Archive

Posts Tagged ‘Triggerfinger’

Dauwpop – rockende gitaren voeren de boventoon op het twintigjarige festijn

tekst: Joost van Wijdeven
foto: Ariane van Ginneke

Dauwpop -  Chef'Special1 - Ariane van GinnekeDe eerste muzikale stop op Dauwpop 2014 is van Chef’Special op de Jupiler Mainstage. Als ik mijn plekje in het publiek op zoek,  is de grote tent al goed gevuld met een opvallend jong publiek.

Wanneer de band het podium betreedt breekt er een oorverdovend gejuich uit. De band barst los met het reggae-achtige “Julie” wat goed ontvangen wordt en het refrein wordt door velen meegezongen.

Het tweede nummer is “Still Don’t Know”, ook van hun laatste plaat ‘Passing Through’ van dit jaar en er wordt wat steviger gespeeld dan op de plaat, met een hoofdrol voor de gitarist.

Dauwpop - Go Go Berlin4 door Ariane van GinnekeAl snel zet zanger Joshua Nolet het publiek aan tot meespringen, zodat iedereen het wat warmer krijgt. De aantrekkelijke mix van reggae, funk en pop slaat goed aan. De band heeft er duidelijk zin in en doet er met succes alles aan om het publiek mee te krijgen zo vroeg in de middag.

Al snel wordt het tijd om richting de Jack Daniels King King te gaan om Go Go Berlin te gaan ontdekken. Een band die de muzikale mosterd uit de seventies haalt, met name Aerosmith en AC/DC zijn grote voorbeelden.

Het Hammond orgel speelt een centrale rol bij de jonge Denen: het staat letterlijk midden op het podium, terwijl het drumstel een beetje in een hoekje weggedrukt staat.

Dauwpop - Go Go Berlin2 - Ariane van GinnekeDe mannen komen op in gepaste seventies tenues, met name de orgelman heeft een bloes met ruches die Prince niet zou versmaden en de bassist is een Viking met een woeste baard in een hemd met zilverkleurige pailletten.

Al bij het eerste nummer “Gimme Your” krijgt de band het publiek van de volle King King volledig mee en staat de hele tent met de zanger Christian Vium mee te klappen.

Go Go Berlin is echt zo’n band die geboren lijkt voor het podium, met lekker in het gehoor liggende stevige seventies rock en een zanger die constant de interactie met het publiek zoekt. Zou ik een plaat van de band kopen? Nee, niet direct, maar als ze ergens in de buurt optreden ben ik erbij!

Dauwpop - Young the Giant3 door Ariane van GinnekeHet onverbiddelijke routeschema gebiedt dat velen zich naar de mainstage reppen, voor het optreden van Young the Giant, een Amerikaanse vijftal dat catchy pop ten gehore brengt. Weer zijn er opvallend veel jonge meisjes in het publiek.

De nummers die ik van de band heb gehoord deden mij denken aan een mix tussen Coldplay en Maroon 5, niet echt vervelende bands om mee vergeleken te worden dunkt mij.

Om eerlijk te zijn kende ik de band niet voor in naar Hellendoorn afreisde, maar het publiek zingt de hits woordelijk mee. Het is een aanstekelijk optreden, wat de verwachting voor Pinkpop doet stijgen.

Dauwpop -  Birth Of Joy5 door Ariane van GinnekeDe lokale band Birth of Joy is inmiddels begonnen aan hun set in de King King. Een band die snel roem verwerft en op vele internationale podia staat.

Tijdens de soundcheck zet zanger, gitarist Kevin Stunnenberg  “No One Knows” van Queens of the Stone Age in en in no time staat de tent mee te brullen.

Frontman Kevin opent met “Hebben jullie er zin in? wij hebben geen zin in bullshit so let’s GOOOOOO!” en dit is de opmaat naar een ziedende rockshow. Met een snerpend orgel wordt “The Sound” ingezet, gevolgd door “Teeny Bopping” waarin hammond en gitaar elkaar beurtelings uitdagen en volgen.

