Archive

Posts Tagged ‘Metropool’

K’s Choice en Arid – Belgen bezorgen Metropool een ontroerende en onvergetelijke avond.

tekst: Silviapd
foto’s: Henk-Jan Graven

Wanneer de succesvolle Belgische band K’s Choice in 2003 de gitaar in de wilgen hangt voor een pauze die tot 2009 zal duren, zijn velen bedroefd.

Al hebben broer en zus Bettens ieder een succesvolle solo carrière, het is betreurenswaardig dat die prachtige nummers zoals de megahit ‘Not An Addict’ niet meer ten gehore worden gebracht.

Gelukkig komt daar nu verandering in! Vorig jaar stonden ze al op grote festivals zoals Dauwpop en de Zwarte Cross, maar nu zijn ze terug voor een intiem optreden in het Metropool.

Tevens afkomstig uit België, is de rockband Arid als opener van de avond. Voor velen geen onbekende, want eind jaren negentig speelden ze veelvuldig met K’s Choice.

Ook stonden ze vorig jaar nog op het Huntenpop festival. Al is het voor de jongere generatie fans een eerste kennismaking op deze tour, waar vele shows zijn uitverkocht.

Het eerste nummer ‘Broken Dancer’ is de single van het recente album ‘Under The Cold Street Lights’. Een uitgesponnen nummer, waar de loepzuivere stem van Jasper Steverlinck meteen de aandacht vast houdt. Wat ingetogen begint explodeert in een opzwepend nummer, met een mooi samenspel tussen alle bandleden.

Het is niet verrassend dat de parallel wordt getrokken met Coldplay of Muse, en Arid heeft zeker het kaliber van een grote stadionact. Het is een genot om deze set te aanschouwen: wat een prachtig geluid in het Metropool!

Naast een getalenteerde gitarist, is Steverlinck een charismatische zanger die oogcontact houdt met de zaal, ondanks het gepraat en gelach van het publiek . Naast de dromige sfeer, weet Arid ook makkelijk om te schakelen naar een gevarieerd rocksound, met opzwepende drums van Steven van Havere.

Zoals ‘All That Is Here’ waar wederom de stem van Jasper Steverlinck je weg doet dromen, en je weer op aarde doet belanden wanneer hij zonder gitaar maar met het microfoonsnoer om zijn nek, zich naar de rand van het podium begeeft met wapperend colbert. In de linkerhoek speelt gitarist David Du Pré ontspannen verder, bescheiden en ingetogen. Het is verbazingwekkend hoe schoonheid opeens zo’n sterk rauw randje kan krijgen tijdens dat ene nummer.

Die karakterwisseling blijkt wel wanneer naadloos overgegaan wordt op een minuut ‘Like A Prayer’ van Madonna; het publiek is enthousiast en het ijs gebroken.

Er is ontzettend goed nagedacht over de setlist, want het krachtige ‘Custom Gold’ doet de volle zaal opleven. Zo weet Arid met enthousiasme en passie bij velen een glimlach te ontlokken. Als klap op de vuurpeil springt Stevenlinck zonder aarzeling het publiek in.

Wanneer met ‘ When It’s Over’ toch echt een eind komt aan dit prachtige optreden, is de zaal stil en onder de indruk. Arid heeft het Metropool plat gespeeld!

Het podium ondergaat een transformatie voor K’s Choice: tapijten op de vloer, stoelen neergezet en een imponerende set gitaren aan de zijkant. Het wordt dringen vooraan en dan opeens staan ze daar met de gitaren in de hand. Wanneer Sarah Bettens inzet, stopt ze vrij abrupt: “Ik vond mijn drummer even niet.

De eerste set bestaat uit een acoustisch deel, met opener ‘Favorite Adventure’ waar de warme stem van Sarah Bettens meteen een gevoelige snaar raakt. Het lijkt haar niet te deren dat ze zo dicht bij het publiek zit en iedereen haar aanstaart. Af en toe de ogend sluitend, dan weer glimlachend naar de zaal.

Ze geniet zichtbaar, en straalt een warme positiviteit uit. Jaren geleden kon niemand dromen dat deze prachtige band nog op het podium zou staan, nu komt een wens van velen in vervulling en hoe!

