Archive

Posts Tagged ‘Pain Of Salvation’

Pain Of Salvation & Cryptex – overtuigen groots in de Bosuil

tekst: Eelco van der Meer
foto’s: Myrthe van Beest

Op een zaterdagavond, die zowaar het begin van de lente lijkt aan te kondigen, reis ik met mijn collega Myrthe af naar het verre Weert voor een avondje onvervalste prog-gekte.

De Zweedse topper Pain Of Salvation is op een zesweekse tour door Europa en Nederland wordt verwend met twee shows. De goed gevulde, Limburgse Bosuil sluit vanavond perfect aan bij de twee bands: groots op kleine schaal.

Het Duitse drietal Cryptex is een aangename verrassing, die vooral op amusementswaarde veel hoger scoort dan het gemiddelde voorprogramma. Tijdens de eerste twee songs, die wel wat aan Wolfmother doen denken, blijven de heren netjes op hun plek zitten.

Daarna barst er een prettige kakafonie los waarbij de zanger, toetsenist ook zeer verdienstelijk bas en mondharmonica blijkt te spelen, de drummer naar een cajon verhuist en de gitarist zelfs een xylofoon ter hand neemt.

Het resulteert in een dik half uur zeer dynamische muziek die op alle fronten overtuigt, want naast het visuele spektakel zitten de liedjes gewoon prima in elkaar. De frontman klinkt soms bijna als Lemmy van Motorhead, dan weer bijna als Geddy Lee van Rush. Er is volop interactie met het  publiek, wat het enorme enthousiasme van Cryptex terecht overneemt.

Na een wat lange onderbreking is het tijd voor de Prinsen der Zweedse prog. Pain Of Salvation is uitgebreid aan het touren ter promotie van hun laatste album, ‘Road Salt II’. In november zag ik ze nog met Opeth in 013. Groot is dan ook mijn verbazing als er, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, allerlei nieuwe gezichten op het podium verschijnen.

Van de eerdere bezetting vergezelt alleen drummer Léo Margarit frontman Daniel Gildenlöw nog. De drummer heeft dan ook een plek helemaal vooraan het podium gekregen, wat voor het geluid misschien niet ideaal is, maar voor mij als drummer toch zeer interessant.

Velen vragen zich af hoe dat zal gaan, een goede show neerzetten met drie nieuwe bandleden. Die zorg wordt echter vanaf opener ‘Softly She Cries’ vakkundig om zeep geholpen. Alsof ze nooit anders gedaan hebben, zetten de vijf muzikanten een show van wereldformaat neer.

De instrumentbeheersing is van ongekend niveau en vooral de loepzuivere samenzang maakt grote indruk. Geholpen door een bijna perfect zaalgeluid, trekken Gildenlöw en consorten alle registers open.

De balans tussen oud en nieuw werk, harde en zachte songs, toegankelijk versus freaky is uitstekend verzorgd. De fans van het eerste uur worden niet vergeten, met twee songs van debuutalbum ‘Entropia’.

Dat er een zaal vol echte fans staat is ook overduidelijk. Song na song wordt er met overtuiging meegezongen, geklapt en geschreeuwd. Gildenlöw zelf geniet daar zichtbaar van en laat geen kans voorbij gaan om het publiek bij de show te betrekken.

Hij staat, blootsvoets als altijd, volledig ontspannen op het podium en grapt regelmatig met Margarit. Een klein kereltje, die met zijn vader mee is gekomen, krijgt een brede grijns en een high-five zodra de zanger hem opmerkt.

De grappen en grollen staan echter in schril contrast met de manier waarop Gildenlöw zijn muziek brengt. Zodra hij zijn ogen sluit en zijn mond open doet is hij een brok intensiteit. Zonder ook maar een enkele noot te missen, zonder ook maar een klein stukje energie in te leveren.

Vol oprechte emotie trekt de frontman zijn band dik anderhalf uur lang mee naar een zeldzaam, bijna magisch niveau. En alsof dat nog niet genoeg is, komt de band doodleuk nog terug voor een toegift van maar liefst vijf songs.

Na opener ‘No Way’ van ‘Road Salt I’ wordt er zelfs een volledig nieuw nummer uitgeprobeerd. Hierin onderstrepen de vijf muzikanten hun klasse nog maar eens: door voor de grap van instrument te wisselen. Waarbij Gildenlöw ook drumt, terwijl hij gewoon fantastisch zingt.

Het moge duidelijk zijn, de volle zaal krijgt de betaalde entree dubbel en dwars terugbetaald. Pain Of Salvation voelt zich als een vis in het water in deze intieme setting en amuseert zich kostelijk. Dat de band- en vooral de frontman – na vijftien jaar nog steeds dit niveau haalt, verdient groot respect.

This slideshow requires JavaScript.

Advertisements
Categories: Concerts Tags:

Pain Of Salvation – Road Salt Two

tekst: Irma Ploeger

band: Pain of Salvation
album: Road Salt Two
genre: progressieve metal
release: 11 oktober 2011
label: Inside Out Music

Pain of Salvation is allang geen onbekende band uit Eskilstuna, Zweden meer. Sinds de release van ‘Entropia’ in 1997, drukt deze band zijn stempel op de muziek. Bij Pain of Salvation is het echter niet slim om in hokjes te denken.