De show is een geweldige mix van muzikaliteit en knetterharde rock ‘n roll, waarbij de drie bandleden elkaar en het publiek opzwepen. Dan maakt het niet uit dat de zanger soms wat hees klinkt lijkt. Dit is een voorlopig hoogtepunt van de dag, en terwijl de King King nog op instorten staat tijdens de geweldige uitsmijter “Grow”.

Dauwpop - Birth Of Joy2 door Ariane van GinnekeTijd voor een (letterlijk) oude held Seasick Steve. Het podium van de mainstage is inmiddels omgetoverd tot een intiem hoekje voor twee heren; een drumpodium en een aftandse stoel met nog aftandsere kussens, ingebouwd in een muur van vintage gitaarversterkers.

Steve wordt begeleid door een drummer die duidelijk tot dezelfde generatie behoort, de man is getooid met lange grijze haren, een grijze baard, baseball cap en een immense spiegelzonnebril. Seasick Steve zelf draagt een John Deere baseballcap en neemt plaats in zijn zetel.

Dauwpop - Seasick Steve5 door Ariane van GinnekeHet eerste nummer “Selfsufficient Man” wordt lekker rauw op een bijzonder geprepareerde gitaar gespeeld. Gedurende de show zullen er nog een groot aantal unieke en zelfgemaakte instrumenten de revue passeren, die mede de sound bepalen. Zoals wanneer  de drummer vegend met een bezem de percussie vormt.

Middenin de show valt de microfoon uit, maar daar laat hij zich niet door uit het veld slaan. Terwijl de mensen van de organisatie koortsachtig een nieuwe microfoon laten aanrukken, gaat Steve op z’n gemakkie op de rand van het podium zitten om een  scheurende solo te spelen op zijn metal banjo.

Dauwpop - Seasick Steve3 door Ariane van GinnekeTijdens het betoverende “Walkin’ Man” wordt er een extra stoel gehaald voor een meisje uit het publiek, Sofie wordt toegezongen. Hier wreekt zich de grote tent een beetje, tijdens zo’n breekbaar liedje werkt het vele rumoer van het publiek storend.

Tijdens een clubshow zou de intieme show van Steve naar mijn oordeel beter tot z’n recht komen. Zelf heeft hij het prima naar z’n zin en hij wil ons allen niet laten gaan tot hij ons deelgenoot heeft gemaakt van de volgende wijsheid: “It’s written in stone that Holland has the most beautiful girls in the world, forget about Californian girls.”

Na de intieme blues van Seasick Steve is het tijd voor een fijn potje Zweedse stoner rock in the Barn van Truckfighters. De band wordt aangekondigd als: “De op een na beste band uit Zweden, de beste is natuurlijk ABBA” maar de liefhebbers weten natuurlijk beter.

Dauwpop -  Truckfighters1 - Ariane van GinnekeJosh Homme frontman van Queens of the Stone Age noemt Truckfighters ”The best band that’s ever existed”, betere reclame kan je niet natuurlijk niet wensen. Deze band maakt hun reputatie helemaal waar. Snoeiharde riffs gaan naadloos over in melodieuze gitaarlicks en vice versa.

Ondertussen stuitert de gitarist het podium over, breekt de gitaarriem van de bassist af en wordt deze samen met een roadie al spelend met duct tape gerepareerd.

Het enthousiasme op het podium steekt het publiek aan en de Barn verandert in één grote moshpit vol wapperende lange haren. De muziek van Truckfighters is niet zozeer gericht op liedjes en teksten, maar op riffs en grooves.

Als ik er toch twee liedjes uit moet lichten zijn dat “Get Lifted ” dat bijna sferisch begint en langzaam transformeert in een snoeiharde riff en Truckfighter’s bekendste hit “Desert Cruiser” waarmee hun geweldige show wordt afgesloten. Na afloop ben ik verbaasd dat de Barn niet met de grond gelijk gemaakt is tijdens dit vette rockfeest.

Dauwpop - Town of Saints2 - Ariane van GinnekeOp de Main Stage is het dan tijd voor The Wombats, een trio uit Liverpool dat typisch britpop maakt met invloeden uit de postpunk en electropop. Dit doet mij aan Kensington denken, alleen ligt de stem van de zanger mij persoonlijk wat minder. Hun grootste hit “Let’s Dance To Joy Division,” de afsluiter van het concert krijgt behoorlijk bijval en de hele tent staat mee te brullen.

Na een korte pauze om wat ‘festivalvitamines’ (friet met snack) naar binnen te werken met een biertje is het tijd voor een nieuw bezoekje aan de King King, nu voor de Town of Saints, een jong Nederlandse neofolk band met gitaar, bas, drums en viool

. De rustige nummers worden enthousiast onthaald door, het relatief, jonge publiek en veel teksten worden dan ook letterlijk meegezongen.

Dauwpop - Triggerfinger1  door Ariane van GinnekeNa de relatieve rust bij de Town of Saints is het tijd voor de absolute hoofdact van Dauwpop: Triggerfinger! De Belgen staan inmiddels voor de derde keer op Dauwpop, en dit maal als hoofdact.

Als enige brengen ze hun eigen lichtshow mee en wordt het enorme hoofdpodium van Dauwpop compleet omgebouwd naar de wensen van Triggerfinger.

En dan blijkt dat de mannen slechts een heel klein stukje van het podium willen gebruiken, dicht op elkaar zodat er een driekoppig rockmonster op het podium staat.

De band start furieus met “Game” van het nieuwe album “By Absence Of The Sun, gevolgd door “Short Term Memory Love”. Triggerfinger kwam, zag en overwon op Dauwpop. Wat een geweldige show zet dit trio neer!

Dauwpop - Triggerfinger3  door Ariane van GinnekeHoogtepunten voor mij is het spannend gespeelde “Perfect Match, My Baby’s Got A Gun” waarin de spanning vreselijk wordt opgebouwd met alleen Ruben Block zijn stem en een hele zachte gitaar, culminerend in een explosie van geluid.

Ook “All This Dancing Around” dat de groovende kant van Triggerfinger perfect combineert met de harde rock maakt indruk.  Natuurlijk ontbreekt de grootste hit niet: de cover “I Follow Rivers” die tijdens Dauwpop subtiel overging in Falco‘s “Jeanny”. Na dit optreden kan ik slechts instemmen met Erik Corton: “Triggerfinger is de Europese band der bands!”.

Terugkijkend op de muzikale route van Dauwpop dit jaar, komt bij mij één gedachte op: “less is more”. De hoogtepunten van de dag worden voor mij geleverd door Birth of Joy, Triggerfinger, Truckfighters en Seasick Steve, allemaal trio’s en in het geval van Seasick Steve zelfs een duo.

 

This slideshow requires JavaScript.

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Huntenpop – verscheidenheid aan bands en spannende circus act

foto’s en tekst: Monica Duffels

Dit jaar vindt de 23ste editie plaats van het muziekfestival Huntenpop in het plaatsje Ulft. Voor velen is dit het gezelligste festival van de Achterhoek. Met een dynamische programmering legt de organisatie de lat steeds hoger.

De sfeer is zeker gemoedelijk en het mooie weer maakt het extra gezellig. Met een kleinschalige opzet en een keur aan activiteiten, is er voor jong en oud wel wat te beleven.Voor de kinderen is er bijvoorbeeld de circusact van Le Cirque Du Platzak. Sommigen vermaken zich uitstekend met het verzamelen van plastic bekers, om dat in te ruilen voor munten.

Er is een festivalmarkt en er zijn enkele kermisattracties aanwezig. Met voldoende keus aan eten en drinken, wordt ook aan de inwendige mens gedacht. Uiteraard draait het op dit festival voornamelijk om de muziek.

De organisatie heeft een grote verscheidenheid aan bands weten te programmeren, zoals de populaire Miss Montreal, Racoon, de folkband Bellowhead, de Spaanse feestband Muchachito Bombo Infierno, de Italiaanse gothic metal band Lacuna Coil en de alternatieve act Blood Red Shoes.

