. Dus de ‘catchphrase’ van ‘we are the others’ was er al vrij snel. Met de gedachte daarachter dat er zoveel opposities zijn. Of het nou gaat over zwart wit, homo hetero, man vrouw en noem maar op. In bijna al die gevallen is het moeilijk om de ‘other’ te zijn.

Ik bedacht als we de ‘other’ claimen als een positief woord, dat lijkt mij heel mooi. Daar komt de titel vandaan. Het duurde daarna echter heel lang voordat de tekst zelf af was. Het bleef een klein beetje prekerig klinken, terwijl dat juist niet de bedoeling was!

Op een gegeven moment zaten we erover te mijmeren en toen zei Frederick: ‘wat wil je nou echt zeggen?’ Dus ik lag daarover nog na te denken en toen moest ik denken aan het verhaal van Sophie Lancaster.

Dat is in 2007 al gebeurd, dat zij in elkaar was geslagen door een stel jongens, om het feit dat ze er ‘gothic’ uitzag. Daaraan is ze later gestorven. Ergens is het zo’n tragisch voorbeeld wat er kan gebeuren als mensen anderen niet accepteren, als je dat erin betrekt wordt alle uitleg overbodig. Naast het feit dat het een ‘tribute’ aan haar is en dat goed voelde.

Ik twijfelde er wel heel lang over om het echt in het nummer te betrekken, want normaal schrijf ik over dingen die mezelf gebeuren of in abstracten. Dat kan niemand voor het hoofd stoten.  Maar Sophie is wel een echt meisje met familie en vrienden die nog steeds pijn hebben. Dus ik wilde het respectvol genoeg doen.

Uiteindelijk is er dan een tekst,  die we hebben opgenomen. En toen viel alles voor ons op z’n plek. Daarna hebben we de Sophie Lancaster Foundation gebeld en het aan hen voorgelegd. Dat is een goed doel dat door haar moeder is opgericht: ze doen heel goed werk in educatie over discriminatie en zinloos geweld op scholen.

Ze staan helemaal achter het idee van het nummer! Dat is voor mij wel een teken dat ik rustig kon ademhalen en dat het goed was om te doen. Je weet zelf namelijk wel dat je het vanuit een puur gevoel doet, maar anderen die er dichtbij staan hebben het misschien liever niet. Gelukkig zijn ze er erg blij mee. En ik ben er erg trots op, dat we als band het verhaal mogen vertellen.


Dan over de rest van de inspiratie achter de nummers. Ik vind dit album wat donkerder met af en toe een boze onderlaag, komt dat nog ergens vandaan?

Charlotte Wessels (haalt diep adem): “Ja ik weet het niet zo. De meeste nummers komen vanuit een emotie; die er wel is maar dan vergroot. Het viel mij ook wel op hoor, je hebt natuurlijk ‘Where Is The Blood’ en ‘Hit Me With Your Best Shot’ en die zijn best wel gewelddadig.  

Ik denk dat ‘I Want You’ wel de kroon spant, nou ja je hebt de tekst ook begrepen (lacht). Ik weet niet zo goed waar dat vandaan komt. Meestal komt het wel vanuit een gevoel in mezelf, maar ik heb niks met geweld en ervaar ik dat ook niet zo. Maar de nummers gaan in de kern, over relaties die stuklopen op wat voor manier dan ook.

Dat is wel een thema wat bij mij wel op elke plaat terugkomt. Om de een of andere reden blijft dat heel erg bij me hangen. Als ik uit het niks een tekst tevoorschijn moet vissen, dan kan je er donder op zeggen dat het een break-up song wordt en in dit geval zijn het wat heftigere songs geworden.

Misschien heeft het te maken met al het gezeik rondom het album, dat de dinge waar ik normaal over schijf een stuk bozer zijn geworden. Voor een gedeelte is het  toch een onderbewust proces. Maar ik heb bij deze plaat in alles wel geprobeerd om het zoveel mogelijk ‘in your face’ te hebben.

Wat dat betreft heb ik nu ook wel bewust gekozen om dingen te zeggen. Waarvan ik normaal gezegd zou hebben ‘dat kan niet’. Zo ben ik ook mijn eigen grenzen wel over gegaan. Daar had ik wel veel hulp en bevestiging bij van Fredrick en Anders. Dan zaten we te brainstormen en riep ik voor de grap een tekst, waarvan zij zeiden, ja dat moet je doen!

Dan dacht ik: ‘ja, dat kan je natuurlijk ook gewoon doen.’ Daar heb ik ook een stuk bevestiging gekregen, waar ik normaal dingen veilig zou doen. Nu is het juist oké geweest om andere dingen te doen.

Dat het oké is om in muziek alle gevoelens een plek te geven. Het is niet zo dat we aan het begin dachten van ‘dit wordt echt een hele heftige plaat tekstueel’, maar het is door meerdere redenen wel zo gelopen.”


Dan wil ik het nog even over de albumhoes hebben, die is gemaakt door een van je favoriete artiesten: Glenn Arthur, hoe is dat tot stand gekomen?