Ruim 14 jaar geleden hoorden ze thuis in de metalscene. Anno 2011 kan je ze beter vergelijken met grootheden uit de jaren zeventig. Vorig jaar brachten ze ‘Road Salt One’ (2010) uit en dus was het dit jaar tijd voor het tweede deel ‘Road Salt Two’.

Road Salt Theme’ opent deze plaat en brengt in amper 45 seconden een mooie muzikale intro op wat komen gaat. ‘Softly She Cries’ heeft een groovy sound. Zanger Daniel Gildenlöw laat meteen zien wat hij in huis heeft: hij kan hoog zingen, maar ook rauw.

Het daarop volgende ‘Conditioned’ brengt zelfs wat country klanken ten gehore. Ook hier laat Daniel zijn talenten horen. Met ultieme beheersing zingt hij zachte melodieën, om ze dan vervolgens af te wisselen met rauwe uithalen. ‘Healing Now’ is een akoestische ballade van bijna vijf minuten. Vooral muzikaal word je hierin overdonderd door allerlei verschillende geluiden. De klanken van de akoestische gitaren, strijkers en trommels samen met de zang maken dit een juweeltje.

The Deeper Cut’ is het op een na langste nummer van dit album. Het is een erg sterk, emotioneel nummer. Van begint tot eind slokt het je op en neemt je mee in de wereld van bedenker Daniel. ‘Mortar Grind’ is een heerlijk stevig nummer met de herkenbare Pain of Salvation geluid voor de fans. Een sterke muzikale bezetting die de luisteraar uitdaagt.

Met maar liefst bijna acht en een halve minuut speeltijd is ‘The Physics of Gridlock’ het langste en meest gevarieerde nummer van deze plaat. De frontman experimenteert hierin met verschillende stemgeluiden: rauw, schreeuwerig, zacht en zelfs fluisteren.  Overigens is dat niet het enige: in dit nummer laat hij horen dat zijn kennis van de Franse taal meer dan goed is (les van zijn Franse drummer wellicht). De muzikale ondersteuning is melodieus, maar er is ook zeker ruimte voor rockachtige gitaarsolo’s.

‘End Credits’ is – zoals de naam doet vermoeden – de afsluiter van dit album en tevens de afsluiter van Road Salt in zijn geheel. Misschien nog wel sterker dan zijn voorganger aan het begin van dit album, brengen deze muzikale klanken je in aangename sfeer. Het is echt de spreekwoordelijke kers op de taart voor dit gevarieerde en vooral ook emotionele album.

Conclusie

Road Salt One was voor sommige Pain of Salvation fans een kleine teleurstelling; minder raakvlakken met de prog-metal. Hoewel Road Salt Two vanzelfsprekend in het verlengde ligt van dit album, is het toch van een ander kaliber. Daniel Gildenlöw zingt vol emotie in elk nummer. Daardoor lijkt het alsof je in zijn ban bent, al tijdens ‘Soflty She Cries,’ en pas weer bij bewustzijn bent bij ‘End Credits’.   De variatie in zowel stemgeluid als muzikale ondersteuning, zorgen ervoor dat Road Salt Two nog vaker in mijn cd-speler zal zitten.

Rating
8/10

Tracklist
1. Road Salt Theme
2. Softly She Cries
3. Conditioned
4. Healing Now
5. To The Shoreline
6. Eleven
7. 1979
8. The Deeper Cut
9. Mortar Grind
10. Through The Distance
11. The Physics Of Gridlock
12. End Credits
13. Break Darling Break (bonus)
14. Of Salt (bonus) 

Bandleden
Daniel Gildenlöw – vocals, guitar
Johan Hallgren – guitar, vocals
Leo Margarit – drums, vocals
Fredrik Hermansson – keys, vocals

Website
http://www.painofsalvation.com/

Categories: CD reviews Tags:

Pain Of Salvation – festival shows, “Road Salt Two” and new video

The progressive band Pain Of Salvation reveals more details about their plans in the new year.  After 2010 turned out to be a quite turbulent year for Pain Of Salvation, with numerous chart entries, Russian train bombs and the appearance at the huge Swedish “Melodifestivalen“, it looks like they won’t slow down in 2011 either. Though this year has just started, they have

already played shows  in Cyprus, Greek and Turkey. Concerning Europe, only Hellfest in France is confirmed in June. Daniel Gildenlöw and other members of the band were also  part of a jury in two talent shows during their stay in India, also the band played Sri Lanka: an international start of the year.

They won’t be alone on their trip halfway around the world! Their constant companions: Johan and Leif Simonsson and a camera. The filmteam has been with Daniel for a few years now to collect material for their documentary with the working title “If Has to Bleed a Little”.

Moreover Pain Of Salvation are also working on a successor to their 2010 release “Road Salt One” – quite plausibly titled “Road Salt Two” – which will be released later in 2011. In the meantime, the band will also soon be launching the long-awaited and controversially discussed video for the song “Where It Hurts” in a few weeks.

More information about the band on: http://www.painofsalvation.com/

source: Pettingzoo promotion.

 

Categories: News Tags:

For All We Know – artwork debut album

 

For All We Know is a new progressive project, led by Dutch guitarist Ruud Jolie (Within Tempation). Today the artwork of the debut album is revealed, made by Ana Correal. The release is planned for April 2011.

Members of this new progressive project are:
Wudstik – vocals (Dutch rapper, Ayreon)
Ruud Jolie – guitar (Within Temptation, Maiden UniteD)
Kristoffer Gildenlöw – bass (DIAL, ex Pain Of Salvation)
Léo Margarit – drums (Pain Of Salvation)
Thijs Schrijnemakers – hammond (Stereo)
Marco Kuypers – rhodes and piano (Maiden UniteD)

Also guest appearances from: Daniel Gildenlöw (vocals, Pain Of Salvation), Sharon den Adel (vocals, Within Temptation), Ruud Houweling (vocals, Cloudmachine), Anke Derks (vocals) and Damian Wilson (vocals, Threshold). Also John Wesley (Porcupine Tree) and  Richie Faulkner (Lauren Harris) on guitar.

A colorful and promising ensemble of artists. At the moment the mix of the album is almost done according to the official Facebook page. Hopefully soon more information about the ‘ canon’ of vocalists and song details. On his own website you can read a personal message of the recording process and a glimpse of what it will be. It reveals that Sharon den Adel appears on one track for sure.

Official website: http://www.forallweknow.net/
Twitter: http://twitter.com/_forallweknow

Pain Of Salvation – progressive metal with a deeper meaning

The interview with Daniel Gildenlöw vocalist, songwriter, and guitarist of Pain Of Salvation is one I will never forget. When their masterpiece ‘BE‘ was released a friend of mine ‘forced’ me too see them on the European tour. I had no idea what to expect and it was a real eye-opener.

Not only the music, but also the lyrics are challenging the listener in a way I thought was impossible. Enchanted by their excellent show, they were on my list to ‘ discover’ and curiosity is grown since that first contact.

I was waiting for this since I started listening to metal back in the early ’90. Something to make it complete. And when I finally met them on the promotion tour of ‘ Scarsick’ in 2007 it was a nice introduction. I am still curious and I have no idea where it brings me, but I like the road..SD

,, Every album has it hells: ‘Scarsick’ was the hardest one to produce.”

Pain of Salvation a band that doesn’t fit in any part of the metal scene. With their new album ‘Scarsick’ the band showed again that they want to discover their borders and push themselves to the limit. They are totally unpredictable and that makes them so attractive. Daniel Gildenlöw is the spiritual father: he is not only the vocalist, frontman or guitarist (since this new album also the bass player). He is the one who can give a better image about the sound, and most of all: the story behind the music.

Scarsick

Daniel chooses a corner of the bar where it is silent, sitting in a big leather chair with the background a faux-heart. He looks different from the last time I saw him in his ‘Be‘ period: he has a beard, still the long curly hair; and he’s wearing his glasses today. When I ask him about the new record, he starts to smile.

What comes into my mind when you say “Scarsick”?

Frustration! First of all, because it is a frustrated album: it’s about frustration. Also, because it’s been a pretty long process. We recorded the drums in April, so the songs were already completed in April which is almost a year ago. Then so many things happened: I was moving the studio, so I had to change everything and start all over again. You have to get used to listening again. Then I had a baby in the summer and that takes time. It is not only a frustrated album, it’s been a frustrated journey too! In many ways also a frustrated year.

He bends forward, silent for a second, than he continues: You have those visions about the exact kind of album you want to make.. And then…you’re struggling every day because you feel that it’s not working out or that it’s not what I mean – you know…?

You try to get the perfection?
Exactly. I am mixing, recording: well doing everything, the whole production. Sometimes I’m sitting there feeling like this is not what I supposed to do. I am a musician.

Now Daniel sounds a bit indignant.
I spent days behind the computer, that is not where I signed up for.

It is a part of it, otherwise you can’t get the record you want?
Exactly, so I just did it!

Artwork

When I admit that I was bit scared to hear the new album Daniel shows his sense of humour: “Really, throwing back maybe?”

The previous dvd concept ‘Be‘ was a complete artwork: sound and images were bound together. Now it felt like a step back to hear only the sound.

Yeah I can imagine it like that. With the ‘Be‘ album I guess we have gained some progrock fans. That maybe came into the…haha…

(the trumpet from the jazz song interrupts him: ‘Someone is really over-communicating.’)

Daniel continues: I guess that the kind of fans that came in with ‘Be’ and only have that as a reference – and then we come out with ‘Scarsick’: they just fall off their chairs and say ‘owww damn.’ Haha. It probably takes some time. The thing is also that the negative side of being on the reviewers – media end, is that you only get the cd. I think that especially with Pain of Salvation the artwork gives that extra dimension: you have the lyrics and the images.

It felt like I missed a part of the puzzle.

Yes, exactly. It is part of the puzzle: I think the artwork is adding a lot, definitly. Emotionally, because it adds other emotions. You will see images..mankind as a whole is very visual, so that helps a lot. Than he comes up with a joke: So we have to stress now with every interview: ‘Ahh you have the promo version. You should have the real one.’ Hopefully they buy it after hearing that.

Struggle

Soon enough it became serious again. Recording ‘Scarsick‘ was not an easy process you’ve told me before. I had the idea that you never choose an easy way.

We never take the easy way, that is definitly true. It’s kind of a cliché as I said before, but serious. Every album has it’s ‘hells’ and those can be different from album to album. With ’12:5′ it was the first acoustic album we did as well as the first album I produced and mixed entirely by myself. It was difficult from that point of view, in that it took more time, because I was learning so much.

And then with ‘BE‘ that was just a huge project from start to finish and we started making the light plan. When it comes to making an album, you can push the deadline if you have to. When there is a live performance that’s sceduled and people bought tickets to already…you have to make your product ready at the first day. So that was very hectic. First I had to compose the material and arrange it for an orchestra: which was the very time consuming and stressful part. Then we did the live shows, the dvd, and the tour.

The hardest part of the ‘Scarsick‘ album is, the whole year of the process of the album has been interrupted by other things. Like becoming a father, moving the studio, computer breakdowns – always happens somewhere in the process – so you have all those interruptions and you have start over again. You get out of the mood in a way and have to get back into it. Also having a clear vision of what you want to do. I think this is the album of all albums that was the hardest to produce.

Daniel looks down to his jeans, looks up and continues his own analyse:

The sound in many ways simpler, but it is very hard to get that simple sound. It has to be more clear and you have to work with compressors and expanders. That was the hardest part to work with. I thought it was easier with an album like ‘Be’, although it was a huge project. Mixing it with the number of channels was ridiculous. We recorded the orchestra live, and they had fourty chanels and the ‘Be’ show together. We had 120 channels just from the shows and every track was 1.5 hours long. It was huge in that aspect. On the other hand, you had the orchestra and it sounds good instinctly: for that album we wanted to have the dynamic pretty much untouched. You don’t want to press it too far and make it too modern. You want the dynamic to remain.

A typical classical sound?

Yes. It sounds more complex, but it is easier to mix that sort of music, I think, than the last record’s music. That was harder, because more things could go wrong. Everything is pushed much more towards the limit.

Positive

Daniel Gildenlöw is talking so much now that I really need to focus to follow his story. Sometimes he moves his hands. Rubbing over the whole of his jeans on his knee, a sign that is he concentrated.

I had my moments sitting behind the computer and cursing away, because the things weren’t the way I wanted them to be. It’s been a difficult, frustrating process – and of course a rewarding one also. You’re probably not going to agree with me at this point, because you had difficulties..

That was not meant in a bad way.

Then it is good. For me it is so far the best album we’ve ever done. I always feel when we make a new album that it is better then the previous one. Otherwise, why would I want to make an album that’s worse than the previous ones? The difference between this album and the one before is never been bigger with this album. I feel more than ever that it is so much better, which makes us as a band more valuable. I remember instinctly a few times in the production… The thing is, when they don’t like this I just have nothing to give them. To me this is the best there is!

Every review that’s less than 10 out of 10 will make me angry basically. I know you gave me that, but Aardschok gave me less: 9.5 – they didn’t understand it: I was pissed off. You know they have a list with their top ten albums and I was like: what nine albums better than ‘Scarsick’? Come on.. Honestly I know that it is completely unobjective, but well, it is a matter of taste.

Puzzled

It is not an easy record to understand. There are many elements from the previous albums in it, but also a totally new unexpected side.

It is not. I kind of expected that people would be like ‘huh’ when they hear the new album for the first time. The guys who run the American fanclub:well I make fun of them because they are American and they make fun of Sweden, but we have nice conversations. The first time they heard ‘Scarsick‘ was on their way to work, in the car. They reached their work, stopped the car and were like’ok’ and they were puzzled. After two weeks listening to it, they were like; this is the best album ever.

That is the kind of reaction I expect, which is good in a way.

From a musical point of view it is good, because then you allow the album to be able to grow. It makes your music horrible from a marketing point of view: reviewers don’t have the time to sit down and really listen. When you are lucky they listen once through the whole album. I don’t know how common it is, but several times we had re-reviews from the same reviewer one year later. Saying: I didn’t get it when I wrote the review and now I feel I have to make a new review. I never have seen that with other bands. I found it very funny, when people make a review from a year old album, because they feel they were wrong the first time. I think that fits Pain of Salvation very well.

Satisfaction

Maybe the most important question is, you are sitting there writing that music, how you create that special sound, is that something what happens in your mind?

