Archive

Posts Tagged ‘Xandria’

Metal Female Voices Fest – Therion als passende afsluiter van een dynamisch weekend

tekst: Frans Neelen
foto: Stéphane Odent

TherionNagenietend van de mooie zaterdageditie waarin goede, stevige optredens centraal staan en ook de nodige vriendschapsbanden worden aangehaald. Velen maken zich weer op voor de zondageditie. Een jaargang die vooralsnog als laatste de boeken in zal gaan. De organisatie heeft reeds aangekondigd om na twaalf opeenvolgende jaren het jaar 2015 te gebruiken als “overdenkingsjaar” en dus het festival niet te organiseren.

Het hernieuwen van de formule en het zoeken naar partners wordt aangedragen om hierna in 2016 sterker dan ooit terug te keren. Eerlijkheidshalve zit er na al die tijd inderdaad wat sleet op de formule maar jammer blijft het wel. Het siert de organisatie om dit voortijdig bekend te maken aan de trouwe bezoekers, zodat zeker de vanuit verre oorden afkomstige rockers geen onnodige kosten vooraf zullen maken. Eerst maar eens gaan meemaken wat deze dag ons zal brengen.

Aria FlameVoormalig Dendura vocaliste Aziza Poggi probeert het sinds 2011 onder de naam Aria Flame en mag de zondag openen.  Vorige week is hun eerste EP op de markt geslingerd onder de naam “A World of Silence”.

Gehoord heb ik hem, naast wellicht het merendeel van het publiek, nog niet dus ik ben wel benieuwd wat Aziza te brengen heeft. Vorig jaar nog maakte zij deel uit van het inmiddels ter ziele gegane Eve’s Apple en daar wist zij mij niet te imponeren.

Fel oranje overheerst op het fraaie logo op de backdrop en dit accentueert ook de kleding van Aziza. Ondanks deze frisse kleurstelling weet de muziek mij niet te bekoren. Leunend op een zware bassound komt het geheel nogal log en traag over. Aziza weet mij al meteen bij het eerste nummer behoorlijk op de kast te jagen met haar hoge, te regelmatig terugkerende hoge “yeah, yeah” uithalen.

EvenoireVreemd is ook dat er een onbemand keyboard op het podium staat terwijl deze wel degelijk te horen is. Vanaf het 3e nummer komt de beste man opdraven om dit ietwat vreemde euvel te verhelpen. De donkere hard rock weet mij echter niet te bekoren ondanks de ook hier weer uitgenodigde gastvocaliste die er niet in slaagt het geheel naar een hoger niveau te tillen.

Het Italiaanse Evenoire klinkt als band een stuk strakker. Hun Gothic is doordrenkt met een flinke scheut folk en lekker aanstekelijk. Helaas weet vocaliste Elisa Stefanoni die niet onverdienstelijk ook de fluit hanteert, mij niet te overtuigen. Haar zang komt mij te schreeuwerig over en dat is best jammer. Toch weten ze het publiek best mee te krijgen, vooral wanneer het gaspedaal verder wordt ingetrapt.

Magistina SagaEen band waar vooraf in het publiek al veel over wordt gesproken, gespeculeerd is Magistana Saga. Het is totaal onbekend en Japans, dus maakt dit nieuwsgierig. Wanneer de band het podium opkomt, springt de extravagante uitdossing meteen in het oog. Met haardossen waar de gemiddelde jaren ’80 hairspray-band jaloers op zou zijn.

Compleet met een ruim vallende glitter, gothic outfit en een zangeres die zo lijkt te zijn weggeplukt uit een zeventiende-eeuwse porseleinen poppenkast, trek je natuurlijk wel meteen de aandacht van het publiek. Maar ze kunnen wel strak spelen zeg. Deze Japanners hebben er duidelijk zin en zetten een bijzonder goed optreden neer.

Magistina SagaMet de ondersteuning van een strakke ritmesectie en een vingervlugge gitarist die soleert alsof zijn leven er van af hangt  dendert de stevige, aanstekelijke mix van pop, rock en metal als een stoomwals over het publiek heen.

Die weten ze helemaal voor zich te winnen wanneer gitarist Urigi in aandoenlijk Engels probeert de zaal toe te spreken (we have cd’s, please buy).

De theatrale vocaliste Lori heeft een prettige stem die goed bij de muziek past.  Hoewel haar presentatie wat statisch is en de teksten in het Japans zijn weet ze de aandacht goed vast te houden. De eerste surprise van de dag.

Na het uiteenvallen van Trail Of Tears in 2013, richtte zanger Ronny Thorsten de band Viper Solfa op. Naast Ronny bestaat deze uit ex-Trail Of Tears-leden Endre Moe op bas en Bjørn Dugstad Rønnow op drums, zangeres Miriam “Sphinx” Renvåg (Ram-Zet, Endling) en gitarist/toetsenist/componist Morfeus (Mayhem, Limbonic Art, Dimension F3H).