Charlotte Wessels: ” Ik had al een paar keer contact met hem, over zijn werk geblogd enzovoorts en toen we bezig gingen met het artwork van de plaatheb ik zijn werk aan de jongens voorgelegd en die zagen het ook helemaal voor zich. Hij wilde speciaal voor ons wat maken, wat echt bijzonder is.

Een aantal werken van hem, en elementen die we goed vinden, zijn aan hem doorgegeven en de tekst van ‘We Are The Others’ erbij. Vervolgens kreeg Glenn een carte blanche; al waren er wel richtlijnen. Dit is geworden waar hij mee kwam.

We zijn er heel blij mee en ik ben heel trots. Echt heel bizar om dan van een van je favoriete kunstenaars mails te krijgen waarin hij vraagt of het goed is zo. Ik heb ook alleen maar gezegd: ‘ja goed, goed!’ Mensen reageren er ook heel sterk op; veel mensen vinden het cool en anderen hadden het helemaal niet verwacht. Als de reactie maar heftig is!’


Jullie debuut ‘Lucidity’, begon met veel gastmuzikanten, daarna kwam ‘April Rain’ en nu dit album. Hoe zie je zelf de groei van de band over de jaren?

Charlotte Wessels (haalt nogmaals diep adem): ‘Ik zie dat in verschillende dingen. Ten eerste in de sound, ik heb toch het idee dat die volwassener is geworden. Op toer zie ik het in hoe we op het podium staan en met veel meer zelfvertrouwen optreden en er altijd een feestje van maken. Je staat natuurlijk ook voor grotere zalen en groeiend publiek. Dat is onwijs leuk om te zien.

Als je kijkt naar de platen dan waren er veel gastmuzikanten in het begin en bij degene daarna veel minder. We hoeven het daar niet meer van te hebben. Het is nog steeds wel erg leuk! Daarom hebben we op dit album ook samengewerkt met Burton C. Bell van Fear Factory, wat ook echt superleuk tot stand is gekomen.

We hadden hem twee jaar geleden op Wacken ontmoet en contact gehouden en het is zo natuurlijk gegaan met ‘Where is the Blood’. Hij twijfelde ook geen moment om mee te doen, daar zijn we ook heel blij mee.  Ik weet niet waar je precies de groei aan kan aflezen, maar voor mij zit het in dat soort dingen.”


Dat wat je zegt van de volwassener sound heb ik ook opgemerkt. Wat ik ook heb opgemerkt is dat jouw zang ook steeds blijft groeien. Doe je daar nog iets speciaals voor?

Charlotte Wessels: “Dat vind ik wel heel bijzonder, want ik ben best wel onzeker geweest tijdens deze opnames. Vooral omdat ik voor het eerst met iemand anders de zang heb opgenomen. Ik was altijd gewend om alles tig keer te zingen, tot in perfectie.

De jongens in Stockholm zeiden veel eerder: ‘Stop, dit is goed’. En dan twijfelde ik nog erg of dit of dat niet nog anders kon. Dus voor mij was het echt een proces van loslaten van de technische perfectie. Het leuke is dat, terwijl ik het idee had dat ik veel eerder ben gestopt met proberen dan normaal,  ik van iedereen hoor dat de zang zo goed is. Niet alleen van mensen die dat sowieso zouden zeggen, maar ook echt kritische mensen. Daarin zie ik ook echt bevestiging dat het een goede methode is geweest.

Op die manier leer je bij. Niet dat ik het nu altijd zo zou doen, maar misschien ergens tussenin. Verder ben ik een tijdje geleden weer met zangles begonnen, maar echt training van de spieren om te zorgen hoe je met zo min mogelijk moeite zoveel mogelijk effect bereikt. Met name voor de toer, zodat ik niet mijn stem verpest. Maar voor mijn idee is dat meer onderhoud dan dat je daar echt aan kan horen dat ik anders ga zingen. Dat zit denk ik voornamelijk in de manier van opnemen, dat was echt een positieve verrassing!’


Is dat proces dan ook erg zwaar voor je geweest?

Charlotte Wessels: ‘Het is erg fijn als je een nummer hebt en hoort dat dit het is. Maar ik had nu vaak dat ik zoveel keer opnam en dat zij het niet in een keer knipte tot de ultieme take. Dus als ik dan thuiskwam, wist ik nog niet hoe het eindresultaat zou klinken. Dat is wel heel spannend, maar niet zozeer het zware, dat is toch gewoon je werk inzingen.

Het gedeelte ervoor, het schrijven, met beslissingen en dan vooral met zes mensen met anderen ideeën, dat vond ik zwaarder. Daar krijg je echt stevige discussies, maar dat zou ik ook niet uit de weg gaan.

Op het moment dat iemand zijn hand in het vuur wil steken, kan je er donder op zeggen dat het een goed idee is. Zonder wrijving geen glans en dat moet er ook zijn om te zorgen dat je tot een goed resultaat komt.’ 

Dan nog even een laatste vraag: Hoe zou je mensen die Delain niet goed kennen overtuigen het album te kopen of naar een show te gaan?

Charlotte Wessels: (stilte) “Eeeuhm.. Euhmm… Ik denk dat ik de clip van de nieuwe single Get The Devil Out Of Me’ laat zien. Dat laat zowel nieuw materiaal horen als dat het live beelden laat zien. Op die manier zou ik mensen overtuigen naar een show te komen.

Ik heb ook wel eens mensen van mijn studie, die niet van dit soort muziek houden overtuigd om naar een show te komen en die vonden het heel tof. Ook gewoon omdat het een feestje is. Dus dat zou ik sowieso zeggen. Mensen die de muziek wel leuk vinden zou ik gewoon de nieuwe plaat in de handen duwen en zegen ‘luisteren’ en hopelijk is dat genoeg!

Meer informatie over Delain en komende tourdates:

Categories: Interviews Tags:

Eths – guitarist Staif mixes French poets with metal

text: Irma Ploeger
photo: Eths

Eths is a French metalcore band since 1999. Over the years they gained more attention because of their characteristic mixture between nu metal, death metal and other influences.

Guitarist and singer Stéphane Bihl (Staif) formed Eths together with guitarist Grégory  Rouvière (Greg) already in 1996. Candice Clot joined the band and a powerful singer was found.

Recently their third album ‘III‘ is released by Season Of Mist and received a 7,5 out of 10 by Muzikantenweb review. An interview with Stéphane Bihl about their new musical path.

Bonjour Eths. I would like to ask you some questions about the band, the new album and touring.
Can you introduce ETHS to the Dutch public?

Stéphane Bihl (Staif): “We are a French metal band with a female singer. Candice does screaming and clean vocals as well. We love mixing different styles and influences in our music. We like to create both violent and a melodic side in the music.

You are together as a band over thirteen years. That’s quite some time and still you are not so well known outside France. Is there a reason for it?

Staif: “We just started to play outside of France during our last tour. Then we also started working with Season Of Mist, our new record label. It was a great job, a lot of work, to become what we are in France. I think that the French language doesn’t help to enter an international market.”

When did you decide to write the lyrics in French, instead of the ‘obvious‘ English language?

Staif: “When the band started, we were all lovers of French poets and literature. Especially because we are French and it is a part of us. Also we wanted to be different than other bands.  Indeed it is harder to put French language in music; when it works,it’s really good.

The new album is very good: I like the fact that every song is a mixture of different styles. Which song is your favorite?

Staif: “That is hard to tell , because all songs on ‘III’ are my favorites. It is like to choose between your children. For me it is maybe ‘Proserpina’  because this song has many aspects I love. Like the final part what reminds me of a movie score. Also I particularly worked on the composition of this song.”

Why did you call the new album ‘III’ does it have a special meaning in that form?

 Staif: “We liked to use a graphic name for this album, because the song titles are complicated so we had to find something really simple. It appears as an evidence and we finally choose this name. It is ‘III’ and not ‘3’ because it is more esthetic and you can find many significations in this name.”

According to you, what is the biggest difference between the previous albums and ‘III’?

Staif: “In one word it’s effectiveness for me! On ‘Tératologie’ we tried so many things. So the songs are sometimes over arranged and too complicated. But we are really proud of this album. On ‘III’ we have more songs in a format. And big singing chorus, to do something different that we haven’t done before. Creating contrasts with also more aggressive parts. We always want to put our new album on a different path.”

What do you want to achieve with the band and what’s your ultimate goal?

Staif: “We want to share our music with a lot of people, meet the other bands, playing many gigs and make people feel things when they listen to our music. I want to be a part of the world metal team and hopefully leave a trace from us.”

Which album of ETHS is your favourite and why?

Staif: “It’s ‘III’, because it’s the most recent one. So the one closer to our vision for the future. Also to me it is the best production we ever had.”

What is your least favourite number of ETHS and Why?

Staif: “That is hard to tell, because I only hear mistakes when I listen to the old albums. But we are proud of each album we did and you learn a lot from it. We grew up between each of them. So they all have something different to me.”

Which artists are an inspiration for you?

Staif: “Leonardo Da Vinci and all the Italian renaissance masters inspired me a lot for ‘III.’ Da Vinci has a great vision of things – and most of all- about art. I also love many musicians that inspired me with their music like Serge Gainsbourg, John Coltrane, Sting and Trent Reznor.”

What is the weirdest question you’ve ever been asked during an interview, and what was your answer?

Staif: “One day, we were asking if we were racists because the guy conclude  that from the lyrics. We said: ‘of course not and also we don’t talk about things that aren’t in our music’. We could  have said ‘we are against all sort of obscurantism.’ Well human is human..and mistakes happen.”

Can you tell me something about live on the road. Do you like touring and what are the good and the bad parts of it?

Staif: “We like touring, because it’s huge to meet our fans and during the shows we are transformed in our ‘other personalities.’ That allows us to unwind and give a special performance.

The bad part is when you are sick and still  have to go on stage; trying to give all of you. It is the worst when you’re sick on the road; many hours in the bus , it’s sometimes really long. But that is the price to this huge moment on stage!”

Is there anything  you would like to say do the Dutch public?

Staif: “We hope to come back soon in Germany and near your area; to share with you our new songs and show!”
Je vous remercie de votre temps!

More on:

Categories: Interviews