De bands worden aangekondigd door Coen en Sander, Dj’s bij 3FM. Zij doen dit met verve en zorgt voor een vrolijke toon tussen de acts door. De headliner van het festival is de Vlaamse band Triggerfinger die het publiek versteld doet staan met hun vuige gitaarrock.

Degenen die nog energie over hebben, begeven zich naar de tent waar Sister Bliss, bekend van Faithless, een dj-set verzorgt. De grote verscheidenheid aan band springt eruit dit weekend met een mooie aankleding. De organisatie van Huntenpop kan terugkijken op een geslaagde editie.

Fotoreportage Huntenpop

This slideshow requires JavaScript.

Triggerfinger – zorgt voor stijlvol jubileum van 013

tekst: Dennis van der Maden
foto’s: Marc de Jong

De heren van Kin Kobra lopen zelfverzekerd het podium van 013 in Tilburg op om het dak er vanaf te rocken. Het voorprogramma verwachtte waarschijnlijk echter niet zo’n stroef publiek.

De zanger in zijn motorjack, leren broek en zonnebril begint enthousiast te zingen. De band zet stevige rock in, maar de zaal blijft onberoerd. De gitarist speelt goede solo’s daar ligt het niet aan.

Ook de drummer zet het ene strakke ritme na het andere in. De zanger rent en springt op het podium, maar het mocht niet baten. Het publiek komt echt alleen voor Triggerfinger.

Bij de Belgen van Drums Are For Parade gaat vanaf de eerste minuut hetzelfde proces van gang. De stevige frontman van de band krijgt het publiek ook niet los. Zijn baard en paardenstaart maken hem wel tot een opvallende verschijning.

De driekoppige band speelt melodische, alternatieve hardrock met geweldig gitaargeluid. Één nummer wordt gespeeld met een saxofonist. Mooie saxofoon solo’s klinken door de boxen, maar de gitaren komen er regelmatig overheen. Na veertig minuten steenhard te hebben gerockt, keert de band zich terug in de kleedkamers.

Onder veel lawaai komt Triggerfinger het podium op. Frontman Ruben Block in een blauw pak met een lichtblauw overhemd en zwarte glimmende leren schoenen die hij later ‘James Browne-schoenen’ noemt.

Drummer Mario Goossens gaat in zijn roodwitte pak achter het drumstel zitten dat ver naar voren gezet is, zodat de drie heren naast elkaar staan.

Monsieur Paul loopt rustig in zijn zwarte pak richting zijn basgitaar met een zonnebril op zijn kale hoofd en een thermoskan vol koffie in zijn hand. De show begint keihard met het nummer I’m Coming For You. De sfeer zit er dan ook direct goed in.

Na een paar nummer ebt de sfeer geleidelijk een beetje weg. Vooral het nummer ‘Love Lost In Love’ lijkt niet heel erg geliefd te zijn bij de fans. Gelukkig zetten de Vlamingen daarna het technische bluesrocknummer ‘All This Dancin’ Around’ in.

Het bekende nummer met de karakteristieke bluesintro brengt een hoop los in de zaal. Vanaf dit moment waant het optreden zich in een stijgende lijn en lijkt het onbreekbaar. ‘First Taste’, een van de eerste hits van Triggerfinger, is de energieke opvolger.

Intussen zijn er voor het podium enkele moshpits ontstaan, waarin het publiek wild tegen elkaar aanspringt. Dit wordt niet minder bij het laatste nummer ‘Is It’, dat stijlvol en explosief wordt gespeeld door het drietal.

Na een korte break komen de rockers terug voor een toegift. Deze begint rustig maar mondt wederom uit in een eruptie van gitaar- en drumgeweld. Goossens krijgt aan het einde van de toegift de aandacht met een lange, hevige drumsolo.

Met een diepe buiging verlaten ze het podium. De lichten gaan echter nog niet aan. Na een minuut of twee komen ze een voor een weer het podium op om nog twee nummers te spelen. Vol passie wordt het ‘experiment’ ingezet. Het laatste nummer is namelijk een cover van Eurythmics.