Viper SolfaEen zeer ervaren gezelschap dus, dat het MFVF publiek trakteert op een primeur, namelijk het allereerste live optreden van Viper Solfa ooit. De band opent genadeloos hard en overdonderend en het publiek reageert in eerste instantie terughoudend.

De extreme muziek en onbekendheid met de nummers is daar ongetwijfeld debet aan. Het komende debuut “Carving an Icon” is al wel ingeblikt in de studio maar zal begin 2015 pas worden uitgebracht.

Naar eigen zeggen brengen zij “poison music” en dat zal best zo zijn. Extreem en hard is het in ieder geval wel. De uniforme aankleding van de band in antraciete overalls voorzien van emblemen en een gigantische V op de rug, doet een beetje eng militaristisch aan.

Haly MosesDat wordt nog eens versterkt door zanger Thorsten die met zijn strak achterovergekamde kapsel en dito blik als een veldheer zijn brute vocalen de zaal in slingert. Zangeres Sfinx is daarentegen de perfecte side kick met haar krachtige, cleane vocalen en bewijst wederom te beschikken over een fantastische live presentatie.

Zodra het publiek een beetje bekomen is valt er echt wel te genieten van nummers als “Whispers and Storms”, “Carving an Icon” en het aan het publiek opgedragen “Viper Legions”. Hier gaan we zeker nog meer van horen !

Tijd voor een heerlijke portie ouderwetse Thrash metal met niemand minder dan Sabine Classen als brulboei en grote roergangster van het Duitse Holy Moses.  Waren het gisteren The Sirenes die aan de wieg stonden van Female Fronted Metal, dit geldt op thrash gebied zeker voor la Classen.

Haly MosesAl sinds 1980 actief en met klassieke albums als “Finished with the Dogs“, “The New Machine of “Liechtenstein” en recentere knallers als “Dissorder of the Order” en de dit jaar verschenen knaller “Redifined Mayhem” op je conto kan er uiteraard weinig misgaan.

Defcon II” gaat nog strak beukend en midtempo van start, maar als Sabine vraagt om een moshpit te vormen tijdens het aansluitende op het furieuze “Finished with the Dogs” is het hek van de dam. Die pit blijft er tot groot genoegen van Sabine tot het einde van de set waarin onder andere “SSP” en “Master of Disaster” voorbijkomen.

Tussendoor wordt nog even de nieuwe gitariste Simone voorgesteld en gegrapt dat Sabine nu met een band op stap is wiens geboortedata stammen uit het jaar dat het debuut “Queen of Siam” uitkwam. Toch is er van sleet op haar stembanden nauwelijks sprake,  al valt wel op dat ze de teksten blijkbaar op de grond heeft liggen gelet op haar regelmatig voorovergebogen houding.

Stream Of PassionDe band speelt superstrak, laat geen steken vallen en bouwt zijn eigen feestje. Traditiegetrouw wordt voor het afsluitende “Too Drunk To Fuck” iedereen uitgenodigd het podium te beklimmen om mee te brullen, springen en vooral te genieten.

Hier wordt gretig gehoor aan gegeven wat een hilarisch tafereel oplevert waarna Sabine hoog boven de hoofden – na een enigszins mislukte poging tot stagediven – door het publiek onder luid applaus de zaal wordt doorgedragen.

Stream of Passion is daarna muzikaal van een geheel andere orde. Geen gegrunt of knalharde thrash, maar een krachtig staaltje symphonische rock met de betoverende vocalen van Marcela Bovia.

Stream Of PassionWat mij vorig jaar stoorde en ook nu tijdens de soundcheck dreigde te gaan gebeuren, is het knalharde geluid waarmee de band zich bediende. Gelukkig valt het ditmaal gedurende het concert nogal mee, want de band heeft dit echt niet nodig.

Er wordt goed gemusiceerd, Marcela is krachtig bij stem en bassist Johan van Stratum steelt zoals gewoonlijk de show met zijn enthousiast gespring. Stream of Passion doet het gewoon goed bij het publiek en de mooie lichtshow draagt daar qua sfeer zeker aan bij.

In the End” blijft mijn favoriet, de Radiohead cover “Street Spirit” is eigenlijk allang geen cover meer en het onheilspellende “Haunted” is de perfecte afsluiter. Een knap optreden van eigen bodem!

XandriaNaar Xandria ben ik erg benieuwd. Deze band vond ik met Lisa Middelhauve in de gelederen al goed te pruimen. Met name de albums “Ravenheart” en “India” konden mij zeker bekoren.

Met de komst van Manuela Kraller wijzigde de koers drastisch richting “oude” Nightwish en kon je gerust spreken van Xandria 2.0. Een echte knaller was het album “Neverworld’s End” wel en die koers werd, ondanks het vertrek van Manuela, doorgezet op “Sacrificium”.