Alle facetten van K’s Choice komen deze avond aan bod: van breekbaar, gevoelig, tot rauw en rockend. Dan allemaal in de perfecte setting, het geluid is prachtig en doet de nummers helemaal tot zijn recht komen. Daarnaast is er een intieme sfeer, waar de emotie van ieders gezicht te lezen is.

Op ‘ Along For The Ride’ legt Sarah Bettens de gitaar neer, en vormen toetsenist Reinout Swinnen met broer Gert Bettens de basis voor haar gevoelige stem. Ze wiebelt soms met de benen, de maat meedeinend al is ze verder vrij ingetogen: ze laat haar stem spreken.

Butterflies Instead’ wordt luid meegezongen door de zaal, die bijna de mooie samenzang tussen broer en zus overstemt. Kippenvel staat op mijn arm, en doet de spanning toenemen. ‘ Life For Real’ weet dit met gemak te overtreffen, de intensiteit is groots.

Let It Grow’ van het recente album ‘Echo Mountain’ is de hekkensluiter met stevige drumwerk van Koen Lieckens. De meer uptempo melodie doet de energie toenemen.

De plectrums worden terug gestopt in de broekzak, waarna Sarah Bettens de pauze inluidt met een bescheiden “bedankt voor het luisteren.” De lichten doven en het wordt drukker vooraan.

Dan gaat er een grote bak licht aan en is het even knipperen om me ervan te vergewissen dat hier toch echt de zelfde K’S Choice staat, want opeens is de band getransformeerd van easy-listening naar een rockgroep met de bijbehorende energieke performance en stevig geluid.

Believe’ blaast iedereen omver, en het is meteen duidelijk dat de fans alles woord voor woord kunnen meezingen. De sfeer zit er goed in en het is nu echt genieten wanneer een andere bekende hit ‘Almost Happy’ wordt ingezet. Er is veel interactie tussen de bandleden, waar het plezier en enthousiasme vanaf straalt. K’s Choice is terug als nooit tevoren en ze worden warm omarmd!

Sarah Bettens rent heen en weer, soms meeklappend op de rug van haar Gibson. Ze is een artiest in hart en nieren en geflankeerd door Gert Bettens is ze zichtbaar in haar element. Bassist Eric Grossman aan de rechterkant, maant het publiek breed lachend aan nog meer mee te klappen.

Van de nieuwste plaat komt  het swingende ‘Come Live The Life’ wat goed aanslaat. Incluis een gierende gitaar solo die uitmondt in een vrolijk samenspel van alle muzikanten. Een intense blijheid komt boven bij de luisteraars.

Echt tijd om bij te komen is er niet, want K’s Choice gaat met een enorme dosis energie rap door de setlist heen. Bij de eerste tonen van ‘Not An Addict’ is het gejuich niet uit de lucht en Sarah Bettens laat de zaal aan het woord, waarna ze al lachend deze grote hit weer laat knallen om zonder adempauze ‘Echo Mountain’ ten gehore te brengen.

Deze energie explosie doet de adrenaline stijgen en de hele zaal is uitzinnig, zelfs op het balkon wordt flink meegeklapt. ‘Another Year’ brengt de rust terug, waar Sarah Bettens zonder gitaar nu in het midden van het podium staat.

Wederom een aaneenschakeling van hoogtepunten en de verwachtingen worden zo makkelijk waar gemaakt. Het melodieuze gitaar geluid van Gert Bettens is het startsein voor ‘If You’re Not Scared.’

De wat hese stem van Sarah Bettens, krijgt een zacht en gevoelig tegenwicht van Gert Bettens. Na deze uitgebreide show valt toch echt doek, maar na veel geklap en gegil verschijnen de stoelen weer op het podium.

Gert Bettens alleen met de gitaar op ‘Shadowman’ is de kers op de taart, zo klein en ingetogen en het geluid is simpelweg perfect. Zijn gitaarspel is uitmuntend en het is dan ook doodstil in de zaal.

Voor de allerlaatste keer komt K’s Choice samen om de favoriet ‘Everything For Free’ te spelen. Opeens gaan de zaallichten aan en verbaasd begint de band te lachen, dan valt het even stil.

Sarah Bettens grijpt die gelegenheid aan voor een dankwoord: “We zijn nog niet moe en ik wil jullie bedanken voor de mooie avond hier in Hengelo!” Dan na de laatste toegift ‘ God In My Bed’ en een buiging verlaten de sympathieke zuiderburen toch echt het podium.