‘Sweet Dreams’ heeft Ruben Block gecoverd voor de recordings van De Wereld Draait Door. Nu speelt hij het met zijn band. Goossens drumt niet tijdens dit nummer, maar is aan het beatboxen geslagen. Het publiek waardeert deze performance en zingt het nummer uit volle borst mee.

Een onverwachte, maar bijzondere afsluiting van een mooie jubileumdag van het dertien-jarige 013. Op 13 november met de 13-letterige band Triggerfinger.

 

Meer foto’s:
 

 

Categories: Concerts Tags:

Triggerfinger – All This Dancin’ Around

tekst: Dennis van der Maden

band: Triggerfinger
titel: All This Dancin’ Around
genre: Rock
release datum: 16 november 2010
label: Excelsior Recordings

Twee jaar na hun tweede album ‘What Grabs Ya’ kwam Triggerfinger in november 2010 met ‘All This Dancin’ Around’. De band is erg geliefd als live-act, maar het studiowerk wordt nog niet altijd even goed gewaardeerd. Tot voor kort in ieder geval. Dit is een plaat die de kracht van de Vlaamse rockers naar een hoog niveau tilt.

Het album begint al direct steengoed met het gelijknamige nummer ‘All This Dancin’ Around’. Het intro is de perfecte inleider voor een stevig rock album.

Frontman Ruben Block speelt een Led Zeppelin-achtige bluesrock gitaarrif en zingt uitdagend ‘all this dancin’ around again, will it tame the demon inside us’. Later worden ook de drums en de bas ingezet en komt alle energie los.

In het refrein wordt de kracht van de band naar een hoger level getild. De stevige drumritmes en gitaarriffs met een simpele tekst, die de adrenaline laat opkomen, om keihard mee te brullen. Een perfect nummer voor de live optredens. Hetgeen de band bekend om staat: explosieve optredens waar het dak vanaf gaat.

Met het tweede nummer,‘Let It Ride’, levert de band ook een ideale live-song af. Lekkere ‘distortion’ op de gitaar van Block, een geniale basrif van ‘Monsieur Paul’ en wederom stevig drumwerk van Mario Goossens. De nummers doen denken aan bands als Led Zeppelin en Soundgarden maar de band heeft altijd een eigen sfeer in zijn muziek.

Zo ook bij ‘I’m Coming For You’. Waarbij de adrenaline zodanig door de aderen giert, dat blijven zitten geen optie is. Er staat niet alleen headbang rock’nroll op de plaat, die in Los Angeles opgenomen is. Zo zijn ‘Love Lost In Love’, ‘All Night Long’, ‘Without A Sound´ en ‘My Baby’s Got A Gun’ doordachte ballades met melodieuze bluesrock.

Voornamelijk het laatst genoemde nummer is bijzonder. Een acht minuten durend nummer, dat heel rustig begint en tegen het einde uitmondt in een eruptie van gitaar- en drumgeweld.

Conclusie
Met deze plaat staat de toekomst van de Vlaamse band als een huis. De hardst rockende band van Antwerpen is op weg om een van de grootste rockbands van de Benelux te worden. Chapeau Triggerfinger!

Rating
8/10

Noot van de redactie
Deze cd review is gekoppeld aan het live verslag van Triggerfinger in 013, Tilburg afgelopen week. Vandaar de verlate bespreking van dit album.

Website
 http://www.triggerfinger.net/

Categories: CD reviews Tags:

Zwarte Cross 2010 (dag 1) – Goat los vol enthousiasme

Tekst: Silviapd
Foto’s: Monica Duffels

Het was even de adem inhouden of vrijdag alles wel van start zou gaan, zo na het noodweer. Dankzij de inzet van 200 naar 315 vrijwilligers, is de opbouw op tijd klaar.