Ondanks de bijdrage van de nieuwe vocaliste Dianne van Giersbergen wordt het hoge niveau van de voorganger niet behaald. “Nightfall” opent het optreden echter verbluffend.

XandriaNa het van “Neverworld’s End” afkomstige “Blood on my Hands” ben ik echt om. Dianne beschikt over een geweldige stem, die ook het oudere werk gemakkelijk aan kan.

Soepeltjes beweegt ze zich over het podium en  met haar innemende persoonlijkheid is het voor haar een koud kunstje om het publiek op te zwepen. Die geven gewillig gehoor en er wordt luidkeels meegezongen en geklapt.

Xandria krijgt de handen op elkaar met stevige uitvoeringen van o.a. “Sacrificium”, “Cursed”, het enig uit het Lisa tijdperk stammende “Ravenheart” en afsluiter “Valentine”. Gaaf optreden van een band die stiekem ver kan gaan komen met deze “oude Nightwish” sound. Vooralsnog een koerswijziging die zijn vruchten afwerpt.

ArkonaWanneer het Russische Arkona het podium betreedt in hun dagelijkse kloffie valt dat meteen op. Geen typische Pagan outfit vandaag? De reden blijkt dat deze is kwijtgeraakt op het vliegveld. Dat weerhoudt de band er geenszins van om weer lekker te keer te gaan.

De stevige Pagan Metal dendert over de hoofden van de aanwezigen, die dit prima kunnen waarderen. In het begin is de fluit nauwelijks hoorbaar, maar zodra dat euvel hersteld is komt dat de feestvreugde zeker ten goede. Als daarna ook nog de polka wordt ingezet en de doedelzak tevoorschijn komt is het hek van de dam, helemaal wanneer “Goi, Rode, Goi” wordt ingezet.

Zangeres Masha beweegt zich tot groot genoegen van het publiek als een stuiterbal over het podium zonder aan vocaalkracht te in te boeten. Therion baas Christofer Johnsson speelt ook nog een deuntje mee tijdens dit voortvarende optreden, waar het publiek met volle teugen van geniet.

10 Therion 07 141019 MFVF XII StepixHet festival loopt op zijn een einde: hier en daar zijn wat vermoeide blikken te zien, maar het merendeel kijkt vol verwachting uit naar headliner Therion. Deze band stelt zowel live als op plaat nooit teleur en durft het op beide gebieden aan om nieuwe paden te bewandelen.

De eerste persoonlijke teleurstelling moet ik echter al meteen wegslikken wanneer ik te horen krijg dat Lori Lewis geen deel meer uitmaakt van de tour editie. Zij zal nog wel haar medewerking verlenen aan de rock opera maar “on stage” zal zij node worden gemist. Met haar geweldige stem die alles aankon, fantastische inleving en vrolijke uitstraling was zij toch mijn absolute favoriet.

10 Therion 03 141019 MFVF XII StepixBenieuwd hoe ze dat gaan oplossen want “her shoes are very big to fill”. De band gaat in ieder geval retestrak van start met “Sithra Athra” en ze hebben er zichtbaar veel plezier in.

Het is het laatste optreden van de  Arkona tour door Rusland en China. De heren en dames geven alles om er een geweldig feest van te maken. Al meteen kan iedereen kennis maken met nieuwelinge Sandra Laureano, een uiterst bevallige soprane, die met haar “hooghartige” act en felrode outfit menig hart sneller doet slaan.

Zingen kan ze in ieder geval wel al mist zij de “warmte” van Lori’s stem en beperkt ze zich nog een beetje als “te statisch” in haar rol. Maar dat zal zeker groeien. Omdat Sandra alleen de sopraan gedeelten voor haar rekening neemt wordt de rol van Lori in andere nummers overgenomen door Linnea Vikström of Thomas Vikström. Nee, geen broer en zus maar vader en dochter. Zo krijgt Linnea de solospot in “Raven of Dispersion.

10 Therion 08 141019 MFVF XII StepixNa jaren wordt weer “Lemuria” vertolkt worden door mannelijke vocalen. Beiden halen het echter niet bij de Lori edities; maar onverdienstelijk is het ook niet. Linnea heeft door het vertrek van Lori een grotere rol in het geheel en kwijt zich goed van haar taak.

Altijd in voor wat grappen en grollen geniet zij met volle teugen van de aandacht van het publiek. Masha (Arkona)  mag de rauwe vocalen voor haar rekening nemen in “Typhon” maar dit levert een ongewild hilarisch tafereel op. Masha raast al teksten spuwend over het podium maar horen doen we haar helaas niet.

TherionNiemand valt blijkbaar op dat haar microfoon niet werkt en dat is best sneu. De technische problemen zijn daarmee niet voorbij, zodat de set even stil komt te liggen. Professioneel als altijd lossen de dames en heren dit wel op door een akoustische “Love Of My Live” versie. Dit heeft helaas wel tot gevolg dat de band zich genoodzaakt ziet enkele nummers te schrappen, omdat het tijdschema van 23.00 heilig is.