Met een brok in de keel, stil nagenietend keer ik huiswaarts en terwijl ik dit schrijf borrelt een grote blijdschap op: wat een indrukwekkende avond!

K’s Choice is zeker te groot voor de Benelux en heeft zich nu echt op de kaart geplaatst. Ik kan namens allen spreken dat het een intense, onvergetelijke avond is gebleken die nog lang zal bijblijven!

Beth Hart, Stefan Schill – talenten verenigd in top show Metropool

tekst: Silviapd
foto: Henk-Jan Graven

Met haar nieuwe plaat ‘ My California’ weet Beth Hart zich wederom op de kaart te zetten als groot artiest. Keer op keer schrijft ze nummers die iedereen raakt, vol emotie. Soul met een rauw randje is ook van toepassing voor de support act Stefan Schill Band, die al wel bekend is in blues kringen.

Met zijn debuut album ‘Don’t Say A Word’, weet hij hokjes doorbrekend te werken met een mengeling tussen pop en rock waar de gitaar de bindende factor is. Een avond van internationaal kaliber, grensoverschrijdende kwaliteit en vooral boven zichzelf uitstijgende artiesten in het Metropool!

‘ Take On My Believes’ is een mooie binnenkomer van gitarist en zanger Stefan Schill, ondersteund door zijn enthousiaste band. Met zijn eenentwintig jaar, een zeer volwassen zanger die emoties subtiel en heel naturel vertolkt op het podium.

Een mooie stem en daarnaast nog iemand die de gitaar laat zingen; een muzikaal talent die met zijn eigen plaat doorbreekt naar een breder publiek en hogen ogen gooit.Het geluid in het nieuwe Metropool is perfect en klinkt als een klok, het is een genot om naar deze jongens te luisteren.

Hier en daar gelikt en swingend zoals Prince muziek bedoelt, dan weer met een stevige rock invloeden waar Kings Of Leon en Pearl Jam energie uit putten. Allemaal slaat het even makkelijk aan, iedere noot is goed doordacht en bovenal weten de heren hun passie prima te vertolken.

Ieder nummer is doordrenkt van de energie. Een origineel eigen geluid, wat al te groot is voor Nederland. Het is lang geleden dat muzikanten nog zo konden verrassen, in een tijd waar ze maakbaar lijken door tv shows. Stefan Schill Band is een formatie die zeer capabel is door de kracht van goede songwriting en de nodige dosis talent.

Stefan is vertederend wanneer hij na het eerste nummer al een snaar breekt, maar snel de gitaar wisselt met een crewlid die in het publiek verschijnt. It’s Gonna Be Alright’ heeft veel swung en  blijft spannend, met een dominant en zwaar gitaargeluid. Ook het hammon orgel, voegt een extra element toe wat de zaal laat swingen.

Het hoogtepunt is eigenlijk het einde van de set, wanneer de muzikanten nog een keer losgaan in een harmonieuze samenzang, opzwepende gitaren inclusief jankende uithalen, en versnellende drums versterkt door krachtige basloopjes.

Afwisselend, veelzijdig en zeer goed uitgekristalliseerd brengt Stefan Schill de zaal in extase. Een makkelijke overwinning, voor iedereen die zich mee laat slepen en wat willen we dat graag!

Het wachten is op Beth Hart, die voor het eerst haar nieuwe album live promoot. Dat ze door de jaren in Nederland een grote fan basis heeft opgebouwd, is zeker geen verrassing.

Haar emotionele  nummers met een prachtige combinatie tussen soul en rock, maken haar uniek en ze is uitgegroeid een zeer gerespecteerde artiest.

Het balkon en de zaal zijn vol afwachtend wat komen gaat, een zeer divers publiek van jong tot oud. Traditioneel begint Beth Hart achter de piano aan de linkerkant van het podium. ‘Lifetime’ krijgt een geheel eigen invulling en zet meteen een krachtige sfeer neer; gevoelig en oprecht.

De zaal hangt aan haar lippen, en is van begin tot eind geboeid. ‘Hapiness.. and day now’  met haar band van het nieuwe album rockt stevig met Jon Nichols op gitaar. Een totaal ander geluid, een stuk rauwer en harder bovenal.

De balans is ver te zoeken alsof alle schuiven maximaal zijn open gezet. Beth Hart is geen stadion band, en meer gelaagdheid zou beter zijn. Zelfs in deze prachtige zaal, is het kraken van de bas niet weg te denken, en te harde drums zorgen voor een muur van geluid. Beth Hart komt er met moeite bovenuit, maar herstelt zich snel.

Een verademing is het wanneer ze weer plaatsneemt achter haar piano voor het prachtige ‘Hiding Under Water’  met een uithaal waar Janis Joplin jaloers op zou zijn.

Een brok emotie, iedere keer weer; ongekend en onevenaarbaar.  Beth Hart hoeft zichzelf niet meer te bewijzen, ze is een groot artiest die kan doen wat ze wil en toch komt ze weer met een breekbaar album waar ze haar ziel bloot geeft.

De hele set is spannend door de wisseling van posities. Na een ballade rockt ze er stevig op los en neemt zelf de akoestische gitaar ter hand op ‘Ugliest House On The Block.’

Improviserend bij  ‘ Lifts You Up’  met een uptempo rock versie, dan weer rauw tijdens ‘ Everybody Is Sober’ en het is allemaal even mooi.

Beth Hart geeft zichzelf de volle honderd procent en net wat meer. Door de interactie met de zaal komen de nieuwe nummers ter leven, al put ze uit veel oude bekende hits zoals het wonderschone ‘ Waterfalls’  en ‘ Soulshine.’

Onder luid gejuich komt ze nog terug voor ‘ My California’  en de trots groeit om haar zo bezig te zien. Wat een artiest en wat een mooie avond met twee artiesten die blijven verbazen!

met dank aan: Metropool en de bands




Tristania – back on top with passionated show in Hengelo

tekst: Silviapd
photo: Henk-Jan Graven
It is a night to remember this Saturday evening in the Metropool, Hengelo on the east side of the country. Clichés are made for a good reason and this is the rare occasion when you can use it. A high respected Norwegian band is coming back to European ground in a totally new formation. That is enough reason to get nervous and wonder how the evening will end.

When Unsun enters the stage, there is no sign of stress yet. No sweaty hands, no adrenalin rush or trembling legs. There is enough time to discover the new venue and find a comfortable position in the front.

It is crowded with more than 150 tickets sold. A sign that the metal is still alive on this side of the country, having a vivid underground metal scene.

The Polish band around the duo musicians Stefanowicz has its first tour in Europe, and performs for the first time songs from their second new album ‘Clinic For Dolls.’

Female singer Aya has long blond hair, and dressed-up in gothic style with red tights. She is shy or a bit nerves in the beginning, because her voice sounds a bit hysterical. She has a high fragile sound and the sound mix isn’t that well to dominate it above the drums, after a while it is getting better.

The strength from Unsun is their talent to write good songs, with heavy guitars and high female vocals. On stage unfortunately the drums are dominating the mix and that makes it a bit flat to listen it from time to time. Aya makes contact with the audience, and needs a bit more experience how to entertain the audience.

Although it is hard for her, because not so many people now them or sing along. Nevertheless it is a good first impression. She introduces ‘Single Touch’ as the song about love and it is indeed sweet with high parts and catchy guitars from husband Maus, well known as ex-guitarist from Vader.

Shame that the piano comes from the tape, because it makes the show more static. Unsun definitely has potential, but need a bit more experience to convince the crowd.

Asrai is a Dutch band on this package and has a real own label in the gothic scene. With their typical sound, not easy to describe and you need some time to switch over from dark melancholic Unsun to an overwhelming performance from these musicians.

From the beginning till the end they give two hundred percent and easily warm up the crowd. Again the sound is a bit too loud, maybe the sound guy didn’t realise the venue wasn’t totally packed and the balance was gone for a while. For a band like Asrai the little details on arrangements, vocals and piano are very important and it needs a lot of attention to change levels all the time.

Front woman Magriet Mol has a strong voice, a bit raw now and then. It is definitely worth a compliment that she grows more and more into the set after some songs and shows a lot of power. ‘Pale Light’ is a very dynamic song with fast drums from twin sister Karin Mol and it awakes the energy for sure! It is great that she has some spotlights on her, because hidden behind the drum kit she shows a lot of energy with a big smile on her face.

Manon van der Hidde on keyboards, also responsible for the heavy backing vocals, adds an extra dimension to the live show. Together with the groovy guitars and bass, a dark and intense sound is also translated in the performance of all members.

Especially Magriet is a real eye-catcher. ‘Stay With Me’ has a uprising beat, dark and doomy with on top a fragile Magriet, showing that is capable of so much more. Excellent first impression!

Especially when you know that Asrai doesn’t perform so much live on stage, a shame because they prove to be a very vivid and interesting band. Gothic is one of the Netherlands best export product with a good reason.

After three years of line-up changes and finding new ways, Norwegian mother of gothic-metal bands Tristania is back on European ground. Something what I couldn’t foresee a few years ago; when not only the band, but the whole scene was changing.

The band is ready to present them, and fight back their position on the top level of this scene and with a good reason. Their new album ‘Rubicon‘ is a promise of good songs from powerful artists.

When electronically voices in the dark are claim your attention, you feel the excitement in the air. Many people are curious and it is time for the sweaty hands, tensed muscles and get ready for this new journey.

When Mariangela Demutras enters the stage during ‘Year Of The Rat’ a feeling of relief changes it all. From that moment on she gets the sympathy of the crowd. Kjetil Nordhus from Green Carnation is the newest member in the band and immediately proves that he is a golden talent for Tristania.

There is no man as dark and melodic as he is. With his warm, hypnological voice he wins the audience in no time. Guitarist and founder of the band Anders Hoyvik Hilde is a bit shy in the corner, totally focussed on his guitar.

The performance is very organic and vivid. With six members there is enough space to fill in. Tristania convinces with their passion, talent and most of it the excellent combination of musicians. Every second they enjoy it to the fullest.

When ‘Tender Trip On Earth’ sets in the magic is back, with Kjetil on acoustic guitar and Mariangela giving her own interpretation, still translating the fragile emotions of the song.

The grunts from Anders are a changing point in the song; the ensemble of voices is overwhelming. Also bass player Ole Vistness has a very dark voice and suits very well in the bombastic format. The feedback from the crowd is blowing away the last tones.

When violin player Pete Johansen enters the stage, it is such a rare moment. ‘Beyond The Veil’ is one of the most famous songs from Tristania and it is a real highlight in the show, a perfect timing halfway the set when the whole crowd is screaming for more.

The a capella intro from Mariangela and Kjetil makes you shiver, when bombastically the drums from Tarald Lie.Jr are the sign to let the energy explode with a excellent performance from all members and lots of interaction from the audience. All the attention goes to Pete who brings the song alive, a present for all the fans.

Also a new song like ‘Amnesia’ is received with much enthusiasm and the violin fluently mixes with Mariangela and Kjetil voices, a more mid tempo song and less guitar orientated.

It has the typical Tristania touch, especially live on stage. There is no doubt that these Norwegians are standing strong and developed a more mature sound, unique and totally not comparable with other bands.

Second guitarist Gyri Smordal Losnegaard is modest on the left side of the stage, and it would be nice when she gets a more prominent guitar solo, because she deserves more attention during the show.

Shadowman’ is one of Kjetil favourite songs, and he is giving his last bit of energy whats left during this dark and intense song.

Mariangela is leaving the stage, so there is more space for Ole and Anders to show their poses and growling voices. A nice intermezzo with very technical and aggressive drums from Tarald in combination with the long tones both guitarists.

Tristania is good in telling stories filled with emotions and all these songs are showing a different and very divers side of this band.

When finally the band leaves the stage dark and empty, the crowd is screaming for more and it is no surprise the band is back within a minute.

Kjetil Nordhus shows his excellent pronouncement of the eastern dialect to ‘thank the crowd in Hengelooooo for showing up tonight! The new song ‘Exile’ is an excellent choice to confirm once again that Tristania is back full force.

Mariangela reveals that it is the first song she wrote for this band, and you feel it immediately: fluently, dragged in emotions she guides you trough the song and the duet with Kjetil is simply beautiful. No words can capture this unique experience.

A night to remember, an unforgettable impression and it is more than good news that Tristania still awakes many emotions and guarantee high quality over the years. It is a promise for the future, because there is more potential and development possible. There is one thing sure, they always will give two hundred percent and more!

Thankword to: Tristania and management

Categories: Concerts Tags: , ,