Helaas is de megatent er niet, maar verder ziet het terrein er perfect uit. Met steun van omliggende boeren en bedrijven die samen met de organisatie Feestfabriek, doorwerkt om op tijd de deuren te openen. Respect voor alle inzet, om deze editie tot een succes te maken!
Hoogtepunt van de eerste dag, vrijdag 16 juli in Lichtenvoorde, is natuurlijk opener Normaal zoals het hoort, maar zeker ook de hoeveelheid grote namen. Een rustige dag, maar schijn bedriegt. Het gaat stevig los op de cross baan en niet te vergeten de camping, die al weken van tevoren is uitverkocht. De Zwarte Cross is een unieke ervaring, elk jaar weer en dat zegt wel genoeg waarom het zo gigantisch populair is. Waar je ook loopt, er valt altijd wel iets te ontdekken.

Triggerfinger op het hoofdpodium is een goede binnenkomer, al is het wat koud en grijs er is toch een hoop volk vooraan. De zanger noemt ons een dapper volk om het weer te trotseren. Dan barsten de rammende drums los, en schiet de rauwe rock in een versnelling, met hier en daar een hoge uithaal. De hele show werkt aanstekelijk, goed gedaan van onze zuiderburen.

Volbeat pakt dit jaar groots uit, met een enorme lichtshow en veel rook. Elvis klinkt uit de speakers tijdens de opbouw, maar wanneer de band in vol ornaat het podium betreedt gaan de remmen los: niet voor niets een geduchte tegenhanger van Metallica. Met de rauwe stem van Michael Poulsen, zware drums en groovy gitaren schudden ze iedereen wel wakker. De Denen hebben een unieke mix tussen rock, country en stevige metal. Rebel Monster swingt en is toch toegankelijk.

Terwijl het een stuk steviger aan toe gaat tijdens Caroline Leaving . Een hommage aan Dio en Johny Cash tijdens Sad Mans Tongue, luid meegezongen door de massa. Het uitzinnige publiek wordt getrakteerd op een nieuwe song (album verwacht in september) Fallen vol zware gitaren, en mooie zuivere uithalen van Poulsen. Indrukwekkend hoe makkelijk die frontmane de mensen meekrijgt. Een bijzondere stem dat zeker.Er wordt met bier gesmeten en het succes slaat zeker aan. Een knallende show, vol rock n roll!

Op de Metalweide wordt het duuster, gelukkig maar want dat past perfect bij de Britten van My Dying Bridemet doom metal van de bovenste plank. Fall With Me zet in met een zangerige viool, het doet je hartslag meteen vertragen.

Een serene rust daalt neer wanneer de donkere stem van Aaron je omringt. Daar staat de kleine man, gekleed in een sombere zwarte jas afgekleed met witte manchetten. Helaas is de bas wel overstemmend, maar tijdens Alexandria trekt vooral de gitarist Andrew de aandacht.

Hij is de enige die veel beweegt, de rest houdt zich afzijdig om alle ruimte te geven aan de stem, opgaand in de muziek en intens lijdend. Aaron beweegt soms heen en weer wiegend, een hand grijpend in de lucht, besmeurd met nep bloed. Hij gaat intens op in de muziek. De band viert haar twintig jarig bestaan, de eerste song waar het ooit mee begon Vast Choirs is wel een groot contrast met Turn Loose The Swans , veel rauwer bijna black metal-achtig door de zware, logge melodie en onverwacht schelle grunts.

Toch verslapt de aandacht geen moment, geboeid naar wat er gaat volgen. Wanneer het laatste nummerThe Cry Of Mankind langzaam wegsterft, is het alsof je wakker wordt uit een hypnose, verfrist en helemaal niet zo somber. Het is gewoon intens mooie muziek, zonder zware bijbedoelingen. Een indrukwekkende show vol passie en het is duidelijk dat deze band nog aan de top van zijn genre staat.

Een onverwachte afsluiter van deze eerste Zwarte Cross dag, maar dat belooft meer voor komende dagen, want de toon is gezet: dit festival brengt een unicum aan bands samen die je anders nergens ziet deze zomer!

Met dank aan: de organisatie van de Feestfabriek BV, pers opvang en alle vrijwilligers voor de inzet.

 



 



Categories: Festivals Tags: ,