Er valt dan nog genoeg te genieten van voortreffelijke uitvoeringen van Therion klassiekers. Wanneer bandleider en meesterbrein Christofer Johnsson het publiek vraagt met welk nummer men denkt af te sluiten weet iedereen wat er komen gaat; “To Mega Therion” uiteraard en zowel band als publiek leven zich nog een keer helemaal uit.

Therion heeft al diverse bezettingen gehad, maar levert steevast hoge kwaliteit en is live een waar feest. De veelal ingewikkelde nummers worden vol overgave gebracht door de enthousiaste bandleden en de vocalen zijn toch weer gewoon van uitzonderlijke klasse. De perfecte afsluiter van weer een uiterst geslaagde MFVF editie.

This slideshow requires JavaScript.

 

 

 

 

Advertisements

Xandria – Sacrifium

08/05/2014 Leave a comment

text: Helena Jakobsson

Xandria Sacrificiumband: Xandria
title: Sacrifium
genre: Symphonic Metal
release: 2 May 2014
label: Napalm Records

Xandria was formed by Marco Heubaum in 1994 and they released their debut album “Kill The Sun” in 2003. There has been some line-up changes through the years and the latest changes is that Dianne van Giersbergen is the new female vocalist.

The title track “Sacrifium” is an impressive first song on the album. It lasts for over ten minutes and during those minutes you really get a good idea of what the album is like.

A very moving string intro causes me shivers down my back and when I wonder what is coming next, the song speed up. You hear Marco Heubaum’s dark voice slowly tell the story of the song.

Then it all comes together when the music explodes, it becomes faster and oh so demanding. I enjoy hearing Dianne Van Giersbergen’s confident vocals. The characteristic  mixture of opera vocals and this symphonic metal are very interesting.

The first taste of the album comes with a lyrical video for “Dreamkeeper.” An instant favourite of mine, in a way that it reminds me of the older Xandria songs. The song structure is build up well, together with strong lyrics. Again the beautiful combination of vocals and music, will provide that you push the ‘repeat’ button.

“The Undiscovered Land” also makes an impression on me. Truely enjoying this beautiful ballad. The strenght of Van Giersbergen’s vocals is the eye-catcher of the song together with a harmonic string arrangement. A strong middle part that leads to a strong climax towards the ending of this album.

Conclusion

Changing the female vocalist a couple of times, is probably not a bands dream scenario. It is a pleasure listening to Dianne Van Giersbergen as frontlady of Xandria. Her voice fits very well to the songs on “Sacrifium” and I believe that she will deliver the older songs beautifully on stage. Some of the songs on this album are a bit rough for my taste and I enjoy the ‘easier’ ones more. Nevertheless it creates an interesting and complex that really will grow on you after listening to it repeatedly.

Rating
8/10

Tracklist
1.Sacrifium
2. Nightfall
3. Dreamkeeper
4. Stardust
5. The Undiscovered Land
6. Betrayer
7. Until The End
8. Come With Me
9. Little Red Relish
10. Our Neverworld
11. Temple of Hate
12. Sweet Antoement

Band
Marco Heubaum – vocals, guitar, keyboards
Gerit Lamm – drums
Philip Restemeier – guitar
Steven Wussow – bass
Dianne van Giersbergen – vocals

Website
http://xandria.de/

 

 

Categories: CD reviews Tags:

Epica – sluit met Xandria de tour in Nederland af

tekst en foto’s: Ton van Moll

Het Paard van Troje in Den Haag heeft de eer om Epica onderdak te bieden voor het laatste optreden van de deze tour in Nederland.

Na een bezoek aan Griekenland volgt er een korte pauze. Daarna zal de band ruim een maand door de Amerika en Canada toeren. Ook staan ze op de jubileum editie van Metal Female Voices Fest.

Door het mooie weer, waren er vroeg in de middag al een paar Nederlandse en Franse fans verzameld voor de zaal. De grote drukte kwam pas vlak voordat de deuren opengingen. De organisatie kwam tot twee keer vriendelijk melden, dat de deuren iets later opgingen in verband met een technische storing.

Xandria brengt Duitse symfonische metal van de bovenste plank. Sinds Lisa Middelhauve (vrouw van bassitst Nils) de band in 2008 om persoonlijke redenen verliet, heeft de band na een paar wisselingen in 2012 een nieuwe zangeres gevonden, Manuela Kraller.

In deze nieuwe setting is de vijfde plaat ‘Neverworld’s End‘ opgenomen, en hebben ze Epica tien optredens vergezeld in deze tour.

De band heeft met Manuela duidelijk gekozen voor een wat steviger repetoire; de nieuwe CD is geen voort borduursel op eerdere stijlen. De zangeres laat op een positive manier duidelijk merken dat ze de nieuwe frontvrouw is.

Ook zij ontkomt er niet aan om ouder werk te zingen. Waar dat bij veel andere bands regelmatig een teleurstelling is, doet Kraller dit voortreffelijk. Je ontkomt er niet aan om een vergelijking te trekken met origineel. De krachtige zang en performance van Manuela, laat je dat snel vergeten.

Sinds het optreden afgelopen oktober tijdens MFVF, is de band duidelijk meer een team geworden. De leden vormen een geheel en dat vertaalt zich in een dynamische podium act. De zangeres prikkelt de fans om te melden dat Xandria nog veel in petto heeft voor het komende MFVF festival. Haar duet met Simone Simons is een mooi sluitstuk van deze tour.

Xandria weet de zaal zonder enig moeite te boeien, na “Valentine” wordt het publiek verder opgezweept met “Blood On my Hands.”  Dan is goed te horen dat het publiek zijn teksten kent:  er wordt goed mee gedaan met de interactieve act.

Nieuwe en oude nummers worden flink afgewisseld: van “Save My Life”, “Euphoria”, “Cursed”, “The Lost Elysion” totdat “Ravenheart” aangekondigd wordt. Bij dit nummer kan je er niet om heen om terug te denken aan de tijd dat Lisa dit zong. Deze uitvoering is geen imitatie, maar een heel eigen geluid.  Een welverdiend applaus zwelt aan na afsluiter “India.”

Na een flinke ombouw van dertig minuten klinkt “Karma” en kan het feest beginnen. Epica laat goed merken dat ze er veel zin in hebben. Er wordt weer groots uitgepakt op dit laatste – net niet uitverkocht – optreden.

Na “Monopoly On Truth” en “Sensorium” komt Frank Schiphorst (MaYaN) op voor “Internal Warfare.” Spoedig opgevolgd door “Sancta Terra” met een tweede gastbijdrage. Namelijk Marcella Bovio (Stream of Passion) en Manuela Kraller (Xandria) in duet met Simone Simons. Een kippenvel moment bij de fans.

Tijdens gevoelige “Delirium” kan de zaal even op adem komen. Totdat het brandalarm af gaat, wat ervoor zorgt dat de stroom van alle stage-appertatuur uit viel. De band en publiek staan plots “droog” wat door Simone wordt opgelost door persoonlijk bier te brengen voor de fans.

Drummer Ariën van Weesenbeek  maakt van de gelegenheid gebruik om een, niet geheel onverdienstelijke, drumsolo ten gehore te brengen. Na dit kleine oponthoud, komt de energie terug op “Blank Infinity.” De zaal gaat pas ect los op “Storm Of Sorrow.”

Het overbekende “The Phantom Agony” is  het laatste nummer voor de break. Daarna krijgt het publiek nog een mooie serie oude- en nieuwe nummers te horen. Met als hoogtepunt “Cry For The Moon” wat door Marcela Bovio op viool wordt ondersteund.

Titletrack van de nieuwste plaat komt voorbij ” Requiem For The Indifferent“. Met “Unleashed” en “Consign To Oblivion” als afsluiter neemt de band voorlopig afscheid van Nederland.

This slideshow requires JavaScript.

Categories: Concerts Tags: ,

Metal Female Voices Fest – special anniversary and contest

Belgium festival Metal Female Voices Fest celebrates this year their tenth anniversary.  At the moment more bands are added and the line-up is getting better and better. Arch EnemyLacuna Coil, Epica, Delain and Xandria are the headliners.

On 19,20 and 21 October 2012 in Oktoberhalle, Wieze in Belgium te anniversary will take place. Three days filled wit excellent bands: MFVF wants to excel all previous editions. Rising talents and famous bands are united together. From all over the world coming to this unique indoor festival.

Contest

Also there is a new contest ‘The Rock Station’ by Sander Gommans (songwriter and guitarist ex-After Forever). When you are a solo musician, or play in a band, you are welcome to join this special contest. Gommans will begin an all-in-one music academy. Besides songwriting for many projects like Trillium, he wants to assist musicians in every possible way.

All you have to do is submit a demo song or Youtube clip to info@therockstation.eu and “Like” facebook.com/therockstation. Only one song will be chosen, giving the winning artist the opportunity to work together with Sander Gommans on taking your music career to the next level. The prize will consist of a recording of two new songs in The Rock Station including vocal coaching, a band workshop, a songwriting or band management workshop.

Bands

Anwynn
Arch Enemy
Arkona
Benighted Soul
69 Chambers
Delain
Diabulus In Musica
Dimlight
Epica
Krypteria
Lacuna Coil
Lahannya
Meden Agan
Nemesea
November-7
Sarah Jezebel Deva
Seduce The heaven
Skeptical Minds
Trail Of Tears
Trillium
Valkyre
Xandria

Tickets

Tickets are 77.30 euros for two days and a one day ticket is 55.30 euros. You can order it online on Metaltix or ticketnet.be for local orders. More international online selling websites on: http://www.metalfemalevoicesfest.be/tickets.html
Selling points are Free Record shop Benelux and Primeria in The Netherlands. New is Billetterie Belle-Ile in Liège.

Online VIP tickets are sold-out; only tickets in Aalst and Brussels are available on sale.

More information about MFVF and facilities on: http://www.metalfemalevoicesfest.be/

Xandria – Neverworld’s End

25/02/2012 Leave a comment

text: Helena Torstensson

band: Xandria
album: Neverworld’s End
genre: Symphonic Metal
release: 24 February 2012
label: Napalm Records

Xandria is a German symphonic metal band, formed by guitarist, pianist Marco Heubaum in 1997. First album “Kill the Sun” is released in 2003.

From the start Lisa Middelhauve was singer and front woman of the band, when she reassigned in 2008 she was replaced by Kerstin Bischof, but she left the band one year later. In December 2010 Xandria announced that the female singer Manuela Kraller would join the band. “Neverworld´s End” is Xandrias fifth album.

A Prophecy of Worlds to Fall” is the first song on the album, and what an impressive beginning. An atmospheric intro followed by guitars, beat and  Manuela Kraller´s beautiful voice sweeps in like a breeze. Her voice caresses my ears and, together with the intense music, it manages to transport me to somewhere else.

The first single from the album is the powerful song “Valentine”. I like the way this song kicks off; great music and vocals. The speed and energy is overwhelming. The mix of calm and fast parts works out very well. It is easy to follow what Manuela Kraller sings about. Although the music is distracting me at some point.

Blood On My Hands” is a personal favorite. It opens beautifully with Manuela slowly singing and getting your attention. Then holding the attention by the chorus and it simply got stuck on my mind. I adore the poetic feeling that this song has, creating an own atmosphere. The way Kraller delicately phrase the words only takes things to a higher level: a very suitable new front lady.

The intro of “Call Of The Wind” takes my spirits higher, by a very playful and merry sound. When Manuela tells the story, I really enjoy it. The way this song twist and turn, creating a special feeling: excellent work by all musicians and technical knowledge. It is nice to be surprised like this, and it makes the listener curious for more.

With a haunting violin intro “Cursed” quickly sets the atmosphere. Add dark guitars followed by a whispered voice, and you have one very special and cool intro. What’s really interesting about this song, is the combination of the light vocals and the dark lyrics; the music captures and frames it all in an amazing way. I adore the way it develops and the heavy guitars that are presented all though the song. Sometimes the music drowns out the vocals, but when the music is like this, it’s forgiven.

Conclusion

Neverworld’s End” is a very impressive album from Xandria. It was almost too easy to write about it: the music is breathtaking beautiful and I simply adore Manuela Kraller’s voice. It seems way to simple to conclude it, but it’s the essence of their fifth album. What I like the most about this album, is that the songs are built up of so many layers. So you can listen and re-listen to them and discover more depths each time. That is actually pretty awesome!

Rating
9/10

 Tracklist
1. A Prophecy of Worlds to Fall
2. Valentine
3. Forevermore
4. Euphoria
5. Blood on My Hands
6. Soulcrusher
7. The Dream is Still Alive
8. The Lost Elysion
9. Call of the Wind
10. A Thousand Letters
11. Cursed
12. The Nomad´s Crown

Line-up
Manuela Kraller – vocals
Marco Heubaum – guitars and keys
Philip Restemeier – guitar
Nils Middelhauve – bass
Gerit Lamm – drums

Website
http://xandria.de/

Categories: CD reviews Tags:

Metal Female Voices Fest – photo report Friday

photo’s: Monica Duffels, Stephane Odent – Stepix.be

The Belgium Metale Female Voices Fest opens their doors for international fans on Friday 21th October, after long days of preparations and counting down till this very moment. It is the beginning of their ninth edition.

Besides the variation of bands that will perform in the Oktoberhallen from Wieze, the international fan base is growing every year. It is a musical reunion as well backstage as in the front of the venue.

Every year the organization, in the hands of Philty and his team, try to improve facilities and add something special. Also it is a real challenge to create such an interesting line-up.

On Friday photographer Monica Duffels captured the stage appearances from German gothic band Xandria, folk-metal formation Battlelore and opener of the evening Bare Infinity.

This slideshow requires JavaScript.

Out of the Dark festival – bands van verschillend kaliber overtuigen Haarlem

tekst: Silviapd
foto’s: Evelyne Steenberghe

Out of the Dark festival tour
Amberian Dawn, Xandria, Serenity, Tristania, Van Canto

Al vroeg om zes uur opent het Patronaat  de deuren voor de toegestroomde bezoekers van het Out of te Dark festival. Een turbo tour van dertien shows in heel Europa, waarvan Haarlem er een van is. Een unieke kans om deze package bands eens samen te zien.

Amberian Dawn opent de avond. Deze Finse band brengt traditionele gothic muziek zoals velen dat kennen van landgenoten Nightwish. Zangeres  Heidi Parviainen is een sprookjesachtige verschijning met donker haar en lange jurk.

Meteen zet ze erg hoog in, met duizelingwekkende uithalen die goed boven de bombastische muziek uit komt. Een bekwame zangeres, maar de performance is wat statisch.

De gehele band lijkt vastgevroren op het podium en komt past halverwege de set meer in beweging. Met folk invloeden, middeleeuws tintje hier en daar, houdt de band de nummers dynamisch al komt het wat lastig van de grond. Deze band heeft zeker potentie, al zijn ze geenszins vernieuwend.

Shallow Waters” is flink uptempo en steekt technisch goed in elkaar.  Ook blijft het geheel toegankelijk ondanks de muur aan muziek, stevige gitaren en melodieuze toetsen.

De vergelijking met de beroemdere landgenoten gaat zeker op, want ook hier een  toetsenist Tuomas Seppälä als songwriter. Als de band wat meer los komt, is er zeker potentie.

Xandria heeft een nieuwe frontvrouw Manuela Kralle en voor velen is het toch even wennen, al is ze zeer capabel en weet de nummers prima te vertolken. Sterker nog, het lijkt alsof ze nooit wat anders heeft gedaan.

De band toont live veel pit en met nummers als “India” en “Ravenheart” wat een feest is voor de fans. Jammer dat het geluid wat rommelig is, waardoor de details wat verloren gaan.

De Oosterse invloeden,  snelle gitaarloopjes en heldere zang maken deze band meer eigen dan zoveel anderen in dit genre. Een ding is zeker met deze zangeres in de gelederen kan deze Duitse  band de competitie met de Nederlandse gothic bands wel aan gaan. Al wordt naar het einde toe de nummers wat eentonig.

Serenity is de waardige vervanger van ReVamp op deze tour, die door ziekte van Floor Jansen heeft moeten afzeggen. Persoonlijk is deze derde band een welkome afwisseling tussen al die female fronted bands.

Deze Oostenrijkse symfonische band heeft al een stevige fanbasis opgebouwd door de succesvolle tours met Kamelot. Ook het album “Death & Legacy” is zeer goed ontvangen. Geen wonder dat het flink druk is en de zaal vanaf het begin flink in beweging komt.

Zanger Georg Neuhauser is een frontman in hart en nieren. Vol vuur weet hij iedere minuut spannend te houden en de set vliegt voorbij.  Het is werkelijk een genot om deze man op het podium bezig te zien.

Zijn stem is warm en krachtig met veel energie. Of hij nu de hogere regionen op zoekt of juist het kleiner houdt, het is allemaal even zuiver.

De kracht van de band zijn de toegankelijke nummers die in je hoof blijven, zonder saai te worden. Daarnaast zijn het stuk voor stuk bekwame muzikanten. “Velatum” staat bol met melodieuze piano, stevige drumpartijen, violen, felle gitaren en dat levert een prachtige meezinger op.

De feedback uit de zaal is groot, waardoor de show snel naar een hoger niveau wordt getild. “Serenade Of Flames” is een sterk duet met de Franse zangeres Clementine. De interactie onderling is erg sterk en vormt zeker een hoogtepunt van de avond.

Bescheiden neemt de band de ovatie in ontvangst, benadrukkend dat ze in de lente terug komen. Goed nieuws, want deze band heeft wederom een sterke indruk achter gelaten.

Dan is het de beurt aan de Noorse band Tristania om het publiek op te zwepen.  Van alle bands, draaien zij al ruimte tijd mee vanaf begin jaren negentig. Met een nieuwe line-up heeft de band zichzelf op de kaart gezet.

Het is alweer een jaar geleden dat Nederland voor het eerst kennis maakte met de nieuwe zangeres Mariangela Demutras, die met haar eigen stemgeluid de band een nieuwe deed inslaan. Het nieuwe album “ Rubicon” is een succes en ook vanavond weet de band velen te verrassen.

Met “Year Of The Rat” opent de band stevig en overtuigend, meteen is de energie daar en dat is maar goed ook. Door de voorgaande band is het lastig om de zaal te laten overschakelen op een complexere muziek.

Tristania is altijd een band geweest die met ieder album een ander geluid liet horen en dat maakt ze niet even toegankelijk, wel uniek en zeker getalenteerd. Ook vanavond blijkt de samenzang van de muzikanten een hoogtepunt.

Helaas werkt de microfoon van Mariangela vooraan niet goed, en blijft het geluid wat dof om alle vocalen, zoals die van bassist Ole Vistness, goed te horen. Een oude hit “The Shining Path weet de nieuwe frontvrouwe wonderbaarlijk goed om te vormen.

Zanger Kjetil Nordhus is goud waard met zijn warme stem die een prachtig contrast vormt met die van Mariangela. Alles steekt goed in elkaar; er is veel beweging op het podium en zelfs wat ingetogen.

Gitarist Anders H. Hilde komt in actie tijdens “The Passing” met krachtige grunts en zware gitaren ondersteund door Gyri Losnegaard aan de andere kant. Daar bovenop de dominante drumpartijen van Tarald Lie Jr.

Wat groots opent eindigt klein met de fragiele en zo zuivere uithalen van allen: een mooi stuk a capella.

De band weet je aandacht te grijpen en daagt de luisteraar uit. Het duurt dan ook even voordat de zaal minder afwachtend reageert, maar halverwege slaat dit om in een groot enthousiasme.

Kjetil Nordhus kondigt een van de stevigere nummers aan met humor: “I saw the moshpit on Serenity so for you is The Wretched.” Groovy gitaren, snelle drums klinken meteen catchy en energiek, wanneer de grunts van Anders wordt de sfeer donkerder.

Hier laat Mariangela zien dat ze ook zeer laag kan zingen, stoer en krachtig. Dit keer zijn de rollen omgedraaid en laat Kjetil halverwege een warmer en gevoelige tegenpool horen.

Zo blijft de show dynamisch, energiek en spannend. Neem “Beyond The Veil” waar bassist Ole met Anders zware grunts laat horen, om een seconde later om te schakelen naar de melodieuze hoge uithalen van Mariangela. Wederom tilt Kjetil het naar een hoger plan..

Met deze bekendste hit in het midden van set, riskeert Tristania dat de show in zakt. Dit is niet het geval, de energie straalt over op het ingetogener “Shadowman” en iedereen kan even op adem komen na die intense ervaring.

Een nummer wat op het album wat vlak is, maar door de sterke drum inzet van Tarald meteen de toon zet. Door de sterke gitaren en bas variaties valt het niet op dat na zeker twee minuten Mariangela temperamentvol inzet.  Laag, log en zwaar domineert Kjetil  in een spannende interactie. De laatste minuut is puur kippenvel!

Wanneer uiteindelijk na “Exile” het doekt valt, is de zaal opgetogen en het publiek overtuigend.  De afwisseling van stemmen, de muzikaliteit en het feit dat Tristania tot in de vingers de show beheerst , maakt dat ze de voorgaande bands overstijgen.

Van Canto is de headliner van de avond en de eerste show op Nederlandse bodem. Hoe anders is deze band, al is het maar omdat er naast vijf zangeres alleen  een drummer op het podium staat.

De format is simpel: een a capella gezelschap die zelfs gitaren, keyboards en solo’s  voor zijn rekening neemt. Bekend geworden met covers van grote metal bands is het natuurlijk makkelijk scoren.

Zo ook wanneer Van Canto in het begin van de set “Wishmaster” van NIghtwish inzet. Een nummer wat de hele zaal kent, en dan wordt er ook meteen meegezongen en gejuicht.

Dat neemt niet weg dat het geheel erg goed klinkt, met name zangeres Inga Scharf heeft een zeer warm stemgeluid, wat misschien niet zeer uniek is maar wel erg goed past bij al die mannen rond haar heen.

Deze mannen maken er een waar spektakel van; allen lopen ze veel heen en weer, wat knap is wanneer bijvoorbeeld Ross Thompson, gespecialiseerd in ‘rakatakka’ inzet die zo een paar minuten kan duren.

Een band met een goede conditie dat zeker, maar bovenal een uitstekend gevoel voor ritme en met het nieuwe album “Break The Silence” (review hier) is goed ontvangen en de Duitsers winnen steeds meer fans.

De cover van Sabaton’s “Prima Viktoria” doet niet onder aan het origineel en dan is goed te zien hoe subliem het is om deze nummers zo te vervormen dat deze zangeres het enkel met drum nog net zo krachtig laten horen.

De zaal staat dan al te springen en wanneer de band nog een woord tot ze richt is het gejuich niet uit de lucht. “ It is a warm welcome our first show here. Unfortunatly we don’t speak Dutch so we have a German song for you!”

Eentje uit het eigen geschreven repetoire en dan is toch pijnlijk duidelijk dat de covers beter aanslaan dan de stevigere, uptempo song die dan volgt. Daarnaast is het Duits ook weer niet zo meezingbaar.

Toch heeft Van Canto een vermakelijke show afgeleverd, alleen de vraag is of na een paar keer de verrassing er niet vanaf is. Dan sluipt erin dat de format wat saai is om het lang vol te houden.

Al met al een succesvolle combinatie van bands, die allen met een zeer eigen geluid de avond gevuld hebben: fans hebben zich geen moment verveeld en met name de laatste paar optredens kwamen goed uit de verf!