I have no idea. I write music in my head and than usually that fits with how it sounds when I devide the parts: when I say, play this and that. And it sounds basicly like in my head. Than it is a mather of twisting, turning… uhmmm I never gave up: when I have the idea how I want it to be, I keep on struggeling till I reached the level that I am statisfied. That I can live with it, that’s the point. I never been completely statisfied.

That must be frustrated in a way that you hear it different in your head and get it..

Yes it is. It’s the same with this album: there are always parts I want to change. I want to go back and change it, but at some point you have to let it go.

When do you know that you reached that point?

It’s about two or three months after deadline haha. People think that I don’t like deadlines, but that is not true. I love the wishing sound they make when they go by… Musically it is when I feel statisfied enough that I can say: this I can stand for, this is better than anything I know.

This is for me the benchmark what music today should be according to me. It is performed in away that all of us are satisfied, That we as a band feel: this is a benchmark what musicians today should be.I guess that’s the point. For this album I actually struggled to avoid perfection. Usually – I’ve always done that – when I choose from different takes from whatever it is, I don’t end up with the one who’s perfectly played. I end up with the one that express something. The best vocals I have ever done is probably ‘America’ on this album. I love it, I am out of pitch..more than on the previous albums together. But it is just perfect.

He is silent, takes some water and than says: ,,I am always searching for the correct expression, to express the kind of emotions that you want to express.

Label

There are always a lot of emotions involved in your records: energy, melancholy..

That is what I like. I think we have more female fans than most progmetal bands have normally. I think that is has to deal with that.

I don’t want to discribe you guys as a progmetal band.

,,That’s good, thank you very much. Extra points to you! Haha. But seriously.. That are exactly my words, seriously? No joking.

It is not metal, or prog, or whatever: just Pain of Salvation.

“Yes I think that also, exactly!”

But how shall I discribe your sound in my review?

No idea. That is my problem. Ever since the first album I feel like: couldn’t we try to get away from the progmetal label? I never been confortable with that, basicly I don’t like progmetal. I mean there are good bands, but there are assocations with things I don’t want to be. When you say ‘progmetal’ people will think about a specific kind of music. I think Pain of Salvation isn’t about that. Pain of Salvation is about expression and most of the bands are not.

The record label is always asking: please how would you discribe your music. I don’t know. The last thing I want to do is being one of those bands saying ‘we invented our own music style and it’s called..’ and when you listen it than it’s just pop, come on. I see peoples need of having labels. Ok when you want a tag on our music to make it easier to discuss, ok. That is why I excepted to be progmetal. That is also when I am happy when you say ‘you are not progmetal’Thank you! When you come up with a good discription please let me know.”

Ok well let’s find a way maybe. My father -who knows more about music than me – said after seeing the dvd ‘Be’ that there are some Wagner influences.

An interesting comparesing. I guess I have to check that out. Like in movies when you have nazi’s you always hear Wagner. That is why I have a negative feeling about it, but I guess they shouldn’t play Wagner. I remember someone who said: Pain of Salvation is Faith No More meets Albert Einstein. That is kind of fun. The emotional expressing weirdness of Faith No More together with the intelect of whatever. It is still no music style, but interesting idea!

I think Pain of Salvation is on the same level like Tool: they have their own label.

I guess so. There are so many bands who have their own time signatures. They have distorbed guitars, singing in various styles and somehow not be labeled as progressive metal. I always wonder: how did that happend? Why did they escape? When people ask it to me, I most of the time say: alternative metal.

There will be a tour in march: is there something special we can expect in Paradiso, besides the DVD recording?

We played there once, it is a wonderfull place. It is very nice to get back now. We will make a mix from all the albums. I never appriciated it when bands only play their new album. You have a sort of magic too when you play from all the albums. You can make these album who are so far apart timewise – ‘Enthropia’ is from 1997 and ‘Scarsick’ from 2007 – in a livesituation you can make them meet and be friends for a night. I love the combinations: it can be strong because of all their elements.

Than there is an intterupt: last question, other interviews are planned. Of course I can’t find the last question.

,,It is hard when you don’t have the question based stragedy for interviews. It went went very well don’t worry. No hurry, he said one question left, so you can ask it in 30 minuts right?”

Ok just make the circle round: I discoverd a bit more about what’s behind the new record, any last words left?

The advise would be as with all the albums we made: give it time! This is not temperal, this is ment to be a friend for live. Someone you take your time with. I would strongly suggest.. I know it is online allready..I wouldn’t do that. The artwork is really adding so much. We have some suprises in the artwork I think that’ll shed an other light over the whole concept. I would love to be able to be presented this album that way, like it was the first time. It is impossible for me, because I was in the process, but I envy the listeners. They actually can go by the album: ripp off the plastic, open the booklet and press play. I would love to do that with this album, because it I am so involved I can’t have that. To me it would be magical. So my advise is: to it like that.

thankword to Pain Of Salvation, Inside Out and Frank van Liempd.

Categories: Interviews Tags:

Ayreon – Arjan Lucassen gaat de diepte in

Tien landen in twee weken, reizend van hotel naar hotel en iedere dag vijftien journalisten te woord staan over het nieuwe zevende Ayreon album ‘01011001.’

Arjen Lucassen heeft het druk. Jarenlang heeft de componist, producent en muzikant zich wereldwijd op de kaart gezet door zijn verschillende projecten. Met deze laatste aanwinst scoort hij ogen met de indrukwekkende lijst aan gastmuzikanten.

Het Begin


Arjen klinkt erg opgewekt en vrolijk aan de telefoon; het is meer een gezellig gesprek en dat terwijl we elkaar nooit gezien hebben, de techniek staat voor niets. Hij vertelt dat hij ruim anderhalf jaar bezig is geweest met het maken van ‘01011001.’

Ik kan niet precies zeggen hoe lang het heeft geduurd, omdat vooral in het begin ik niet iedere dag ermee bezig was. Ik ga er niet voor zitten, maar af en toe komt er een idee boven. Wanneer ik tv kijk bijvoorbeeld. Daarbij heb ik een tijdje rust gehad, omdat ik in een depressie terecht kwam.

Het lijkt mij een intensief proces om en een heel verhaal te bedenken, de muziek te schrijven en de zangers erbij te zoeken.

Het is dan altijd wel op de achtergrond. Ik heb er ook voor gekozen om helemaal alleen te zijn dat jaar. Iedere dag heb ik er wel aan gewerkt, behalve in de avond dan.

Is het niet moeilijk omdat je jezelf controleert en het perfect wil hebben?

Het moeilijkste vind ik om inspiratie te krijgen en aan het eind ben ik dan ook helemaal leeg. Dan denk ik dat ik nooit meer een plaat kan maken. Als ik een idee heb ga ik meteen mijn studio in en ik heb de ervaring om daarna te kijken hoe de zang moet gaan. De muziek is weer een inspiratie voor mijn teksten. Ik doe alles in kleine stapjes. In het begin denk ik ‘ Ik ga een Pink Floyd-achtige plaat maken, een simpele enkele plaat.’ Dan groeit het verhaal en wordt het een monster. Ik ga ooit nog een keer iets helemaal in mijn eentje doen. Dat is tenminste het voornemen.

De vocalisten

Daniel Gildenlöw van Pain Of Salvation en Tom S. Englund van Evergrey vervullen een grote rol op het album. Hoe was het om deze zangers te benaderen?

Daniel reageerde helemaal niet, maar hij is een warhoofd en beantwoord zelfs de e-mails van goede vrienden haast niet. Het was echt een paar maanden stil. Daniel heb ik uiteindelijk via het label Inside Out gestrikt en ben meteen naar hem toe gegaan in Zweden. Het was een super fijne tijd.

Dan is het even stil, maar Arjen gaat toch door: Ik heb ook wel negatieve ervaringen. Als ik merk dat het om geld gaat, of iemand hogerop wil komen dan haak ik af. Ik heb ooit Tony Martin (ooit zanger van Black Sabbath) benaderd. Die riep meteen ‘ Do you have a big wallet’ nou dan hoeft het niet meer.

Wie denkt dat het voor Arjen Lucassen een hoogtepunt is om de muzikanten te regelen, omdat het hem makkelijk af gaat, heeft het mis.  Ik vind artiesten benaderen altijd het meest vervelende aan het hele album. Ik ben wel bekender nu, want iedere week krijg ik wel wat opgestuurd van iemand die zich aanbiedt. Vaak heb ik iemand op het oog, maar kent hij mijn muziek niet en dan moet ik hem echt overtuigen. Dan snel een datum prikken en over laten vliegen. Ik vind het fijn om er toch bij te zijn om de bezieling en emotie in de muziek te leggen.

Bij Tom van Evergrey was het vooral aanvoelen: een stoere man, maar een teddybeer als je hem kent. Anneke van Giersbergen (zangeres Aqua de Annique) is weer een heel ander uiterste. Bob Catly (zanger Magnum) is echt een grootheid, maar die vroeg mij juist hem erg te sturen.“

Met Anneke en Floor Jansen (Revamp, ex-After Forever) heb je vaker gewerkt, is dat fijner dan bijvoorbeeld met een Tom te werken die je niet kent.

Het heeft voor- en nadelen. Bij Floor en Anneke is het spontane wat weg, omdat je weet wat iemand kan. Floor is altijd op de achtergrond geweest bij ‘ Star One’ en ik wilde alles met haar doen: ze kan geweldige opera zingen, maar ook heel fragiel of heavy. Ik heb – vind ik – een van de beste zanger Jorn Lande en ik kon daar moeilijk een andere zanger naast zitten in het duet, maar Floor past daar prima bij: dat blijft echt hangen.

Dan oordeelt Arjen toch even over ‘ zijn’ muzikanten: Tom is gewoon arrogant en ik vind dat ook weer te gek, omdat je elkaar wilt imponeren, maar eigenlijk is hij erg aardig en het was een fijne samenwerking. Anneke is gewoon de beste zangeres van Nederland, zo niet in de wereld met wat ze doet. Een super stem en ik vond het geweldig haar akoestisch te begeleiden in Griekenland met haar nieuwe band ‘ Agua de Annique.’

De Symbolen

Zeventien zangeres doen in totaal mee aan dit project, waaronder Arjen Lucassen zelf. Tien behoren er tot ‘ Forever’ de Aliensoort op de planeet Y. In het binaire systeem wordt Y ook wel weergegeven als 01011001, vandaar de albumtitel. Deze tien zijn de main cast, die op alle nummers meedoen.


De andere zeven zijn de mensen. De rollen van deze tien worden bij de lyrics aangegeven met symbolen. ,,Ik wilde wel Alien 1,2,3 gaan benoemen, maar dat leek me ook niets. Forever is net als de Borg in Star Trek een gemeenschap. Met dit verschil dat ze ook wel overhoop liggen met elkaar en niet als één denken.

Ik heb de zangers zelf gevraagd een symbool te bedenken, alleen Tom wist niets dus heb ik hem maar een bliksemschicht gegeven. Daniel moest ‘dwars liggen’ met zijn R-copyright tekentje. Hij wil nu eenmaal graag anders zijn, maar het is natuurlijk een persoonlijke keus.

De langste plaat

Het is een vrij lange plaat, van ruim een uur en veertig minuten. Een vrij lange zit en het is zeker meer een luisterplaat. Er zit niet echt een hit tussen, het is allemaal een geheel. Arjen vindt dat niet zo erg: Ik heb hits scoren opgegeven. Ik pas niet in het format van de radioprogramma’s. Met de vorige single haalde ik de hoogste verkoop van de maand, maar ik had geen airplay dus dan haal je de top 40 niet. Ik heb een trouw publiek die een verhaal wil horen.

In de wereld heb een hoge verkoop, dus ik ben tevreden. Al denk ik dat ‘ Waking Dreams’ van de tweede cd zeker een hit is: zo catchy en met een lekker ritme. Als het label het wil proberen, ach dan vind ik het prima.

Als advocaat van de duivel zeg ik wel dat de plaat wat lang is: je verwacht wel veel van de luisteraar om alles te horen. Kan het niet compacter?

Ik plan niets van tevoren. Ik ga de studio in met het idee om één plaat te maken. Nu was ik klaar en duurde het ruim 110 minuten. Ik kon niks weggooien, want dan was de balans in alle muziekstijlen weg. Ik heb blijkbaar met Ayreon twee platen nodig om een verhaal te vertellen. Een film duurt toch ook al snel anderhalf uur.

Het verhaal

IntoThe Electric Castle’ uit 1998 heeft een vrij duidelijk verhaal. Ik heb het idee dat het met deze nieuwe plaat het wat minder duidelijk naar voren komt, en meer aan de fantasie van de luisteraar wordt overgelaten om meer lagen te ontdekken. Is dat een bewuste keuze, of zo gegroeid?

Die plaat heeft een vrij plat verhaal: een Alien die experimenteert met menselijke emoties. Het is meer een stripverhaal. Onduidelijk blijft waarom hij geen emoties meer heeft. Met deze plaat vertel ik daar meer over en ga ik daar dieper op in.

Arjen Lucassen neemt de tijd om meer uit te leggen: Ook over hoe de planeet Y eruit ziet, want ik wil overal wat dieper op in gaan. Op het eerste album ‘ The Final Experiment’ (1995) gaat het over het jaar 2084 waar beelden van de vernieling van de aarde terug gestuurd worden in de tijd. Op deze plaat vraag ik mij af hoe het zo ver heeft kunnen komen op aarde.”

Centraal staat ook de afhankelijkheid van mensen met techniek. Is daar ook een link naar het dagelijks leven?

In de eerste instantie is het een leuk verhaaltje over planet Y en de machines. Ik wil de mensen geen les lezen. Toch komt het een beetje mee in het verhaal, maar ik ben het niet bewust van plan. Ik ben ook wel voor de techniek: wie staat er nu niet iedere morgen op en zet meteen de computer aan?

Wel ben ik tegen downloaden. Ik ben toch wel blij dat ik van een generatie ben van voor de computers; ik heb idee dat jonge kinderen wel wat missen. Misschien worden zij wel gelukkig als ze een video gedownload hebben, dat weet ik niet.

Opvallend is de rol van Jonas, de zanger van Katatonia. Hij lijkt te veel zijn bekende trucje te doen, terwijl je andere artiesten eens in een hele andere setting aantreft, was het lastig hem te prikkelen om een ander facet van zijn stem te gebruiken?

,, Jonas was eigenlijk de eerste zanger die ik vroeg. Ik vind ‘ The Great Cold Distance’ echt de mooiste plaat van dat jaar. Eerst dacht ik dat het niets voor mij was die death metal, maar toch sprak het me aan. Ik heb in het verleden met Mikael van Opeth gewerkt en die heeft meteen gezegd dat Jonas dit moest doen, zodoende dat ik hem snel binnen had. Jonas heeft vier van zijn zanglijnen zelf geschreven, dus misschien dat het daarom wat meer als Katatonia klinkt. Hij is ook een beperkte zanger en dat weet hij zelf wel, waardoor hij nu niet over zijn kunnen heen ging.”

Het is een vrij donkere, progressieve plaat maar wel met een stevige body. Folk, rock en symfonisch komen bij elkaar, wat juist het album zo sterk maakt.

De depressie heeft zijn weerslag in de muziek. De eerste nummers die ik schreef waren vrij donker, maar muziek genas dus later werd het positiever. De stijlen zijn heel divers en ik pas dan ook niet echt in een hokje. Dat komt denk ik, omdat ik opgegroeid ben in de jaren zestig.

 

Ik heb bands als The Beatles, Pink Floyd en Iron Maiden zien komen en gaan. Al die stijlen hebben ook invloed op mijn muziek. Ik ben wel verbaasd dat zo veel mensen mijn platen kopen. Zowel de folk – als heavy fans die er naar luisteren. Dat overstijgt wel de hokjes en de grenzen. Ik hoef geen bevestiging, ik doe gewoon wat ik voel wat goed is.

Tot slot op 27 januari 2008 vind de cd-presentatie plaats in ‘ The Stairway To Heaven’ in Utrecht. Zijn er nog speciale plannen?

Ik ga zeker wat nummers akoestisch doen, mogelijk met tien zangers erbij en ik zal delen van de DVD laten zien. Het wordt zeker gezellig en ik verheug mij er zeker op.

meer informatie op: http://www.spv.de/ayreon/bin/AyreonEPK.html

Pain Of Salvation – Road Salt One

tekst: Pauline van der Kraats

titel: Pain Of Salvation
album: Road Salt One
genre: prog rock/metal
release: 17 mei 2010
label: Inside Out / EMI

In front of me lies the eith studio-album by the Swedish band Pain of Salvation Road Salt One. This is, as the name suggests, the first of two albums, of which the second part ‘Road Salt Two’ will be released October next year.

Pain of Salvation is usually classified as a progressive metal-band, but placing them on the shelf with Dream Theater and the likes, doesn’t do them justice by a long shot.

Rather, unlike most prog-metal bands, this band seems to embody the very definition of the word progressive. They have traveled through many genres since their first albumEntropia, in 1996, and thus never failed to surprise their fans.

Song by Song review

There’s still no official new bassist and there will be more than one bassist playing on this new record. On top of that, this is the first full length album featuring their new drummer, Léo Margarit. I’m burning with curiosity. The standard edition of Road Salt One kicks off with the powerful No Way. It sets the tone for the rest of the album, both music-wise and conceptually. It’s clear that this album will draw you in much closer than their previous record Scarsick. It is seventies wrapped up in Pain of Salvation, odd, but it works.

The ride past the bluesy song She likes to hide takes us to possibly the best song on this record: Sisters. Famous song Undertow has met its match in a painfully beautiful ballad. It’s impossible to not be moved to tears by Daniel Gildenlow vocals. The harmonies in the background of the chorus fit perfectly. There’s such unfulfillable longing in this song, simply marvelous.

After Of Dust (the little kid sister of Nauticus I), we end up at a Pain of Salvation country song Tell me you don’t know. The only complaint I have, is that it should’ve been longer. Before I know it we’re at the Disco Queen (hit on the previous Scarsick album) of this record: Sleeping under the Stars. The circus- tune reminds me of Amanda Palmer. It works remarkably well for Pain of Salvation. I am a big fan of the high-pitched vocals on the chorus and I’m loving the dark, ‘wrong’ edge.

Next up is another pearl: Darkness of mine. This comes all the way from the bottom of the heart. It is without doubt the sexiest song on this album. The song is followed by the much rawer Linoleum. That’s a familiar one, as it was also on the EP that had been released in November 2009. Somehow the 70’s vibe of this song fits even better on this record.

Curiosity is the only song that seems out of place, I can’t seem to get into it. It’s a happy tune, which is probably why it feels wrong. We arrive at Where it hurts, another ballad, with quite the same impact as Sisters. Goosebumps and heartache… and incredible vocals.

After this, the more mellow Road Salt lets you breathe (or cry your eyes out, whichever you prefer). This song has entered the Swedish Melodifestivalen and I’m not surprised it didn’t win. Not because it’s not good, mind you. No. It’s great, but I can see why it wouldn’t appeal so much to the masses.

The intense trip is concluded by Innocence. Pain of Salvation wouldn’t be Pain of Salvation without some sort of “epic” conclusion, and this song is just that. A very strong song that reflects on the road that we’ve just walked down both lyrically and musically.
I feel slightly broken, but content. I’m glad it’s not over, but also very glad we’ll have some time to let this all sink in before we’ll be swept away by Road Salt Two.

Conclusion
So, is it possible to still be original after seven studio albums? It is when you’re Pain of Salvation, that’s for sure. If you’re looking for another ‘Perfect Element‘, you’ll be very disappointed. If you’re, however, looking for a wonderful, raw, emotional and utterly amazing record? This is it. And there is still more to come.

Rating
8.5/10

Website
www.painofsalvation.com/ 

Categories: CD reviews Tags: