Archive

Posts Tagged ‘Epica’

Epica – grotesque Retrospect marks ten years with grandeur

text and photo’s: Rayann Elzein

Epica klokgebouw - door Rayann Elzein 1

World famous Dutch symphonic metal band Epica celebrates their tenth anniversary on this 23 March 2013. For the occasion, the seventy-piece Hungarian Extended Remenyi Ede Chamber Orchestra and the Choir of Miskolc National Theatre is accompanying the band on stage.

It is the same orchestra and choir with whom Epica recorded their live album ‘The Classical Conspiracy’ in 2009. The concert takes place in front of a sold out 4,500 people in the Eindhoven Klokgebouw in the Netherlands.

Besides the Retrospect show, it is possible for fans to be involved. For the first time there is an online streaming: Retrostream is broadcasted in HD for many international fans.

Prior to the show, some videos of congratulations are shown on a white curtain that is hiding the stage. One can for example see Doro Pesch, Amaranthe and ex Epica band members congratulate the band for this anniversary.

The band lead by singer Simone Simons performs a three-hour set, which is much longer than the average concerts of this Dutch pride.

The set is well balanced between all of Epica’s albums and includes some breaks by the orchestra, like the ‘The Imperial March’ (Starwars) or a medley of different songs by Epica.

It is ‘the most ambitious project to date’ as announced in advance and that comes with high expectations. Besides the quality of the music and in a different setting, the band well thought- out every second.

That pays of during the set. It is a grande finale of ten years, filled with guest performances and a ‘time-travel’ in their history. Also taking care of the entourage and fairytale alike the front lady opens the show wearing a black cloak.

Epica is also joined twice on stage by Floor Jansen. The first appearance is to perform, together with Simone and just the orchestra, a cover of 18th century Pergolesi’s ‘Stabat Mater Dolorosa’.

The second time is to perform the uptempo song ‘Sancta Terra’. The two women show a great complicity and complementarity on stage.

It is also not possible to celebrate Epica’s anniversary without the participation of the band members that were present at the very beginning of the adventure.

Guitarist Ad Sluijter, bass player Yves Huts and Jeroen Simons on drums join Simone, Mark Jansen, and Coen Janssen on stage, like in the good old times, for the song ‘Quietus’.

Epica klokgebouw door Rayann Elzein 3.jpg

The show alternates heavy songs with quieter moments, and all sorts of fireworks and flames projections participate to creating an unforgettable anniversary for all the fans.

According to Mark Jansen’s words “the fans come from about fifty countries this night” and a packed, sweaty Klokgebouw is the prove of that.

Epica presents a fairytalealike, bombastic anniversary with grandeur and style. It contains everything the fans wish for, even acrobatic stunts and (traditional) uncovered chests from the men at the end. In those ten years Epica is grown into a mature band that is ready for a fortunated future.

The show will be released as a DVD and let’s hope in a HD Bluray.

thank word to: Epica, management and fans

This slideshow requires JavaScript.

Categories: Concerts Tags:

Epica – livestreaming jubileumshow Retrospect

 Epica - poster Klokgebouw maart 2013

Epica zal de jubileumshow Retrospect live uitzenden via online streaming, met name voor de buitenlandse fans die er op zaterdag 23 maart niet bij kunnen zijn in het Klokgebouw, Eindhoven.

Tien jaar wordt gevierd met de meest ambitieuze show Retrospect met een zeventig-koppig Hongaars koor ‘ Choir of Miskolc National Theatre.’

Daarnaast is er medewerking van het orkest ‘Extended Remenyi Ede Chamber Orchestra’.  Internationale gasten en special effects maken het spektakel compleet.

De band benaderde het bedrijf LiveMusicStage, dat het concert nu op 23 maart in real time en in HD kwaliteit online gaat uitzenden. Door ‘Retrostream’ beleeft de kijker een exclusieve concertervaring met perfect uitzicht alsof hij daadwerkelijk als bezoeker voor het podium staat te kijken.

Deze ‘Retrostream’ tickets zijn te koop via LiveMusicStage en kosten tot en met donderdag 7 maart vijf euro. Daarna is de prijs zeven euro. Zangeres Simone Simons licht hier de ‘Retrostream’ zelf toe.

Kaarten voor de show in het Klokgebouw zijn 69,00 euro exclusief service kosten. Ook zijn er VIP kaarten beschikbaar.

Er is een speciale website voor het evenement met informatie over de kaartverkoop, merchandise en het laatste nieuws. www.epica-retrospect.com en www.epica.nl
Categories: News Tags:

Epica – muzikale reis in Monze met krachtige set

tekst: Ann de Langhe
foto’s: Stéphane Odent

De derde editie van PowerProg & Metal Festival loopt ten einde wanneer enkele fans snel post vatten bij Stage A, het hoofdpodium. Reden tot zoveel haast, is het lang verwachte optreden van de Nederlandse trots Epica.

Met het nieuwe album ‘Requiem For The Indifferent’ bereikt de band de top in de Europese charts en er wordt dan ook rijkhalzend uitgekeken naar de show. Het eerste nummer uit het laatste epos dat vanavond wordt gebracht, is het veelzijdige “Monopoly Of Truth”.

Frontvrouw Simone Simons imponeert niet enkel de fans op de eerste rij, maar trekt ook de aandacht van andere festivalgangers.

Langzamerhand komt meer volk binnen om polshoogte te nemen. Ik verneem van enkelen onder het publiek, dat ze ook onder de indruk zijn van het ritmische drumspel door Arjen van Weesenbeek.

Het volgende nummer stamt af van het tweede Album, “Consign To Oblivion”. Het contrast tussen beide nummers benadrukt de veelzijdigheid van de zangeres. Door de jaren heen heeft Simone Simons zich verschillende stemtechnieken eigen gemaakt. Op bühne schakelt ze moeiteloos over van het ene register naar het andere.

Wanneer “Unleashed” wordt ingezet, is de zaal goed gevuld. Er klinkt wat ruis door, maar het euvel wordt snel verholpen. Het kan de pret niet bederven, het nummer is een favoriet onder het publiek.

De band is volledig op dreef wanneer het indrukwekkende “Deter the Tyrant” op het publiek wordt losgelaten. Het plaatje klopt: indrukwekkende gitaarpartijen, bonkende drums, schitterende vocalisen door Simons, afgelost door een pakkend meliodieus intermezzo en de grunts van Mark Jansen.

Coen Janssen is een imposante keyboardspeler, maar ook een goede entertainer. Vooral tijdens de rusterige momenten vergezeld door kompaan Isaac Delahay. De inbreng van Delahay wordt vooral duidelijk tijdens de klassiekers als “Cry For The Moon” of The “Obsessive Devotion“. De guitaarsolo’s tillen de bekende nummers naar een hoger niveau.

De eerste single van de nieuw plaat ” Storm the Sorrow”, slaat in Mons zeer goed aan. Wie voor het optreden de laatste schijf niet in huis had gehaald, krijgt elke reden om dat na de show wel te doen. De afwisselende set zorgt voor een goede cadens; er is een mooie spanningsopbouw in de set.

Te snel is de tijd aangebroken voor het laatste nummer. Mooie afsluiter van deze geslaagde avond, is naar traditie “Consign to Oblivion“.

Het optreden was soberder dan voorgaande shows, maar des te krachtiger.  De visuele elementen en lichteffecten werden aangepast aan de venue. De setlist is goed uitgedacht. Het schetste de muzikale evolutie van de band. Van “The Phantom Angony”  tot  “The Divine Conspiracy” over naar “Requiem for the Indifferent”.

Er werd de juiste balans gevonden tussen vaste waarden en nieuwe parels. Dit is ook duidelijk in de zaal merkbaar. Fans van het eerste uur werden vergezeld door nieuwe rekruten. Op het podium gold hetzelfde; de band kende in haar tienjarig bestaan al enkele bezettingswissels.

Het optreden in Tilburg recentelijk was de zwanenzang van bassist Yves Huts. Huts opvolgen was een huzarenstukje, maar Rob van der Loo bewees in Mons een waardige opvolger te zijn.  Hij doorstond met glans de vuurproef. Dat de transitie vlekkeloos verliep, illustreert het professionalisme van de band.

Er werd een decennium lang getimmerd aan de weg naar succes. Ontelbare successen over verscheidene continenten en vijf albums later, staat de band aan de vooravond van een nieuw avontuur.

De band aarzelt niet zich te vernieuwen, te sleutelen aan de succesformule, zowel in de studio als op het podium. In Mons vingen de fans een glimp op van wat de band nog in haar mars heeft. ‘A New Age Dawns’ voor alle leden van Epica.

Met dank aan: Epica en crew

This slideshow requires JavaScript.

Categories: Concerts Tags:

Epica – gitarist Isaac Delahaye over tien jarig jubileum en nieuw album

Tekst: Gerianne Meijer
Foto’s: Monica Duffels

Nederlandse metalband Epica staat aan de vooravond van een grote Europese  toer ter promotie van hun nieuwe album ‘Requiem for the Indifferent.’ Vlak voor de try-out show in Veenendaal spreek ik gitarist Isaac Delahaye over het nieuwe album en het tien-jarige jubileum van de band.

In een rustig kamertje achteraf beantwoordt hij ontspannen en uitgebreid de vragen. Allereerst over hoe hij tegen vanavond aankijkt: de eerste show sinds het album officieel uit is.

Isaac Delahaye: “Ja het is een try-out, dus ook voor het eerst dat we de nieuwe nummers live doen. Tenminste, ‘Storm the Sorrow’ de single hebben we al live gedaan, maar nu is het ietsje meer. We spelen niet alle nummers van het album vanavond, omdat we ook in 013 een speciale show hebben, waar we  wel alles spelen. Maar nu spelen we wel een groot deel en dat is even zien hoe het gaat.

De eerste keer op dat podium met die nummers is wel wat anders dan thuis op de bank! Al die mensen voor je die hopelijk reageren op wat je doet. Daarnaast is er ook een verschil tussen spelen en performen, dus het is wel spanend! Maar de nummers zitten erin, we hebben gerepeteerd en dat zit allemaal wel goed!”

Schrijfproces

De vorige plaat ‘Design Your Universe’ was best wel een succes. Hoe is het dan om opnieuw aan het schrijfproces te beginnen?

Isaac Delahaye: “Ja er is wel een gezonde stress. Er werd gegooid met termen als ‘masterpiece’ en dan moet je er nog een maken want anders is het niet goed genoeg. Maar je doet wat je doet en we zeggen niet nu moeten we een ‘masterpiece’ schrijven. We zijn wel een band die platen schrijft en niet nummers.

We hebben een totaalconcept, zo kan er een goed nummer sneuvelen omdat die niet binnen de plaat past, zo werken we een beetje naar een climax toe. Ook anders is dat we nu heel snel met de zanglijn zijn begonnen. Vroeger hadden we eerst het nummer en dan nog de zanglijn. Nu was er eerst de basis, dan de zang en daarna alle toeters en bellen, zodat de zang meer de ruimte krijgt.”

Nu met alle reviews horen we heel vaak dat het in eerste instantie wel een groeiplaat is, omdat er heel veel dingen gebeuren, maar als hij dan eenmaal doordringt dat hij heel ‘catchy’ is.

Volgens mij heeft dat te maken met het feit dat we veel sneller in het proces de zang zijn gaan doen. Zelfs voordat we teksten hadden! Vroeger gebeurde er al zoveel en dan nog de zang erop. Nu geven we veel meer rust aan de zang en die krijgt veel meer zijn plaats.’

Ik vond inderdaad ook dat de details veel beter naar boven komen op deze plaat en hij lijkt meer in balans. Is dat een gevolg van jullie standpunt op de ‘War On Loudness’?

Isaac Delahaye : ‘Dat is sowieso een bijkomend iets. Heel veel van die producties vandaag de dag zijn zo plat gecomprimeerd en in veel gevallen is dat ook de standaard omdat een band bruut moet overkomen en dan klopt het wel.

Maar bij Epica gebeurt er zoveel en Sacha Paeth, de producer moet wel een keuze maken, en die houdt ook heel erg van een open productie. Dan hoor ik soms wel dat mensen vinden dat het gitaargeluid niet vet genoeg is.

En dat klopt ook wel als je dat naast een band legt die plat gecomprimeerd is, dan heb je inderdaad het gevoel alsof het niet genoeg in your face is, want je raakt ook gewend aan dat geluid. Maar er zit dan geen dynamiek meer in. Bij een band als Epica is dat eigenlijk not done. Wij doen dat niet graag, omdat je veel van de details verliest. Het zou zonde zijn.”

Je schrijft de muziek niet voor niets zo, denk ik.

Isaac Delahaye: “Nee inderdaad, we steken er veel werk en tijd in. Dan is het goed dat je iemand hebt als Sacha die dat kan en weet hoe dat moet. En de enkeling die denkt dat het niet vet genoeg is, moet maar ergens anders kijken.

Het dynamische spel is ons te dierbaar. Je moet het ook nog live kunnen doen. Heel veel van die bands klinken helemaal vet op plaat, maar live net niet. Bij Epica hoor je heel vaak het omgekeerde. Op plaat is het al oké maar live is het helemaal overweldigend en ja, als je het live kunt doen dan ben je pas echt een goede band in mijn ogen, dat proberen wij te doen!”

Volgens mij lukt dat inderdaad wel.
Isaac: (lacht) “Nou misschien vanavond niet, want het is wel spannend! Maar normaal gezien… we toeren ook best veel dus dat speelt allemaal mee!”

Band proces

Hoe integreer je dan alle meningen en ideeën tot één geheel qua schrijven?

Isaac Delahaye: “Het is wel zo dat het begint als een individueel proces, dus iedereen die wilt doet mee. Bij deze plaat schreef Mark Jansen, (songwriter, grunter en gitarist, red.) wel de meeste nummers: die schudt het zo uit zijn mouw! En verder Coen Jansen (toetsenist, red.) en ik, dus we waren met drie eigenlijk.

Zangeres Simone Simons schreef natuurlijk wel de zanglijnen. Er zijn dus drie bandleden die nummers aandragen en dan gooi je ze in de groep. Ariën van Weesenbeek (drummer, red.) die schrijft dan niet maar die is wel enorm creatief en bepaalt soms echt de drive van een nummer door wat hij doet.”

Dat is dan meer spontaan?

Isaac Delahaye: “Ja, we hebben we een lang pre-productie proces dus we hebben wel iets in gedachten, maar  de kleine details die hij toevoegt zijn wel anders. Het is echt een enorm goede drummer, hij heeft de hele plaat in twee en een halve dagen ingedrumd. Dat is bijna net meer menselijk! Ook als je weet dat er niemand meespeelt in de studio.  Hij drumt in het niets dus dan denk je hoe kan hij dat allemaal onthouden? Maar dat is blijkbaar geen probleem.

Of Coen die dan de koorpartijen uitwerkt. Dus het is wel zo dat iedereen die wil een nummer aanlevert, maar toch heb je heel de band nodig voor het geheel. Bijvoorbeeld als Mark een nummer schrijft stuurt hij het naar mij en zegt doe maar wat met die gitaren want die zijn nog niet goed, of andersom. Als ik een nummer schrijf doe ik het meer vanuit de gitaren en dan stuur ik het naar Coen en Mark voor orkestraties, zo gaat het eigenlijk.

Het is een democratische band dus iedereen die input wil neemt die. Het is natuurlijk wel zo dat degene die het nummer aandraagt het laatste woord heeft. Maar iedereen moet wel tevreden zijn. Alleen in extreme gevallen als we er echt niet uitkomen en dan is het vaak over die pietluttige details (lacht). Veel mensen denken vaak dat Mark het genie is die elke noot schrijft en dan moet ik altijd een beetje lachen. Dus ja, het is wel echt een band proces!”

Teksten

Jullie teksten zijn vaak vrij politiek georiënteerd en gericht op het bewust maken van het publiek, wat is het doel hiervan?

Isaac Delahaye: “Het is niet dat wij de wereld willen verbeteren: het is nou eenmaal niet allemaal rozengeur en maneschijn en dat moet het ook niet worden anders heb je geen dynamische wereld meer. Maar we zijn wel in een tijd gekomen waarin de wereld heel klein wordt door middel van internet etc.

Dat zie je ook in de politiek, met de Arabische lente bijvoorbeeld. Door internet ontstaat er een revolutie. Vroeger kon dat niet. Het is een andere wereld geworden , maar toch zijn er nog mensen die zeggen dat het hen niet boeit. Dat is hun goed recht aan een kant, maar vaak wel zijn ze de eerste die gaan zeuren, vooral online. Mensen zijn vaak heel snel met hun mening en dat vind ik niet altijd even correct.

Aan de ene kant zijn ze heel onverschillig (indifferent) maar aan de andere kant hebben ze wel snel hun (negatieve) mening klaar. In de natuur zie je zoiets ook: met tsunami’s etc. Het lijkt wel alsof de natuur ook een beetje wraak neemt. Als er zoiets gebeurt, een aswolk bijvoorbeeld, ligt meteen het hele vliegverkeer stil en dan stopt de wereld zogezegd met draaien. Mensen zijn dan meteen compleet verloren.

Dan denk ik toch dat de balans misschien een beetje zoek is. Niet dat wij de wereld willen verbeteren maar we willen wel een paar dingen uitlichten.

We proberen zo een beetje het verschil te maken. Epica is geen band die over de bloementjes en de bijtjes zingt. Maar het blijft een wereld met verschillende mensen erin en dat moet een beetje overeenkomen.”

Ik denk wel dat het voor veel fans fijn is dat jullie een echt onderwerp pakken en niet over zomaar iets schrijven?


Isaac Delahaye: “Ja , maar dat kan je ook niet volhouden. Als je alleen maar fictieve dingetjes schrijft. Sommige mensen vinden dat heel mooi maar in ons geval ligt dat anders. Dat ik geen teksten schrijf, wil niet zeggen dat ik het er niet mee eens ben. Ik denk ook van ja, wat voor wereld is het?

Bepaalde mensen hebben de touwtjes in handen en iedereen volgt maar. In Noord-Afrika is het nu bijvoorbeeld heel duidelijk. Vroeger zouden ze gewoon ten oorlog trekken. Nu is het op politiek vlak veel getouwtrek en wij gewone stervelingen weten van niks. Ik vraag me zelf dan ook af wat er allemaal nog meer is dat we niet weten.”

Wel fijn dat jij ook die mening deelt met de rest van de band, want je bent natuurlijk later ingestroomd, hoe was dat voor jou?

Isaac Delahaye: “Dat was in principe een redelijk vlekkeloze overgang. Ik kwam natuurlijk uit God Dethroneddie ook al toerde dus dat aspect was ik al gewoon. In 2003 ben ik al eens ingevallen voor Ad Sluijter (eerdere gitarist, red.), dus ik kende al de nummers en de band.

Door de jaren heen hebben we ook altijd contact gehad. Het voordeel ook in mijn geval is dat ik erbij kwam middenin het schrijfproces van ‘Design Your Universe’ dus ik kon meteen aan de slag en mijn invloed inbrengen. Dat was wel heel prettig!

Ook al is het een samengeraapte band van overal, dus niet een vriendenclubje die op  zijn zestiende een band vormt. Toch is het wel een vriendenclub, ook al wonen we niet bij elkaar in de buurt. Anders hou je het ook niet vol met zoveel toeren: als er een lul tussen zit gaat die er heel snel uit (lacht). Ik ben wel nog steeds de nieuwe maar niet voor de band, wel voor buitenstaanders.”

Solo’s

Ook op de nieuwe plaat zijn de solo’s wat prominenter, hoe weet je waar die te plaatsen?

Isaac Delahaye: “Meestal voel je dat aan, zeker bij de ballads zoals ‘Delirium’ dan weet je dat. Meestal is dat wel iets wat ik helemaal op het laatst doe, zelfs niet in de pre-productie. Die laat ik voor echt in de studio als een nummer dat nog nodig heeft.

Bijvoorbeeld bij ‘Internal Warfare’, dat is een heel opgefokt nummer, met onregelmatige maatsoorten en dan probeer ik ook de solo in de lijn van het nummer te maken. Als je alle solo’s ook naast elkaar zet zijn ze niet hetzelfde qua opbouw en techniek, ik vind dat belangrijk. Anders wordt het voor jezelf zo saai en wordt je gelimiteerd. Dat willen we nooit doen in de muziek, we geven niet toe aan het keurslijf van wat normaal is en dat probeer ik in de solo’s ook te doen. Het maakt het niet simpeler (lacht) maar wel interessanter, ook vanavond!”

De solo in ‘Delirium‘ is inderdaad heel ingetogen, hoe heb je dat gedaan?

Isaac Delahaye: “Ik ben nooit het soort gitarist geweest die denkt van nu moet je even zien wat ik kan. Ik zie  mezelf ook niet als lead-gitarist maar ben altijd gevraagd om solo’s te doen. Ook op deze plaat zei Coen dat er te weinig solo’s waren!

Ik vind dat niet het belangrijkste van gitarist zijn. Voor mij gaat het alleen om wat het nummer nodig heeft. In ‘Delirium’ ben ik dus anders bezig geweest dan voor bijvoorbeeld ‘Internal Warfare’. Dat is en kwestie van je oren gebruiken, dat is ook hoe ik nummers schrijf.

Veel gitaristen doen iets heel technisch en vaak na elkaar, maar ik laat altijd mijn gevoel spreken. Een solo vind ik ook een verhaal op zich, dus dat hoeft niet altijd uit de startblokken te schieten.”

Op dat moment komen de toermanager en toetsenist Coen komen binnen om te vragen hoelang we nog nodig hebben. De dialoog tussen Coen en Isaac onderstreept mooi wat Isaac zei over de sfeer binnen de band. Coen: ‘Ik miste je al’. Waarop Isaac lachend reageert met: ‘Sorry, ik moet werken! ‘.

Met de mededeling dat we nog vijf minuten krijgen rond ik snel het interview af door in te gaan op de 10-jarige jubileum van Epica. Op de vraag of er nog plannen zijn of dat de plaat voorrang krijgt zegt Isaac:

Ja nu is de plaat gewoon het belangrijkste, maar het jubileum is wel de volgende stap, we laten dat niet zomaar aan ons voorbij gaan. Epica doet ook altijd speciale shows bij vijf jaar bijvoorbeeld, dat is ook echt wel iets waar we trots op zijn.

Als het straks wat kalmer wordt rond de release kunnen we verder kijken en dan komt er wel iets, we weten alleen nog niet precies wat. 15 december is het wel exact 10 aar geleden dat het eerste optreden was, dus misschien op die dag!

Hoe zie je de komende tien jaar voor de band?

Isaac Delahaye: “Goh, ik hoop over tien jaar dat we er nog zijn! Daarnaast hoop ik altijd dat we groeien, ik denk dat we nu een gezonde opbouw hebben. Als je ziet dat er ongeveer 2 of 3 jaar tussen de platen zit maken we nog een paar plaatjes en dan ja..

Het is ook een bedrijf eigenlijk en dat vind ik ook interessant. Ik vind dat ook leuk om te zien hoe dat op de lange termijn zich ontplooit en wat ons nog te wachten staat. Gewoon blijven doen wat we nu doen en voor mij gaat dat vooral om live spelen!

Platen maken en dan met name de studie in is voor mij een beetje een noodzakelijk kwaad, ik ben niet zo’n studio man. Dus gewoon veel spelen, veel van de wereld zien, mensen ermee blij maken, ons blij maken en dan gewoon knallen!”

 Meer informatie: http://www.epica.nl/
 Met dank aan: Epica, Nuclear Blast en tourmanager 
Categories: Interviews Tags:

Epica – bass player Yves Huts leaves band

Epica part ways with bass player Yves Huts, member since their debut ‘ The Phantom Agony‘ in 2003. Rob van der Loo (MaYan, ex-Delain, ex-Sun Caged) will replace him.

Epica writes: “ It is with sadness that we announce that Yves Huts and Epica have decided to part ways. Yves has been with us from the start and has been of great value to the band. We want to thank Yves for his contribution to Epica’s success and wish him the very best in his future career, whether musically or in a different way. We will never forget the good times we shared together on the road!!”

Yves says about his departure : “013 is the venue where we did our first show with Epica and, almost a decade later, also my last. I’m leaving the band because I have another career opportunity that is not combinable with the schedule of a world touring band. I’ve tried to live these two different lives simultaniously for as long as I could but in the end I just had to make a choice, one of the most difficult ones in my life.

I look back to these ten years in Epica satisfied and enriched with life experience. As a founding member I’m proud of what we’ve achieved so far and I’m sure the future has a lot more great things in store for the band. I would like to thank the band, crew, fans and everybody else involved for the good times and I wish my successor good luck.”

Categories: News Tags:

Epica – knallende en kleurrijke cd presentatie in Tilburg

tekst: Sabrina Smit
foto’s: Ton van Moll

Al tien jaar brengt Epica heavy metal met vrouwelijke vocalen en vette grunts. Ooit in 2002 begonnen als voorprogramma van Anathema, toen ook in Tilburg. Tien jaar later worden fans getrakteerd op  de presentatie van hun vijfde album ‘Requim For The Indiffirent‘ in een uitverkochte grote zaal van 013.

Stream Of Passion bijt de spits of door een goed verzorgde show neer te zetten. Terwijl de band  stevig rockend inzet met “Lost” komt zangeres Marcela Bolvio stilletjes het podium op. Professioneel, strak en energiek kan ik deze band benoemen.

Dat zij nog niet aan het plafond van hun kunnen zitten, zie je vanavond heel duidelijk. Er is een mooie variatie in de setlist, zo worden er van het hele oeuvre voldoende nummers gespeeld. Deze band geeft het publiek wat zij nodig hebben; goede muziek en vooral veel energie.

Marcela Bovio kondigt in het Engels aan dat de bandleden zeer verheugd zijn om hier te zijn, en dat zij enorm genieten van deze tour zo samen met Epica. Het geluid is van een topniveau en bij “Collide” hoor je duidelijk de instrumenten los van elkaar. Maar wanneer je goed oplet, dan hoor je dat de bandleden een mooi  samenspel bieden en is het geheel is echt af te noemen.

Stream Of Passion kan zowel op kleine als grote podia een goede show geven. Na vanavond, vind ik eerlijk gezegd, dat de band zeer tot zijn recht komt op een podium als dat van de 013. Het podium is behoorlijk groot, maar de bandleden blijven in contact met elkaar en met het publiek.

Haunted” is erg vet gespeeld en wordt door het publiek goed ontvangen. Tijdens de cover van Radiohead ”Street Spirit” krijg ik kippenvel tot aan mijn tenen, want Marcela Bovio zingt haar hoge noten zo loepzuiver!  Dit optreden van Stream of Passion is magistraal en van zeer hoog niveau.

Kan Epica nog verrassen na tien jaar? Die band moet je nu toch wel een keer gezien hebben?  Neen dat is echt een foute gedachte! Ik verbaas mij ontzettend  over de kwaliteit en de professionaliteit van deze, toch nog, jonge band.

Nadat het  intro “Karma”wordt ingezet  valt het doek met een ontzettende klap naar beneden en onthult een opgeruimd en verzorgd podium. De bandleden staan dan al te spelen. Goed gekamde, lange haren en verzorgde kleding maken het geheel meer dan af.

Opvallend is de kleurrijke lichtshow, die ieder nummer in een andere sfeer brengt. De nieuwe nummers van  ‘Requim For The Indifferent‘ ( sinds 9 maart 2012 uit, waarvan de review op deze webzine staat) zijn nog beter uitgewerkt dan op het vorige album.

Zangeres Simone Simons, die in meerdere toonhoogtes haar talent ten gehore brengt, vormt een goede samenzang met gitarist/grunter Mark Jansen. Op sommige stukken wordt echt even gekeken naar de instrumenten, want het is niet altijd even gemakkelijk om het nieuwe werk te spelen.

Een zichtbaar genietende band speelt voor  ons “Monopoly Of Truth” en dat hakt er stevig in: Heavy metal zoals het hoort te zijn.

Alleen de sferische, dromerige toetsen met het stemgeluid van Simone maken het tot een geluid wat alleen Epica kan voortbrengen.

Wie goed luistert, onderscheidt  koorgeluiden met wat meer achtergrondzang waardoor Simone (met haar vele outfits) echt op de voorgrond blijft staan.  Verbazingwekkend dat de band opeens naar achteren stapt. Ik komt er snel achter waarom dit is: er wordt veel gebruik gemaakt van vuurwerk, wat er indrukwekkend uit ziet.

Mijn hart gaat nog sneller kloppen, want “Internal Warefare”heeft veel tempowisselingen en de nodige dosis bombast. Naast de stukken die pittig en snel zijn, wordt het afgewisseld met mooie solo’s van gitarist Isaac Delahaye. Bewonderenswaardig wat deze supersnelle gitarist kan.

Tijdens de show doen  twee buikdanseressen mee, die heupwiegend dansen op de oosterse geluiden in “Requim For The Indifference”.  Het is een hele epos wat de fans te horen krijgen, maar het publiek heeft nog lang niet genoeg gehad.

Anima” is een kort intermezzo en wordt  alleen gedragen door toetsenspel van Coen Janssen. Hierna komt de  band weer op en wordt “Guilty Demeanor” ingezet. Ook op dit nummer bevat sferische arrangementen, maar met de aanvulling van de strakke baslijnen staat Yves Huts ook in de spotlights.

Tussen het nieuwe werk door, wordt nog oud materiaal ingezet. Wanneer Epica “Cry For The Moon” spelen, dan klinkt dit nog net zo verfrissend als het begin van 2002. Dat is nu juist waarom Epica er nog steeds is.

Met iedere show, ieder album lijkt deze band te groeien.De band is door dit hele grote podium in staat om veel contact te leggen met het publiek die er maar geen genoeg van krijgt.

Gitaren worden moeiteloos gewisseld voor een akoestisch onderdeel in de set. Mooi dat eerst Mark Jansen wisselt en daarna Isaac Delahaye, dit geeft de indruk dat er goed wordt nagedacht over hoe je de muziek het beste kan presenteren.

De teksten zijn begaan met allerlei wereldse zaken, maar daar moet de fan wel tijd  er voor nemen om ze te doorgronden, om zelf je oordeel te vellen over deze onderwerpen.

Na de toegift “Avelanche” worden nog een tweetal nieuwe nummer gespeeld ,” Deter The Tyrant” en “Seranade Of Self Destruction”.

Zelfs dan valt het doek nog niet. “Sancta Terra” komt nog voorbij en als laatste nummer “Consign To The Oblivion” waarbij Simone Simons buiten adem dit nummer mee zingt. Deze show heeft op mij een grote indruk achter gelaten.  De energieke bandleden,  het nieuwe werk, maar ook de lichtshow maakt dit een optreden om niet snel te vergeten.

Met dank aan: Epica en management

This slideshow requires JavaScript.

Categories: Concerts Tags: ,

Epica – Requiem For The Indifferent (EN)

text: Gerianne Meijer

band: Epica
album: Requiem For The Indifferent
genre: female fronted metal
release: 9 March 2012
label: Nuclear Blast

Dutch female-fronted metal band EPICA celebrates their ten year anniversary this year. Since debut album ‘The Phantom Agony’  the band has shown that they belong at the top of the genre. Their success does not limit itself to The Netherlands, but to other countries as well, since they rank at number eleven on the Dutch export list.

Their last album ‘Design Your Universe’ (2009) received good critics and the band showed that they had grown further and were not afraid to venture into a harder sound. Their newest album ‘Requiem for the Indifferent’ will therefore have to meet a lot of expectations.

Song by song Review 

According to opener ‘Karma’ the band knows exactly how to approach these expectations. The bombastic arrangements, in combination with an uplifting choir, invites to close your eyes and simply listen. Without a glitch the intro leads into ‘Monopoly on Truth.’

This track features a powerful choir as well, combined with raging guitars, fast drums and trumpets. The clean vocals of Simone Simons are strong. Together with the grunts from Mark Jansen (guitar, songwriter) the strength rises. The song builds up from beautiful choir parts, rough parts and sublime vocals to a wonderful guitar solo by Isaac Delahaye. On this seven minutes long cracker, the band delivers a song that surely ‘ll make the volume cranked up.

Storm the Sorrow’ is the first single of the album and not without a reason. The song is quite the sing-along and Simons shows here that her vocals are grown over time. Nearing the end the song, it takes a dramatic turn, as grunts and low guitars are added. It gives a darker edge that is rather fitting and gives the song something extra.

Successor ‘Delirium’ could be labeled as a ballad, but Epica wouldn’t be Epica, if they didn’t add their own elements. Starting with a melodious choir and a beautiful piano by Coen Janssen, the song allows a lot of room for the fragile vocals of Simons. It will give you goose bumps!

The over six minutes lasting track, builds up exquisitely and weaves all the elements together. So well done, it’s almost impossible not to listen breathlessly. It is fitting for the band’s style that Simons knows how to keep her vocals small and doesn’t go over the top. Even the guitar solo isn’t overly theatrical but adds to the intimate feeling of the song.

Internal Warfare’ breaks with that feeling immediately en goes all out with fast arrangements, loud guitars and banging drums. Still the band knows how to keep it accessible by means of the vocals: the chorus will probably be a killer on stage. Halfway there is room for grunts and a flashing guitar solo. The last chorus is given strength by the choir, which reaches unbelievably high notes: compliments are in order!

Requiem For the Indifferent’ is a title song like we are used to hear from the band: long, complex and full. Therefore the song needs many listening sessions before it fully hits in, but when it does it is a real winner! With eastern elements, lots of tempo changes and an uplifting choir, a classical Epica song.

Anima’ is a gorgeous resting point of nearly a minute and a half. The melancholic piano takes you away, so there isn’t the idea of listening to an intro. This is in essence the strength of the entire album. All songs are by itself pearls that strung together make a brilliant jewel.

Guilty Demeanor’ adds to this as well. Opening with heavy drums, guitars and bass by Yves Huts the song flows into catchy verses and a fierce chorus. The thriving song takes you away and when it ends too soon, you wish for more.

Fortunately ‘Deep Water Horizon’ lasts longer. A beautiful guitar, strings and fragile vocals form a soaring whole, where the drums by Ariën van Weesenbeek create more power. The chorus takes time to get used to, but once you do it’s very vivid and causes goose bumps. The vocal lines force you to listen with intent, and the tempo change halfway makes sure the head bangers will have something to smile about.

Stay The Course’ entails soaring guitars, a flute and heavy grunts. The chorus however is catchy and shows very fine singing by Simons. Mark Jansen shows his best side as well and growls his heart out. The combination of loud and soft parts is shown very well here and gives a nice contrast.

With ‘Deter the Tyrant’ Epica gives us one of the fastest and hardest songs of the album. Opening with a great fast guitar it is hard to stay still. Even the vocals are fast and rhythmic. The choir adds bombast and the chorus is catchy though hard. One of the better songs of the album, as far as that is able to define.

Avalanche’ will drop some jaws as well. Beginning as a ballad with beautiful vocals, the song develops into a true headbanger. The switches from emotion to roughness, are commendable. And halfway through the song it surprises you again by weaving the bright falsetto voice of Simone with the powerful choir and tight drums. A great example of how well Epica build-up songs and makes them interesting.

Final song ‘Serenade of Self Destruction’ shows that as well. Opening with an emotional piano and high belts of Simons, a dark atmosphere is created, where drums build up the tension. Again a prominent spot is reserved for the Epica-choir and grunts. Also heavy guitars are undoubtedly present as well. After all this musical violence, the beautiful chorus gives an emotional impact and adds momentum to the track. Again amazing songwriting, build up amazingly, and makes it a worthy ending to an already great album.

Conclusion

With ‘Requiem For the Indifferent’ Epica once again delivers a sublime album and confirms their spot at the top of the genre!  The album feels like the Epica the fans know, but it takes a while to get used to as well because of small changes in their sound. The sound is more balanced than before and shows more an eye for details. Adding to that the vocals of Simone and Mark Jansen have grown too.

All this makes sure that ‘Requiem for the Indifferent’ will grab you and not let go. Even after dozens of listening sessions it still surprises you: it will  be wise to press the repeat button while playing this album for the first time. With this record the band rings in their anniversary with a bang, bring on the next ten years!

Rating
9.5/10

Website
http://www.epica.nl/ 

Categories: CD reviews Tags: